FOLLOW US
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017 - EmprosNet.gr
Κατηγορία Πολιτισμός
- 10|10|2017 20:25

Στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, το βράδυ του Σαββάτου έγινε η τελετή Λήξης του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ AegeanDocs, με την απονομή των καλύτερων ταινιών που προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ. Τη συγκίνησή του εξέφρασε ο δημιουργός του Φεστιβάλ, Κώστας Σπυρόπουλος, ενώ όλοι εξέφρασαν την επιθυμία τους το AegeanDocs να προχωρήσει και να φιλοξενεί όλο και περισσότερες ταινίες απ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, καθώς φέτος ξεπέρασε τον εαυτό του από κάθε άλλη χρονιά. Μάλιστα, τον ερχόμενο Ιανουάριο ή Φεβρουάριο θα προβληθούν κι άλλες ταινίες στο ίδιο πλαίσιο, στα νησιά του Αιγαίου.

Καλύτερο ξένο ντοκιμαντέρ αναδείχτηκε το «Το τέρας είναι ακόμα ξύπνιο» των Mina Mileva και Vesela Kazakova, (Βουλγαρία/Μ. Βρετανία). Το καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ ήταν αυτό της Βικτώριας Βελλοπούλου, «The Extra mile» (Bulgaria/Great Britain), που δείχνει τον κομμωτή Λευτέρη Παρασκευά να συμμετάσχει σε αγώνες για την ανακούφιση των παιδιών με Αναπηρία. Μάλιστα, το εν λόγω ντοκιμαντέρ τού χάρισε μια θέση στο νέο ριάλιτι του Αντ1 «Nomads» και βρίσκεται σε γυρίσματα στις Φιλιππίνες.


Το «extra mile» καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ

Ειδική μνεία της Κριτικής Επιτροπής απονεμήθηκε στο «Istanbul Echoes» των Giulia Frati (Kanada/France/Turkey) και βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο «Depth Two» του Ognjen Glavonic (Serbia/France). Καλύτερα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους ψηφίστηκαν το « Πόθος» των Maria Zitaki & Giannis Tsiaxhristas και το «Taste of Family» των Georgia Abouranty, Violeta Kyriakou και Aimilia Skourla.

Το βραβείο νέου δημιουργού χάρισε το κοινό στον Τέρπανδρο Πατσελή για το «Μια χούφτα ελευθερία» και στην ταινία «Ο Άγγελός μου» του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των Stratis Krasopoulos, Areti Dala, Alexandros Prebedoros, Theofania Intzirtzi, Maria Spyrou, Panajiotis, Zaloumis, Viktor Sinanaj, Ermelinda Dervishi, Nano Arben με τους καθηγητές τους Michalis Aivaliotis και Despoina Sarigiannaki.

«Θέλω να πιστεύω ότι στην ταινία αποδόθηκε -με τις όποιες γνώσεις έχω πάρει από την Πολιτισμική Τεχνολογία και Επικοινωνία και όχι μόνο- με τον όσο καλύτερο τρόπο η ιστορία και το έργο του Abdullah για τα δικαιώματα των γυναικών. Πέρα δηλαδή από τα μικρά τεχνικά θέματα που είχε σαν ταινία, να μην σας αποπροσανατόλισε. Και τον ευχαριστώ που το μοιράστηκε μαζί μας, αλλά και τις γυναίκες που θέλησαν να ανοίξουν την ψυχή τους και να μας διηγηθούν τις ιστορίες τους μπροστά στην κάμερα. Είναι μια ιστορία από τις χιλιάδες που μπορεί να έχετε ακούσει ή να έχετε βρεθεί και εσείς μάρτυρες, όμως αυτές οι αναφορές είναι τεκμήρια που θα μείνουν και θα ανατρέχουμε σε αυτά στο μέλλον, που θα μας θυμίζουν ότι είμαστε άνθρωποι. Όπως ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της Λέσβου -αλλά και του ίδιου του Ελληνισμού- είμαστε παιδιά και εγγόνια προσφύγων, έτσι και αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ξένοι, είναι φίλοι μας, είναι συμπατριώτες μας και, όπως δεν ξεχάσαμε την ιστορία μας, έτσι δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε και τη δική τους», τόνισε για τη βράβευσή του ο φοιτητής της Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, Τέρπανδρος Πατσελής.

Κατηγορία Πολιτισμός
- 10|10|2017 19:28

Σε ηλικία 90 ετών πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα και κηδεύτηκε στην Άρτα, όπου και έζησε τα τελευταία της χρόνια κοντά στην κόρη της, η Μυτιληνιά συγγραφέας Μέλπω Παπαστεφανή.

Γεννημένη (στα 1927) και μεγαλωμένη στη Μόρια της Λέσβου, η Μέλπω Παπαστεφανή άρχισε να γράφει από μικρή ποιήματα και διηγήματα με τη γνησιότητα του αυτοδίδακτου ταλέντου. Επίσημα εμφανίστηκε στα λεσβιακά γράμματα το 1978 και σταδιακά φιλοξενήθηκε σε όλα τα έντυπα της Μυτιλήνης και σε περιοδικά των Αθηνών.

Έγραψαν για το έργο της ο Βασίλης Αρχοντίδης, ο Γιώργος Βαλέτας, ο Κώστας Μίσσιος, ο Δημήτρης Πατίλας κ.ά. Ανθολογήθηκε σε αρκετές ποιητικές ανθολογίες. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Αιολικών Μελετών, του Συλλόγου Γυναικών Μόριας και του Συλλόγου της Επάνω Σκάλας.

Το πρώτο αυτοτελές βιβλίο, που έμελε να είναι και το μοναδικό, κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις "Αιολίδα". Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο «Το σκαλιστό έπιπλο και άλλα διηγήματα». Στην έκδοση στεγάζονται 14 διηγήματα, «ηθογραφικά πεζογραφήματα», τα είχε χαρακτηρίσει ο Γιώργος Βαλέτας αποστάγματα απλότητας, ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Να μερικοί τίτλοι: Ο θησαυρός, Οι δύο ψαράδες, Η γνωριμία μου με τη δασκάλα με τα χρυσά μάτια, Ο θάνατος του μπάρμπα Μήτρου, Τα διαβατήρια, Το μεγάλο θάμα κ.ά.

Εισαγωγικά βρίσκουμε ένα πολυσέλιδο και ιδιαιτέρως κατατοπιστικό κείμενο του Κώστα Μίσσιου και στο τέλος ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα της ίδιας της συγγραφέως. Το εξώφυλλο κοσμεί έργο της Ιφιγένειας Παπαστεφανή-Καλιακάτσου βασισμένο σε υφαντό της Μυτιλήνης. Την έκδοση επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Σκορδάς.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία τον Μάιο του 2015 στην Άρτα. Κύριος ομιλητής ήταν ο συμπατριώτης μας συγγραφέας και εκπαιδευτικός Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης.

Να ένα απόσπασμα από το διήγημα «Το Μεγάλο θάμα»:
«Άλλο δεν άκουγες. Οι άνθρωποι ρωτιόνταν πότε θα πάνε να δούνε το θάμα. Απ’ όλα τα μέρη του νησιού έτρεχε ο κόσμος να προλάβει. Τα χωριά της Γέρας και του Πλωμαρίου κατέβαιναν και δια του κόλπου με βάρκες και με καΐκια.

Κόσμος, κόσμος πηγαινοέρχονταν με τα ζα, με τα πόδια. Άρχισαν να λένε και για άλλα θαύματα που άρχισε να κάνει ο Χριστός. Κάθε μέρα έκλαιγα και παρακαλούσα τη μάνα μου να με πάει και μένα να δω το Χριστό.

