[name]
-
Το Μάη κορυφώνεται η οργιαστική βλάστηση της άνοιξης. Μιας εποχής αισθησιακής, αλλά συνάμα κι επικίνδυνης, όπως όλα τα όμορφα πράγματα της ζωής μας. Ο Μάης, λοιπόν, είναι ταυτόχρονα καλός και κακός, γιατί κατά τη διάρκειά του συντίθενται αυτά τα δύο αντίθετα. Ο Μάης είναι Καλομηνάς, Λούλουδος, Τριανταφυλλάς, αλλά είναι και καταραμένος: «Του Μάη η ώρα να σ’ εύρει», λένε.
ΣΧΟΛΙΑ (0) -
Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, κάποια στιγμή ο θεός Άρης έστειλε έναν αγριόχοιρο που κατάφερε θανατερό πλήγμα στην ηβική χώρα του πανέμορφου Άδωνη. Η θεά Αφροδίτη άκουσε το γοερό βόγγο του αγαπημένου της και έπεσε επάνω του θρηνώντας για το χαμό του.
-
Η νεοελληνική αγροτική Αποκριά είναι η μόνη καθαρά εξωεκκλησιαστική λατρευτική ψυχαγωγική γιορτή, μια κορυφαία στιγμή χαράς και ανανέωσης, ένα πρόσκαιρο σταμάτημα της αμείλικτα γοργής περιστροφής του χρόνου
-
Η Χριστιανική Εκκλησία στην αρχή καταπολέμησε τα αρχαίοα νεκρικά έθιμα ως ειδωλολατρικά, ιδιαίτερα δε τις εκδηλώσεις που πήγαζαν από την αντίληψη για την υλική επιβίωση του νεκρού σώματος. Γι’ αυτό είχε καταδικάσει και τη χρήση των κεριών και των λαμπάδων.
-
Κατά τις εποχές που επικρατούσε το έθιμο της καύσης των νεκρών, τα προσφερόμενα τρόφιμα καιγόντανε μαζί με τα άλλα αναθήματα και με το σώμα του νεκρού στην πυρά. Έτσι πίστευαν ότι ο νεκρός τα έπαιρνε μαζί του στον άλλο κόσμο. Η αντίληψη ότι εξακολουθούσε να ζει σε μια άλλη ζωή και να έχει όλες τις ανάγκες των ζωντανών ανάγεται σε πανάρχαια εποχή.
-
Όπως πολλές φορές έχoυμε επισημάνει, τα έθιμα του Δωδεκαημέρου, της Αποκριάς και άλλων χρονικών περιόδων του έτους έλκουν την καταγωγή τους από πανάρχαιες ευετηρικές τελετές, από τελετές δηλαδή που απέβλεπαν στην καλοχρονιά (ευετηρία = εύ + έτος = καλή χρονιά, καλοχρονιά, δηλαδή υγεία και καλοσοδειά).
-
Στα ιδιαίτερα έθιμα της Πρωτοχρονιάς κυριαρχεί η κοινή αντίληψη ότι καθετί που γίνεται στην αρχή μιας νέας περιόδου, θα ισχύσει σ’ ολόκληρο το διάστημά της. Έτσι εξηγούνται και πολλά έθιμα, όπως είναι το ποδαρικό. Αλλά και τα γλυκίσματα που παρασκευάζουμε τις μέρες αυτές, αποβλέπουν στον ίδιο σκοπό, να είναι δηλαδή πάντα χαρούμενη και γλυκιά η ζωή στο σπίτι.
-
Την περίοδο του Δωδεκάμερου (η περίοδος απ’ την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι τα Θεοφάνια) επιβιώνουν πολλά έθιμα που τα κληρονομήσαμε από τους αρχαίους Έλληνες
-
Ο Δεκέμβρης ήταν ο δέκατος μήνας του δεκάμηνου ηλιακού έτους των Ρωμαίων, όπως μαρτυρεί και το όνομά του (από το λατινικό decem: δέκα). Τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου κατά το μήνα Δεκέμβρη που προέχουν στη ζωή των Ελλήνων αγροτών: το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός.
-
Στις δεκαφτά, στις δεκοχτώ, που πέφτει η Πούλια στο γιαλό,μουδέ κοπάδι στο βουνό, μουδέ γουργό στους κάμπους.
