Άντε πάλι, να ζούμε την ίδια κωμωδία. «Δεν θα πάρουμε άλλα μέτρα», μας λένε συνεχώς οι εκάστοτε κυβερνώντες λίγο πριν τα ψηφίσουν. «Εντάξει, τα πήραμε αλλά μας καταπιέζουν», μας ξαναλένε και βγάζουν και το φύλλο συκής που τους έχει απομείνει για μια ακόμη φορά.

«Και στο κάτω - κάτω τι θέλετε, να φύγουμε από την Ε.Ε. και να καταστραφούμε;» καταλήγουν νευριασμένοι για να μας παρουσιάσουν τον εαυτό τους ως τον υπέρτατο σωτήρα, για να κάνουν λίγο μετά εκλογές και να μπουν «αλλαγή στον πάγκο» περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να ξαναμπούν στο παιχνίδι για να μας «ξανασώσουν». Πότε θα φτάσει η στιγμή που θα ξεφωνίσουμε όπως ο συμπαθής Κούρκουλος, «μη ρίχνετε άλλο κάρβουνο, δεν βλέπετε ότι τα ελατήρια έχουν κολλήσει; Όχι άλλο κάρβουνο».

Ναι, εντάξει υπάρχουν αρκετοί που κερδίζουν από αυτή τη φαρσοκωμωδία. Άλλωστε η έρευνα ήταν ενδεικτική που βγήκε στη δημοσιότητα τις προηγούμενες μέρες. Η κρίση στην ελληνική οικονομία είναι στην ουσία, μια μετατόπιση κεφαλαίου από τους πολλούς στους ελάχιστους. Κοντά τους και αυτοί που νομίζουν ότι όταν τους πετούν ένα ξεροκόμματο, «μαζί τα φάγανε» και έχουν την ανάγκη να υπερασπιστούν τα αφεντικά τους. Και βέβαια μαζί τους και οι φαλακροί φουσκωτοί που ακούν ναζιστικά τραγούδια, ψάχνουν να βρουν εχθρούς σε ό,τι τους αποκαλύπτει ή τους φαίνεται ακατανόητο για το μικρό μυαλό τους, αλλά στην ουσία το μόνο που κάνουν είναι να ψηφίζουν στη Βουλή τα μέτρα υπέρ του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που δεν πληρώνει φόρους και κυριαρχεί στο λαθρεμπόριο κάθε είδους.

Όλοι οι παραπάνω είναι απέναντί μου και δεν με απασχολούν στο παρόν. Οι υπόλοιποι όμως; Ο κόσμος του μόχθου, της ανεργίας και της ανέχειας;

Η υποχρέωση να αντισταθούμε είναι η ιστορική μας ευθύνη. Να μην σκύψουμε το κεφάλι. Να μην υποκύψουμε σε εκβιασμούς. Να καθορίσουμε εμείς το περιεχόμενο της ζωής μας και να υπερασπισθούμε τα συλλογικά αξιακά και δημοκρατικά κεκτημένα, αλλά και τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όσων δεν έχουν φωνή. Με ένα πολιτικό πρόγραμμα, ως το ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας. Έναν ανυποχώρητο αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού της μνημονιακής δεσποτείας, του ολοκληρωτισμού της ευρωγραφειοκρατίας, της χρεοκρατίας, της τραπεζοκρατίας και των συμφερόντων και ολιγαρχιών που υποστυλώνουν, τροφοδοτούν και ωφελούνται από αυτό το αντιδημοκρατικό καθεστώς.

Για την υπεράσπιση της πατρίδας και του λαού μας και την ανάκτηση της δημοκρατικής, λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την επαναθεμελίωσή της στη βάση της ισότητας και του ανθρωπισμού, με διαφάνεια και δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο σε κάθε επίπεδο και μορφή εξουσίας.

Για ισονομία, εξάλειψη των διακρίσεων, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Αλλά και για λογοδοσία των εκάστοτε κυβερνώντων, με ακύρωση κάθε διάταξης που εκτρέφει την κυβερνητική ασυδοσία, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την ατιμωρησία.

Για την πλήρη αναδιοργάνωση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, ώστε να υπάρχουν και να λειτουργούν για τους πολίτες, το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον και όχι για ιδιοτελείς ή αντιδημοκρατικές επιδιώξεις οιασδήποτε εξουσίας. Για την επαναθεμελίωση και εμπέδωση του κοινωνικού κράτους δικαίου, με έμφαση στην Παιδεία, την Υγεία, την Εργασία, την Κοινωνική Ασφάλιση ως δικαιώματα που ενεργοποιούν θεμελιώδεις και ανελαστικές υποχρεώσεις του Κράτους.

Αλλά και στην οικονομία και χωρίς να βάζουμε το κάρο (νόμισμα) μπροστά από τα άλογα, για την προστασία της δημόσιας περιουσίας και ιδιοκτησίας, του δημοσίου πλούτου, των δημοσίων αγαθών και συνολικά του δημοσίου συμφέροντος. Για την ανάκτηση του ελέγχου όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου που υφαρπάχθηκαν μέσω του ΤΑΙΠΕΔ και την οριστική διάλυση του τελευταίου. Για τη ριζική ανασυγκρότηση του τραπεζικού συστήματος ως εργαλείου άσκησης οικονομικής πολιτικής στην υπηρεσία της κοινωνίας, με πρώτο βήμα κεντρική τράπεζα υπό δημόσιο έλεγχο.

Για την κυριαρχική αποκήρυξη και διαγραφή του παράνομου, μη βιώσιμου δημοσίου χρέους. Για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, για τη δικαίωση των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στη χώρα μας.

Για μια άλλη οικονομία, για μια άλλη κοινωνία, με όποιο κόστος μέχρι το τέρμα.