Η μάνα δεν είχε και πολύ περιέργεια μα ούτε και πως την ένοιαζαν κάτι τέτοια. Εκείνη ήθελε δουλειά, όπως μου έλεγε, για να τα βγάζουμε πέρα. Ήταν η εποχή κρίσιμη, μου έλεγε. Ήταν οι μέρες τόσο φορτωμένες που δεν έβρισκε καιρό να ξεκουραστεί. Ήξερε την τέχνη του μεταξιού και είχε πολλή πελατεία από μακρινά χωριά. Ερχόταν οι γυναίκες να βγάλουν το μετάξι τους από τα κουκούλια και καθόταν στο σπίτι μας μέχρι να τελειώσει η προηγούμενη, μην τυχόν και πάρει άλλη τη σειρά τους.

Μια μέρα ήρθε σπίτι μας η θεία μου να συνεννοηθούνε με τη μάνα πότε θα πάνε και κείνες στο Χριστό. Εγώ χάρηκα που επιτέλους κάτι θα γίνει. Άδικα, η μάνα το έκοψε με το μαχαίρι, όπως συνήθιζε να το λέγει.

Εγώ την παρακαλούσα να πάω εγώ, μάνα να πάω. Με κοίταξε καλά και μου είπε: “Άντι πάνι τσι μ’ έφαγες πλια μ’ αυτόν τον Χριστό τσι του θάμα”.
Εγώ πετούσα από τη χαρά μου. Με την αύριο πρωί-πρωί ξεκινήσαμε με τη θεία Μαρίγια και φτάξαμε στα Θέρμα.

Αυτόν τον κόσμο που αντίκρισα δεν μπορεί να ξεχαστεί. Στιγμές-στιγμές νομίζω πως γίνομαι ένα παιδί και ζω αυτές τις στιγμές. Όλα τα χωράφια, οι δρόμοι, τα βουνά, οι γύρω λοφίσκοι γεμάτα από κόσμο, ζώα, αραμπάδες, ανακατεμένοι. Έτσι που κατεβαίναμε την κατηφόρα ο ένας έσπρωχνε τον άλλον και ρωτιόνταν: “Μπας τσ’ ίδατι μουρ’ κόρη μ’ τ’ Πηλαγιώ, του Μαριάνθ’, του Στρατήγ’. Παναγιά μ’ τι είνταν τούτου που πάθαμι σήμιρα”».

Κατηγορία Δήμος
- 10|10|2017 19:07

Η ΔΕΥΑΛ ανακοινώνει ότι την Τετάρτη 11-10-2017 θα εκτελέσει εργασίες επισκευής του υφιστάμενου αγωγού ομβρίων επί του κεντρικού δρόμου (ΔΕΗ) προς Χάνια στην Καλλονή από Ανθοπωλείο Σαμίου έως και το κατάστημα της ΔΕΗ. Ο δρόμος θα παραμείνει κλειστός και θα επέλθουν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Οι εργασίες θα διαρκέσουν 2 βδομάδες περίπου.

«Εφιστούμε τη προσοχή στο κοινό και ζητάμε την κατανόησή του για την όχληση που θα δημιουργηθεί για το παραπάνω χρονικό διάστημα», γράφει στην ανακοίνωσή της η ΔΕΥΑΛ. 

 

 

Κατηγορία Κοινωνία
- 10|10|2017 18:41

Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Εθελοντών Αιμοδοτών Αγιάσου σε συνεργασία με τον Σταθμό Αιμοδοσίας του Βοστάνειου Νοσοκομείου προχωρούν:

- Αύριο Τετάρτη και ώρες 9 π.μ. - 12 μ.μ., στην εξέταση αιματοκρίτη για νέους εθελοντές αιμοδότες στο Περιφερειακό Ιατρείο Αγιάσου.

- Την Κυριακή 15 Οκτωβρίου και ώρες 9 π.μ. - 6 μ.μ., στη διοργάνωση της 9ης εθελοντικής αιμοδοσίας στο Γυμνάσιο Αγιάσου.

 

Κατηγορία Πολιτισμός
- 10|10|2017 18:24

Στο πλαίσιο εορτασμού της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, θα πραγματοποιηθεί επετειακή εκδήλωση από την 98 ΑΔΤΕ την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου και ώρα 20.00, στο «Ρουσέλλειο Δημοτικό Θέατρο» Μυτιλήνης. Η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη.

 

Κατηγορία Κοινωνία
- 10|10|2017 18:04

Διευκρινίσεις επί της ΚΥΑ που αφορά στην κατεδάφιση κτηρίων, καταθέτει με ενημερωτικό του σημείωμα ο Συντονιστής για το σεισμό Βασίλης Τεντόμας. Στα πιο ενδιαφέροντα επισημαίνεται ότι η έκδοση της επίμαχης απόφασης δεν σημαίνει ότι ο κάθε ιδιοκτήτης μπορεί να αρχίζει να κατεδαφίζει, έστω και με δικά του χρήματα από… αύριο. Θα πρέπει να περιμένει καταρχήν να του αποσταλεί από την ΔΑΕΦΚ το σχετικό Πρωτόκολλο Αυτοψίας Επικινδύνως Ετοιμόρροπων Κτιρίων (Π.Α.Ε.Ε.Κ.).

«Στο ΠΑΕΕΚ θα υπάρχει ένα σχέδιο των προς κατεδάφιση κτισμάτων με βάση το οποίο θα καθοριστεί και το ύψος της επιδότησης κατεδάφισης και θα υπάρχουν οι όποιες δεσμεύσεις που τυχόν θα έχουν επιβληθεί από τις αρχιτεκτονικές επιτροπές, πχ να γίνει περισυλλογή και φύλαξη των αξιόλογων αρχιτεκτονικών μελών (γωνιόλιθοι, περιθυρώματα, διακοσμητικά στοιχεία κ.λπ.) ή να διατηρηθεί κάποιο τμήμα - όψη του κτίριου. Σε προθεσμία 15 ημερών από τη νόμιμη επίδοση του (Π.Α.Ε.Ε.Κ.) για την υποβολή, από τους/τις ιδιοκτήτες των επικινδύνως ετοιμορρόπων κτιρίων, αίτησης στη Διεύθυνση Αποκατάστασης Επιπτώσεων Φυσικών Καταστροφών (Δ.Α.Ε.Φ.Κ.) για τη χορήγηση επιδότησης κατεδάφισης».

Υπενθυμίζεται εδώ ότι η συνολική επιδότηση ανέρχεται στο ποσό των 10€/κυβικό μέτρο κτιρίου. Δηλαδή σύμφωνα με τη διευκρίνιση, αν έχουμε π.χ. ένα «κόκκινο» διώροφο με κάτοψη 50 τμ και αν ληφθεί σαν ύψος ορόφου 3,0 μ., τότε η συνολική επιδότηση κατεδάφισης θα είναι Α=2 Χ 50 Χ 3 Χ 10€/μ3=3000€ (η αμοιβή του επιβλέποντα μηχανικού βαρύνει τον ιδιοκτήτη).

