Η πρωτότυπη αυτή συναυλία του «Μακεδονικού Κουαρτέτου Σαξοφώνων», εντυπωσίασε το ιδιαίτερα ζεστό κοινό, που με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι αποτελούνταν κυρίως από νεαρές ηλικίες.
Ο αισθαντικός ήχος των σαξόφωνων, ήταν αρκετός για να απολαύσεις ένα… διαφορετικό Bach, με δημιουργίες του οποίου ξεκίνησε η συναυλία.
Το πρόγραμμα νεανικό, ευχάριστο και πολύ προσεχτικά επιλεγμένο, κινήθηκε σε ποικίλους ρυθμούς, που είχαν ως βάση μία άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο τζαζ διάθεση, η οποία ακόμα κι αν δεν προέκυπτε από μία καθαρή επιλογή ρεπερτορίου, υπήρχε ως… χρώμα στις διασκευές των έργων.
Το κοινό εντυπωσιάστηκε όταν πολλοί εξ’ αυτού, έπιασαν τον εαυτό τους να σιγοτραγουδούν παλιά τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου, γνωστές μελωδίες από το «West Side Story» του Bernstein, αλλά και τη γνωστή και άκρως καλοκαιρινή δημιουργία «Summertime». Εξίσου εντυπωσιακά ήταν τα παραδοσιακά τραγούδια από την Κω, που απέκτησαν ξαφνικά άλλο ύφος, παραμένοντας όμως το ίδιο παραδοσιακά.
Φυσικά από το ρεπερτόριο του «Μακεδονικού Κουαρτέτου Σαξοφώνων», δεν θα μπορούσε να λείπει το… ταξιδιάρικο «Fly me to the moon».
Μόλις οι τέσσερις νεαροί μουσικοί σηκώθηκαν να αποχαιρετήσουν το κοινό τους, δεν τα κατάφεραν γιατί εκείνο επέμενε «κι άλλο, κι άλλο». Κάνοντας λοιπόν το χατίρι του κόσμου, το «Μακεδονικό Κουαρτέτο Σαξοφώνων» αποχαιρέτησε τελικά το θερμό κοινό του με το αξεπέραστο «What a wonderfull world» του Louis Armstrong.

Η γοητεία του σαξόφωνου
Αυτό που έγινε έντονα αντιληπτό στη συναυλία της Τρίτης, ήταν η γοητεία που έχει το σαξόφωνο ως όργανο, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο τέσσερα σαξόφωνα, ένα σοπράνο, ένα άλτο, ένα τενόρο κι ένα βαρύτονο, μπορούν να προσφέρουν μία αξιοζήλευτη συναυλία, με ήχους μαγικούς κι αλλιώτικους.
Τη γοητεία των ηχοχρωμάτων του σαξόφωνου και τη δυνατότητά του να «ελίσσεται» ιστορικά και αισθητικά σε διαφορετικές περιόδους, ανέδειξαν οι Θεόφιλος Σωτηριάδης, Στέργιος Μοσχογιάννης, Γιώργος Λυγερίδης και Νίκος Δημηνάκης.