Χαρτιά, βιβλία, μολύβια, ξυριστικά, εσώρουχα, άντε και κανένα μπλουζάκι εφεδρικό, όλα ανάκατα στον καναπέ, δίπλα η βαλίτσα να χάσκει έτοιμη να τα καταπιεί, το κομπιούτερ ακόμα εν δράσει να προλάβω την τελευταία λέξη, τα νεύρα μου, σύρματα τεντωμένα, η γυναίκα μου σε πλήρη δράση, κι η αγωνία μου στο ζενίθ, περιμένοντας τηλεφώνημα από τον ταξιτζή.

Ενώ η δόξα λυσσομανούσε γύρω του και η Ελλάδα εμπέδωνε το όνομά του και το καταχωρούσε στους «ήρωες», ο Νίκος Γκάλης είχε να διαχειριστεί την ψυχική νόσο της πρώτης συζύγου του. Μια συνέντευξή της, σε μια εφημερίδα τής τότε εποχής, ήταν αρκετή να μας κάνει όλους να ψυχανεμιστούμε ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά με την Τζένη.

Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που πρωτομπήκα στο σπίτι. Έφερα μαζί μου τη μυρωδιά από το βερνίκι πάνω στο ξύλο της κερασιάς. Έφερα και μυριάδες υποσχέσεις για το φως που θα κόμιζα στη ζωή των συγκατοίκων μου.

Πριν ξεκινήσουμε πέρυσι τις θερινές διακοπές στη Λέσβο, θυμήθηκα να τυπώσω από τον υπολογιστή τα πολλά και ενδιαφέροντα μηνύματα σχετικά με τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις στο νησί, που είχε την καλοσύνη να στείλει μέσω email ο αγαπητός Μεσοτοπίτης φίλος Νεκτάριος Βακάλης, κατά πως συνηθίζει με επιμέλεια και μεράκι να πράττει χρόνια τώρα, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ενημερώνοντας άμεσα τους Λέσβιους για τις ποικίλες δραστηριότητες στο νησί και στην Αθήνα

Το Πάσχα είναι από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας. Μαζί με τα Χριστούγεννα και το Δεκαπενταύγουστο είναι γιορτές που συγκινούν και δημιουργούν μία κατανυκτική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει είτε πιστεύεις, είτε απλά συμμετέχεις, είτε δεν πιστεύεις.

Αχ! Τα καλοκαίρια στην πόλη… Ανυπόφορα. Πόσο θα ’θελα να ’μουν σε έναν άλλον τόπο. Σε έναν άγνωστο τόπο. Όνομα δε θέλω να ’χε. Θα ’ταν της φαντασίας μου, με το μυαλό μου θα τον είχα πλάσει… Τα πρωινά θα ξυπνούσα με το κελάηδημα του γλυκόλαλου αηδονιού.

Τράβηξα το πέπλο, φανήκανε πρόσωπα γελαστά, όμορφα, σ’ ένα πανηγύρι συναιστημάτων και νόστου, πλημμυρισμένο αγάπη, τραγούδι, γέλιο και χορό. Κι η Σαπφώ στην κορφή του Εξύμνου, με τις μαθήτριές της, να πέμπουν ύμνους και μελωδία σ’ ολάκερη τη βοριανή και προς το λιόγερμα μεριά, πλευρά του νησιού μας που εβάδιζα.

Ο πόνος λένε είναι μάταιο συναίσθημα, είναι ωστόσο υπαρκτό. Ειδικά ο πόνος της απώλειας. Τα σημάδια του αόρατου αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει, τόσο προσέχει περισσότερο τις λέξεις με τις οποίες ονομάζει τα πράγματα και χαρακτηρίζει τους ανθρώπους.

Οι φράουλες της Μανωλάδας έχουν ιστορία - πολλή ιστορία. Κυρίως: έχουν πολλή μνήμη, ένοχη μνήμη. Γιατί όλοι (και όταν λέμε όλοι, εννοούμε «όλοι») γνωρίζαμε και τις συνθήκες de facto δουλοκτησίας με τις οποίες «απασχολούνται» ξένοι, μετανάστες, αλλοδαποί, αλλά και το καθεστώς συμμοριοκρατίας στην αγνή ελληνική επαρχία.