Σημαντική παρατήρηση

Σαν τελευταία παρατήρηση, υπογραμμίζεται από τον κ. Τεντόμα , ότι όλα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται σαν υπερβολικές γραφειοκρατικές και πολύπλοκες διαδικασίες που είναι δύσκολο να διεκπεραιωθούν από τους ιδιοκτήτες. Δεν είναι όμως έτσι. Είναι διαδικασίες σύμφωνα με τις διευκρινίσεις, που με την βοήθεια του επιβλέποντα μηχανικού, γίνονται απλά. Και είναι διαδικασίες που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθηθούν για τους εξής λόγους: Για τη διασφάλιση καταρχήν των περιουσιακών στοιχείων των ιδιοκτητών μέσα στα χαλάσματα, για τη διασφάλιση των συνόρων των ιδιοκτησιών, για τη διασφάλιση πολύτιμων μορφολογικών στοιχείων του παραδοσιακού οικισμού και για λόγους ασφαλείας εργαζομένων και διερχομένων.Απαραίτητη δηλαδή είναι η παρουσία μηχανικού που θα αναλάβει ένα μεγάλο μέρος των γραφειοκρατικών που απαιτούνται για να μπορεί με ασφάλεια να γίνει η κατεδάφιση και ο δικαιούχος της επιδότησης κατεδάφισης τελικά να μπορεί να την πάρει.

Κατηγορία Κοινωνία
- 10|10|2017 17:42

«Εγώ δεν είμαι για σχολειά ούτε και για θρανία, εμένα μ’ έφτιαξε ο Θεός για την τυροκομία». Αυτό γράφει σαν μότο ζωής πίσω από το επαγγελματικό αυτοκίνητο διανομής τυροκομικών προϊόντων της οικογενειακής επιχείρησης Βασίλα απ’ το Μεσότοπο ο εκπρόσωπος της νέα γενιάς της Γιώργος Βασίλας. Κι ας φρόντισε ο ίδιος να κάνει πράξη το όνειρο ζωής του, να σπουδάσει το αντικείμενο που έμαθε από μικρό παιδάκι να υπηρετεί και να λατρεύει στην πιο έγκυρη δημόσιου ενδιαφέροντος τυροκομική σχολή της χώρας, τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων.

Αυτό που κάνει ξεχωριστή την οικογένεια Βασίλα στον τομέα της τυροκομίας είναι ότι συνεχίζουν μια πορεία που ξεκινά από τους παππούδες τους, συνδυάζοντας μικρά παραδοσιακά μυστικά ποιότητας προσαρμοσμένα στα κελεύσματα της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης. Αποτέλεσμα; Τελικό προϊόν που θυμίζει έντονα αυτό που γευτήκαμε μικροί όσοι είχαμε την τύχη να συγγενεύουμε με παλιούς αγνούς παραδοσιακούς τυροκόμους, με συνθήκες παραγωγής όμως που εξασφαλίζουν απόλυτη υγιεινή και τέλεια διατήρηση των οργανοληπτικών του στοιχείων.

Κι όσο κι αν μιλάμε για μια μικρής παραγωγής βιοτεχνία παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων, έχουμε μπροστά μας την απόλυτη καθετοποίηση, όπου ο παραγωγός ξέρει τι φτιάχνει και τι τελικά προσφέρει στον καταναλωτή, από την προετοιμασία στην παραγωγής της πρώτης ύλης μέχρι την ωρίμαση και διάθεση του τελικού προϊόντος. Γάλα δικής τους παραγωγής, προσεγμένο και ελεγμένο στην πιο μικρή λεπτομέρεια, παραγωγική διαδικασία σε συνθήκες απόλυτης υγιεινής και με άριστες τεχνικά μεθόδους, ωρίμαση και συσκευασία που θα την ζήλευαν μεγάλες βιομηχανίες και διάθεση με ασφαλή μεταφορά στον ελάχιστο δυνατό χρόνο από το εργαστήριο στα σημεία πώλησης. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.


Τα προϊόντα: Λαδοτύρι, φέτα, γραβιέρα, γιαούρτι, μυζήθρα, μέχρι και χάχλες! 

 

Η πρώτη ύλη

Κακά τα ψέματα. Όπως λέει -ίσως ευλογώντας λίγο και τα γένια του αφού εκείνος ασχολείται με την κτηνοτροφία- ο «πατριάρχης» της οικογένειας Βασίλης Βασίλας, «άμα δεν έχεις εξαιρετικής ποιότητας γάλα, μην περιμένεις να βγάλεις καλό τυρί»! Κι εκείνος φροντίζει με το παραπάνω να παράγει αυτό το εξαιρετικό γάλα και να τροφοδοτεί την οικογενειακή βιοτεχνία αποκλειστικά με δική του εγγυημένη από τον ίδιο πρώτη ύλη.

Τρία είναι τα σημαντικά για το καλό γάλα, μας λέει. Απόλυτη καθαριότητα και επομένως και συνθήκες υγιεινής στους χώρους σταυλισμού των ζώων, ποιότητα διατροφής και τέλος απόλυτα προσεγμένες συνθήκες άρμεξης, σύντομης αποθήκευσης σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες και γρήγορης μεταφοράς του γάλακτος στον χώρο της βιοτεχνίας. Και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις τις είδαμε στην πράξη τόσο για τις συνθήκες καθαριότητας των χώρων στη στάνη όσο και για τη μεταφορά δυο φορές την ημέρα (πρωί και βράδυ) σε χρόνο λιγότερο από 15 λεπτά στις δεξαμενές της βιοτεχνίας. Εκείνο όμως που πραγματικά μας εντυπωσίασε ήταν το τρίτο στοιχείο, αυτό της ποιοτικής διατροφής.

 

Καινοτομία


Δροσερό χορταράκι... ιδιοπαραγωγής

Εντάξει, οι ζωοτροφές που δίνει στα ζώα του ο Βασίλας είναι πρώτης ποιότητας, έστω κι αν αυτό τις κάνει να στοιχίζουν ακριβότερα. Όμως, όπως λέει κι ο ίδιος, αν το πρόβατο δεν φάει και κάτι «δροσινό» η ποιότητα και πιο πολύ η γεύση στο γάλα θα υστερεί. Πώς λύνεις όμως ένα τέτοιο πρόβλημα όταν η κτηνοτροφική σου εγκατάσταση βρίσκεται στο τμήμα του νησιού με εξ αντικειμένου περιορισμένη βλάστηση; Όσο κι αν έχει νοικιάσει αρκετά βοσκοτόπια στη γύρω περιοχή οι δυνατότητες για «φρέσκια» τροφή στα ζώα είναι περιορισμένη. Και εκεί μίλησε το ανοιχτό μυαλό και η καινοτομία.

Συνεταιρικά με ένα φίλο, έφτιαξαν δίπλα στη στάνη μια υδροπονική καλλιέργεια κριθαριού, που τον προμηθεύει καθημερινά με φρέσκο, δροσερό και αγνό χορταράκι εξασφαλίζοντας έτσι πάνω από το ένα τρίτο της τροφής των προβάτων!

 

Το τυροκομείο

Φτάνει λοιπόν πρώτης ποιότητας γάλα στο τυροκομείο κι εκεί αναλαμβάνει δράση ο Γιώργος με τους δυο βοηθούς του, τη Μυρσίνη Γωγή και το Δημήτρη Βαληλή. Για να μην τα πολυλογούμε, εργαστήριο με συνθήκες ακριβού νοσοκομείου! Απόλυτη καθαριότητα και τάξη βασιλεύουν παντού. Γίνεται η τυροκόμηση με διαδικασίες ανάλογα με το είδος (φέτα, λαδοτύρι, γραβιέρα κ.λπ.) και ακολούθως τα έτοιμα προϊόντα τοποθετούνται στους θαλάμους ωρίμασης. Η ωρίμαση είναι κάτι για το οποίο ο Γιώργος καμαρώνει πιο πολύ ίσως κι από τη μαστοριά του στην παραγωγή. Γιατί, όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος, «η παρατεταμένη και ποιοτικά ελεγχόμενη ωρίμαση έχει κόστος, αφού δεσμεύεις κεφάλαιο και έχεις αρκετή φύρα, όμως το τελικό προϊόν και η επιδοκιμασία του καταναλωτή σε κάνει να λες πως αξίζει τον κόπο».


