FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

«Αποδοχή ιδεών…

Ο δημιουργός ιδεών, νοιώθει την ικανοποίηση που του ανήκει, όταν οι ιδέες του λαμβάνουν την αποδοχή που τους πρέπει, από τις ομάδες ανθρώπων στις οποίες αυτές απευθύνονται. Αυτό ένοιωσε και ο γράφων το παρόν στην χθεσινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας». Τούτο, έγραφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (μ.κ.δ), όταν στη Γ.Σ. του Συλλόγου τo 2015, ψηφίστηκε ομόφωνα η ιδέα μου. Δηλ. να αδελφοποιηθεί η Άντισσα με την ιστορική και κραταιά στην αρχαιότητα Σπάρτη.

Τούτη μου γεννήθηκε το 2004 και τόλμησα να στείλω σχετική επιστολή στο δήμαρχο της Σπάρτης, κοινοποιώντας την στο Τ.Σ. Αντίσσης. Συνδετικός κρίκος της αδελφοποίησης, ο μεγάλος Αντισσαίος κιθαρωδός του 7ουπ.Χ. αιώνα, Τέρπανδρος, που εγκατασταθείς στη Σπάρτη, κατάφερε με την τέχνη, το ταλέντο και τη σοφία του, να ενώσει τους τότε από εμφύλιο σπαρασσόμενους Σπαρτιάτες. Έτσι ο μέτοικος Τέρπανδρος κυριολεκτικά «λατρεύτηκε» στη Σπάρτη». Ακόμη και μετά θάνατο, για γενεές στη βουλή των Σπαρτιατών, υπήρχαν τα πρωτεία των απογόνων του και συνέχεια των Λεσβίων.

Στην επιστολή μου αυτή αναφερόμουν στα σχετικά ιστορικά στοιχεία και κατέληγα ότι οι σύγχρονοι Αντισσαίοι είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για το μεγάλο μας αυτό προπάτορα. Ανέφερα ακόμη ότι προς τιμή του, το Δημοτικό μας Σχολείο ονομάζεται «Τερπάνδρειο» (απ’ το ΄30). Επίσης, ότι τού στήσαμε την προτομή σε πλατεία στην είσοδο του χωριού. (Τούτο αρχές του ΄90, με δαπάνη του Συλλόγου της Αθήνας, επί προεδρίας μου).

Οι Σπαρτιάτες αποδέχθηκαν την πρότασή μου. Οι του Δήμου Ερεσού-Αντίσσης (όπου το Τ.Σ. Αντίσσης παρέπεμψε το θέμα) επί δημαρχίας Π. Αμπατζή, ΟΧΙ!. Όπως τις άλλες προτάσεις μου έτσι και αυτή, την πέταξε στο «καλάθι των αχρήστων». Στην εντολή που η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου τού έδωσε να φέρει τις προτάσεις μου προς συζήτηση στο Δ.Σ. του Δήμου και να υπάρξει θέση επ’ αυτών, περιλαμβανόταν κι αυτή.

Ατυχώς και ο νέος δήμαρχος (2006), Σ. Καρδαράς, παρ’ όλο ότι άλλες προτάσεις μου, κατά την εντολή της Περιφέρειας, έφερε στο Δ.Σ. όπου και ψηφίστηκαν ομόφωνα (Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γής, απότιση τιμής στον ήρωα Α.Φ. Μαραγκό), αυτή δεν τίμησε. Ούτε ακόμα κι όταν ο δήμαρχος Σπάρτης, Σαράντος Αντωνάκος, τού έστειλε το 2007, την επιστολή: «Πριν από δύο περίπου χρόνια, πήρα μία επιστολή του συμπατριώτη σας κ. Παναγ. Ιορδάνη, ο οποίος σκέφθηκε ότι οι δύο πόλεις, η Άντισσα και η Σπάρτη είναι πρέπον να αδελφοποιηθούν, αφού συνδέονται με μία εξέχουσα προσωπικότητα της Ελληνικής αρχαιότητας, τον κιθαρωδό Τέρπανδρο από την Άντισσα, ο οποίος έζησε στη Σπάρτη, αγάπησε την πόλη, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους Σπαρτιάτες.

Παρακαλώ να έλθει η πρότασή μου στο Δημοτικό σας Συμβούλιο και εφόσον η απόφασή του είναι θετική, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες».

