Ήρθαν οι άνθρωποι στη Μυτιλήνη με μια ομάδα πάντα αξιόμαχη, αλλά πάντα κάπου στη μέση, που έχει «σκουπίσει» χρόνια ολόκληρα τη Β΄ Εθνική (και στις κακές της και χαμηλότερες κατηγορίες).

Μπήκαν στο γήπεδο παίζοντας οργανωμένα αλλά και λίγο φοβισμένα στο ημίχρονο, όχι μόνο εξαιτίας του ανάποδου αέρα. Όσο και να ’ναι, το να παίζεις στο γήπεδό της με ομάδα που έρχεται από τη μεγάλη κατηγορία, μετά μάλιστα από τρία χρόνια θετικής πορείας, σε κάνει να σέβεσαι λίγο παραπάνω.

Ώσπου όσο προχωρούσε το παιγνίδι συνειδητοποίησαν αυτό που εμείς, οι ντόπιοι φίλοι της Καλλονής, ήδη το ξέραμε. Πως η ομάδα αυτή από την προηγούμενη τριετία της έχει κρατήσει μόνο το όνομα, μερικούς πιτσιρικάδες που δεν είχαν τα προηγούμενα χρόνια ιδιαίτερη παρουσία, τον… Πρόεδρο και το γιατρό! Άντε και τον Προκόπη!

Και τότε ο Αστέρας απέναντι σε ένα σύνολο φιλότιμων παικτών που γνωρίστηκαν στη -μακρά δυστυχώς για το σύνολο του ποδοσφαίρου- προετοιμασία και χτες έδιναν επιτέλους το πρώτο επίσημο παιγνίδι τους, που με κάμποσα ακόμα μπορεί και να γίνουν ομάδα, πήρε θάρρος και κέρδισε.

Αυτό λοιπόν το καινούριο σύνολο, που θα προσπαθήσει να γίνει ομάδα, δεν θα βιαστούμε να το κρίνουμε. Θα πάμε ξανά στο γήπεδο, σεβόμενοι την καινούρια προσπάθεια που ξεκίνησε από το μηδέν, όμως δεν μπορεί κάπου μένει μια πίκρα. Κουμάντο, καπετάνιε, δεν θα σου κάνουμε, αλλά, βρε αδερφέ, κάποιους, έστω λίγους παίκτες που να σηματοδοτούν τα τρία όμορφα χρόνια της Καλλονής στην Α΄ Εθνική δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε; Έστω έναν; Ούτε τον Ανέστη;

 

Παναγιώτης Μυριτζής