FOLLOW US
Δανιήλ

Δανιήλ

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το δουλεμπόριο υπήρχε βέβαια στην αρχαιότητα σε τεράστια κλίμακα. Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι είχανε χιλιάδες δούλων. Τους έβρισκαν φυσικά από τους αιχμαλώτους που συνελάμβαναν ή τους αγόραζαν. Εκείνοι οι οποίοι είχαν πρωτοπορήσει στο δουλεμπόριο της Αφρικής ήταν οι Άραβες. Οι Άραβες είχαν δύο βάσεις στη Μομπάσα (Mombasa) και την Κίλουα (Kilwa), από τις οποίες φόρτωναν δούλους στην ανατολική Αφρική  και τους μετέφεραν σε όλες τις περιοχές του Κόλπου, της Ερυθράς Θάλασσας, της Εγγύς και Μέσης Ανατολής και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γιατί, ήταν αναγκαίο να έχεις μαύρους δούλους στο σπίτι σου, εφόσον ήθελες να δείχνεις ότι είσαι άξιο μέλος της κοινωνίας! Στις κοινωνίες του αραβικού 9ου, 10ου, 11ου αιώνα ή του οθωμανικού 13ου-18ου αιώνα, οι δούλοι είναι κυρίως οικιακοί, δεν είναι δούλοι για τις παραγωγικές εργασίες όπως ήταν στην αρχαιότητα. Δεν παύει, όμως, να υπάρχει η αγορά χιλιάδων δούλων. Υπήρχε δουλεμπορικό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και δουλεμπορικά κέντρα στη Μαύρη Θάλασσα. Οι δουλέμποροι ήταν Τούρκοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Εγγλέζοι...

Όταν ξεκίνησε η δράση των Πορτογάλων θαλασσοπόρων και άρχισαν να κινούνται κατά μήκος των ακτών της Αφρικής εξερευνώντας τις περιοχές, παράλληλα εξερευνούσαν και τους πόρους, που μπορούσαν να αντλήσουν από κάθε περιοχή και λιμάνι, γιατί ο στόχος τους -εκτός από τη θαλασσινή γνώση- ήταν το κέρδος. Στην περιοχή του Κόλπου του Μπενίν, βρήκαν κάτι που τους εντυπωσίασε πολύ. Εκεί γινόταν δουλεμπόριο από τις τοπικές φυλές της Αφρικής. Στην περιοχή της Αφρικής, σε αυτό που σήμερα είναι Γκάνα, Νιγηρία κ.λπ., υπήρχε παράδοση δουλεμπορίου. Δηλαδή, τοπικές φυλές είχαν παράδοση να χτυπούν άλλες φυλές, να συλλαμβάνουν δούλους και να τους πουλούν σε σκλαβοπάζαρα, που τους αγόραζαν άνθρωποι της Αφρικής. Οι Πορτογάλοι βρέθηκαν στην Ουάιντα (Ouidah), στο Μπενίν, και εκεί στην αγορά είδαν να πωλούνται ανάμεσα στα εδώδιμα και εσπεριδοειδή, και άνθρωποι. Αντιλήφθηκαν αμέσως ότι υπάρχει και αυτή η δυνατότητα αυτού του ...επικερδούς εμπορίου!

Μάλιστα, επειδή ήταν πολύ θρησκευόμενοι, ρώτησαν τον Πάπα εάν μπορούν να εξανδραποδίζουν ανθρώπους και ο Πάπας τους απάντησε ότι μπορούν, μια και είναι άπιστοι και δεν ανήκουν στο κλίμα του χριστιανισμού! Έτσι οι Πορτογάλοι θα μετατρέψουν αυτή την περιοχή σε κέντρο εντατικού ευρωπαϊκού δουλεμπορίου. Το δουλεμπόριο άρχισε στα 1420-1430 Κ.Χ., από τους Πορτογάλους και σταδιακά, ιδιαίτερα στον επόμενο αιώνα, φορτώνονταν πλοία και οδηγούσαν πλέον τους δούλους στις νεοανακαλυφθείσες περιοχές της ισπανικής πλέον και πορτογαλικής Αμερικής. Εκεί χρειάζονται δούλοι - εργάτες γης. Και στην Καραϊβική, γιατί εκεί στήθηκαν φυτείες ζαχαροκάλαμου που είχαν ανάγκη από χέρια. Οι μαύροι της Αφρικής είχαν αντοχή στην ελονοσία και στον κίτρινο πυρετό, επειδή στις πατρίδες τους ήταν ενδημικές αρρώστιες, το σώμα τους είχε συνηθίσει σε αυτές και έτσι δεν ήταν τόσο βαριές όσο για τους Ευρωπαίους...

Το ξεκίνησαν οι Πορτογάλοι, αλλά στους αιώνες που ακολούθησαν, μπήκαν πολύ δυναμικά στο δουλεμπόριο οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί. Το δουλεμπόριο που έκαναν οι Ευρωπαίοι διήρκεσε πάνω από τριακόσια χρόνια. Το αραβικό δουλεμπόριο συνεχιζόταν μέχρι τον 20ό αιώνα. Το δουλεμπόριο των Ευρωπαίων σταμάτησε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η Βρετανία, που υπήρξε η πιο μεγάλη δουλεμπορική δύναμη, το σταμάτησε το 1833 Κ.Χ.. Οι ΗΠΑ είχαν δουλεμπόριο μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1865 Κ.Χ.. Υπολογίζεται ότι στη διάρκεια των αιώνων, μεταξύ του 1500 Κ.Χ. μέχρι περίπου το 1850 Κ.Χ., μεταφέρθηκαν μόνο από τη δυτική πλευρά της Αφρικής (κυρίως προς την Κεντρική και Νότια Αμερική και στη συνέχεια στη Βόρεια Αμερική, όπου απασχολούσαν τους μαύρους Αφρικανούς  στα βαμβακοχώραφα των Βρετανών, στις αποικίες που στήσανε στις ανατολικές ακτές), περισσότεροι από 11,5 εκατομμύρια δούλοι! Υπολογίζεται ότι περίπου επιπλέον δύο εκατομμύρια  Αφρικανοί πέθαναν στη διάρκεια του ταξιδιού. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη βίαιη μετακίνηση στην ιστορία της ανθρωπότητας!

Αυτοί οι μαύροι δούλοι άλλαξαν και τη δημογραφία της αμερικανικής ηπείρου, η οποία απέκτησε κατοίκους της νεγροειδούς φυλής. Σήμερα, κυρίως στη Βραζιλία από τη Νότιο Αμερική, αλλά βέβαια στη Βόρεια Αμερική, στις Ηνωμένες Πολιτείες κυρίως και  δευτερευόντως στον Καναδά, υπάρχει ένα ποσοστό μαύρων, που είναι κοντά στο 25% του πληθυσμού. Αυτοί προέρχονται από τις δουλεμπορικές πραγματικότητες των προηγούμενων αιώνων. Αυτή η μορφή του δουλεμπορίου των Αφρικανών αποτέλεσε το πιο δραματικό, ίσως, κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας και πρόδρομο της σύγχρονης μορφής δουλεμπορίου στον αναπτυγμένο καπιταλισμό... Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

 

19ος αιώνας! Οι γερμανικοί λαοί είναι μοιρασμένοι σε πολλά δουκάτα, φέουδα, βασίλεια. Το 1834 οι Γερμανοί ηγεμόνες καταφέρνουν να συμφωνήσουν στην περίφημη τελωνειακή ένωση «Τσολφεράιν» (Zollverein). Συμφώνησαν μεταξύ τους τα κοινά τέλη και με ποιον τρόπο θα μετακινούνται άνθρωποι και εμπορεύματα από το ένα βασίλειο στο άλλο κλπ. Μεγάλο ρόλο παίζει σε αυτές τις δεκαετίες και η ίδρυση των γερμανικών σιδηροδρόμων το 1835, που ενώνουν στην ουσία τα κρατίδια, χωρίς όμως να έχουν ενωθεί. Η μεγάλη αλλαγή θα γίνει στη δεκαετία του 1860, όταν τα πράγματα θα πάρει στα χέρια του ο ηγέτης των Πρώσων, Ότο φον Μπίσμαρκ (Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen). Θέλει να ενώσει τους Γερμανούς, να δημιουργήσει μια Γερμανία. Συνεννοείται με το βασίλειο της Αυστρίας, και χτυπούν τα δουκάτα Σλέσβιχ και Χόλσταϊν (Schleswig-Holstein). Δίνουν μάχη, νικούν, οι Πρώσοι παίρνουν το Σλέσβιχ και η Αυστριακοί το Χόλσταϊν, αλλά στη συνέχεια συγκρούονται μεταξύ τους και η Πρωσία το 1866 νικά την Αυστρία. Η ηττημένη Αυστρία αναγκάζεται να αναπροσαρμόσει τη διοίκησή της και το 1867 μετατρέπεται σε Αυστροουγγαρία (Österreichisch-Ungarische Monarchie), παραχωρώντας αυξημένα προνόμια στους Μαγυάρους για να κρατήσει την αυτοκρατορία της. Κι έτσι η Αυστρία βγαίνει από το παιχνίδι της ενοποίησης της Γερμανίας. Μέχρι σήμερα η Αυστρία αποτελεί ανεξάρτητο κράτος από την ομοσπονδιακή Γερμανία...

