Στην προσπάθειά της να αναβιώσει το σοβιετικό καθεστώς στη χώρα μας, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μάς ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, επαναφέροντας το πολιτικό άρωμα των πρώτων μηνών του 2015. Τότε που ξεχείλιζαν μαγκιά η δημιουργική ασάφεια και το ντύσιμο του Γιάν(ν)η και ο Τσίπρας διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο οι δανειστές μας να αρνηθούν τις κυβερνητικές φαντασιώσεις του.

Μπορεί να μην έχουμε πια τη Ζωή να διαγράφει το επονείδιστο εθνικό μας χρέος με επιτροπές ξυπόλητων θολοκουλτουριάρηδων, ούτε το Λαφαζάνη να φέρνει καραβιές από ρούβλια, κάνοντας βαθιές υποκλίσεις σε Ρώσους υπουργούς, αλλά η κυβέρνηση παίζει σε επανάληψη το έργο της άνισης μεν, υπερήφανης δε μάχης ενάντια στους αιμοσταγείς, ξένους δυνάστες του λαού μας. Εδώ και μήνες ζούμε ξανά την αγωνία της αξιολόγησης της προόδου της ελληνικής οικονομίας από τους δανειστές, που δεν ολοκληρώνεται γιατί με βλαχοπονηριές αρνούμαστε να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε με το 3ο μνημόνιο.

Το 2015 οι τροϊκανοί έδωσαν στη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση παράταση τεσσάρων μηνών, από το Φεβρουάριο ως τον Ιούνιο, για να κλείσει η β΄ αξιολόγηση του 2ου μνημονίου, αλλά εμείς την αποκαλέσαμε περιττή, διότι θεωρούσαμε ότι θα τους πείσουμε σε λίγες μόνο εβδομάδες. Και για να τη σπάσουμε στην τρόικα, στείλαμε πίσω το τελευταίο απόθεμα ύψους 11 δις ευρώ από τα δανεικά, γιατί -όπως λέει και το ξένο τραγουδάκι που χρησιμοποίησε ο Βαρουφάκης- θέλουμε την αγάπη τους, όχι τα λεφτά τους.

Τη συνέχεια φυσικά τη θυμόμαστε όλοι, όταν εξαντλήθηκε αυτή η 4μηνη παράταση χωρίς να πιάσει η μπλόφα για πρόθεση μετωπικής σύγκρουσης της Ελλάδας με το θωρηκτό της Ευρωζώνης. Αντί να αλλάξει ρότα το θωρηκτό, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schauble έφτασε να μας προσφέρει λεφτά και ανθρωπιστική βοήθεια (επειδή είναι δεδομένο ότι θα πεινάσουμε) ώστε να υλοποιήσουμε την ψευτομαγκιά μας: να φύγουμε από την ευρωζώνη.

Για να αποτρέψει την άτακτη χρεοκοπία του κράτους και την άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, η κυβέρνηση έκανε κινήσεις αδιανόητες για μια δυτική οικονομία: δέσμευσε τα ταμειακά διαθέσιμα από νοσοκομεία, δημόσιους οργανισμούς και δήμους, έκλεισε τις τράπεζες για έναν μήνα, επέβαλε capital controls, και μετά παρακαλούσε να υπογράψει με την ανοχή της αντιπολίτευσης το 3ο μνημόνιο.

Η χρονομηχανή της κυβέρνησης μάς έχει γυρίσει στο 2015, καθώς επιστρέφουν οι αναφορές σε πιθανό Grexit, η αξιολόγηση των μνημονιακών δεσμεύσεων καθυστερεί, ο ιδιωτικός τομέας στενάζει και τα κυβερνητικά στελέχη γεμίζουν φούμαρα το λαό, προβλέποντας εκρηκτική ανάπτυξη στην οικονομία. Δεν λείπουν φυσικά οι επίσημες δηλώσεις και ο κρυφός πόθος των αμετανόητων για επιστροφή στη δραχμή. Ποιος ξέρει, ίσως ξεσκονίζουν και τα γνωστά σχέδια για παράλληλο σύστημα πληρωμών με υποσχετικά σημειώματα και δελτίο στη διανομή τροφίμων και καυσίμων.

Είναι ανησυχητικό όμως ότι οι κυβερνητικοί επαναλαμβάνουν τα λάθη τους, χωρίς να μαθαίνουν απ’ αυτά. Έχοντας διαπιστώσει την ανικανότητα των στελεχών της στο χειρισμό εθνικών ζητημάτων και διεθνών επαφών και διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι πλέον πιο προσεκτική. Ιδίως όταν η αντιπολίτευση τής διαμηνύει ότι, σε αντίθεση με το 2015, δεν θα στηρίξει εν λευκώ τυχόν πρόσθετα μέτρα φορομπηχτικής νοοτροπίας που θα προκύψουν από την περαιτέρω καθυστέρηση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης.

Με επίσημες δηλώσεις τους οι ξένοι δανειστές έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα μας κάνουν άλλες χάρες. Οι εναλλακτικές πλέον για τη χώρα μας είτε ένα ακόμα σκληρότερο μνημόνιο, είτε χρεοκοπία, Grexit, πληθωρισμός και πείνα. Κρίσιμες ώρες για σοβαρές αποφάσεις, απ’ αυτές που μόνο πραγματικά μεγάλοι πολιτικοί μπορούν να στηρίξουν.

Όμως ακόμα και η χρονομηχανή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν μπορεί να πετύχει νέο αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης με πλαστά δημοψηφίσματα για συμφωνίες που δεν υπάρχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όπως λένε και οι Βρετανοί, «αυτοί δεν είναι ικανοί να οργανώσουν ένα μεθύσι ούτε μέσα σε ζυθοποιία».