Ολοκληρώθηκε η προδικασία και η σχηματισθείσα δικογραφία επέστρεψε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Μυτιλήνης, ο οποίος και καλείται πλέον να αποφασίσει σχετικά με τη διάπραξη από μέρους της ηγουμένης του Αγίου Ραφαήλ, Ευγενίας Κλειδαρά, αλλά και όποιων άλλων, του αδικήματος της υπεξαίρεσης αντικειμένου μεγάλης αξίας από εντολοδόχο και διαχειριστή ξένης περιουσίας.
Ήδη και μετά από ανώνυμη επιστολή που στάλθηκε στην εισαγγελία, πραγματοποιήθηκε μια αρχική εξέταση, η οποία και απέδωσε την ύπαρξη σημαντικών ενδείξεων που υποχρέωσαν τον εισαγγελέα να διατάξει προκαταρκτική εξέταση και στην οποία η ηγουμένη κλήθηκε να καταθέσει ανωμοτί, δηλαδή ως υποψήφια κατηγορουμένη. Τα αδικήματα τα οποία διερευνήθηκαν είναι η οικειοποίηση από την ηγουμένη και τους γύρω από αυτήν του συνόλου της περιουσίας της Μονής, της αποκτηθείσας στη διάρκεια της 45χρονης ηγουμενίας από την Κλειδαρά. Ας σημειωθεί ότι η ηγουμένη κατέθεσε στο μοναστήρι προφασιζόμενη ότι είναι έγκλειστη και… ποτέ δε βγήκε ούτε και βγαίνει από αυτό!


Τα όσα το «Ε» αποκάλυψε το περασμένο φθινόπωρο συνάντησαν την «εκκωφαντική σιωπή» όσων σχετίζονταν με το μοναστήρι αλλά και των αρμόδιων οικονομικών υπηρεσιών όπως η ΔΟΥ Μυτιλήνης και η Υπηρεσία Ειδικών Οικονομικών Ελέγχων του υπουργείου Οικονομικών. Τούτο έδειξε, αν μη τι άλλο, πως η στρουθοκαμηλική λογική της αποσιώπησης που ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του μεγάλου σκανδάλου στο Βατοπέδι, ακολουθείται και στην περίπτωση του Αγίου Ραφαήλ. Από όλους, εκτός από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης που εξετάζει το ότι η Ευγενία Κλειδαρά, που ονειρευόταν μικρή «ένα τριμμένο ράσο» - έτσι λένε πως έλεγε οι επίδοξοι βιογράφοι της - οικειοποιήθηκε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Μονής. Μια περιουσία που αποκτήθηκε από τις εισφορές των πιστών, κατέληξε να αποτελεί μια μακριά λίστα υπαρχόντων στο Υποθηκοφυλακείο, κάτω από το όνομα της «Ειρήνης Κλειδαρά του Φιλίππου». Στο σύνολό τους αφορούν σε περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν μετά την ανάληψη των καθηκόντων της ηγουμένης. Άγνωστο είναι πόσα από τα χρήματα που εισέρευσαν στο «πλούσιο» μοναστήρι, ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα στην Ελλάδα, κατέληξαν σε τσέπες ιδιωτών που περιτριγύριζαν την ηγουμένη, κολακεύοντάς την πότε ως «Αγία Μανούλα» και πότε ως μεγάλη… συγγραφέα!

Οι αποκαλύψεις

Τα στοιχεία που έφερε στο φως το «Ε» αποκάλυψαν ότι η ιδιοκτησία του Νομικού Προσώπου Μονή του Αγίου Ραφαήλ, που ιδρύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1962 με το Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως 346/τόμος Β΄, δεν είναι ούτε καν η εκκλησία του αγίου.
Όλη κι όλη η περιουσία του «πλούσιου» μοναστηριού του Αγίου Ραφαήλ, με τους εκατοντάδες χιλιάδες - αν όχι εκατομμύρια - από ιδρύσεώς του επισκέπτες, είναι 400 τετραγωνικά μέτρα γης στο χώρο του μοναστηριού. Από αυτά, 250 τετραγωνικά μέτρα ως αποτέλεσμα δωρεάς το 1968 και άλλα 150 τετραγωνικά μέτρα αγορασμένα το 1973. Πέραν τούτου ουδέν άλλο ανήκει στη Μονή από το χώρο όπου αναπτύσσεται. Στην ιδιοκτησία του μοναστηριού, επίσης, είναι το ½ εξ αδιαιρέτου ελαιοκτήματος έξι στρεμμάτων στα Αμπολάδια Πηγής από κληρονομιά, ενώ δυο συνεχόμενες οικίες στη συνοικία των Αγίων Θεοδώρων της πόλης της Μυτιλήνης που κληρονομήθηκαν στη Μονή το 1988 πουλήθηκαν το 2002. Πώς αλήθεια αξιοποιήθηκαν τα χρήματα από αυτήν την αγορά; Ποιο Ηγουμενοσυμβούλιο συναίνεσε στην αγοραπωλησία αυτή;