Δυστυχώς ο Σ. Καρδαράς ουδέν έπραξε. Στην περίοδο «αγρανάπαυσης» αποφάσεων-πράξεων της δημαρχίας Βουνάτσου, ούτε καν να θέσω δεν τόλμησα, το καθαρά πολιτιστικής υφής αυτό θέμα.

Το φθινόπωρο του ’14 σκέφθηκα και το προέβαλα στα μ.κ.δ.. Πολλοί Λέσβιοι, άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, ενεργοί πολίτες ενδιαφέρθηκαν. Ομολογώ πως εξεπλάγην ευχάριστα απ’ το δήμαρχο Λέσβου, Σπ. Γαληνό. Αν και δεν του είχα στείλει σχετική επιστολή, ευαισθητοποιηθείς απ’ τη δημοσιοποίηση στα μ.κ.δ., μου έγραφε: «Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια στον προϋπολογισμό του Δήμου (2015) για τα έξοδα της πραγματοποίησης της Αδελφοποίησης. Μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός από το Δημοτικό Συμβούλιο θα είμαστε σε θέση να αντλήσουμε τους πόρους ώστε...».

Η προαναφερθείσα απόφαση της Γ.Σ. του Συλλόγου Αντισσαίων, όριζε ο Σύλλογος να αναλάβει την πρωτοβουλία ώστε σε συνεργασία με το Δήμο Λέσβου να υλοποιηθεί η εν λόγω ιδέα.

Ως αρχές του 2016, το Δ.Σ. του Συλλόγου ουδέν σχετικό έπραξε. (Ουσιαστικά αγνόησε την εντολή του κορυφαίου οργάνου του Συλλόγου, Γ.Σ., απαξιώνοντας την δε τελείως ούτε στην εφημερίδα του, «Ηχώ της Άντισσας» δημοσίευσε). Απ’ την άλλη, η αυτοδέσμευση του δημάρχου (2014) ουδέν αποτέλεσμα είχε, αν και ψηφίσθηκε ο προϋπολογισμός (2015). Έτσι εν όψει της ψήφισης του νέου (2016), έστειλα στο δήμαρχο επιστολή, συναποστέλλοντας το αντίγραφο της απόφασης της Γ.Σ. του Συλλόγου και κατέληγα:

«Περαίνων, επαναλαμβάνω την ακροτελεύτια παράγραφο της από 20.01.2015 επιστολής μου: Προσβλέπω στην εκ μέρους σας δρομολόγηση της υποθέσεως αυτής, κατά τα της δικής σας από 30.10.2014 επιστολής, μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός του Δήμου. Τούτο, αναμφισβήτητα θα μου δώσει τη χαρά…».

Ατυχώς, ο κ. δήμαρχος ουδέν απήντησε. Το χειρότερο, παρ’ όλο ότι έχει πια ψηφισθεί και ο προϋπολογισμός του 2017, ουδέν ανακοινώθηκε για σχετική πολιτιστική δράση.

Αδελφοποιήσεις κατά τον κώδικα Τ.Α., γίνονται για διάφορους λόγους.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα χωριά Δαφνούλα Χίου και Δαφνούλα Σερρών αδελφοποιήθηκαν, επειδή έχουν το ίδιο όνομα.

Απορώ πώς εμείς ένα τέτοιας ιστορικής βαρύτητας δεδομένο για την αδελφοποίηση της Άντισσας με τη Σπάρτη, δεν εκμεταλλευόμαστε;!.

Ολόκληρη Σπάρτη «καταδέχεται» να αδελφοποιηθεί με τη συγκριτικά ταπεινή Άντισσα, ενώ εμείς οι Αντισσαίοι, κατ’ επέκταση οι Λέσβιοι (λόγω των καποδιστριακοκαλλικρατείων στρεβλώσεων), περί «άλλων τυρβάζουμε».

Τελειώνοντας, καταθέτω ότι θα είχα παραιτηθεί της υποθέσεως, αν δεν είχα λάβει την προαναφερομένη αυτόκλητα σταλμένη επιστολή του δημάρχου Σπ. Γαληνού. Αυτή με έκανε και έγραψα το παρόν.