-
Ο Οκτώβρης είναι ο δέκατος μήνας του χρόνου, αν και το όνομά του σημαίνει όγδοος (από το λατινικό octo: οκτώ), επειδή οι Ρωμαίοι άρχιζαν το έτος τους από την 1η Μαρτίου. Το Σεπτέμβρη αρχίζει η προετοιμασία του σπόρου. Οι γεωργοί κάνουν ό,τι μπορούν για να αυξήσουν τη γονιμοποιό του δύναμη, γιατί απ’ αυτήν εξαρτιόταν - ιδιαίτερα τα παλιά χρόνια - η επιβίωση της αγροτικής οικογένειας.
-
Ένα από τα ιστορικότερα σωματεία όχι μόνο του Αιγαίου, αλλά και ολόκληρης της επαρχιακής Ελλάδας, είναι το Αναγνωστήριο της Αγιάσου, που συμπλήρωσε φέτος (18-9-2012) 118 χρόνια ζωής, κατά τη διάρκεια της οποίας ανέπτυξε πλούσια εθνική, πατριωτική και πολιτιστική δράση και υπήρξε θεματοφύλακας και συνεχιστής της λαϊκής μας παράδοσης.
-
Ο μήνας Αύγουστος χρωστάει το όνομά του στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο, που διαδέχτηκε τον Ιούλιο Καίσαρα, όπως και ο μήνας Αύγουστος διαδέχεται κάθε χρόνο το μήνα Ιούλιο.
-
Ο μήνας Ιούλιος χρωστάει το όνομά του στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Ιούλιο Καίσαρα, γιατί αυτός οργάνωσε το απέραντο κράτος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ενοποίησε το πολύχρωμο μωσαϊκό των λαών της.
-
Οι εθιμικές ζωοθυσίες με χαρακτήρα άλλοτε δημοτελή (απ’ όλους για το καλό όλων) και άλλοτε ιδιωτικό, είναι γνωστές με τον όρο κουρμπάνι (γουρμπάνι, κουλμπάνι κ.ά.), που δηλώνει τόσο το θυσιαζόμενο ζώο, όσο και τη θυσιαστική πράξη.
-
Ο Ιούνης οφείλει το όνομά του στη θεά Ήρα, την οποία οι αρχαίοι Ρωμαίοι ονόμαζαν Juno και γιόρταζε την πρώτη του μήνα. Ο ελληνικός λαός λέει τον Ιούνη Θεριστή, γιατί μέσα στο μήνα αυτό συνήθως θερίζουν.
-
Λένε... «Η νεολαία το μόνο που κάνει, είναι να ξενυχτά, να μπεκροπίνει και να ξυπνά στις 2 το μεσημέρι. Δεν έχουν ιδεολογία, δεν έχουν όνειρα, δεν.. δεν.., δεν...» Αυτά λένε (λέμε, γιατί κι εγώ ανήκω σ’ αυτήν τη γενιά που λέει) οι «ώριμοι» πολίτες αυτής της χώρας, που με την ασυδοσία μας, την ανικανότητά μας και τη ρεμούλα μας, καταντήσαμε εκεί που καταντήσαμε!
-
Τι είναι άραγε η παράδοση, που μάθαμε να την πιπιλίζουμε σαν καραμέλα, χωρίς μάλλον να αντιλαμβανόμαστε τη σημασία της; Όπως το λέει και η ίδια η λέξη (από το ρήμα παραδίδω), είναι η παράδοση, από την προηγούμενη γενιά στην επόμενη, της σκυτάλης της συνέχισης του λαϊκού πολιτισμού. Η παράδοση συνεπάγεται ταυτόχρονα και παραλαβή. Δίνει ο παλιός, παίρνει ο καινούργιος.
-
Είναι γεγονός πως κάθε σημαντικός πολιτισμός είναι ένα πολυδιάστατο μείγμα από έννοιες και αξίες που καθορίζουν και δίνουν νόημα στη ζωή μας. Τα τελευταία χρόνια, όμως, τα νέα κοινωνικά μοντέλα και πρότυπα έθεσαν σε αμφισβήτηση την κοινή σκέψη και τις υπάρχουσες αρχές, απογυμνώνοντας και υπεραπλουστεύοντας έτσι το πολιτιστικό μας οικοδόμημα.
-
Οι λέξεις «λαός» και «λαϊκός» στάθηκαν όροι βασανιστικοί για τη λαογραφία. Ποιος χωρά μέσα σ' αυτές τις ασαφών ορίων δεξαμενές, είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί.



