Κι η ιδιοκτησία της ηγουμένης
Τι διαθέτει όμως από την άλλη μεριά η Ευγενία Κλειδαρά; Σύμφωνα με την προσωπική μερίδα που διαθέτει στο Υποθηκοφυλακείο, η ηγουμένη έχει στην κατοχή της μεγάλη κτηματική περιουσία.
Η δημοσιογραφική έρευνα στις μερίδες των κληρονόμων του Αγγέλου Ράλλη, πρωταγωνιστή της εύρεσης των αγίων στα τέλη της δεκαετίας του 1950, έδειξε επίσης ότι το σύνολο του οικοπέδου της Μονής που βρίσκεται νότια του δρόμου, δηλαδή η γη όπου βρίσκονται το καθολικό της Μονής, μεγάλο μέρος από τα παλιά κελιά αλλά και τα καινούργια μαζί με το αρχονταρίκι και τις άλλες αίθουσες υποδοχής της Μονής, ανήκουν ακόμα και σήμερα στους κληρονόμους του Άγγελου Ράλλη. Μαζί με μεγάλο τμήμα δυτικά του καθολικού της Μονής, έξω δηλαδή από τα όριά της.
Στα 1971 αγοράστηκαν από την ηγουμένη άλλα τρία στρέμματα γης, ενώ αμέσως μετά το θάνατο του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου Κλεομβρότου και εκμεταλλευόμενη την περίοδο μιας σχεδόν διετίας - που στη ουσία η Μητρόπολη Μυτιλήνης, λόγω των προβλημάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος με το ελλαδικό κράτος (υπόθεση εκκλησιαστικής περιουσίας), ήταν ακέφαλη - προβαίνει σε αγορές συνολικά 16 στρεμμάτων γης. Χωρίς Δεσπότη πάνω από το κεφάλι της, χτίζει γρήγορα πληρώνοντας πανάκριβα, σε συνεργασία με γνωστό εργολάβο της Μυτιλήνης, τα κελιά, τους ξενώνες, το περιβόητο πάρκινγκ-ελικοδρόμιο και όλα τα άλλα κτίσματα, προσβάλλοντας τη φύση αλλά και το πνεύμα της Ορθοδοξίας. Βιάζεται να φτιάξει ένα δεύτερο μοναστήρι έξω από τα κτήματα της οικογένειας Ράλλη, με στόχο μοναδικό να εδραιωθεί σαν παντοτινή ηγουμένη. Σε περίπτωση που την έδιωχναν, θα είχαν για πάντα μπροστά στο μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι της Αγίας Μαγδαληνής. Ο περιβόητος ιερέας του Αγίου Ραφαήλ, ο οποίος και εξεδιώχθη από το Μητροπολίτη Μυτιλήνης, Ιωσήφ Αντωνακάκης, «καθηγητής του Πανεπιστημίου του New Jersey», ανέλαβε την πραγματοποίηση «δαιμονολυσιών», εξορκισμών δηλαδή στην Εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής. Στόχος, οι προσκυνητές να αρχίσουν να εθίζονται στην ύπαρξη ενός άλλου «θαυματουργικού» ναού.
Όλα τα παραπάνω και ιδιαίτερα η διασπάθιση ενός απίστευτου χρηματικού ποσού από τα έσοδα της Μονής, αποτελούν πραγματικά πολύτιμα στοιχεία που η εισαγγελία φαίνεται να λαμβάνει υπόψη στην έρευνά της.