Όμως, στον βορρά ο Μπίσμαρκ είναι πλέον αναμφισβήτητα ο ισχυρός του παιχνιδιού· έτσι κι αλλιώς η Πρωσία ήταν το ισχυρότερο τμήμα όλων των επιμέρους γερμανικών κρατών. Οι Γερμανοί είναι από τους λαούς που φημίζονται για την πολεμικότητα τους. Από όλους τους Γερμανούς πιο πολεμικοί θεωρούνται οι Πρώσοι. Μάλιστα, είναι περίφημη η «πρωσική πειθαρχία». Ακόμη και οι υπόλοιποι Γερμανοί, που είναι πολύ πειθαρχημένοι άνθρωποι, θεωρούσαν τους Πρώσους πάρα πολύ πειθαρχημένους. Το 1867 επετεύχθη μια πρωτόλεια χαλαρή ένωση των γερμανικών κρατών που ονομάστηκε Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία (Norddeutscher Bund). Όμως ο κάθε ηγεμόνας του κάθε κρατιδίου θεωρούσε ότι είναι ανεξάρτητος, οπότε ο Μπίσμαρκ σκέφτηκε ότι χρειάζεται κάτι ριζοσπαστικότερο και ριζικότερο να κάνει για να ενώσει τους Γερμανούς. Στην ιστορία τους ήταν πάντα φύλα, ηγεμονίες, βασίλεια και κρατίδια και τώρα ο Μπίσμαρκ ήθελε να τους ενώσει, να δημιουργήσει τη μεγάλη Γερμανία!

Ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Κάρολος Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης (Charles Louis Napoléon Bonaparte) τον προκάλεσε για κάποια συνοριακά ζητήματα και τότε θα έρθει αυτό που περιμένει ο Μπίσμαρκ, δηλαδή η σύγκρουση Γερμανών και Γάλλων. Ο Μπίσμαρκ κάλεσε πανστρατιά γερμανική και όλα τα γερμανικά κρατίδια συνέπραξαν, γιατί υπάρχει παλιό μίσος μεταξύ Γερμανών και Γάλλων, λόγω εδαφικών διαφορών: υπάρχουν περιοχές της Γαλλίας που οι Γερμανοί τις θεωρούν γερμανικές και οι Γάλλοι γαλλικές. Έτσι, το 1870 ξεκινά ο γαλλοπρωσικός πόλεμος. Μετέχουν συνασπισμένα όλα τα γερμανικά κράτη, εκτός της Αυστρίας, και συντρίβουν τη Γαλλία. Φτάνουν έξω από το Παρίσι. Υπογράφεται έξω από το Παρίσι ταπεινωτική συνθήκη για τη Γαλλία η οποία, παραχωρεί την Αλσατία (Alsace) και τη Λορένη (Lorraine) στην Πρωσία. Ο Μπίσμαρκ δεν ήθελε να καταλάβει τη Γαλλία· ήθελε να πάρει την Αλσατία και τη Λορένη που τις θεωρούσε γερμανικές. Αλλά, το σημαντικότερο πράγμα που επιθυμούσε, ήταν να ενώσει τους Γερμανούς. Και τους ένωσε! Το 1871 η Γερμανία είναι πλέον ενωμένη. Η Γερμανία υπήρξε εδαφικά μεγαλύτερη από την Πολωνία και την Γαλλία μαζί. Γιατί δεν έχει σήμερα αυτήν την έκταση; Γιατί λίγα χρόνια μετά προκάλεσε κι έχασε δύο παγκόσμιους πολέμους. Ο Α ́ Παγκόσμιος Πόλεμος, που δεν είναι άσχετος με το γεγονός της δημιουργίας της μεγάλης Γερμανίας, ξεκίνησε το 1914, δηλαδή 44 χρόνια αργότερα...

Η Γερμανία ενοποιείται, με δικό της αυτοκράτορα, τον Γουλιέλμο Α ́ της Γερμανίας (Wilhelm Friedrich Ludwig) και τον Μπίσμαρκ πρώτο της Καγκελάριο (Reichskanzler) να παραμένει για χρόνια ακόμα στο πηδάλιο της Γερμανίας και να οδηγεί την ενωμένη πλέον Γερμανία σε πάρα πολλές αλλαγές πολιτικές, κοινωνικές. Κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του Μπίσμαρκ, εκφράζοντας τις αναπτυσσόμενες γερμανικές ελίτ, ήταν η διατήρηση του status quo στην Ευρώπη, γιατί έτσι εξασφαλιζόταν η γερμανική υπεροχή στην ήπειρο. Ο Μπίσμαρκ, μόλις ολοκλήρωσε το έργο του και ένωσε τους Γερμανούς, άνοιξε το χάρτη και είδε ότι η Γερμανία έχει μείνει πίσω στη διεκδίκηση εδαφών, την ώρα που στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία είχαν αποικίες σε όλον τον κόσμο...

Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ μετά τη δεύτερη θεατρική περίοδο του Μπερλίνερ Ανσάμπλ που ίδρυσε με την Χέλενε Βάιγκελ, έκδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «θεατρική δουλειά» δίνοντας πληροφορίες για τις μεθόδους δουλειάς του. Σε ραδιοφωνική συζήτηση του 1952 για το βιβλίο αυτό, είπε: «θέλουμε να περιγράφουμε στη σκηνή τη ζωή όπως είναι στην πραγματικότητα, και μάλιστα με έναν τέτοιο τρόπο, ώστε αυτός που τη βλέπει να γίνεται πιο ικανός να την αντιμετωπίζει.» Δυο χρόνια αργότερα, συμπληρώνει: «όλες οι τέχνες, συμβάλλουν στη μεγαλύτερη τέχνη, την τέχνη της ζωής»!

Νωρίτερα, το 1927, σημείωνε: «θα ήθελα να κάνω μια τέχνη, που να αγγίζει τα πιο βαθιά και πιο σπουδαία πράγματα, και που να ζει χίλια χρόνια». Ήθελε να παρεμβάλει σ’ ένα έργο μια σκηνή που διαδραματίζεται στην αγορά σιταριού του Σικάγου. Μελετά τη λειτουργία των χρηματιστηρίων και βρίσκει στον Μαρξ τις απαραίτητες πληροφορίες. Ανακαλύπτει σημαντικές σκέψεις, γνώσεις και μεθόδους θεώρησης, ιδιαίτερα τον απασχολεί το γεγονός, ότι οι τρόποι συμπεριφοράς των ανθρώπων διαμορφώνονται ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες. Αυτό το έκφρασε ποιητικά στην «Όπερα της πεντάρας»(πρώτη παράσταση 1928): «θάμασταν καλοί και όχι τόσο αγροίκοι / οι συνθήκες όμως δεν μας ευνοούν.»...

Το υλικό που προτιμά πρέπει να προσφέρει παραστατικά παραδείγματα για την κατανόηση αυτών των συναρτήσεων. Ο «καλός άνθρωπος του Σετσουάν» θέλει να βοηθήσει τους φτωχούς, αλλά απειλείται να καταστραφεί ο ίδιος, λόγω της μεγάλης αθλιότητας, αντιστέκεται, μεταμορφωμένος προσωρινά σε κακό άνθρωπο. Ο μισάνθρωπος γαιοκτήμονας Πουντίλα, γίνεται φιλάνθρωπος σε κατάσταση μέθης. Η πραγματεύτρα Κουράγιο, που σαν μάνα ήθελε να γλυτώσει τα παιδιά της απ’ τον πόλεμο, τα χάνει στον πόλεμο με το εμπόριο της. Σε όλες τις περιπτώσεις οι άνθρωποι εμποδίζονται από τις συνθήκες να είναι καλοί. Η τρομερή σχιζοφρένεια στην οποία οδηγούνται, έχει τις αιτίες της στις κοινωνικές συνθήκες.

Η δυσαρέσκεια για τις καταστάσεις που περιορίζουν ή και καθιστούν αδύνατη την ανθρώπινη συμπεριφορά, περικλείει στον Μπέρτολντ Μπρεχτ την έκκληση για αλλαγές. Το 1926 είχε πει σε μια συνέντευξη: «Εγώ απλά παρουσιάζω τις καταστάσεις για να αφήσω το κοινό να σκεφτεί μόνο του.» Η φρίκη του φασισμού που επέδρασε βαθιά στη ζωή του και ο βάρβαρος Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος παρακινούν τον Μπρεχτ σε πιο δυνατές και με ευθύτητα διατυπωμένες εκκλήσεις για την αλλαγή του κόσμου. Πρώτιστο καθήκον γι’ αυτόν η ανατροπή των φασιστών δυναστών, αλλά αναγνωρίζει και τη συσχέτιση του φασισμού και του πολέμου με τη μορφή των σχέσεων ιδιοκτησίας. Θεωρεί τον πόλεμο δυνατό, όσο υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βγάζουν κέρδος από αυτόν!

Η τέχνη της ζωής δεν σημαίνει γι’ αυτόν μόνο την τέχνη για την ποιοτική διαμόρφωση της δικής του ζωής, αλλά τη δημιουργία προϋποθέσεων για μια ανθρώπινη ζωή. Στην ομιλία του με τη ευκαιρία της απονομής του Διεθνούς Βραβείου Ειρήνης το 1954 στη Μόσχα, τονίζει τη μεγάλη σημασία της ειρήνης σαν βάση «όλων των ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων, όλων των τεχνών, μαζί και της τέχνης να ζει κανείς». Η «φιλικότητα» είναι το σύμβολο του για την κατάσταση ενός κόσμου, απαλλαγμένου από τη δουλεία, την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και την καταστροφή...

Η τέχνη με την οποία επιδιώκει έναν τόσον υψηλό στόχο προσανατολίζεται στην αλλαγή, είναι επαναστατική. Οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές όμως, αυτό είναι ξεκάθαρο για τον Μπρεχτ, δεν γίνονται στο θέατρο, αλλά στην πραγματικότητα. Η τέχνη μπορεί να δώσει τα ερεθίσματα για την αναγνώριση των προβλημάτων, τη σκέψη και τη δράση. Ο Μπρεχτ ήθελε να προκαλέσει μια «ενεργή σκέψη», δηλαδή να μπουν σε κίνηση με την τέχνη τέτοιες σκέψεις, που να επιδρούν ενεργά στη στάση και τη δράση. Έτσι επιτυγχάνεται πρακτικά η μεταβολή της τέχνης σε ζωή και στην ιδανική περίπτωση σαν ικανότητα αντιμετώπισης της ζωής!