Θάλαμος ωρίμασης

 

Μετά την ωρίμαση, ακολουθεί η συσκευασία σε διάφορα βάρη και το προϊόν είναι έτοιμο να βγει στο εμπόριο. Στη συσκευασία απασχολούνται η μητέρα του Γιώργου, Χριστίνα Βασίλα και η γυναίκα του Μαρία Κωνσταντιδέλλη. Η Μαρία έχει και την ευθύνη για τις παραγγελίες και μιλά με πάθος για τα όνειρα της οικογενειακής επιχείρησης να εξαπλωθούν πέρα από επιλεγμένα μαγαζιά στο νησί και στην Αθήνα, και σε άλλα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας ακόμα και σε εξαγωγές σε αγορές που αναζητούν το κάτι παραπάνω στην ποιότητα. Όπως μας λέει χαρακτηριστικά, «δεν έχουμε ούτε την παραγωγική δυναμικότητα ούτε και τη διάθεση να μπούμε στις μαζικές αγορές των μεγάλων αλυσίδων. Απευθυνόμαστε στον πιο ψαγμένο καταναλωτή που προκρίνει την ποιότητα, έχοντας μάλιστα καταφέρει δουλεύοντας οικογενειακά και οργανωμένα να του την προσφέρουμε σε σχετικά προσιτές τιμές».

Τη γραφειοκρατία της επιχείρησης έχει αναλάβει η Σαπφώ Βαλελή, ενώ τη διανομή τρέχουν η Χριστίνα, η Μαρία αλλά κι ο ίδιος ο Γιώργος σε πιο νεκρές παραγωγικά περιόδους, για να έχει όπως μας είπε απευθείας εικόνα για τα σχόλια των πελατών του που θα τον βοηθήσουν να βελτιώνει συνεχώς τα προϊόντα του.

Κρατήσαμε για το τέλος μια κουβέντα της Χριστίνας Βασίλα που αντανακλά τη φιλοσοφία και στάση ζωής ολόκληρης της οικογένειας και των συνεργατών της στον τρόπο που αντιμετωπίζουν αυτό που κάνουν με αγάπη και μεράκι. Πρόσφατα απέκτησε από την κόρη της το πρώτο της εγγονάκι. Αποχαιρετώντας μας λοιπόν μας είπε με περηφάνια: «Ό,τι φτιάχνουμε εδώ, όπως μπορώ να το δίνω άφοβα και με καμάρι στο δικό μου το εγγονάκι, έτσι να μπορεί κι όλος ο κόσμος να το δίνει στα παιδιά του»!

Κατηγορία Περιφέρεια
- 10|10|2017 17:39

Η Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Χριστιάνα Καλογήρου, συνοδευόμενη από την Εντεταλμένη Σύμβουλο Τουρισμού Αγγελική Σαραντινού, παρέστη στην εκδήλωση «Τα κρασιά του Αιγαίου στην Αθήνα», που συνδιοργάνωσαν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά οι Περιφέρειες Βορείου και Νοτίου Αιγαίου σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

 

Οι πολυάριθμοι επισκέπτες, ειδικοί του κλάδου και φίλοι του κρασιού, είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν αιγαιοπελαγίτικα κρασιά από γηγενείς ποικιλίες αμπέλου, από την Ικαρία, την Κω, τη Λέσβο, τη Λήμνο, τη Μήλο, την Πάρο, τη Σάμο, τη Σαντορίνη, τη Ρόδο, και τη Χίο.

 

Η Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου κατά την επίσκεψή της στο χώρο της εκδήλωσης, δήλωσε: «Για μας η οινοποιία στο Βόρειο Αιγαίο είναι κάτι περισσότερο από πηγή πλούτου. Έχει μέσα της την έμπνευση των ανθρώπων και την αναζωογονημένη γνώση και παράδοση αυτού του ιδιαίτερου και μοναδικού αγαθού. Υπάρχουν σήμερα νέες δυνατότητες ανάπτυξης της οινοποιίας. Καινοτόμες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες πολλαπλασιάζουν τις δυνατότητες του τόπου και τον δυναμώνουν σε όλες του τις πλευρές, από την παραδοσιακή του μέχρι τη σύγχρονη».

 

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν κρασιά από τα εξής οινοποιία του Βορείου Αιγαίου: Αμπελώνες Αφιανέ Ικαρίας, Αριούσιος Οινοποιητική Χίου, Αγροτικός Συνεταιρισμός Λήμνου- η Ένωση, Ενιαίος Οινοποιητικός Αγροτικός Συνεταιρισμός Σάμου, Κτήμα Χατζηγεωργίου Λήμνου, Limnos Organic Wines Σαββόγλου- Τσιβόλας, Μεθυμναίος Οίνος Λέσβου, Νοπέρα Οινοποιητική Σάμου, Οινοποιείο Βακάκη Σάμου, Οινοποιία Γκαράλη Λήμνου, Οινοποιία Τσαντίρη Ικαρίας, Οινοφόρος Μεγαλοχωρίου Λέσβου.

 

 

Κατηγορία Κοινωνία
- 10|10|2017 16:37

Ο 30χρονος Μυτιληνιός που έπασχε από λευχαιμία και για τον οποίο πάνω από 300 συμπολίτες μας έσπευσαν να γίνουν υποψήφιοι δότες μυελού των οστών τον περασμένο Μάιο άφησε την τελευταία του πνοή το περασμένο Σάββατο στην Αθήνα, στο στρατιωτικό νοσοκομείο. Μάλιστα ήταν τέτοιος ο αριθμός των υποψηφίων που είχαν σπεύσει να συνδράμουν, που είχαν τελειώσει τα υλικά του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων Μυτιλήνης για να συγκεντρώσουν δείγμα.

Δυστυχώς, ο 30χρονος, με καταγωγή από τα Λουτρά που το τελευταίο διάστημα έγινε πατέρας, δεν τα κατάφερε. Σύμφωνα με πληροφορίες προ δύο εβδομάδων είχε ξεκινήσει μία θεραπεία που δεν έφερνε αποτελέσματα, ενώ τις τελευταίες ημέρες θα υποβαλλόταν σε μία νέα. Δεν πρόλαβε όμως, σκορπίζοντας πένθος στους οικείους, αλλά και στους φίλους του.

Μέσα στη διάχυτη αυτή στενοχώρια που ακολουθεί τον θάνατο ενός νέου πατέρα, τονίζουμε ακριβώς την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων γύρω του, και ευρύτερου κόσμου, που δεν τον γνώριζε και θέλησε να συνδράμει. Με αυτά και με αυτά, μάθαμε περισσότερα για τη δωρεά μυελού των οστών. Το ίδιο και κάποιοι εκ των υποψηφίων που ανέφεραν όταν έδιναν δείγμα (σάλιο δηλαδή στην μπατονέτα) ότι θέλουν να βοηθήσουν τον συγκεκριμένο 30χρονο. Όμως, όπως όλα δείχνουν στις περιπτώσεις δωρεάς, σπάνια ο δότης διαλέγει τον λήπτη του. Γι’ αυτό και αποτελεί η δωρεά οργάνων την ύψιστη κίνηση ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο.