Η «παραθρησκευτική αυτοκρατορία… αντεπιτίθεται (μέρος 2ο)
Όταν όλοι προσπαθούν «να αγγίξουν το Άγιο Ράσο της»


Γράφαμε χθες για τα όσα κατά καιρούς απαράδεκτα δογματικά έχουν δει το φως της δημοσιότητας σχετικά με την ηγουμένη του Αγίου Ραφαήλ, Ευγενία Κλειδαρά. Για τα όσα υποχρέωσαν τον ίδιο το Μητροπολίτη Μυτιλήνης να παρέμβει ζητώντας την απόσυρσή τους, όπως στην περίπτωση του βιβλίου για την ηγουμένη που είχε τυπωθεί δι’ εξόδων της, μοιραζόταν δε από την ίδια ή πουλιόταν από τα περίπτερα της Μονής. Αναλόγου περιεχομένου και οι επιστολές που διανέμονται στις εφημερίδες, που τις δημοσιεύουν, από την ίδια τη Μονή. Από την ομάδα αυτή των λαϊκών που διοικούν σήμερα το μοναστήρι, ενώ η ηγουμένη βαυκαλίζεται ότι διά των ενεργειών των λαϊκών, όπως οι συγκεκριμένες επιστολές… θα αγιοποιηθεί. Οι επιστολές αυτές ούτε γράφονται, ούτε διανέμονται ή και αποστέλλονται προς δημοσίευση παρά μόνο για ένα σκοπό. Να πεισθεί η ηγουμένη ότι δημιουργείται το απαραίτητο λαϊκό έρεισμα για την αγιοποίησή της. Τρομάρα της και τρομάρα όσων σκέφτονται έτσι.

Ευθύνη όμως - και αυτό πρέπει να ειπωθεί κάποτε για τη διαμορφωθείσα κατάσταση στη Μονή του Αγίου Ραφαήλ - έχει ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης κ.κ. Ιάκωβος. Ο οποίος πρέπει να παρέμβει άμεσα ελέγχοντας κατ’ αρχάς την ομάδα των λαϊκών που διοικούν το μοναστήρι. ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΣ ΜΑΣ, ίσως, αλλά ελέγχοντας την αλήθεια των όσων καταγγέλλονται. Αυτήν τη στιγμή τα διαχειριζόμενα ποσά από μέρους της ομάδας αυτής των λαϊκών είναι τεράστια. Η ίδια η ηγουμένη δεν εμφανίζεται καν ενώπιον του Μητροπολίτη, όπως γράψαμε χθες ότι συνέβη όταν την επισκέφθηκε πριν λίγες μέρες μαζί με τον Επίσκοπο Απαμείας (της Αστόρια στη Νέα Υόρκη) κ.κ. Βικέντιο. Τους αρχιερείς δέχθηκε μάλιστα, μεταφέροντας την αδυναμία της ηγουμένης να τους δεχθεί (!), ο εκ των επικεφαλής της ομάδας των λαϊκών που διοικούν τη Μονή, έχοντας εγκατασταθεί μαζί με την οικογένειά του μέσα στο μοναστήρι! Ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης, λοιπόν, άμεσα πρέπει να παρέμβει. Αν μη τι άλλο ελέγχοντας την όλη κατάσταση προτού σκανδαλισθεί όλη η Ελλάδα από τα όσα θα γεμίσουν σαν πύον που χύνεται από κακοφορμισμένη πληγή τις ψυχές των Ελλήνων.

