Στα είκοσι χρόνια που υπογράφω τη στήλη αυτή, έχει χρειαστεί να συνθέσω το κείμενο κάποτε κάτω από τις πιο απίθανες συνθήκες: Πάνω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, μέσα σε αεροπλάνο, σε πούλμαν καθοδόν προς τη Βενετία, στην παραλία, στο αυτοκίνητο, ενώ το πλοίο είχε καθυστέρηση, στις βεράντες σπιτιών που πια δεν υπάρχουν, στο κρεβάτι με πυρετό, στον απόηχο γάμων και κηδειών, στο γραφείο του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, α και ασφαλώς στο γραφείο μου, σε τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς υπολογιστές.

Είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα -και ας μην φαίνεται- να είσαι τυπικός κάθε εβδομάδα να ολοκληρώνεις το κείμενο σου τη στιγμή που κι η ίδια ξέρεις ότι δεν υπάρχουν πολλά, ούτε απλά, ούτε εύκολα πράγματα στη ζωή. Θέλω να πω είναι κάπως υπερβολικό να προσπαθείς να αποδείξεις τη δυσκολία μιας αγαπημένης σου δραστηριότητας χωρίς καμία πρόθεση να πιστωθείς ως προσωπικό πλεονέκτημα, την ολοκλήρωση του.

Διαβάζω κατά καιρούς πολλά άρθρα στα οποία κάποιοι, ιδιαίτερα επιτυχημένοι μάλιστα, εξηγούν πώς υπέγραψαν τεράστιες επιτυχίες, τις οποίες συνέθεσαν κυριολεκτικά στο πόδι. Προφανώς δε διεκδικώ θέση στη χορεία τους ζηλεύω όμως και τους θαυμάζω απεριόριστα. Νιώθω μερικές φορές ομοιοπαθής όταν δεν προλαβαίνω τα χρονικά περιθώρια και αναγκάζομαι να δουλεύω την τελευταία στιγμή. Ίσως και να ελπίζω ότι μπορεί κάποτε ένα μικρό δαφνόφυλλο να χωθεί στους τίτλους μου αντί να βουτήξει σε μια κατσαρόλα φακής.

Δεν μπορώ όμως να μην θαυμάσω το τεράστιο ταλέντο και τη συγγραφική δεινότητα κάποιων που συνθέτουν σε πακέτο από τσιγάρα -το πρώτο τάμπλετ της ιστορίας- στίχους που γίνονται μεγάλη διαχρονική επιτυχία. Τα δικά μου κείμενα, μου φαίνονται σε τέτοιες συνθήκες πίεσης χρόνου, πρόχειρα και ευκολοχόρταστα. Μερικές φορές απογοητεύομαι αλλά τελικά ποτέ δεν σταματώ να προσπαθώ.

Συνήθως πεισμώνω και προσπαθώ να νικήσω τις αδυναμίες μου με σκληρή δουλειά, με οργανωτικότητα και προετοιμασία. Μάταιος κόπος. Νομίζω ότι αν υπάρχει συνταγή για αριστουργήματα, δεν τη γνωρίζω, πολύ περισσότερο δεν έμαθα να την εφαρμόζω.

Οπότε αρκούμαι στην ηδονή που προσφέρει το γράψιμο. Ακόμα και του ποδαριού, νιώθω τις λέξεις να φεύγουν στην οθόνη και πάντα ελπίζω ότι κάποτε το τελικό αποτέλεσμα θα με χαροποιήσει και θα με ικανοποιήσει απόλυτα. Όπως κι όλοι όσοι γράφουν, το ίδιο ελπίΖουν. Στο μεταξύ μαθαίνω να ζω όσο καλύτερα μπορώ.

 

Καλυψώ Λάζου