 

«Από αγκάθι βγαίνει ρόδο»

Στις μεταμοσχεύσεις, λοιπόν, κινήθηκε η προβολή της ταινίας της Νικόλ Αλεξανδροπούλου «Δεύτερη Ζωή: από αγκάθι βγαίνει ρόδο», που προβλήθηκε στο πλαίσιο του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ AegeanDocs και την οποία οργάνωσε ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων Μυτιλήνης.

Στο εν λόγω ντοκιμαντέρ, που αποτελεί σειρά 24 επεισοδίων με βασικό αντικείμενο «να μην πηγαίνει χαμένο τίποτα», προβάλλονται πραγματικές ιστορίες: Ο Δημήτρης ζει χάρη στην καρδιά του Νικόλα που «έφυγε» σε τροχαίο, ο Εμμανουήλ ζει χάρη στο ήπαρ μιας άγνωστής του γυναίκας που χάθηκε πρόωρα. Και οι δύο απέκτησαν μια δεύτερη ζωή χάρη στην εσωτερική δύναμη των συγγενών δύο άλλων οικογενειών και το σύγχρονο «θαύμα» της μεταμόσχευσης. Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος μιλάει με μεταμοσχευμένους, συγγενείς ασθενών και χειρουργούς για το μεγαλείο της δωρεάς μοσχευμάτων, τις τεράστιες λίστες αναμονής, τον αγώνα δρόμου των γιατρών, τα προβλήματα του συστήματος.

 

Πέντε μεταμοσχεύσεις στη Λέσβο

Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη δωρεά οργάνων. Στη Λέσβο έχουν γίνει μόλις πέντε, όπως τόνισε στην εκδήλωση της προβολής στο νέο κτήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης, ο προϊστάμενος των ιατρικών υπηρεσιών και της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, Ευθύμης Ζιώγας. Ο κ. Ζιώγας είναι «μπροστάρης» στο ζήτημα αυτό και βρίσκεται αρκετά συχνά στη θέση να ενημερώνει τους πλησιέστερους συγγενείς όταν μπορούν να συμβάλλουν με την έγκρισή τους για να γίνει μεταμόσχευση, και να σωθεί, τουλάχιστον, μία, ζωή.

Η πρόεδρος του Συλλόγου Δωρητών Οργάνων Μυτιλήνης, Μαρία Ζερβού ανέφερε τις προσπάθειες που έχει κάνει ο Σύλλογος, αλλά και τα πόσα έχει καταφέρει ως τώρα, έχοντας μάλιστα συμβάλλει ώστε το «Βοστάνειο» να είναι το πρώτο περιφερειακό νοσοκομείο στην Ελλάδα, όπου γίνονται μεταμοσχεύσεις. Η αλήθεια είναι ότι οι συγγενείς είναι ήδη από πριν αποφασισμένοι για το τι θα κάνουν και αν θα δώσουν τη συγκατάθεσή τους για δωρεά οργάνου του οικείου τους, ο οποίος έχει κριθεί εγκεφαλικά νεκρός, επεσήμανε ο κ. Ζιώγας. Μάλιστα ανέφερε ότι σε μία περίπτωση υπήρχε και ιερέας που εξηγούσε στους συγγενείς για το θαύμα της μεταμόσχευσης, και ότι αυτό συνάδει με τη θρησκεία, αλλά εκείνοι διαφώνησαν, κι έτσι τα όργανα… πήγαν στο χώμα. Κι εκεί μπαίνει το ζήτημα της νομοθεσίας, καθώς οι συγγενείς είναι εκείνοι που θα δώσουν συγκατάθεση ή θα απορρίψουν τη δωρεά, τόνισε από την πλευρά της η σκηνοθέτρια.

 

Μια άλλη οπτική

Η διαφορά σε αυτό το ντοκιμαντέρ σε σχέση με άλλες τηλεοπτικές εκπομπές που μπορεί να έχουμε παρακολουθήσει είναι ότι περιόρισε τα λόγια των «ειδικών» και επικεντρώθηκε στις σκέψεις των πρωταγωνιστών, πραγματικών ληπτών οργάνων και συγγενών δωρητών, κάνοντάς το πολύ πιο οικείο για το κοινό.

Έτσι, στις πιο συγκινητικές στιγμές καταγράφεται εκείνη που ο λήπτης καταφέρνει και επικοινωνεί με τους γονείς του δότη του, 27χρονου που έπεσε θύμα τροχαίου. Ο πατέρας αντικρίζει τον λήπτη και του λέει «σε παρακαλώ, θέλω να σε βλέπω, μέσα σου χτυπά η καρδιά του γιου μας». Και μάλιστα κάθε χρόνο ο λήπτης φιλοξενείται στο δωμάτιο του 27χρονου στην Κρήτη. Μια αλλιώτικη σχέση.

Άλλη πολύ συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή, είναι η περιγραφή ενός αδερφού μιας δότριας: «Μας λένε ότι η αδερφή μου δεν θα επιστρέψει και ότι πρέπει να το πάρω απόφαση. Αρνούμαι, ζητώ να γίνει κάτι καλύτερο. Ένας φίλος μου γιατρός μου εξηγεί ότι όχι μόνο πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα επιστρέψει η αδερφή μου, αλλά ότι πρέπει να βιαστώ για να δώσω συγκατάθεση για τα όργανά της». Από τη μεγάλη θλίψη που προκαλεί το πένθος για την αδερφή του, ο πρωταγωνιστής, χαμογελά και σκέφτεται ότι από το δικό του πένθος, μπορεί να βγει χαρά, για ένα παιδί ή έναν μεγάλο, κι από αγκάθι να βγει ρόδο…

Κατηγορία Δήμος
- 10|10|2017 15:32

Εκ των… έσω το «βρίσκει» ο δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός που τους τελευταίους μήνες ακροβατεί μεταξύ της υπομονής (και για λόγους διατήρησης της ψυχραιμίας έναντι των ακραίων φωνών) απέναντι στις δύσκολες συνθήκες του προσφυγικού και της (εύκολης από κάθε άποψη) ρητορείας της ΝΔ και όχι μόνο , που απαιτεί… «αποσυμφόρηση εδώ και τώρα». Αφού την (ουσιαστική) κουβέντα που δεν έχει γίνει εδώ και δύο χρόνια για το προσφυγικό στο δημοτικό συμβούλιο, την απαίτησε και την εξασφάλισε τελικά ο ανεξαρτητοποιημένος εδώ και λίγο καιρό δημοτικός σύμβουλος και πρώην αντιδήμαρχος , Στρατής Τζιμής. Ο οποίος με επιστολή του στον κ. Γαληνό, αναδεικνύει τα αδιέξοδα της παρούσης πολιτικής για το προσφυγικό πατώντας πια εμφανώς στη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας, ή ακριβέστερα στις πιο  "ακραίες" φωνές της , με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει ως προς το στίγμα (και το μήνυμα) που θέλει να αποτυπώσει ο πρώην αντιδήμαρχος.