Οι επιστολές
Τι γράφουν όμως οι επιστολές αυτές που διακρίνονται, όχι για την πίστη τους στους αγίους, όπως ίσως θα έπρεπε, αλλά για την εμμονή τους να χαρακτηρίζουν «Αγία Μανούλα» την ηγουμένη (αλήθεια υπάρχει τέτοιος τίτλος στην Ορθοδοξία και στο Μοναχισμό;) και να την εκθειάζουν ως… σωτήρα της ανθρωπότητας;
Το «Ε» προσπάθησε να επικοινωνήσει με όλους όσοι υπογράφουν τις επιστολές και βρίσκονται εντός Ελλάδας. Με εξαίρεση τη μια και μοναδική από τη Μυτιλήνη επιστολογράφο και την κ. Αναγνωσταρά από τη Θεσσαλονίκη, κανένας ή καμμία άλλη επιστολογράφος δε βρέθηκε καταχωρημένη στους τηλεφωνικούς καταλόγους. Δε λέμε ότι δεν υπάρχουν, απλά όλοι - μα όλοι - δε διαθέτουν τηλέφωνο!
Οι επιστολές αυτές στο σύνολό τους ξεκινούν από την ανάγνωση άρθρου στο «Ε» (το οποίο δεν κατονομάζουν) την περασμένη Λαμπροτετάρτη, που ανέφερε ότι η ηγουμένη δε συμμετείχε για τρίτη συνεχή χρονιά στην περιφορά των λειψάνων των αγίων. Και με αφορμή το δημοσίευμα, όλοι οι επιστολογράφοι θύμωσαν που η «Αγία Μανούλα» «χτυπιέται», την ώρα που τόσα πολλά έκανε για το θρησκευτικό τουρισμό, το μοναστήρι που εκ θεμελίων το ανήγειρε και φυσικά για την ανθρωπότητα ολόκληρη και προπάντων για τη νεολαία της, που την έσωσε από την αμαρτία. Τι άλλο να πούμε εκτός από το ότι εκείνη τη Λαμπροτετάρτη πουλήσαμε όντως πολλά φύλλα στους επισκέπτες του νησιού. Που όλως τυχαίως ήταν λιγότεροι από κάθε άλλη χρονιά…
Γράφουν, το λοιπόν, οι επιστολές. Κρατήσαμε τη σύνταξη, ενώ ο τονισμός των αποσπασμάτων είναι του υπογράφοντος:
«Οι πιο απλοί άνθρωποι έχουν αντιληφθεί ότι είναι ύπαρξη πέραν του ανθρώπινου. […] Σε όλα τα νοσοκομεία της Ελλάδας όλοι οι ασθενείς ψάχνουν απεγνωσμένα το τηλέφωνό της για να επικοινωνήσουν μαζί της. […]. Οι εκδηλώσεις λατρείας των πιστών είναι μεγάλες. Άλλοι προσπαθούν να αγγίξουν το Άγιο Ράσο της και άλλοι πέφτουν στα πόδια της για να περάσει η ηγουμένη από πάνω τους ενώ φέρει στα χέρια της την Αγία κάρα. […]. Στη θέση αυτή έχει τοποθετηθεί από τον ίδιο τον Άγιο Ραφαήλ με την ευλογία του Παντοκράτορα ως η μόνη κατάλληλη για να αντεπεξέλθει στο δύσκολο παγκοσμίως γνωστό μέγα έργο της.» Επιστολή της φαρμακοποιού Αγγελικής Αναγνωσταρά από τη Θεσσαλονίκη στην εφημερίδα «Δημοκράτης» 9 Μαΐου 2009.
«Εκατομμύρια ψυχές άνοιξαν τα πνευματικά τους φτερά, τα μάτια της ψυχής και είδαν το φως το αληθινό. Η νεολαία μας στους δύσκολους αυτούς καιρούς είναι ζωντανή χάρη στην πνευματική της καθοδήγηση. […] είναι η γλυκιά Μανούλα όλων των ανθρώπων σε ολόκληρη τη γη. Προσφέρει […] τη θεία νουθεσία της με πόνο και πλήρη αφοσίωση.» Επιστολή της κοινωνικής λειτουργού και επιχειρηματία Ανθής Γιαμάκη από το Ηράκλειο της Κρήτης στην εφημερίδα «Δημοκράτης» 20 Μαΐου 2009. Το όνομά της δεν υπάρχει στον τηλεφωνικό κατάλογο του Ηρακλείου της Κρήτης.
«Αγία Μανούλα μου ευχαριστώ το Θεό που υπάρχεις.» Επιστολή των Ελισάβετ Σαρογλίδου και Ελένης Δαφέρμου που δηλώνουν δημοσιογράφοι στην εφημερίδα «Δημοκράτης Μυτιλήνης» στις 19 Μαΐου 2009. Τα ονόματά τους δεν είναι στις λίστες των ασφαλισμένων στα δημοσιογραφικά ταμεία και δεν περιέχονται στους τηλεφωνικούς καταλόγους της Αθήνας.
«Η Ηγουμένη Ευγενία μας εμπνέει με την αγάπη της και μας λυτρώνει. Κοντά της ο πόνος γίνεται αγώνας, προσευχή και ελπίδα. Βιώνουμε το ΘΑΥΜΑ.» Επιστολή της καθηγήτριας Αγγλικών Λεμονιάς Καλαϊτζίδου από τη Θεσσαλονίκη στην εφημερίδα «Δημοκράτης Μυτιλήνης» 20 Μαΐου 2009. Το όνομά της δεν υπάρχει στον τηλεφωνικό κατάλογο της Θεσσαλονίκης.
«Δεν πρέπει να έχει αγαπηθεί άλλη μανούλα πάνω στη γη εκτός βέβαια από την Παναγία μας, τόσο πολύ όσο η Ηγουμένη Ευγενία Κλειδαρά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο ίδιος ο Άγιος Ραφαήλ την επέλεξε να είναι Ηγουμένη στο μοναστήρι του. Απ’ την ημέρα της σύλληψής της ο Θεός την προόριζε ως το δεξί του χέρι, ως τον άνθρωπο που θα διδάξει την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.» Επιστολή της αισθητικού Ευαγγελίας Γαλιγάλη από τη Θεσσαλονίκη στην εφημερίδα «Δημοκράτης» 21.5.2009. Το όνομά της δεν υπάρχει στον τηλεφωνικό κατάλογο της Θεσσαλονίκης.
«Είναι η Ηγουμένη Ευγενία που ένιωσε πως οι ώρες της πάνω στη γη είναι βαρύφορτες από χρέη κι ευθύνη κι αδιάκοπα συνδιαλέγεται με τους Αγίους προσπαθώντας να γνωρίσει το δικό Του θέλημα και να τ’ απλώσει στους ανθρώπους.» Επιστολή της δικηγόρου Βαλεντίνης Ομήρου από την Πάφο της Κύπρου στην εφημερίδα «Δημοκράτης Μυτιλήνης» 25 Μαΐου 2009.
Τα παραπάνω είναι ένα ελάχιστο μέρος των όσων βλέπουν κάθε μέρα το φως στον τοπικό Τύπο της Μυτιλήνης τις τελευταίες μέρες. Εντύπωση προκαλεί το ότι στην πλειοψηφία τους οι επιστολογράφοι, εκ των Ελλήνων οποίων επικοινωνήσαμε μόνο με τη φαρμακοποιό Αγγελική Αναγνωσταρά, αν μη τι άλλο δε διαθέτουν τηλέφωνο στο όνομά τους. Στο σύνολό τους δε, με εξαίρεση κάποια Αδαμαντία Γκούλλελη, δεν κατοικούν στη Μυτιλήνη. Αλήθεια, κανείς επώνυμος ή ανώνυμος Μυτιληνιός, εξαιρουμένης της κ. Γκούλλελη, δεν υπάρχει να υπερασπίσει το… θεϊκό έργο της ηγουμένης;