Η αντιμετώπιση της σημερινής ζωής, σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας, προϋποθέτει την παρεμπόδιση γενίκευσης του πολέμου κι ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος. Η εκπληκτική επικαιρότητα του Μπρεχτ προκύπτει από την τεράστια ανάπτυξη των μέσων μαζικής εξόντωσης και την αχαλίνωτη καπιταλιστική σκέψη για εμπορευματοποίηση των πάντων. Η δυνατότητα μετατροπής της Γης σε μια πύρινη σφαίρα είναι σήμερα υπαρκτή. Ποτέ πριν δεν ήταν πιο επιτακτική η αναγκαιότητα ανάπτυξης της τέχνης της ζωής με στόχο τη νίκη της λογικής. Οι άνθρωποι μαθαίνουν από τον Μπρεχτ να σκέφτονται και να θεωρούν σήμερα την τέχνη της ζωής εξασφαλισμένη, μόνον όταν η Γη πάρει τη μορφή μιας σίγουρης κατοικίας για τους ανθρώπους... Μέσα από τον αντιπολεμικό λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Αυτό που ονομάζουμε σήμερα παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι καινούργιο στην ιστορία του καπιταλισμού. Καλύτερα θα περιγραφόταν ως διεθνοποίηση παρά ως παγκοσμιοποίηση. Ουσιαστικά, αυτό που έχει χαραχτεί στον κοινό νου σαν παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτε άλλο από την εντεινόμενη, γεμάτη ασυνέχειες, αύξηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ κρατών, πέρα από τον ορίζοντα του γείτονα που συνορεύει. Οι τεχνολογίες της μεταφοράς και της επικοινωνίας έχουν το μερίδιο τους σ’ αυτό. Το δόγμα της αέναης παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχει παρά μόνο στο χώρο της ιδεολογίας. Η διεθνοποίηση του κράτους - έθνους και του κεφαλαίου πραγματοποιείται τη στιγμή που αυτό είναι πρόσφορο· δεν μπορεί να επιβληθεί. Οι λεγόμενες επιταγές της παγκοσμιοποίησης ή της Ε.Ε, που «αναγκάζουν» το ελληνικό κράτος να ιδιωτικοποιεί / ξεπουλά κρατικές υπηρεσίες, είναι μια σκέτη υποκρισία. Η ίδια η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει στη συμμαχία των ευρωπαϊκών κρατών και οι αξιωματούχοι του ψηφίζουν την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η οικονομία, η παιδεία κτλ. Σαν αλήθεια εξ αποκαλύψεως εμφανίζεται ο λόγος των «αριστερών» διαχειριστών του ελληνικού κράτους για την «ψωροκώσταινα», που είναι ...εξαρτημένη από τις βουλές των Ευρωπαίων αφεντάδων. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στον ελληνικό χώρο ταυτίζεται με την ιδεολογία της λιτότητας, που επιβάλλεται από τα διευθυντήρια Βρυξελλών και Βερολίνου...

Όσον αφορά στην πρωτοτυπία του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης, η οικονομία, για παράδειγμα, ανάμεσα στο 1870-1914 ήταν τόσο διεθνοποιημένη, που μόνο πολύ πρόσφατα ο καπιταλισμός άγγιξε το κατώφλι εκείνης της περιόδου. Μέρος της συζήτησης, σχετικά με την παγκοσμιοποίηση, έχει γίνει γύρω από το δράμα του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Η απάντηση, που κοινωνικά δόθηκε, ήταν η φιλανθρωπία, οι ΜΚΟ κτλ. Η πιο πολιτική απάντηση ανέδειξε το ζήτημα του χρέους, δηλαδή την κατάσταση υπανάπτυξης, ένδειας και κατάρρευσης, που επέβαλαν οι παγκόσμιοι οργανισμοί με τον εκβιασμό του χρέους. Το χρέος στο ∆ΝΤ υποτίθεται πως λειτουργούσε ως ένας εξωτερικός, πιεστικός εκβιασμός, που στόχο είχε να καθυποτάξει τα «μικρά» κράτη. Ένας εκβιασμός που αποσκοπούσε στο να προκαλέσει εθνικές μειοδοσίες διαφόρων μορφών: το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου, των δικτύων, την καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ. Η παράδοση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και της αντι-ιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης φαίνεται να ξανακάνει την εμφάνιση της στην ανάδυση μιας αντιστασιακής ιδεολογίας θυματοποίησης των κρατών, που υπέφεραν από την κρίση του χρέους. Λες και αυτός που υπέφερε ήταν το κράτος, η αστική τάξη και ό,τι την συγκροτεί...

Οι διεθνείς οργανισμοί όπως το ∆ΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δεν κατέστρεψαν, ούτε υποκατέστησαν καμία κρατική οντότητα. Χρησιμοποιώντας το χρέος σαν πρόσχημα, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί κατεύθυναν όλο το δημόσιο χρήμα στην εξυπηρέτηση του χρέους, για να ιδιωτικοποιήσουν τις μεταφορές, τον ηλεκτρισμό, το νερό κλπ. Ο συνασπισμός κράτους, πολυεθνικών και ντόπιας ολιγαρχίας απορρύθμισε την αγορά εργασίας, αψήφησε κάθε περιβαλλοντικό περιορισμό, ψηφίζοντας ανάλογους νόμους μέσα στα κοινοβούλια, με στόχο την πλήρη κυριαρχία στις ζωές των ανθρώπων, την παγκόσμια φτώχεια και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Οι τοπικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν αφανίστηκαν, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζονται ενισχυμένες και κριτικές απέναντι στον «άγριο» νεοφιλελευθερισμό! Σε μια σειρά χωρών στη λατινική Αμερική, ένα ντόμινο σοσιαλδημοκρατίας σάρωσε τις εκλογές. Χρησιμοποιώντας ρητορική γλώσσα ενάντια στα μονοπώλια των πολυεθνικών και συχνά πριμοδοτώντας εθνικιστικά και λαϊκιστικά χαρακτηριστικά, ηγέτες όπως ο Λούλα, ο Τσάβες, ο Μοράλες και αρκετοί άλλοι ανέβηκαν στην εξουσία. Φυσικά στα κράτη αυτά, όπου εθνικοποιούνται κομμάτια της παραγωγής και γίνεται σε ένα βαθμό μεταφορά γης από τους φεουδάρχες στον πληθυσμό, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι ο καπιταλισμός έχει προβλήματα. Συνεχίζει να λειτουργεί προσαρμοζόμενος στις τοπικές ιδιαιτερότητες, όπως η ισχυρή αγωνιστικότητα των από κάτω. Το χρήμα εξακολουθεί να μεσολαβεί στις κοινωνικές σχέσεις και το «λαϊκό» κράτος εξακολουθεί να καταστέλλει ό,τι το αμφισβητεί!

Το πλειοψηφικό σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα στη λατινική Αμερική αποτελεί μια άλλη μορφή καπιταλιστικής ρύθμισης, όχι τόσο ένθερμη υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, των τεράστιων δανείων από το ∆ΝΤ ή του ξεπουλήματος του φυσικού πλούτου σε πολυεθνικές. Αυτό είναι αποτέλεσμα: των αγώνων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης, της εξέγερσης στην Αργεντινή ενάντια στην πολιτική του δανεισμού, του αγώνα των ιθαγενών ενάντια στον αγωγό «Πουέμπλα Παναμά» κτλ. Αγώνες οι οποίοι ή θα οδηγούσαν σε γενικευμένη εξέγερση σε όλη την περιοχή ή θα απορροφούνταν από την ανάδειξη ηγετών με έντονο λαϊκό έρεισμα, όπως και έγινε... Μέσα από τον παγκοσμιοποιημένο λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Στα κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Δύση, από τους Μαύρους Πάνθηρες με ηγέτες τους Μπόμπι Σιλ και Χιούι Νιούτον στην Αμερική, μέχρι και τον Γαλλικό Μάη του ‘68, έβαλε τη σφραγίδα της η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση ή απλά η Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο, στην Κίνα του 1966. Ακόμα κι ο αριστερός πυρήνας της οικολογίας, η πολιτική οικολογία και του εναλλακτικού χώρου, έχει σαν αφετηρία αντιλήψεις και πρακτικές που πρώτα αναπτύχθηκαν στην διάρκεια της ΜΠΠΕ! Πέρασαν 51 χρόνια από τότε. Πρώτα απ’ όλα η ΜΠΠΕ και στη συνέχεια όλα αυτά τα κινήματα, είχαν να αντιμετωπίσουν πέρα από τον ταξικό εχθρό και την επίθεση του επίσημου κομμουνιστικού κινήματος της εποχής!

Χωρίς να γίνουμε απολογητές της σκέψης του Μάο Τσε Τουνγκ ή να σταθούμε στην απαρίθμηση των γεγονότων της εποχής, ας συλλογιστούμε για λίγο μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος και την επίδρασή της στην σημερινή πραγματικότητα. Ήταν μια επανάσταση, που εναντιώθηκε όχι μόνο στον αστισμό, αλλά και σε κάθε εκδοχή του μέχρι τότε επίσημου κομμουνιστικού κινήματος. Η καθολική εναντίωση γέννησε ιδέες, αντιλήψεις και πρακτικές που μέχρι σήμερα δεν έχουν ξεπεραστεί! Κι ας σημειώσουμε τα στοιχεία που διατηρούν την επικαιρότητά τους, που προσδιορίζουν γενικότερες αποδοχές και απορρίψεις, στάσεις κι αντιλήψεις, απέναντι στους υλικούς όρους της ύπαρξής μας: τον καταμερισμό εργασίας, την οικογένεια, το σχολείο, την υποτιθέμενη ουδετερότητα της επιστήμης, το ρόλο των μαζών στην πολιτική πρακτική, την ομαδική και οργανωμένη δράση, το ξαναδιάβασμα της ιστορίας της ανθρωπότητας, τα χίλια πρόσωπα του αστισμού και του μικροαστισμού...

Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο που το νέο δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Που η κοινωνική αντιπαλότητα αναπτύσσεται μόνο σε περιορισμένα πεδία. Το επίκεντρο της ταξικής πάλης έχει μετατοπισθεί σε αντιθέσεις που παράγονται στο χώρο του κεφαλαίου. Οι άνεμοι που λυσσομανάνε, μπορεί να ανταριάζουν κάποιες φορές τα πελάγη της κοινωνικής πραγματικότητας, όμως ο βυθός παραμένει γαλήνιος... Η σφραγίδα των μαζών απουσιάζει από τα κοινωνικά δρώμενα, οι διαχειριστές της εξουσίας έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στον καθορισμό των επιφαινομένων και οι νέοι μηχανισμοί χειραγώγησης (χωρίς πραγματικό αντίπαλο) πλασάρουν για νέο, όλα τα απορρίμματα και τη σαπίλα που συλλέγουν από τις χωματερές της ανθρώπινης ιστορίας!

Έχουμε πήξει στον δήθεν «αντικειμενικό λόγο» και την «ουδέτερη θέση»! Στην επιστημονικοφάνεια και τις παπαρολογίες, που υποκαθιστούν την απουσία της πολιτικής άποψης και κρύβουν την ιδεολογική ταυτότητα των φορέων τους. Κυριαρχούν οι αντιλήψεις που προσδιορίζουν το περιεχόμενο της πολιτικής δράσης στα πλαίσια και στις ιεραρχήσεις που επιβάλλει το αστικό κράτος. Κυριαρχούν οι λογιστές που προσπαθούν να κλείσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ιστορία. Κυριαρχεί ο «ανθρωπισμός» που οδηγεί στον άνευ όρων δανεισμό πρακτικών από την αστική ιδεολογία· δανεισμός που οδηγεί συστηματικά στο κρύψιμο των οριοθετήσεων του κράτους και στο κρύψιμο των ταξικών σχέσεων...

Η κατάρρευση των καθεστώτων του υπήρξαντος σοσιαλισμού δεν ήταν αποτέλεσμα της όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού, που οδήγησε σε ανατροπή των ταξικών συσχετισμών. Δεν υπήρξε καμιά πάλη ανάμεσα σε προλεταριακή και αστική γραμμή. Οι λαϊκές μάζες όχι μόνο δεν εμφανίστηκαν στο προσκήνιο διεκδικώντας μια δική τους αυτόνομη προοπτική, αλλά απουσίαζαν επιδεικτικά από τα γεγονότα. Κι όμως, πριν από 51 χρόνια, τα ζητήματα της οικοδόμησης τέθηκαν με τον πιο καθαρό τρόπο, από μια επανάσταση που έγινε ενάντια στον αστισμό, αλλά και στις μέχρι τότε διαμορφωμένες εκδοχές του υπήρξαντος σοσιαλισμού: τα ζητήματα της συμμετοχής των μαζών στην πολιτική πάλη, της ταξικής πάλης μέσα στο κόμμα, του ταξικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, του αστικού δίκαιου σαν στοιχείου αναπαραγωγής της αστικής τάξης στις μεταβατικές κοινωνίες και πλήθος άλλων ζητημάτων, καθοριστικών για το χαρακτήρα και την πορεία των κοινωνιών αυτών. Η ήττα της ΜΠΠΕ ήταν καθοριστική για την πορεία όλου του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν στην Κίνα, στα κράτη του υπήρξαντος σοσιαλισμού, αλλά και η σημερινή κατάσταση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, αναδεικνύουν πόσο σημαντικά ήταν τα ζητήματα πάνω στα οποία είχε επικεντρωθεί η διαπάλη στην διάρκεια της ΜΠΠΕ. Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Λέγαμε πριν λίγο καιρό ότι ο άνθρωπος από καρποσυλλέκτης προχώρησε στο επόμενο βήμα σαν κυνηγός και σταδιακά στη μεγάλη επανάσταση για το ανθρώπινο είδος, τη γεωργία. Αυτή έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του είδους μας, γιατί μας ανάγκασε να τελειοποιήσουμε και να τελειοποιούμε τα εργαλεία μας, όπως και τις μεθόδους της ομαδικής δράσης μας. Μέχρι σήμερα όλα τα ανασκαφικά δεδομένα και τα ευρήματα της γραφής που έχουμε, δείχνουν ότι η γεωργική επανάσταση συνέβη στις περιοχές που σήμερα είναι Τουρκία, Συρία, τμήματα του σημερινού Ιράκ, Ιράν, της αραβικής χερσονήσου και της Αιγύπτου, και χοντρικά συνέβη γύρω στο 15.000 ΠΚΧ!

Από την περιοχή αυτή η γεωργία διαχέεται σε διάφορα μέρη του κόσμου. Κάποιες περιοχές φτάνουν στη γεωργία μόνες τους, χωρίς να αντλήσουν τη σοφία των πρωτοπόρων περιοχών. Άλλες περιοχές την ανέπτυξαν με την πληροφορία, καθώς διαδιδόταν. Στον ελλαδικό, αλλά και ευρωπαϊκό χώρο, η περιοχή της Κρήτης είναι εκείνη που εισέπραξε (γύρω στο 7000 ΠΚΧ) νωρίτερα από όλες τις υπόλοιπες περιοχές της Ευρώπης τη γεωργική επανάσταση. Στη συνέχεια προχώρησε προς αυτό που σήμερα είναι Ελλάδα, Βαλκάνια, διαχύθηκε σε αυτό που σήμερα είναι Ιταλία κ.τ.λ. Σταδιακά, φτάσαμε στο 3000 και στο 2000 ΠΚΧ για να φτάσει η γεωργία σε πολύ βορειότερα σημεία της Ευρώπης. Αντίστοιχα, η γεωργία επεκτάθηκε και ανατολικά. Γύρω στο 7000 ΠΚΧ έχουμε γεωργία και στην Κίνα. Την ίδια περίοδο έχουμε τις πρώτες ενδείξεις γεωργίας και στην περιοχή της Ινδίας...

Η γεωργική επανάσταση συμβαίνει στην περιοχή των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, στην Αίγυπτο γύρω από τον ποταμό Νείλο, στην περιοχή της Ινδίας οι πρώιμες εκδηλώσεις της γεωργίας συμβαίνουν σε περιοχές που διαρρέει ο ποταμός Ινδός, όπως οι περιοχές του Χαράπα και του Μοχέντζο Ντάρο που γύρω στο 2500 ΠΚΧ είχαν να παρουσιάσουν πολύ εντυπωσιακό πολιτισμό. Περίπου στο 7000 ΠΚΧ αρχίζει να αναπτύσσεται και η γεωργία στη περιοχή της Κίνας, στην περιοχή του Κίτρινου ποταμού που είναι το σημαντικό ποτάμι στον βορρά, κινείται βόρεια προς τα ανατολικά της Κίνας και στην περιοχή του Γιανγκτσέ, όπου βρίσκονται τα πιο σημαντικά ποτάμια της Κίνας. Αντίστοιχα, έχουμε ανάπτυξη της γεωργίας, προφανώς αυτόνομη, στην περιοχή της Αμερικής. Στην Αμερική αναπτύσσεται η γεωργία στο κέντρο της ηπείρου, στις περιοχές που σήμερα είναι Μεξικό και κυρίως η χερσόνησος Γιουκατάν, η Γουατεμάλα και σε περιοχές των Άνδεων στην περιοχή που σήμερα είναι Περού. Υπολογίζεται ότι η γεωργία αναπτύχθηκε στη Μέση Αμερική το 2500 ΠΚΧ και επομένως εδώ έχουμε μια σημαντική εξέλιξη. Δεν είναι τόσο πρώιμη η εξέλιξη στη, αλλά είναι σπουδαία!

Αν δούμε, τώρα, συνολικά τα σημεία που αναπτύχθηκε νωρίς η γεωργική επανάσταση στον κόσμο, θα παρατηρήσουμε ότι είναι η Μεσοποταμία, η Ινδία, η Κίνα, η κεντρική Αμερική. Όλες αυτές οι περιοχές είναι περίπου στην ίδια ζώνη, είναι η εύκρατη ζώνη. Η γεωργία, η πρώιμη γεωργία αναπτύχθηκε σε εύκρατη ζώνη. Σε αυτό το προνομιούχο κομμάτι δηλαδή της ανθρωπότητας που, από πλευράς κλίματος, έχει ισορροπία κρύου και ζέστης. Έχει φως! Και πού ακριβώς; Σε περιοχές με γλυκό νερό, με ποτάμια. Τα ποτάμια και το κλίμα έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην ανάπτυξη της γεωργίας, όταν ο άνθρωπος έκανε αυτό το τεράστιο άλμα, να αλλάξει ριζικά τη ζωή του και να γίνει γεωργός...

Από εκατομμύρια χρόνια νομαδικής ζωής κατά τα οποία ο άνθρωπος ζούσε σε σπηλιές, σε πρόχειρα καταλύματα και ενδιαιτήματα, προσπαθώντας να ζεσταθεί με μια φωτιά, στην καλύτερη περίπτωση, και με κάποια δέρματα, η αγροτική επανάσταση τον οδήγησε σε έναν καταπληκτικό καινούργιο τρόπο ζωής, εντυπωσιακό, καλύπτοντας πλέον τις ανάγκες του με στιβαρές κατασκευές, περίπλοκες, επεξεργασμένες, πραγματικά καινούργιου τύπου αναζητήσεις κάλυψης των προβλημάτων του ανθρώπου. Και η αρχή της γεωργίας, έγινε στις εύκρατες περιοχές του πλανήτη και στη συνέχεια, εξαπλώθηκε σε ολόκληρη σχεδόν τη Γη. Δεν επεκτάθηκε με την ίδια ταχύτητα παντού. Παρέμειναν τμήματα της Γης στα οποία η γεωργία έφτασε μέσω των Ευρωπαίων κατακτητών μετά το 16ο αι. ΚΧ. Στην Αυστραλία π.χ., όταν έφτασαν το 1600 οι Ολλανδοί και το 1770 οι Άγγλοι, οι κάτοικοι της Αυστραλίας δεν είχαν μπει ακόμη στη γεωργική επανάσταση! Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου 2017 13:25

Συγχωροχάρτια δεν πουλούσε μόνον ο Πάπας!

Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας, η Οθωμανική Διοίκηση θέλησε να περιβάλλει με ισχύ το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως για τους Οθωμανούς, είναι όπως και όλες οι διοικήσεις των μιλέτ, αλλά κατά κύριο λόγο είναι οι συνομιλητές τους για κάθε ζήτημα, που αφορά την διοίκηση των πιστών τους και έχει μεγάλη σχέση με τις πολιτικές κεντρικές αποφάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι πατριάρχες, όταν εκλέγονταν, εκλέγονταν διά βίου. Όμως την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αυτή η τακτική, του επισκέπτομαι τον Σουλτάνο, τον δωροδοκώ προκειμένου να ανατραπεί ο πατριάρχης και να μπει άλλος, παίρνει τέτοιες διαστάσεις, που η ελληνική γλώσσα εμπλουτίζεται μ’ έναν καινούργιο όρο, που είναι η λέξη «Αλλαξοπατριαρχία». Ο Κ. Παπαρηγόπουλος γράφει: «Το βέβαιον είναι ότι εν διάστημα 77 ετών (1623-1700) εγένοντο 50 περίπου αλλαξοπατριαρχίαι». Οι φαναριώτικες οικογένειες δεν μπορούσαν να μείνουν έξω από τον χορό των αλλαξοπατριαρχιών και της πλειοδοσίας. Οι υποψήφιοι για να πάρουν την θέση του πατριάρχη, έδιναν τεράστια ποσά, γέμιζαν τα ταμεία του Πατισάχ. Όσοι ορέγονταν τον πατριαρχικό θώκο, συνωμοτούσαν με βεζίρηδες, δυτικούς πρεσβευτές, χανούμισες και βαλιδέ σουλτάνες, για τη φυσική εξόντωση των αντιπάλων, χρεοκοπώντας ταυτόχρονα και τα ιερά ταμεία. Το 1714 η Οθωμανική Διοίκηση αποφάσισε να δίνεται ετησίως ένας φόρος απ’ το πατριαρχείο. Δηλαδή κατακυρώθηκε αυτή η κατάσταση δωροδοκίας ως φόρος! Η πλειοδοσία κάτω από το τραπέζι συνεχιζόταν όμως...

Οι πατριάρχες είχαν βέβαια τα εισοδήματα από τα βακούφια, από ιδιοκτησίες, από δωρεές των πιστών, τα δοσίματα, αλλά και το γεγονός ότι μετά το 1596 οι πιστοί πληρώνουν υποχρεωτικά φόρο στον πατριάρχη! Όλα αυτά δεν έλυναν το ζήτημα, το τεράστιο κενό, που υπήρχε στο ταμείο του πατριαρχείου. Έτσι, οι πατριάρχες αυξάνουν, κατά πολύ στην περίοδο αυτών των αιώνων, μια άλλη πρακτική, που υπάρχει στην Ορθοδοξία, τη «ζητεία». Ομάδες ιερωμένων, τέλη Μάρτη - αρχές Απρίλη ταξιδεύουν, επισκέπτονται πόλεις, χωριά, χτυπούν πόρτες, βγάζουν λόγους, κηρύγματα στους ναούς, εξηγούν την ανάγκη χρημάτων που υπάρχει για τον έναν ή τον άλλον σκοπό και ζητούν την επιπλέον ενίσχυση των πιστών.

Ένας άλλος τρόπος αύξησης εσόδων ήταν η περιφορά «αγίων» εικόνων και ακόμη περισσότερο «θαυματουργών» εικόνων και βδελυρών λειψάνων! Η κινητικότητα με την περιφορά αυτή και η επίσκεψη τους σε όλο και περισσότερα μέρη, απέφερε επίσης μεγάλα εισοδήματα στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως!

Όμως, εκτός από αυτά, το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (αλλά και της Αντιοχείας και των Ιεροσολύμων), είχαν από τον 15ο αι. και ιδιαιτέρως από τον 16ο αι., έσοδα από την πώληση «συγχωροχαρτιών» επιβεβαιωτικά κάποιας προϋπάρχουσας ή μελλοντικής συγχώρησης! Από τον 16ο μέχρι και τον 20ό αι. πούλησαν χιλιάδες «συγχωροχάρτια». «Συγχωροχάρτια» πουλούσαν μέχρι και την δεκαετία του 1950! Τα οποία στους πρώτους αιώνες ήταν χειρόγραφα, αλλά από τον 17ο αιώνα γίνονται έντυπα, έχουν ένα συγκεκριμένο τύπο, συγκεκριμένο κείμενο και φέρουν την υπογραφή του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ή Ιεροσολύμων ή Αντιοχείας. Παράγονται κατά χιλιάδες, διαθέτουν ένα κενό στο σημείο του ονόματος και δίδονται στους διανομείς συγχωροχαρτιών, που είναι ιερωμένοι, οι οποίοι επισκέπτονται πόλεις και χωριά, όπου υπάρχουν χριστιανοί κάτοικοι, όχι μόνον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και στη Βλαχία και στη Μολδαβία, φτάνουν και στη Ρωσία και πωλούν τεράστιες ποσότητες «συγχωροχαρτιών»...

Το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέδιδε μεγάλο αριθμό συγχωροχαρτιών, ακόμη και για πεθαμένους! Το πατριαρχείο Ιεροσολύμων είχε μεγάλο κύρος, και τα συγχωροχάρτια του ήταν τριών επιπέδων, διαφορετικών ποσών, που αντιστοιχούσαν στον φτωχό άνθρωπο, στον πλουσιότερο και στον άρχοντα, ο οποίος μπορούσε να αγοράσει το ακριβότερο συγχωροχάρτι!

Την διακίνηση των συγχωροχαρτιών έχει μελετήσει ένας μεγάλος ιστορικός του 20ού αιώνα, ο Φίλιππος Ηλιού. Στο περιοδικό «Ιστορικά» σε δύο τόμους (9/1983, 5/1985), δημοσίευσε ανάμεσα στα άλλα ένα έγγραφο του 1725 το οποίο αναφερόμενο σε ιερατική έκθεση από τη Χίο, γράφει: «1725, Αυγούστου 20, απήλθομεν εις το χωρίον Θυμιανά, εκάμαμεν αγιασμόν και ομιλήσαμεν, εβάλαμεν κουτί για ζητεία, εμοιράσαμεν εις τους χωριανούς συγχωροχάρτια 57, εξ ων ελάβομεν γρόσια 43 και έμειναν να μας δώσουν και τα λοιπά. Εστείλαμεν ύστερον τον παπά-Παΐσιον και έδωκεν συγχωροχάρτια 10 και μας έφερε γρόσια 10». [..] «Απήλθομεν εις το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, ο ηγούμενος και οι πατέρες γρόσια 3» κ.λπ. κ.λπ. Μέσα από τον ιερατικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Μέχρι σήμερα ξέρουμε, από τα στοιχεία που βρίσκουμε, ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε στην ανατολική Αφρική. Μέσα στα εκατομμύρια χρόνια που κύλησαν, προσαρμόστηκε, καθώς ζούσε σε διάφορα περιβάλλοντα, είτε πιο ζεστά, είτε πιο υγρά, είτε πιο φωτεινά, είτε πιο σκοτεινά. Φυσικά, ήταν ένα είδος που περπατούσε, μετακινούμενο να βρει τροφή και μέσα από αυτήν τη συνεχή μετακίνηση ξεπέρασε τα όρια της Αφρικής και πέρασε στην Ευρασία. Προς αυτήν μας τη σύλληψη συνηγορεί το γεγονός ότι έχουν βρεθεί αρχαίοι σκελετοί, περίπου 1 εκατομμυρίου χρόνων, σε περιοχές του Καυκάσου, της Ισπανίας, σε διάφορα σημεία στην Εγγύς Ανατολή και σε περιοχές της Ουκρανίας, μεταξύ της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας. Αυτό ενισχύει το ότι υπήρξε αυτή η κίνηση από τον Νότο προς τον Βορρά και τη διάχυση του είδους σε αυτή τη ζώνη της ανθρωπότητας, που είναι το σύμπλεγμα των τριών ηπείρων και συγκροτεί τη σαφή πλειοψηφία του στεριανού όγκου της Γης!

Επεκτεινόμενο το είδος μας σε αυτές τις περιοχές, υπέστη πάρα πολλές επιρροές και προσαρμόστηκε ανάλογα με την περιοχή και τα περιβάλλοντα που αντιμετώπιζε. Έτσι, μέσα στη διάρκεια των εκατομμυρίων χρόνων αυτής της μετακίνησης και προσαρμοζόμενο το είδος στις συνθήκες, ανέκυψαν και οι διάφορες μορφές που απέκτησε το είδος μας και το χρώμα του δέρματός του. Πάντως το ανθρώπινο ον, καθώς διαχύθηκε μέσα σε εκατομμύρια χρόνια στην τριπλή αυτή ήπειρο, αλλού εξελίχθηκε σε ψηλότερο με λευκό χρώμα στο δέρμα του, στα κεντρικά και ανατολικότερα της Ασίας σε κοντύτερο με λευκό χρώμα, στα όρια του κίτρινου. Σε άλλες περιοχές είχε περισσότερο τρίχωμα στο σώμα του, όπως συμβαίνει στην περιοχή της Ευρώπης και της κεντρικής Ασίας, σε άλλες περιοχές είναι σχεδόν άτριχο όπως συμβαίνει σε περιοχές της ανατολικής Ασίας. Σε άλλες περιοχές τα μάτια του είναι μεγάλα και αμυγδαλωτά, σε άλλες περιοχές τα μάτια του είναι σχιστά...