Αρχές της δεκαετίας του 2000 είχα μεταβεί στην Κύπρο για θέματα που αφορούσαν στην ΕΒΟ. Τελειώνοντας την επίσκεψη και δείχνοντάς μου την ευαρέσκειά του για την παραγωγική μας συνεργασία, ο υπουργός Αμύνης, Σωκράτης Χάσικος, με ρώτησε αν ήθελα να με βοηθήσει προσωπικά σε κάτι. Τότε είχε αρχίσει η ταυτοποίηση αγνοουμένων εκ της εισβολής των Τούρκων με τη μέθοδο του DNA. Έτσι, εκείνο που ζήτησα ήταν να έχω την όποια σχετική πληροφορία για τον αγνοούμενο απ’ το 1974 συγχωριανό μου, που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ, το λοχία Κώστα Πατσανά.

Είχα πληροφορηθεί μετά, ότι σχετικό κλιμάκιο μετέβη στην Άντισσα και πήρε το απαιτούμενο βιολογικό υλικό από τη μητέρα του αγνοουμένου και άλλα μέλη της οικογένειας.

Μέχρι το 2007 δεν είχα λάβει καμία σχετική ειδοποίηση. Τότε συζήτησα το θέμα με τη μητέρα του αγνοουμένου, την πάντα θλιμμένη Ποσούλα και επανήλθα με επιστολή μου στον τότε υπουργό Άμυνας Κύπρου, Χριστόδουλο Πασαρδή, κοινοποιώντας την και στον υπουργό Άμυνας Ελλάδος, Ευάγ. Μεϊμαράκη.

Οι Συνέλληνες της Κύπρου, εκτιμούν ιδιαίτερα την εθνική διάσταση αλλά και την ιερότητα της υποθέσεως. Τούτο φαίνεται απ’ το γεγονός ότι το λεπτό, ευαίσθητο, ιερό εθνικά αυτό θέμα, το είχε αναλάβει και το χειριζόταν προσωπικά ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος. Έτσι απ’ το Προεδρικό Μέγαρο της Κυπριακής Δημοκρατίας μού εστάλη αμέσως μία άκρως λεπτομερής απάντηση, που κατέληγε: « Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου όπως αναφέρθηκε πιο πάνω παρά τις προσπάθειές μας δεν έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής οτιδήποτε που να αφορά στη διευκρίνιση της τύχης του».

Η αιτία της γραφής του παρόντος ήταν: Πρώτο, ο προ εβδομάδων επαναπατρισμός των οστών 17 τιμημένων νεκρών μας από την εισβολή του Αττίλα, που έγινε με ιδιαίτερες τιμές εκ μέρους της Κύπρου αλλά βέβαια και Ελλάδας. Τα οστά των επαναπατριζόμενων ηρώων σε τελετή αρμόζουσα για την περίσταση παρέδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Στον λόγο του, κατευοδώνοντας τους ήρωες μας, κατέθεσε την ευγνωμοσύνη των Κυπρίων για την κατά καιρούς θυσία Ελλήνων προς την μεγαλόνησο. Τα οστά παρέλαβε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Π. Καμμένος, που στη δική του ομιλία είπε: «Με συγκίνηση και υπερηφάνεια, αποδίδουμε τις οφειλόμενες τιμές στους ήρωες, που άπαντες επιτελούσαν εθνική αποστολή σε πόλεμο». Αναφέρθηκε στη μεγάλη τους προσφορά στο έθνος και στον άνισο αγώνα που έδωσαν, που δεν δείλιασαν μπροστά στον θάνατο και έδωσαν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για την πατρίδα. Τόνισε τέλος, «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη είναι να αποδώσουμε τιμές».

Μεταξύ των επαναπατρισθέντων ήταν και του Λέσβιου ήρωα Γεωργίου Ζερβομανώλη. Το χωριό του, τα Παράκοιλα, παλλαϊκά τον υποδέχθηκε με τις πρέπουσες τιμές. Ακόμη η Κοινοτική αρχή αποφάσισε να στηθεί η προτομή του ήρωα τους, στην πλατεία του χωριού.

Δεύτερο, το ότι σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 43 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα επέτειο του θέρους 1974, της ανατροπής του προέδρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου και στη συνέχεια της εισβολής των Τούρκων στη μεγαλόνησο με τις τραγικές συνέπειες και επακόλουθα της κυπριακής τραγωδίας.