Να πεθάνει μια 26χρονη
Να επαναλάβουμε ότι στο σύνολο των επιστολών διαπιστώνουμε την καθιέρωση του όρου «Αγία Μανούλα» ως προσφώνηση της ηγουμένης. Όρος που φυσικά δεν έχει σχέση ούτε με την Ορθοδοξία αλλά ούτε και με τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας.
Γιατί άραγε ο όρος της «Αγίας Μανούλας»; Η αγιοποίησή της, που κλίμα υπέρ της επιχειρείται να δημιουργηθεί, θα έχει σαν επίκεντρο την αντίληψη της Αγίας Μανούλας; Μήπως αυτό δεν ξεκίνησε από την ίδια την «Αγία», η οποία επέβαλε τη λατρεία της πρώτιστα στις μοναχές της Μονής, οι οποίες δίπλα στην εικόνα του Χριστού έχουν την εικόνα της ηγουμένης!
«Η Αντωνία - έγραφε η κ. Ντόρα Πολίτη σε κείμενό της δημοσιευμένο στην εφημερίδα “Δημοκράτης” της Μυτιλήνης στις 23 Ιουνίου 1996 - οκτώ χρόνια στη μοναστική ζωή, είναι τώρα 26 χρόνων και στο προσευχητάρι της δίπλα στην εικόνα του Χριστού έχει κολλήσει και μια μικρούλα φωτογραφία της ηγουμένης.
“Παρακαλώ να την έχει καλά γιατί η μανούλα δεν είναι μόνο η δική μας παρηγοριά, είναι και το στήριγμα τόσων συνανθρώπων μας που πονούν.
Ένα τάμα έχω κάνει μόνο. Να μ’ αξιώσει ο Θεός να πεθάνω στα χέρια της μανούλας μου, της ηγουμένης μας”».

Επίλογος προς το παρόν

Το περασμένο Νοέμβριο «καλαμπουρίσαμε», όταν στα πλαίσια της έρευνάς μας αποκαλύψαμε και την ύπαρξη σχετικού τροπαρίου που έχει γραφεί για την «Αγία Μανούλα». Ήταν το τροπάριο της Αγίας Οσίας Ευγενίας. Ρωτούσαμε τότε: «Μίλησε κανείς για παραθρησκευτικό φαινόμενο εκτός από παραοικονομικό;» Επαναλαμβάνουμε σήμερα το ερώτημα προσθέτοντας: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΘΕΙ Η ΒΡΟΝΤΩΔΗΣ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΑΡΜΟΔΙΩΝ;
«Αγαλλιάσθε λαοί εις το φως του Κυρίου,
Συ Δε Μήτηρ ημών Ορθόδοξη Εκκλησία ευφράνθητι
εν τη αποκαλύψει των Νεομαρτύρων και Οσίας Ευγενίας»