 

Η παρέμβαση λοιπόν του κ. Τζιμή, θα έφερνε χτες το απόγευμα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου το προσφυγικό σε πρώτο πλάνο, με το δήμαρχο να «αρπάζει» το «γάντι» και να δέχεται να ανοίξει την κουβέντα στο σώμα. Και με δεδομένο πως και ο Σπύρος Γαληνός το τελευταίο διάστημα (βλέπε επιστολές προς Μουζάλα ως δήμαρχος Λέσβου και ως Πρόεδρος της ΠΕΔ Βορείου Αιγαίου), έχει αλλάξει εμφανώς στάση απέναντι στους χειρισμούς της κυβέρνησης, με εξίσου φανερή διάθεση να ακολουθήσει στη γραμμή προβληματισμού της ΝΔ, η εξέλιξη της κουβέντας έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Αφού δύσκολα δεν μπορεί να πει κανείς πως τόσο ο Σπύρος Γαληνός όσο και ο Στρατής Τζιμής, εκτός από τον δεδομένο προβληματισμό τους για την παρούσα φάση του προσφυγικού, δεν λειτουργούν τελευταία σα να… δίνουν εξετάσεις απέναντι σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, για δικούς τους λόγους ο καθένας.

 

Θυμίζει… Κάρμαντζη

Η παρέμβαση τώρα καθ΄ αυτή του Στρ. Τζιμή, δεν εμπεριέχει απαραίτητα «κριτική» προς τον δήμαρχο για τους χειρισμούς του στο προσφυγικό, αλλά «στριμώχνει» θα έλεγε κανείς τον κ. Γαληνό και κατ΄ επέκταση τη δημοτική αρχή, λόγω του ότι καλεί την πλειοψηφία να «δηλώσει» μία συγκεκριμένη στάση και να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις. Επιφυλάσσει όμως ένα μεγάλο «καρφί», αφού αναφέρεται στην πιο χαρακτηριστική πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής για το προσφυγικό, που δεν είναι άλλη από τον καταυλισμό του Καρά-Τεπέ. Υποστηρίζοντας πως η λειτουργία του καταυλισμού εμποδίζει την κατασκευή… κολυμβητηρίου (σ.σ. είναι χωροθετημένη περιοχή) και καλώντας τον δήμαρχο να δώσει πίσω την περιοχή στον… λαό της Μυτιλήνης! Γενικότερα το περιεχόμενό της όμως, το αναγνωρίζει κανείς ως πανομοιότυπο των τοποθετήσεων που έχει κάνει τελευταία ο αντιπεριφερειάρχης Χίου Σταμάτης Κάρμαντζης ,προκαλώντας και την άμεση παρέμβαση της περιφερειάρχη Χρ. Καλογήρου που πήρε αποστάσεις διευκρινίζοντας τη θέση της Περιφέρειας για το μείζον αυτό ζήτημα. Εξάλλου εκτός από την πολιτική «ανοικτών συνόρων», ο κ. Τζιμής, αναφέρεται και στη δημογραφική σύνθεση των νησιών και σε ότι μπορεί να σημαίνει ένα «προσφυγονήσι».

 

«Θεωρώ ότι  δεν υπάρχει χρόνος σε μας  για άλλες παλινωδίες και καθυστερήσεις. Με τα νέα δεδομένα επιβάλλεται να συνδιαμορφώσουμε ως  Δημοτικό Συμβούλιο και κατ’ επέκταση ως κοινωνία  πρόταση  προς στα αρμόδια όργανα της Πολιτείας μας.

Δυστυχώς, εξαιτίας της  ασκηθείσας  εκ μέρους του κράτους μας, κατά  δύο τελευταία χρόνια,   πολιτικής «των ανοικτών θαλάσσιων συνόρων» στο  Αιγαίο, σε συνδυασμό με την  αναποτελεσματικότητα της διεθνούς κοινότητας, και δή της ΕΕ, να αντιμετωπίσει το  πρόβλημα «εν τη γενέσει» του,   η  ανησυχία όλων μας  για το μέλλον του νησιού μας επιτάθηκε,  κυρίως μετά τις αυξημένες ροές,   τον τελευταίο καιρό,  των  μεταναστών και προσφύγων. Εδώ επιβάλλεται να επισημάνουμε  ότι   ως Έλληνες διαπνεόμενοι  από τον έμφυτο ανθρωπισμό  έχουμε  καταδείξει έμπρακτα  την αλληλεγγύη μας στους κατατρεγμένους αυτούς ανθρώπους που κατέφτασαν στο νησί  μας

Εάν, όμως,  η Λέσβος ως παραμεθόριο νησί εξακολουθήσει  να είναι «δίοδος διέλευσης» και  προσφυγονήσι,  τότε  οι επιπτώσεις για την εθνική και  κοινωνική συνοχή,  τη δημογραφική σύνθεση της  και την οικονομία της θα είναι  καταστροφικές. Σε καμιά περίπτωση, λοιπόν,   δεν πρέπει να αφήνουμε το προσφυγικό ζήτημα  να προβάλλεται ως δικαιολογία ανοχής στη διαρκή  παράνομη μετανάστευση».

 

Οι προτάσεις Τζιμή

1) Το Κράτος μας, με διακομματική συναίνεση, πρέπει να  ασκεί στη Λέσβο  (όπως και στη Χίο και τη Σάμο) ως παραμεθόριος περιοχή για λόγους  καθαρά εθνικούς  την ίδια πρακτική και πολιτική στο μεταναστευτικό όπως στον Έβρο, να  μην υπάρχουν δηλαδή κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών.

2)Να γίνει σταδιακά πλήρης αποσυμφόρηση και μετακίνηση των προσφύγων  και μεταναστών προς την ηπειρωτική Ελλάδα, όπου θα  λαμβάνουν χώρα όλες οι διαδικασίες  ταυτοποίησης και εξέτασης ασύλου. Έτσι, για την  ασφάλεια της η ίδια η Ε.Ε.  θα αναγκασθεί να οδηγηθεί: α)στη δημιουργία κέντρων υποδοχής, καταγραφής και πιστοποίησης των πραγματικών προσφύγων στις χώρες πρώτης υποδοχής τους, εκτός του εδάφους της Ε.Ε., όπως είναι η Τουρκία, η Ιορδανία και ο Λίβανος. Με αυτή τη διαδικασία  θα μπορέσει κάθε  δυτική χώρα να επιτελέσει τον ανθρωπιστικό της ρόλο και  να φιλοξενήσει νόμιμα  τον αναλογούντα αριθμό  προσφύγων, σύμφωνα με τις δυνάμεις της. β)Να αναπτύξει ένα αυστηρό και ενιαίο δόγμα-πλέγμα φύλαξης των θαλασσίων  συνόρων της για την αποτροπή  εισχώρησης μεταναστών στην Ε.Ε. πέραν των προαναφερθέντων οργανωμένων δομών.

3) Το κλείσιμο σταδιακά  του Κέντρου φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στον Καρά-Τεπέ,  με το οποίο ο Δήμος σήμερα έχει μια ιδιότυπη σχέση. Η περιοχή αυτή, δίπλα στον αστικό ιστό, επιβάλλεται να δοθεί για  χρήση στο λαό της Μυτιλήνης. Άλλωστε, όπως έχει αποφασιστεί από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας (ΦΕΚ ΑΑΠ328/30-7-2007), μετά από εισήγηση των προηγούμενων Δημοτικών Αρχών, εκεί έχει χωροθετηθεί η δημιουργία  του   δημοτικού  κλειστού κολυμβητηρίου…».