Στην τραγωδία αυτή, φόρο τιμής πλήρωσε και η Λέσβος, αφού θυσίασε τρεις λεβέντες της. Πέραν του Γ. Ζερβομανώλη, τον Κώστα Πατσανά απ’ την Άντισσα και τον Ασημάκη Μπουρέκα απ’ τη Μόρια, του οποίου τα λείψανα ταυτοποιήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο χωριό του, το 2001.

Ο Κώστας χάθηκε, κατά τα γραφόμενα στην προς εμένα απάντηση του Προεδρικού Μεγάρου, όταν «εγκλωβίστηκε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, το οποίο καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα μετά από σκληρές και άνισες μάχες στις 16.8.1974». Εκεί, την ίδια μέρα χάθηκε και ο Ασημάκης.

Και αν τα άλλα δύο παλικάρια αναγνωρίστηκαν και τα οστά τους τα σκεπάζει πια το ιερό χώμα της Λεσβιακής γης, για μας τους Αντισσαίους συγγενείς και συγχωριανούς του Κώστα, το ότι έκτοτε το παλικάρι μας, ο γιός του έντιμου φαμελιάρη βιοπαλαιστή, ψαρά του Γαβαθά, Γρηγόρη (που έκλεισε τα μάτια του με μόνιμο πόνο στη ψυχή του απ’ το χαμό του λεβέντη πρωτογιού του), εξακολουθεί να είναι αγνοούμενος, μένει η πίκρα και το παράπονο. Αυτό, αφού ακόμη δεν ήταν τυχερό να ταυτοποιηθεί και να επαναπατρισθεί κι αυτός, όπως οι προαναφερθέντες 17 τον περασμένο Μάιο. Ας αποτελέσει λοιπόν το παρόν, καταλύτης ανάσχεσης της λήθης και όξυνσης της μνήμης μας, ως να τον υποδεχθούμε κι εμείς στην Άντισσα και του αποδώσουμε τις τιμές του ήρωα που του ανήκουν.

Τέλος, για τον αγνοούμενο μας, το ενδιαφέρον μας είχε αρχίσει λίγα μόλις χρόνια μετά το χαμό του. Συγκεκριμένα το 1978, τότε που ήμουν πρόεδρος του Συλλόγου Αντισσαίων Αθήνας και εκδώσαμε την «Ηχώ της Άντισσας». Σ’ ένα απ’ τα πρώτα φύλλα της, είχαμε προβάλλει τα του αγνοουμένου ήρωα μας, δεσμευόμενοι παράλληλα ότι θα κάνουμε το οτιδήποτε δυνατό, μέχρις ότου να μπορέσουμε να μάθουμε κάτι γι’ αυτόν.

Ευελπιστώ ότι σύντομα θα αναγνωριστεί και ο Κώστας και τα οστά του θα έρθουν για να θαφτούν στα ιερά χώματα της Άντισσας. Ακόμη, ότι θα στήσουμε κι αυτού την προτομή στην είσοδο του χωριού μας, πράττοντες «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη», όπως έγινε για τον Ασημάκη Μπουρέκα του οποίου η προτομή έχει στηθεί στην πλατεία, στην είσοδο της Μόριας.

 

 

 

 

 

 

Αν η ΟΛΣΑ και οι ταυτισθέντες μαζί της, δεν είχαν εναντιωθεί στο νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ στην «Καράβα» το 2000, το παρόν δεν θα γραφόταν, αφού δεν θα είχε γραφεί ποτέ η προ εβδομάδων απάντηση, του νυν προέδρου της ΔΕΗ, στην οποία αναφέρομαι πιο κάτω.

Στο πρώτο της σειράς προ μηνός άρθρο μου, αναφερόμουν και στη στάση της ΟΛΣΑ απέναντί μου, σχετικά με το νέο αυτό εργοστάσιο. Συγκεκριμένα έγραφα, ότι οι της Ομοσπονδίας, αφού μου απήγγειλαν δριμύ «φιλιππικό», για την τάχα πραξικοπηματικού τύπου αποτυχημένη προσπάθειά μου το 2000 «να καταλάβω εξ απήνης τους κκ Συνέδρους στο 12ο συνέδριο της ΟΛΣΑ τον περασμένο Μάιο και να αποσπάσω απόφαση που να συνάδει με τις απόψεις μου» όπως αυτολεξεί έγραφαν, προσέθεταν:

«…Μετά από έντονο προβληματισμό και μακρά συζήτηση (εξέτασαν την από Δεκέμβρη 2000 επιστολή μου) πάρθηκε από το ΔΣ ομόφωνα η παρακάτω απόφαση. Ο κύριος Ιορδάνης, αν και ιδιώτης και διορισμένος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ), έχει αναλάβει αυτόκλητα να επιλύσει το πρόβλημα ενέργειας για το Νησί μας, πράγμα το οποίο έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας η Πολιτεία και κατ’ επέκταση η Διοίκηση της ΔΕΗ…». Δηλ. απλά κατηγορούμουν, ότι ήθελα να υποκαταστήσω την Πολιτεία! Υπερβολές! Βερμπαλισμοί εντυπωσιασμού.

Τώρα, δεκαεπτά χρόνια μετά, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ύστερα ατυχώς απ’ το ναυάγιο τελικά, του να λυθεί το πρόβλημα «ηλεκτρενεργειακή πενία Λέσβου», λέω, μακάρι να μπορούσα να υποκαταστήσω την Πολιτεία «με την αυτόκλητη αυτή προσπάθειά μου, και να επιλύσω το πρόβλημα ενέργειας του νησιού». Σήμερα θα είχαμε, ένα εργοστάσιο του κουτιού, αξιόπιστο, επενδύσεως 150.000.000 ευρώ εγκατεστημένης ισχύος 120 MW. Ικανό να καλύπτει τις αντίστοιχες ανάγκες μας για 30-40 χρόνια. Φυσικά βερμπαλισμοί ως οι προαναφερθέντες, ποτέ δεν φέρουν αποτέλεσμα. Δεν είχα καμία δυνατότητα, να συντελέσω έστω, στην πραγματοποίηση της επένδυσης αυτής. Η μόνη δυνατότητα που είχα ως άτομο, και μετά ως πρόεδρος του «Πιττακός ο Μυτιληναίος», ήταν να κρατώ σε «εγρήγορση» τους Λέσβιους επί του θέματος. Αυτό έκανα, κοινολογώντας τις λαμβανόμενες απαντήσεις των εκάστοτε διοικήσεων της ΔΕΗ (Γκαγκαουδάκης, Αθανασόπουλος, Ζερβός), σ’ όλους στο νησί, θεσμικά αρμόδιους και μη. Απαντήσεις, που πάντα διαβεβαίωναν ότι στο επιχειρησιακό της πρόγραμμα, περιλαμβανόταν η προαναφερθείσα επένδυση. Παράλληλα μας πληροφορούσαν και το πώς προχωρούσαν οι σχετικές διαδικασίες. Ατυχώς, δεν κεφαλαιοποιήθηκε επί ~25 ολόκληρα χρόνια η μόνιμα θετική αυτή απόφαση της ΔΕΗ. Έτσι σήμερα το νησί είναι καταδικασμένο να στηρίζεται στο εργοστάσιο στου «Καλαμάρη». Μονάδα, με πανσπερμία πεπαλαιωμένων μηχανών παραγωγής ρεύματος, ποιοτικά υποβαθμισμένου, χωρίς ασφάλεια εφοδιασμού, αναξιόπιστου.

Στην ερώτηση δημοσιογράφου το 1994, όταν συμμετέχων ως εκπρόσωπος του κεντρικού ΤΕΕ στη σχετική σύσκεψη την οργανωθείσα απ’ τον τότε γεν. γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου, Ν. Σαλαγιάννη, «πότε θα πρέπει να γίνει το νέο εργοστάσιο», απήντησα νεολογίζων μονολεκτικά «Χθες!».

Έρχεται σήμερα, 23 χρόνια μετά, η απάντηση του προέδρου της ΔΕΗ, Εμμ. Παναγιωτάκη (Απρίλιος 2017), που ως Λυδία λίθος αποκαλύπτει τη γυμνή αλήθεια. Δυστυχώς, καταδικαστική για το νησί.

Συγκεκριμένα στην προς τον «Πιττακός ο Μυτιληναίος» απάντηση του κ. Παναγιωτάκη, στο εάν το προαναφερόμενο εργοστάσιο εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στο επιχειρησιακό πλάνο της Επιχειρήσεως, παραθέτει διάφορα προαπαιτούμενα, δυσκολίες, εμπόδια και συμπερασματικά καταλήγει «…η ΔΕΗ δεν είναι δυνατό να προχωρήσει στην υλοποίηση της από το 2009 Άδειας Παραγωγής (Σαρακήνα)».

