H άρνηση του Κ.Κ.Ε. να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει για άλλη μια φορά την υστεροβουλία των φερόμενων ως «ριζοσπαστών». Το Κ.Κ.Ε. φέρει ιστορική ευθύνη για την επιλογή του. Η συνεργασία της Αριστεράς φαντάζει μονόδρομος: φαίνεται όμως πως για τους περισσότερους μονόδρομος είναι η επικοινωνιακή πολιτική. ΟΛΑ τα κόμματα της Αριστεράς είναι υπόλογα, περισσότερο ή λιγότερο, για το τι κυβέρνηση-υβρίδιο θα προκύψει μετά από αυτές τις εκλογές. Και ο κανόνας επιβεβαιώνεται. Η πολιτική είναι χαμένο παιχνίδι. Το θέμα είναι να έχουμε πολίτες. Και τώρα οι πολίτες αυτής της χώρας είναι τόσο αγανακτισμένοι, όσο και τρομαγμένοι... Το εκλογικό σώμα βαδίζει προς την κάλπη με έντονα συναισθήματα, αλλά πολύ λίγη λογική! (Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ προπαγανδίζει μέσω ορισμένων στελεχών του το ψηφοδέλτιό του ως ενωτικό, αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό... Αν μη τι άλλο, μια άστοχη προβολή, αφού τελικά κανείς δεν «ενώνεται» με κανέναν.) Η ηγεσία τού Κ.Κ.Ε., αναρωτιέμαι, ρώτησε τη βάση αν επιθυμεί να δει μια ενωμένη Αριστερά; Για άλλη μια φορά, θέματα ηγεσίας οι ανοησίες τού Κ.Κ.Ε.. Έχουμε της κ. Παπά το βιβλίο που πρόσφατα είδε το φως, να μας τις υπενθυμίσει όλες και να μας κάνει να καταλάβουμε πως οι κινήσεις της κ. Παπαρήγα ακολουθούν με μαθηματική ακρίβεια τα ίδια ιστορικά λάθη. «Δεν μπορούμε να συμπράξουμε με αυτούς που είναι έτσι, γιατί εμείς την Αριστερά την εννοούμε αλλιώς», τούτα περίπου καταλαβαίνει κανείς από τις δηλώσεις της. Και να δεχτούμε πως έτσι είναι. Αν οι αριστεροί, που αντιπροσωπεύουν υποτίθεται τη νηφάλια διανόηση, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τεχνικά αυτόν το σκόπελο, τότε ποιος μπορεί; Όσο για τους ΠΑΜΕ: ο αγώνας είναι σεβαστός όταν εκπορεύεται από το λαό. Δυστυχώς δεν έχετε πείσει το λαό ότι τον αντιπροσωπεύετε στις κινήσεις σας. Δε σας κρίνω εγώ. Δεν έχετε συμμάχους αυτούς που υποτίθεται πως προστατεύετε! Αυτό πώς σας φαίνεται; Από πότε η Αριστερά θυμίζει ολιγαρχία; Υποτίθεται είναι λαϊκό και μαζικό κίνημα...

Εκλογές και δημοψήφισμα
Λένε πως ετούτες οι εκλογές έχουν τη μορφή δημοψηφίσματος για παραμονή ή όχι στο Ευρώ και την Ευρωζώνη. Ετούτο είναι ένα ψεύτικο δίλημμα. Όταν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δύο πραγμάτων, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε καλά τι είναι το ένα και τι το άλλο. Πώς αλλιώς να διαλέξουμε; Κι όμως, κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι σημαίνει έξοδος από το Ευρώ και κανείς δεν ξέρει αν η παραμονή εντός του σημαίνει κάποια ελπίδα ανάκαμψης. Οι ειδικοί είναι το ίδιο διχασμένοι. Τρανταχτά ονόματα της διανόησης, και από την Ελλάδα και από την Ευρώπη, λένε διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Από την άλλη, τα μίντια στη χώρα μας. αλλά και ο καθένας, συνήθως άσχετος, διαλαλεί την άποψή του με βάση τα όσα έχει στο μυαλό του και με βάση την ψυχολογία του ή τα συμφέροντά του. Αποτέλεσμα: ασυνεννοησία.

Αυτό που θα πρέπει να γίνει, είναι να θέσουμε το ερώτημα σε άλλη βάση, να το μετατοπίσουμε σε παράγοντες προβλέψιμους. Και ο πρώτος νόμος που έχουμε, είναι ο εξής: Πρέπει να ξεχάσουμε τους πολιτικούς και την πολιτική. Όσα χρόνια παίζεται το πολιτικό παιχνίδι, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι νόμοι είναι οι ίδιοι: πάθος για εξουσία, σκοποί που αγιάζουν τα μέσα, δίψα για δύναμη, ψεύδος και ένα κοπάδι πολίτες που βελάζουν απεγνωσμένα. Δε γίνεται πια να περιμένουμε το σωτήρα μας, ειδικά μέσα στην ψευδοδημοκρατία που ζούμε. Η κρίση στη χώρα μας ήταν πρώτιστα κρίση νοοτροπίας. Η λύση θα έρθει από την αλλαγή της νοοτροπίας. Ο πολίτης πρέπει να καταλάβει πως έχει χρέος να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά του. Από την οικογένεια ξεκινούν πολλά πράγματα. Ο πολίτης πρέπει να ενδιαφέρεται για το τι γίνεται στο σχολείο, στο χωριό του. Δε γίνεται να συνεχίσει η αδιαφορία. Ο πολίτης πρέπει να φροντίσει το νοικοκυριό του καλύτερα και να αφήσει τις σπατάλες, έγιναν πολλές. Πρέπει να επιστρέψουμε πίσω στο ερώτημα: τι μπορώ να κάνω εγώ; Όταν υπάρχουν πολίτες που θέλουν το σωστό, συγκεντρώνεται σιγά - σιγά εκείνη η κρίσιμη μάζα κοινωνικής πίεσης προς το πολιτικό σύστημα, πίεση που φέρνει σταδιακά αλλαγές. Σωτηρίες από μηχανής, αλλαγές-πυροτεχνήματα, είναι παιδαριώδες να περιμένουμε. Την ψήφο μας; Ρίχνουμε πρώτα ψήφο στις πραγματικές μας δυνατότητες! Εκεί να βασιστούμε. Οι πολιτικοί; Θα συνεχίζουν να «προσπαθούν» πάνω στην πλάτη μας, όπως τόσα χρόνια τώρα.