Κατηγορία Κοινωνία
- 10|10|2017 15:04

Οι κυβερνητικές παλινωδίες σε πολλά απ΄ όσα αφορούν στη δύσκολη μετά σεισμόν εποχή της Λέσβου, είναι γνωστές και έχουν αναδειχθεί. Η περίπτωση όμως της κατασκευής ενός ολοκαίνουργιου σχολείου για την ισοπεδωμένη Βρίσα, είναι μία αναμφισβήτητη επιτυχία του Υπουργείου Παιδείας που ανέλαβε εξαρχής την «κηδεμονία» του επίσης ισοπεδωμένου σχολείου του χωριού και χτες, που το κουδούνι του χτύπησε ξανά, έδωσε θαρρείς κανείς ζωή, στον ερειπωμένο οικισμό. Δίνοντας παράλληλα και ελπίδα, ότι μαζί με το σχολείο του χωριού που στήθηκε ξανά, έστω και σε λυόμενες αίθουσες , μπορεί πράγματι να γίνει πραγματικότητα και η μεγαλύτερη δέσμευση της σημερινής κυβέρνησης: η ανοικοδόμηση όλου του χωριού της Βρίσας.

 

Ο Αγιασμός στο δημοτικό (και νηπιαγωγείο) της Βρίσας, δεν ήταν μία απλή τελετή. Αφού πέραν του τυπικού κομματιού της διαδικασίας παράδοσης-παραλαβής μεταξύ των εκπροσώπων του Υπουργείου Παιδείας και του δήμου Λέσβου, ήταν εξαρχής η επίσημη «πρώτη», για τη ζωή της Βρίσας στη μετά σεισμόν εποχή της. Και μάλιστα από αυτούς που θα αποτελέσουν το μέλλον της, τα 53 παιδιά της, που γύρισαν ξανά χτες στα μαθήματά τους. Το κουδούνι… «ζωής» πραγματικά για τη Βρίσα, που ήχησε από το καινούργιο της σχολείο, ήταν ίσως ό,τι πιο ελπιδοφόρο ακούστηκε χτες και μετά από πολύ καιρό. Ο δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός μάλιστα το χαρακτήρισε και ως το «πιο χαρμόσυνο της ζωής του» και όπως περιγράφεται το σκηνικό από τον Αγιασμό, άπαντες οι παρευρισκόμενοι, μαζί με τους μαθητές, ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και σε δάκρυα χαράς. 

 

Αυτό που έγινε θα μείνει

Τα στελέχη τώρα του Υπουργείου Παιδείας, η Διευθύντρια των Τεχνικών Υπηρεσιών Έφη Φλώρου και ο Προϊστάμενος της Τεχνικής Υπηρεσίας Βασίλης Παύλου που έδωσαν το παρόν χτες στον Αγιασμό, χαρακτήρισαν το νέο σχολείο του χωριού, ως «ένα από τα πιο σύγχρονα σχολεία της Ελλάδας». Τονίζοντας ότι ο εξοπλισμός του -η παραλαβή του οποίου θα γίνει το αργότερο ως τα τέλη του μήνα- περιλαμβάνει τα πιο σύγχρονα μέσα, Εκτός δηλαδή από σύγχρονα έπιπλα, διαδραστικούς πίνακες και υπολογιστές για όλες τις τάξεις του τριθέσιου δημοτικού σχολείου και του διθέσιου νηπιαγωγείου. Όταν δε θα κατασκευασθεί το νέο σχολείο στη θέση του παλιού, το οποίο και θα κατεδαφιστεί το αμέσως επόμενο διάστημα, οι νέες υποδομές, που παραδόθηκαν σήμερα, έχει προβλεφθεί να χρησιμοποιηθούν ως χώροι πολλαπλών πολιτιστικών και αθλητικών δράσεων του σχολείου, αλλά και όλου του χωριού.

 

Υπενθυμίζεται εδώ ότι το έργο προκηρύχθηκε με 750.000 ευρώ και κόστισε τελικά περί τις 590.000 ευρώ. «Το σύνολο της μελέτης και της επίβλεψης του έργου έγινε αποκλειστικά από υπαλλήλους του υπουργείου Παιδείας» τόνισε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο προϊστάμενος του τεχνικού τμήματος της τεχνικής υπηρεσίας του υπουργείου Παιδείας, Βασίλης Παύλου.

 
Παρόντες στα εγκαίνια του σχολείου της Βρίσας η δημοτική αρχή με τον δήμαρχο Σπ. Γαληνό και εκπρόσωποι του Υπ. Παιδείας με τον περιφερειακό διευθυντή Αρ. Καλάργαλη και τον προιστάμενο της τεχνικής υπηρεσίας Βασ. Παύλου

 

Συγκίνηση

Σε ότι αφορά στους ανθρώπους του σχολείου, η διευθύντρια αυτού Μυρσίνη Νικέλλη κρατώντας μια γλάστρα με λουλούδια από ένα φυτό που σώθηκε από τα ερείπια του παλιού σχολείου, μίλησε για την ελπίδα του ξαναγεννήματος του σχολείου. Όπως τόνισε, «32 μαθητές δημοτικού και 13 νήπια, επιστρέφουν στο σχολείο τους, δίνοντας το μήνυμα πως το χωριό τους μπορεί να ξαναχτιστεί». Σε αυτό το μήνυμα αναφέρθηκε σύμφωνα και με το δημοσίευμα του ΑΠΕ και ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Βρίσας, Στρατής Παράκοιλας, που μίλησε για τα προβλήματα που μπορούν να ξεπεραστούν με καλή διάθεση και συνεργασία. Αναφέρθηκε δε ονομαστικά, σε όλους εκείνους τους εργαζομένους σε υπηρεσίες αλλά και στα στελέχη της αυτοδιοίκησης, που εργάστηκαν στην κατεύθυνση της ελπίδας που σηματοδότησε η σημερινή μέρα.

 

Ενώ τέλος, ιδιαίτερα φορτισμένος συναισθηματικά, ο συντονιστής για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τον σεισμό, Βασίλης Τεντόμας, που αναφέρθηκε στις σκληρές προσπάθειες όλων για να υπάρξει αποτέλεσμα. «Όλα γίνονται, όλα μπορούμε να τα φτιάξουμε ξανά, η Βρίσα θα ξαναφτιαχτεί γιατί θέλουν και μπορούν οι άνθρωποί της» είπε ο παλιός αυτοδιοικητικός, συνταξιούχος μηχανικός και κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στο νησί, που ανέλαβε το βάρος του συντονισμού της προσπάθειας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων του σεισμού της 12ης Ιουνίου.

Κατηγορία Αιολίας Λόγος
- 10|10|2017 14:30

Ασχολούμαι με κάποιο θέμα και γράφω γι’ αυτό όταν το γνωρίζω καλά και έχω διαμορφωμένη σχετική άποψη. Παίρνω δε θέση και το στηρίζω με ζέση και σθένος όταν πληροφόρηση, θεωρητικές γνώσεις κ.λπ. μετατρέπουν αυτήν σε πεποίθηση, οπότε η επιχειρηματολογία μου είναι εδραία. Κάποιοι με ερωτούν «τι είναι αυτό που σε κάνει να υποστηρίζεις τόσο σθεναρά ένα θέμα». Η απάντηση είναι απλή. Το ότι το έχω ζήσει και η βιωματική γνώση με βοηθά να έχω άποψη, μετατρεπομένη ως προανέφερα σε πεποίθηση. Μια τέτοια πεποίθησή μου είναι η σχετική με τη συνεταιριστική ιδέα.

Οι συνεταιρισμοί, μαζί με το συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση και το κοινοβούλιο, αποτελούν τα αγκωνάρια στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της βούλησης του Λαού, η Δημοκρατία. Στην ύπαιθρο, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ως ο της Αντίσσης στηρίζουν τη λαϊκή κυριαρχία. Της δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Τούτοι, ως φορείς ανθρωπoκεντρικοί και κοινωνικοβαρείς αντιπαρατίθενται ευθέως στο νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα λόγω παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβληθεί παντού.