Χαρακτηριστικά αναφέρει, επίσης, πως η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού δεν ανατέθηκε ακόμη στο μειοδότη μελετητή (προέκυψε από διαγωνισμό, 2014). Τούτο γιατί, η ΡΑΕ συγκρότησε Επιτροπή, 2015, «εξέτασης της οικονομικότητος του τρόπου ηλεκτροδότησης των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών (Μ.Δ.Ν.)», χωρίς ως τώρα αποτέλεσμα.

Αναφέρει ακόμη ότι, οι κατά την Ε.Ε. προδιαγραφές σ’ ό,τι αφορά τα όρια εκπομπών είναι αυστηρές, πράγμα που επιτυγχάνεται μόνο, χρησιμοποιώντας Φυσικό Αέριο (για ΜΔΝ, οικονομοτεχνικά ανέφικτο). Το εργοστάσιο στη Σαρακήνα θα έκαιγε «βαρύ καύσιμο μαζούτ».

Μ’ αυτά όλα, σε συνδυασμό με το ότι η προβλεπόμενη εναλλακτική λύση, είναι η διασύνδεση τους με το ηπειρωτικό δίκτυο, σ’ απλά ελληνικά, «ζήσε Μάη να φας …τριφύλλι».

Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη την απ’ τα μνημόνια, τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά και της ΔΕΗ, το εργοστάσιο στη Σαρακήνα ατυχώς μετατίθεται «στας Ελληνικάς καλένδας». Πολύ απλά, χάσαμε ως Λέσβος, τη μεγαλύτερη ποτέ δημόσια επένδυση (150.000.000 ευρώ) και το σημαντικότερο, τη λύση του ηλεκτρενεργειακού προβλήματος μας.

Άραγε οι κ.κ. Γ. Κατσικάτσος και Ν. Παπαϊωάννου -κυρίως ο πρώτος ως καθηγητής πανεπιστημίου-, οι υπογράψαντες την προαναφερθείσα απάντηση της ΟΛΣΑ, τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για το κατόρθωμά τους, ή τύπτουν το στήθος από μεταμέλεια, γιατί συνετέλεσαν η Λέσβος δυστυχώς να μην έχει τη λύση που έπρεπε και δικαιούταν στο θέμα της ηλεκτρενεργειακής της κάλυψης;;!

Η προαναφερθείσα προσβλητική εναντίον μου στάση των κρατούντων της ΟΛΣΑ, είχε αρνητικές σε μένα συνέπειες, αφού εξ αιτίας της υπέστην κοινωνικοπολιτικό bullying κυρίως από συλλόγους, φορείς του Μανταμάδου (γενέτειρα του κ. Παπαϊωάννου) και άλλους, μέσω εφημερίδων, ψιθύρων, κ.άλ.. Βέβαια δεν φοβήθηκα. Αντίθετα πείσμωσα και συνέχισα επί χρόνια να «κυνηγώ» το θέμα με υπομονή, επιμονή και συνέπεια όπως πάντα πράττω στις εκάστοτε στοχεύσεις μου.

Αναλυτικά, αναφέρομαι στο άρθρο μου (14/2/2017) «Γιατί άφησαν το νησί χωρίς νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ;».

Βάσει του κανόνα, κάθε άρθρο πρέπει να έχει επίλογο. Με την πλειάδα των διαχρονικών παρεμβάσεων μου, σχετικών άρθρων, κ.λπ., χωρίς να καταφέρω κάτι το άμεσα χειροπιαστό, θεωρώ πως ό,τι και να γράψω, θα είναι πια άνευ ουσίας. Παρέλκει.