Έτσι διαμορφώθηκαν οι διάφορες φυλές των ανθρώπων και καλύφθηκε, περισσότερο ή λιγότερο, το σύμπλεγμα της Αφρικής, Ασίας και Ευρώπης. Απ’ όσο φαίνεται, κυρίως πλέον από την Ασία, μετακινήθηκαν τα άτομα και πέρασαν στις άλλες δύο ηπείρους δηλαδή στην Αυστραλία και στην Αμερική. Όσον αφορά στην Αυστραλία, φαίνεται πως ο άνθρωπος έφτασε εκεί εκκινώντας απ’ την Αφρική, διασχίζοντας τη νότια Ασία, φτάνοντας στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας, περνώντας στην Ινδονησία και από την Ινδονησία στην Αυστραλία. Αυτή η μετακίνηση υπολογίζεται ότι έγινε πριν από 30 με 40 χιλιάδες χρόνια και φυσικά πρέπει να περιελάμβανε και ένα τμήμα θαλάσσιας διάσχισης. Εάν αυτό είναι πραγματικό, τότε οι άνθρωποι που πέρασαν στην Αυστραλία και είναι οι γνωστοί Αβορίγινες, άνθρωποι εξαιρετικά μαύροι στο δέρμα τους, με χαρακτηριστικά πολύ πλατιάς μύτης και χαμηλής οφρυδικής κάλυψης. Οι άνθρωποι αυτοί προφανώς μέσα σε χιλιάδες χρόνια είχαν κάνει τη διαδρομή προς τα ανατολικά και έφτασαν κάποια στιγμή στην Ινδονησία. Για να περάσουν όμως στην Αυστραλία, χρειάστηκε να περάσουν θάλασσα, άρα να κάνουν έναν πρώτο θαλάσσιο άθλο του ανθρώπου. Πάντως πρέπει να ’χουμε στον νου ότι εκείνη την εποχή η ανθρωπότητα ζούσε μια ακόμη περίοδο παγετώνων. Είναι η πιο πρόσφατη περίοδος παγετώνων που έζησε η ανθρωπότητα. Πριν από 30-40 χιλιάδες χρόνια, η εποχή των παγετώνων ήταν στην άνοδό της και έτσι προφανώς μεγάλο τμήμα της θάλασσας, που σήμερα περιβάλλει τα νησιά της Ινδονησίας, θα ήταν πάγος και έτσι μπόρεσαν να περπατήσουν το μεγαλύτερο διάστημα προς την Αυστραλία και έφτασαν και αποίκησαν αυτήν την απομακρυσμένη νότια ήπειρο, η οποία πολύ αργότερα από τους Ευρωπαίους ονομάστηκε Αουστράλια, ακριβώς γιατί ήταν νότια!

Όσον αφορά στην ήπειρο της Αμερικής, εκεί όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι οι κάτοικοι πέρασαν σε αυτήν την ήπειρο από την Ασία. Υπολογίζεται ότι πρέπει να πέρασε ο άνθρωπος από την Ασία στην Αμερική, σε αλλεπάλληλα κύματα, όχι με μία μετακίνηση, πριν από 20 χιλιάδες χρόνια. Οι δύο ήπειροι είναι πάρα πολύ κοντά, στο ανατολικότερο άκρο της Ασίας απέναντι από το δυτικότερο άκρο της Αμερικής. Ανάμεσά τους υπάρχει μια θαλάσσια διώρυγα, που ονομάζεται ο Βερίγγειος πορθμός, από το όνομα ενός Σκανδιναβού θαλασσοπόρου, του Μπέρινγκ, ο οποίος μισθώθηκε αρχές του 18ου αι. από τον Τσάρο της Ρωσίας να εξερευνήσει και να χαρτογραφήσει αυτό το θαλάσσιο πέρασμα. Από αυτήν τη θάλασσα του Μπέρινγκ, πέρασαν, λοιπόν, άτομα από διαφορετικές αφετηρίες της Ασίας και σταδιακά κάλυψαν με ανθρώπινο δυναμικό -γνωστοί σαν Ινδιάνοι- σχεδόν ολόκληρη αυτήν την ήπειρο… Από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017 13:02

Ντάλιτ και Αθίγγανοι

Ο ινδουισμός είναι γεμάτος διδασκαλίες για αγάπη, για καρτερία, για ηρεμία· και πράγματι, οι Ινδοί έχουν εκπαιδευτεί, είναι γενικά καρτερικός και ήρεμος λαός και πιστεύουν ότι θα αλλάξουν τα πράγματα, έτσι κι αλλιώς όλα κυλούν, όλα θα αλλάξουν. Εάν υπάρχει ένα κύριο χαρακτηριστικό στον ινδουισμό είναι αυτή η καρτερία που γεννά στους ανθρώπους και η ευγένεια και ο στοχασμός.

Οι κάστες είναι ένα ακόμη από τα πολύ χαρακτηριστικά σημεία του ινδουισμού. Θα ονομάζαμε τις κάστες ταξική διαστρωμάτωση, διότι οι Βραχμάνοι είναι η κεφαλή κι ακολουθούν οι πολεμιστές, οι έμποροι και τεχνίτες, και τέλος οι κατώτεροι· πηγαίνει ιεραρχικά το πράγμα. Όμως για τον ινδουιστή είναι θεϊκή διαστρωμάτωση, η οποία ανταποκρίνεται στις προηγούμενες ζωές που είχε ζήσει και τη δράση που είχε κάποιος στην προηγούμενη ζωή του. Το Βράχμα τον κάνει στην επόμενή του ζωή να γεννηθεί σε κάστα Βραχμάνων εάν είχε πράξει λαμπρά στην προηγούμενή του ζωή. Εάν είχε κάνει ανήκουστες αθλιότητες στην προηγούμενή του ζωή, γεννιέται στη μη ζώνη, που είναι η τελευταία ζώνη, και δεν είναι καν κάστα...

Και αυτοί που είναι εκτός καστών ονομάζονται «ντάσα» ή «ντάλιτ» ή «παρία». Στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούμε τη λέξη «παρίας». Εδώ και 5.000 χρόνια, ένα μεγάλο κομμάτι της ινδικής κοινωνίας, γύρω στο 25% των ινδουιστών, υπολογίζεται ότι ανήκουν σε αυτήν την εκτός καστών ομάδα. Ο Ινδός που δεν είναι ντάλιτ φέρεται στον ντάλιτ με εξαιρετική περιφρόνηση, με σκληρότητα. Χιλιάδες χρόνια τώρα το να σκοτώσει, να βασανίσει κανείς ντάλιτ δεν τιμωρούνταν. Οι δικαστές τον απάλλασσαν, γιατί «ντάλιτ» είναι, «πρέπει» να το ζήσει αυτό!

Αν αυτό είναι κάτι φοβερό, που μας ταράζει, για τους Ινδούς είναι φυσικό. Ο μεγαλύτερος αριθμός των ντάλιτ, στην ιστορία που κύλησε, σ’ αυτά τα χιλιάδες χρόνια που κύλησαν, δέχτηκε τη μοίρα του αδιαμαρτύρητα, διότι την ερμήνευε ινδουιστικά: «Για να ’μαι ντάλιτ, θα πει ότι έκανα τα ανομολόγητα. Επομένως, ζω ό,τι μου τύχει, όποια φρίκη μού τύχει, τη ζω με καρτερία και στην άλλη μου ζωή θα είμαι πολύ καλύτερα»...

Σήμερα, οι κάστες έχουν καταργηθεί στην Ινδία με νόμο. Όταν η Ινδία έγινε ανεξάρτητη χώρα, το 1947, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, απ’ τις πρώτες νομοθετικές της ρυθμίσεις ήταν να καταργήσει τις κάστες. Όμως, στην πράξη ένα φαινόμενο κοινωνικό που έχει διαρκέσει 5.000 χρόνια δεν καταργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Στην Ινδία οι κάστες συνεχίζουν υπόγεια να υπάρχουν!

Βέβαια, κάποιοι ντάλιτ προσπάθησαν να διαφύγουν από αυτήν τη φρίκη. Τα τελευταία 1.000 χρόνια, στην Ινδία, ένας αριθμός ντάλιτ στράφηκε στο Ισλάμ, γιατί θεωρούν ότι στρεφόμενοι στο Ισλάμ θα βελτιώσουν τη ζωή τους και την τύχη τους. Μέσα σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων που θέλησαν να αλλάξουν τη ζωή τους ήταν και ντάλιτ, οι οποίοι, περί το 1.000 Κ.Χ., από την περιοχή της βόρειας Ινδίας, έφυγαν μαζικά από την Ινδία και κινήθηκαν δυτικότερα προς την Περσία και μπήκαν στη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Φτάνοντας εκεί, οι Βυζαντινοί κατάλαβαν ότι πρόκειται για μια παράξενη ομάδα, που ήρθε από μακριά, από κάποια χώρα που λέγεται Ινδία, τους ρώτησαν τι είναι και εκείνοι τους εξήγησαν ότι είναι «ανέγγιχτοι», δηλαδή δεν τους ακουμπούσαν στη χώρα τους γιατί τους σιχαίνονταν. Και οι Βυζαντινοί τούς ονόμασαν «αθίγγανους» (αυτούς που δεν επιτρέπεται να τους ακουμπάς). Είναι οι τσιγγάνοι που γνωρίζουμε όλοι. Είναι ελληνική λέξη το «αθίγγανος» και η λέξη «τσιγγάνος» -που είναι πια παγκόσμια- είναι η παραφθορά της ελληνικής λέξης. Οι αθίγγανοι, δηλαδή, είναι Ινδοί που έφυγαν από το Ρατζαστάν (Rajasthan) της βόρειας Ινδίας, για να σώσουν τον εαυτό τους και σταδιακά έχουν πια διαχυθεί κυρίως στην Ευρώπη και στην Αμερική. Είναι οι τσιγγάνοι, που έτσι τους ονόμασαν οι Βυζαντινοί γύρω στο 1000 Κ.Χ. που τους γνώρισαν. Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

 

Στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής εμφανίστηκαν, χρονικά η μία μετά την άλλη, τέσσερις μεγάλες θρησκείες. Στην περιοχή του Ιράν ο ζωροαστρισμός, στην περιοχή της Παλαιστίνης ο εβραϊσμός κι ο χριστιανισμός, και στην Αραβική Χερσόνησο ο ισλαμισμός. Αυτές οι θρησκείες αναδύθηκαν, η μία παίρνοντας στοιχεία από την άλλη, και φυσικά το Ισλάμ, ως τελευταία θρησκεία, έχει πάρει απ’ όλες. Ο προφήτης Μωάμεθ, εκτός από τον εβραϊσμό που θαύμαζε και ενσωμάτωσε στα ιερά κείμενα της θρησκείας του, εξέφραζε τον θαυμασμό του και για πολλές από τις διδασκαλίες του Ιησού των χριστιανών. Γι’ αυτό στο Κοράνι και στη Σαρία ο Ιησούς και η μητέρα του αναφέρονται με σεβασμό. Όμως, δεν γίνονται δεκτά με κανέναν τρόπο όσα γράφτηκαν απ’ τους μαθητές του Ιησού. Δεν είναι δυνατόν ένας προφήτης του μεγέθους του Ιησού να είπε ότι είναι μεσσίας και γιος του θεού. Το Ισλάμ είναι απόλυτα μονοθεϊστική θρησκεία, όπως και ο εβραϊσμός. Δίνει θεϊκή υπόσταση στον θεό και σε τίποτε άλλο!