Οι αγροτικοί μας συνεταιρισμοί, στα ενενήντα χρόνια ύπαρξής τους, προσέφεραν τα μέγιστα στην ύπαιθρο και στους κατοίκους της. Έτσι κι ο «Αγροκτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Αντίσσης». Πέραν των οικονομικών ωφελημάτων (τα ανέλυσα στο προηγούμενό άρθρο μου), η παρουσία του συνέβαλε στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στο χωριό. Γιατί απάλλαξε τους συνεταιριστές από δεσμεύσεις (οικονομικές, κομματικές) προς οποιονδήποτε, παρέχοντάς τους ανεξαρτησία. Ακόμη, γιατί εντός των πλαισίων του ακολουθούνταν δημοκρατικές διαδικασίες και διοίκηση. Επίσης, σ’ αυτό συνέτεινε η μακράν πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων στάση του.

Όλα αυτά δε επειδή διαχρονικά διοικήθηκε από νοικοκυραίους. ανθρώπους της εργασίας, του μόχθου, αλλά και «υπηρέτες» της συνεταιριστικής ιδέας. Ο εκάστοτε πρόεδρός φυσικά έβαζε τη δική του βούλα διοικώντας τον με έργα, ενέργειες, εκδηλώσεις, κ.ά., αλλά πάντα όλοι ως μπροστάρηδες συνέβαλαν στην ευδοκίμησή του.

Ευτύχημα, στον συνεταιρισμό μας δεν υπήρξαν ατασθαλίες, οικονομικά σκάνδαλα και γενικά κακοδιοίκηση όπως σε κάποιους άλλους, που μοιραία οδηγήθηκαν σε διάλυση, εξανεμίζοντας περιουσίες ολόκληρες. Έτσι, καταξιώθηκε στη συνείδηση των συνεταιριστών αλλά και όλων των Αντισσαίων. Ως πραγματική κυψέλη δημιουργίας και προσφοράς μακροημέρευσε.

Οι του συνεταιρισμού μας δυνατότητες στήριξαν κι εμένα ως γιο συνεταιριστή. Επειδή τη μερίδα του συγχωρεμένου πατέρα μου κληρονόμησε ο αδερφός μου, θέλοντας να είμαι συνεταιριστής, αγόρασα μερίδα. Έτσι τίμησα τη σχετική πεποίθησή μου, παράλληλα δε το πάντα προς αυτόν ενδιαφέρον μου φυσικά μεγεθύνθηκε.

Διαπίστωσα ατυχώς από δεκαπενταετίας περίπου ότι τούτος προοδευτικά φθίνει. Σε διαδικασία Γ.Σ., που προ δεκαετίας παραβρέθηκα, με λύπη είδα ότι οι παρόντες ήταν περί τους 15 (έναντι 520 συνεταιριστών-ΑΝΤΙΣΣΑ, Π. Φραγκέλλης 1995), εξ ων 5, τα μέλη του Δ.Σ. Η πορεία του συνεχίστηκε πτωτική. Οι δραστηριότητές του έπαυαν ατυχώς η μία μετά την άλλη. Τελικά, ούτε κι αυτό το ελαιοτριβείο του λειτούργησε, δυστυχώς, πέρυσι τον χειμώνα. Μετά τρεις γενεές, οι συνεταιριστές άλεσαν τις ελιές τους σε ιδιωτικά λιοτρίβια! Προηγήθηκε το τραγικό γεγονός της μη διεξαγωγής των εκλογών 2016 από έλλειψη ενδιαφέροντος υποψηφίων. Τούτο από μόνο του υπήρξε μέγα τραύμα για τον άλλοτε κραταιό φορέα μας.

Για την επούλωσή του ακολουθήθηκε το θεσμικώς προβλεπόμενο. Διορισμός Δ.Σ. απ’ το Πρωτοδικείο! Απετράπησαν έτσι τα χειρότερα. Τα αλληλένδετα τούτα γεγονότα κλόνισαν την εμπιστοσύνη των συνεταιριστών προς τον για γενεές σωτήριο φορέα τους. Η πίστη προς αυτόν άρχισε να χάνεται. Ως γνωστό, η απώλεια της πίστης προς άτομο, εταιρεία, φορέα, οδηγεί στην αναξιοπιστία, που είναι η αρχή της πλήρους απαξίωσής του.

Το αρχικά τραύμα μεταμορφώθηκε δυστυχώς πια σε πληγή χαίνουσα εκ θέματος ηθικής τάξεως, αυτό της απώλειας της πίστης του απλού συνεταιριστή προς το άλλοτε στέρεο στήριγμά του. Κοντολογίς, πλήρης απαξίωση του συνεταιρισμού μας.

Το διορισμένο Δ.Σ. όφειλε να πραγματοποιήσει εκλογές ανάδειξης νέου Δ.Σ. Τις προκήρυξε τον Ιούλιο, αλλά πάλι δεν πραγματοποιήθηκαν. Αναβλήθηκαν και τελικά έγιναν στις 17 Σεπτεμβρίου Ελπίζω οι εκλεγέντες στο Δ.Σ. (δημοσίως τους συγχαίρω και τους εύχομαι καλό κουράγιο) ότι έχουν ένα κύριο χαρακτηριστικό. Πιστεύουν στη συνεταιριστική ιδέα. Ακόμη, είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν αυτή, μακριά από σκοπιμότητες, ίδιον συμφέρον, μικροπολιτική κ.ά., ώστε ο συνεταιρισμός μας να αρχίσει να λειτουργεί και πάλι κατά τον ιδρυτικό σκοπό του. Να μη παραγνωρίζουν ασφαλώς ότι η απώλεια πίστης προς τον άλλοτε ισχυρό συνεταιρισμό μας αποτελεί μια πληγή χαίνουσα.

Έτσι αυτό το Δ.Σ. έχει αναλάβει μεγάλο φορτίο, δυσβάστακτο. Την αποκατάσταση της χαμένης πίστης, πέραν των οικονομικών και κοινωνικών δυσμενών συνεπειών. Φορτίο που μόνο με εξαιρετική αφοσίωση και πολλή δουλειά θα μπορέσει να σηκώσει, ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα των καιρών.

Ας έχουν τα μέλη του ως φάρο καθοδήγησης τον ιδρυτή του συνεταιρισμού μας, τον αείμνηστο Γιαν. Φωτιάδη, που πάνω απ’ το συμφέρον (συγγενών, ιδίου) έβαλε το κοινό συμφέρον, κατά πως ως παρακαταθήκη το άφησε στους επιγενόμενους, λέγοντας: «… Ήταν επιλογή ζωής (η δημιουργία του συνεταιρισμού), αφού είχα να ξεπεράσω αναστολές, ηθικές δεσμεύσεις, ψυχολογικές πιέσεις κ.ά. μια και έπρεπε να έρθω σε ρήξη ακόμη και με πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος» («ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ», 1993, σχετικό άρθρο μου).

Μέλλει να αποδειχθεί εάν οι προ εβδομάδων εκλογές θα αποτελέσουν το σημείο καμπής και αναγέννησης ή το τέλος εποχής και διάλυσης του Συνεταιρισμού μας. Τούτο δε νομοτελειακά θα επέλθει αν παρέμβει σ’ αυτόν για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη. Ευελπιστώ και εύχομαι τα πράγματα να τροχοδρομηθούν προς θετική κατεύθυνση.

 

Σελίδα 1 από 2
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top