Στην αρχή, υπήρχε η εντύπωση μεταξύ των χριστιανών ότι ο Μωάμεθ προβάλλει μία ακόμα μονοφυσιτική άποψη. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός, που έζησε τον αιώνα του Μωάμεθ (τον 7ο αιώνα Κ.Χ.) στο έργο του «Πηγή Γνώσεως» αναλύει τη διδασκαλία του Μωάμεθ την οποία και θεωρεί μία πτυχή του μονοφυσιτισμού του Αρείου. Είναι δηλαδή το Ισλάμ εβραιογενής και χριστιανογενής θρησκεία και φυσικά εμπεριέχει εκ των πραγμάτων και στοιχεία του ζωροαστρισμού, αφού και οι προηγούμενες δύο θρησκείες έχουν πάρα πολλά ζωροαστρικά στοιχεία...

Το Ισλάμ απέκτησε σχίσμα τριάντα, μόλις, χρόνια από τον θάνατο του Προφήτη. Ο Μωάμεθ πέθανε δέκα χρόνια μετά το έτος Εγίρας το 632 Κ.Χ. Τον διαδέχθηκαν στελέχη και συγγενείς του κινήματός του και του θρησκευτικού του κόσμου. Οι διάδοχοι του Μωάμεθ ονομάζονταν Χαλίφηδες, συνδέονταν με τη γενιά του Μωάμεθ και ήταν ιερά πρόσωπα. Η εμπλοκή που έφερε το σχίσμα στο Ισλάμ συνέβη στη δεκαετία του 660 Κ.Χ. και τότε το Ισλάμ χωρίστηκε στα δύο, σε σουνίτες και σε σιίτες.

Μέχρι σήμερα το Ισλάμ έχει ένα σχίσμα. Υπάρχουν όμως πολλές άλλες ομάδες - αιρέσεις και στο Ισλάμ (όχι βέβαια σαν τον χριστιανισμό, που είναι πολλές χιλιάδες), όπως ο σουφισμός. Οι σιίτες και οι σουνίτες μισούνται εδώ και χίλια τετρακόσια χρόνια, με ένα μίσος, που αντί να καταλαγιάζει, αυξάνεται. Οι Ταλιμπάν και το ISIS, για παράδειγμα, είναι σουνίτες, που κτυπούν κατά κύριο λόγο σιίτες!

Οι σουνίτες εξαρχής απετέλεσαν την πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου. Υπολογίζεται ότι καλύπτουν περίπου το 80-85% του Ισλάμ, ενώ οι σιίτες είναι μειοψηφία και αποτελούν περίπου το 15%. Οι σουνίτες είναι διασκορπισμένοι. Ο μουσουλμάνος της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης, είναι σουνίτης. Υπάρχει μία περιοχή του κόσμου στην οποία είναι συγκεντρωμένοι οι σιίτες και αυτή είναι το Ιράν. Οι κάτοικοι του είναι πάνω από 90% σιίτες. Επίσης, στο γειτονικό Ιράκ πάνω από το 60% του πληθυσμού είναι σιίτες. Σιίτες υπάρχουν και στον Λίβανο, στη Συρία, στην Ινδία και στο Πακιστάν, αλλά είναι λιγότεροι αναλογικά...

Τι έφερε το σχίσμα μεταξύ σουνιτών και σιιτών; Κατά την τέταρτη διαδοχή, μετά τον θάνατο του Προφήτη, παρουσιάστηκε εμπλοκή σε σχέση με το εάν θα έπρεπε να γίνει χαλίφης ο Αλή. Ήταν συγγενής του Προφήτη και ιερό πρόσωπο. Οι σιίτες τον περιγράφουν σαν τον τέλειο άνθρωπο, τον απόλυτα δίκαιο, τον απόλυτα ευγενή, τον απόλυτα καθαρό, τον απόλυτα ειλικρινή, τον απόλυτα γενναίο, ο οποίος παραμερίστηκε, ανατράπηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε. Επειδή ο Αλή και οι γιοι του, ο Χουσεΐν και ο Χασάν ανατράπηκαν και υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο, από αντιπάλους χαλίφηδες, οι σιίτες πιστεύουν ότι αδίκως και εγκληματικά έγινε αυτή η αλλαγή στη διαδοχή, και τους υμνούν και τους τιμούν ιδιαιτέρως. Μάλιστα, ένα τμήμα των σιιτών πιστεύει στους 12 ιμάμηδες, δηλαδή ότι ο Αλή είναι ο πρώτος και ότι ακολούθησαν 12 ιμάμηδες. Ο τελευταίος ιμάμης ονομάζεται Αλ Μάχντι, έχει αναληφθεί στους ουρανούς, και θα επανέλθει στη γη για να σώσει τους ανθρώπους! Και όταν επανέλθει, θα γίνει μια μεγάλη μάχη μεταξύ Καλού και Κακού, θα κερδίσει το Καλό και θα επικρατήσει η αιώνια ειρήνη στον κόσμο! Αυτή η διδασκαλία των σιιτών ταιριάζει πάρα πολύ στις διδασκαλίες του ζωροαστρισμού, τη μάχη Καλού και Κακού, τον τελευταίο ζωροάστρη, που θα είναι ο μεσσίας και βέβαια στις διδασκαλίες του εβραϊσμού και χριστιανισμού… Μέσα από τον θρησκειολογικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

Το σύμπαν ολόκληρο είναι σε συνεχή εξέλιξη, το ίδιο και ο πλανήτης μας. Και αυτήν τη στιγμή που διαβάζετε, στον πλανήτη μας, συμβαίνουν αλλαγές. Ποτάμια προσθέτουν και άλλη γη κατεβάζοντας ιλύ, άρα, αλλάζουν στη λεπτομέρειά τους το περίγραμμα του παγκόσμιου χάρτη που γνωρίζουμε. Κάποια ηφαίστεια εκρήγνυνται και εκβράζουν λάβα, η οποία προστίθεται και δημιουργεί καινούργια βουνά ή ανεβάζει πεδιάδες. Κάποιες τεκτονικές πλάκες της Γης αυτήν τη στιγμή τρίβονται, δημιουργούν σεισμούς, δημιουργούν εκρήξεις και αλλάζουν τα πράγματα!

Η τελευταία περίοδος των παγετώνων δεν είναι και τόσο μακρινή. Καλύπτει περίπου το διάστημα απ’ το 70.000 ΠΚΧ μέχρι περίπου το 15.000 ΠΚΧ, σε φάσεις επαναλαμβανόμενης ανύψωσης της θερμοκρασίας και καθόδου της θερμοκρασίας. Ζούμε στη Γη, μικρά όντα για πολύ μικρό διάστημα και έχουμε την εντύπωση ότι ζούμε ανέκαθεν, ωστόσο ζούμε κάποια μικρή στιγμή αυτού του πλανήτη αλλά και του Σύμπαντος στο οποίο ανήκει αυτός ο πλανήτης. Ο άνθρωπος ανήκει στην πανίδα της Γης, δηλαδή ανήκουμε στα ζώα και φυσικά συνυπάρχουμε παράλληλα με την πολύ μεγάλη ομάδα των φυτών, που και αυτά μέσα στη διάρκεια των δισεκατομμυρίων και εκατομμυρίων χρόνων υπέστησαν και υπόκεινται σε πολύ μεγάλες αλλαγές...

Ο άνθρωπος μέσα στα τελευταία 30-40 χιλιάδες χρόνια κάλυψε όλη τη Γη. Ήταν ένας άθλος. Το ανθρώπινο είδος κατάφερε να αντέξει εκατομμύρια χρόνια σε όλες τις εξελίξεις της Γης, να προσαρμοστεί στο κλίμα, να προσαρμοστεί στις συνθήκες και δημιούργησε το ανθρώπινό του έπος, το οποίο είναι θαυμαστό διότι ο άνθρωπος αποδείχτηκε ότι μπόρεσε να βρει τρόπο να επιζήσει σε θερμοκρασίες +50 και -50. Να ζει από τις πολύ κρύες περιοχές του βορρά ή του νότου μέχρι και στις πολύ θερμές περιοχές του Ισημερινού, των τροπικών και φυσικά στις πάρα πολύ θερμές και ξηρές περιοχές των ερήμων. Είμαστε ένα είδος θαυμαστό από αυτήν την πλευρά της αντοχής, της επέκτασης και της προσαρμοστικότητας!

Στη διάρκεια εκατομμυρίων χρόνων, ο άνθρωπος ζούσε καρποσυλλέγοντας. Τα ζώα ζουν με δύο τρόπους: είτε καρποσυλλέγουν, είτε κυνηγούν. Ο άνθρωπος για πάρα πολύ μακρύ διάστημα (το αποδεικνύουν και οι αρχαίοι αυτοί σκελετοί και η οδοντοστοιχία των αρχαίων αυτών σκελετών) ήταν καρποσυλλέκτης και όπως φαίνεται εισέπραττε πρωτεΐνες μέσα από τους καρπούς της γης. Έτρωγε σκουληκιασμένα τρόφιμα, όπως κάνουν και τα ζώα για να παίρνουν και πρωτεΐνες. Γνωρίζουμε, ότι κάποια εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια από τώρα, ο άνθρωπος έγινε και κυνηγός, δηλαδή άρχισε να κυνηγά χρησιμοποιώντας εργαλεία. Το ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί εργαλεία είναι άλλο ένα έπος, άλλος ένας άθλος του είδους μας. Πρέπει να πούμε ότι δεν είμαστε το μοναδικό ον στη Γη που χρησιμοποιεί εργαλεία, αλλά κανένα άλλο ον δεν έφτασε σε τέτοια τελειοποίηση χρήσης εργαλείων όπως ο άνθρωπος...

Ο άνθρωπος, λοιπόν, ως καρποσυλλέκτης προφανώς χρησιμοποίησε εργαλεία, αλλά έφτασε κάποια στιγμή στο σημείο να αξιοποιήσει στοιχεία, που υπάρχουν στη φύση, ολόγυρά του: οστά ζώων, πέτρες, τένοντες ζώων ή και φυτικά στοιχεία για να δημιουργήσει εργαλεία πιο περίπλοκα. Να δημιουργήσει ένα πρώτο είδος πέλεκυ, ένα πρώτο είδος σφυριού. Να δέσει σε ένα ξύλο μια αιχμή, που είτε θα ήταν από οστό, είτε θα ήταν από πέτρα και έτσι να μπορεί να γίνει επικίνδυνος για τα υπόλοιπα έμβια όντα μετατρέποντας τον εαυτό του σε κυνηγό!

Αυτή η μετάβασή μας, το επόμενό μας βήμα, το γεγονός ότι γίναμε κυνηγοί και αργότερα γεωργοί, έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του είδους μας, γιατί μας ανάγκασε να τελειοποιήσουμε και να τελειοποιούμε τα εργαλεία μας, όπως και να τελειοποιούμε τις μεθόδους της ομαδικής δράσης μας. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό του είδους μας, ότι είμαστε είδος κοινωνικό, ζούμε σε ομάδες και κάναμε το άλμα να γίνουμε ένα ον που ξέρει να συνεργάζεται. Το γεγονός ότι το ανθρώπινο είδος συνεργάζεται, επιμερίζει εργασίες, αναθέτει εργασίες, έπαιξε τεράστιο ρόλο στην επιτυχία του είδους μας, διότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το ανθρώπινο είδος είναι το πιο επιτυχημένο ζωικό είδος αυτής της Γης. Τόσο επιτυχημένο, ώστε όπως γνωρίζουμε στον 21ο αιώνα ΚΧ, κατηγορούμαστε, ως είδος, ότι τείνουμε να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας, τη Γη, με τη δράση μας και την επέμβασή μας... Μέσα από τον προϊστορικό λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Ο άνθρωπος νιώθει μικρός μπροστά στη δύναμη της φύσης, μπροστά σε δυνάμεις στις οποίες εκείνος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και γι’ αυτό προχώρησε στη θεοποίηση της φύσης. Η φυσική θρησκεία του ανθρώπου είναι η λατρεία της φύσης, η σχέση του με τη φύση. Δηλαδή, κατά τη διάρκεια των εκατομμυρίων χρόνων που ήμασταν τροφοσυλλέκτες και μετά κυνηγοί, η φυσική θρησκεία του ανθρώπου ήταν ο παγανισμός. Η γεωργική επανάσταση (~13.000 ΠΚΧ) οδήγησε σε έναν καινούργιο τρόπο ζωής, εντυπωσιακό, καλύπτοντας τις ανάγκες του ανθρώπου, με στιβαρές κατασκευές, περίπλοκες, επεξεργασμένες, πραγματικά καινούργιου τύπου αναζητήσεις κάλυψης των προβλημάτων του ανθρώπου. Δημιούργησε πόλεις, λαούς, διοίκηση και νέες θρησκείες.

Σήμερα, οι ζώσες θρησκείες του κόσμου χωρίζονται σε «ανατολικές» και σε «δυτικές». Η ταξινόμηση είναι κάπως παραπλανητική, γιατί όλες οι θρησκείες έχουν γεννηθεί στην Ασία. Όλες είναι ανατολικές, αλλά τις ονομάζουμε «ανατολικές θρησκείες» και «δυτικές θρησκείες», αν και είναι γεννημένες όλες στην ασιατική πλευρά! Ποιο είναι το όριο από το οποίο αρχίζουν οι ανατολικές θρησκείες και οι δυτικές; Η Ινδία! Από την Ινδία και ανατολικότερα όλες οι θρησκείες που παρήχθησαν ονομάζονται «ανατολικές θρησκείες». Οι θρησκείες οι οποίες γεννήθηκαν δυτικότερα από την Ινδία, ονομάζονται «δυτικές θρησκείες»...

Τι διαφορά έχουν οι ανατολικές απ’ τις δυτικές θρησκείες;

Στις ανατολικές θρησκείες δεν υπάρχει δόγμα, δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, γιατί τίποτα δεν δόθηκε από τον θεό, δεν έχουν ιερατείο, είναι θρησκείες διαλογισμού και πιστεύουν στην μετεμψύχωση!

Οι δυτικές θρησκείες είναι θρησκείες στις οποίες ο ίδιος ο θεός μετέφερε τις αλήθειες του, γι’ αυτό και είναι θρησκείες «εξ αποκαλύψεως». Δηλαδή, αποκαλύφθηκε το θέλημά του κι έδωσε είτε ο ίδιος ο θεός είτε μέσω προφητών οδηγίες. Επομένως, στις δυτικές θρησκείες υπάρχουν απόλυτες αρχές, απόλυτοι κανόνες, απόλυτες αλήθειες και πιστεύουν στην ανάσταση!

Οι ανατολικές θρησκείες, στην πραγματικότητα, είναι θρησκείες φιλοσοφικού στοχασμού πάνω στο πώς πρέπει να λειτουργεί ο άνθρωπος, το ήθος του, τι είναι η αλήθεια, αν υπάρχει η αλήθεια κ.λπ. Πιστεύουν ότι ο άνθρωπος αναζητεί την αλήθεια και έχει τη δικιά του διαδρομή στην αναζήτηση της αλήθειας! Βέβαια, οι θρησκείες αυτές παρέχουν βάσεις και κατευθύνσεις, αλλά δεν είναι απόλυτες. Επειδή, υπάρχει συνεχής αναζήτηση, δεν υπάρχουν ιερείς οι οποίοι να μετέχουν του θείου. Αυτό που υπάρχει είναι δάσκαλοι και σοφοί (γκουρού και μπάμπα) στον ινδουισμό. Δεν υπάρχει ιερατείο και πυραμίδα εξουσίας. Μόνο ο βουδισμός έχει μοναχισμό, αλλά και αυτό είναι μια παράξενη κατάσταση, και δεν είναι ιερατείο με εξουσιαστικές δομές...

Όλες οι ανατολικές θρησκείες, επειδή θεωρούν ότι ο κάθε άνθρωπος ψάχνει τον δρόμο του και αναζητεί τον εαυτό του, έχουν πολύ ψηλά μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, η οποία ονομάζεται διαλογισμός. Είναι μια περίπλοκη διαδικασία· δεν μαθαίνεται εύκολα. Πρέπει να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου στον διαλογισμό. Είναι μια δύσκολη διαδικασία εσωτερικής εισόδου και συνεχούς διείσδυσης στον εαυτό σου. Πιστεύουν ότι μέσα στον κάθε άνθρωπο εμπεριέχεται το φως, γιατί είμαστε τμήμα του όλου και είναι σημαντικότατο να φτάσουμε στην πηγή του φωτός. Και όταν φτάσει κάποιος στην πηγή του φωτός, τότε ο άνθρωπος μετέχει του όλου και στην ουσία ενώνεται με το σύμπαν!

Οι δυτικές θρησκείες, σε αντίθεση με τις ανατολικές, έχουν απόλυτες αλήθειες και είναι θρησκείες «εξ αποκαλύψεως», δηλαδή ο ίδιος ο θεός έδωσε τις οδηγίες. Επομένως, είναι άκαμπτες, δεν μπορείς να συζητήσεις αυτά που είπε ο θεός! Όμως, μπορεί να γίνει επεξεργασία, ερμηνεία και ανάλυση... Γι αυτό και υπάρχουν χιλιάδες διασπάσεις, τάσεις και δόγματα, που κατέχουν την... απόλυτη αλήθεια κι έχουν μετατραπεί σε χώρους στους οποίους εφαρμόζεται μια στυγνή πολιτική κεντρικού ελέγχου. Στη βοήθεια της προσέγγισης της μοναδικής αλήθειας του θεού, υπάρχουν ενδιάμεσοι: είναι οι ιερείς, οι οποίοι μετέχουν κατά κάποιον τρόπο του θείου, έχουνε επαφή με το θείο και, αν κάποιες δυτικές θρησκείες δεν έχουν ιερείς, έχουν πρεσβύτερους, ειδικά «φωτισμένα» σώματα και προφήτες. Πάντως, κατά κανόνα, στις δυτικές θρησκείες υπάρχει ιερατείο. Και βέβαια όλες οι δυτικές θρησκείες έχουν την έννοια του προφήτη, δηλαδή έναν θνητό, που έχει την τιμή να επιλέγεται και να χρησιμοποιείται από τον θεό σαν ενδιάμεσος για να μεταφέρει το μήνυμά του στους πιστούς. Επιπλέον, όλες υπόσχονται στους πιστούς τους ανταμοιβή, που θα δοθεί μετά το τέλος της ζωής των πιστών και την ανάστασή τους... Μέσα από τον θρησκειολογικό λάκκο των λεόντων,

 

...ο Δανιήλ.

 

Σελίδα 1 από 2
Top