 

 

 

 

 

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017 14:13

Τραύματα ανδρείας και τιμής (ΙΙ)

Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του οραματισμούς. Συνήθως, τούτοι εκτείνονται στα στενά όρια του εαυτού του, άντε και της οικογένειάς του. Υπάρχουν όμως και κάποιων που εκτείνονται και πιο πέρα, στην κοινωνία. Οραματισμοί για το κοινό καλό. Αν ο οραματιζόμενος στηρίζει αυτούς στο τρίπτυχο «θέλω, ξέρω, μπορώ», τότε συνήθως αυτοί υλοποιούνται. Βέβαια κάποιοι, αδυνατώντας να καταπιαστούν με τέτοιους στόχους και στη λογική του «όμφακες εισίν», προσπαθούν να «κοντύνουν» τον «ονειροπόλο» αυτόν και να τον φέρουν στο μπόι τους. Έτσι προσπαθούν να ειρωνευτούν, να λοιδορήσουν, εν τέλει να τον απαξιώσουν, δίδοντάς του παράλληλα διάφορους χαρακτηρισμούς. Ο πλέον κοινός, γραφικός.

Ως προς τους δικούς μου οραματισμούς για το νησί μας, ο Π. Αμπατζής (βλέπε το προηγούμενο άρθρο μου) έγραφε: «Είναι πολύ εύκολο και συμβαίνει συχνά εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς να οραματίζεται κανείς και να προτείνει φράγματα, λιμάνια, αεροδρόμια, Πανεπιστήμια και άλλα τέτοια ωραία!»

Ίσως να είχε δίκιο αν δεν με ήξερε και δεν γνώριζε τις δυνατότητες, την αποτελεσματικότητά μου στα κατά καιρούς στοχευόμενα μου τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα (έχω γράψει σχετικά άλλες φορές). Βέβαια, γνωρίζοντάς με και εμπιστευόμενός με, όπως άλλοι τρεις δήμαρχοί μας, συστρατεύθηκε κι αυτός μαζί μου όταν προσέφυγα στο ΣτΕ υπέρ της ΔΕΗ για νέο εργοστάσιό της στην «Καράβα».

Στα δικά μου «ωραία», που η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου τού έδινε εντολή να φέρει στο Δ.Σ. του Δήμου προς συζήτηση και ύπαρξη θέσεως επ’ αυτών, περιλαμβάνονται τα δύο εκ των τεσσάρων αναφερομένων του.

Συγκεκριμένα :

α) Η ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στη δυτική Λέσβο, β) η δημιουργία φράγματος στα «Κακολάγκαδα» Αντίσσης. Το πρώτο, για τη σχετική ιδέα μου, αξιοποιώντας το τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημά μας, το Απολιθωμένο Δάσος. Το δεύτερο, για την άρδευση με φυσική ροή του κάμπου των Λαψάρνων ~1.500 στρεμμάτων.

Ήταν ένα ακόμη καθαρά ηθικής τάξεως. Αφορούσε στην απότιση τιμής, ύστερα από ~65 χρόνια ιστορικής αφάνειας, στον Αντισσαίο ήρωα Αριστείδη Φωτ. Μαραγκό, που τουφέκισαν στα Τσαμάκια οι Χιτλερικοί (1942) για εθνική δράση (γράφει έγγραφο ΕΛ.ΑΣ./Αρχηγείο). Τα ανωτέρω όχι έτσι τυχαία, αλλά βάσει ορθού λόγου.

Αρχίζω απ’ το τελευταίο. Αναφέρομαι στο θυσιασθέν για τη λευτεριά της πατρίδας αγροτόπαιδο, αυτό των Λαψάρνων. [Η ΕΛ.ΑΣ. μού απαντούσε (2005) ότι τον τίμησε το 1948, απονέμοντάς του μετά θάνατο τον βαθμό του υπενωμοτάρχη -εν ζωή ήταν χωροφύλακας- σε αναγνώριση της θυσίας του]. Η Πολιτεία δηλ. έκανε το σ’ αυτήν ανήκον πατριωτικό καθήκον και εθνικό χρέος, σε αντίθεση προς τη γενέτειρά του, Άντισσα.

Τελικά, μετά την αποτυχία του Π. Αμπατζή να επανεκλεγεί (2006), ο νέος Δήμαρχος Σωτ. Καρδαράς, επί της αρχής της συνέχειας της διοικήσεως, έκανε αυτό που όφειλε. Μια απ’ τις πρώτες αποφάσεις του Δ.Σ. της Δημαρχίας του, μάλιστα ομόφωνη (υπερψηφίστηκε κι απ’ τον Π. Αμπατζή) ήταν η απότιση τιμής κατά την πρότασή μου, μετονομάζοντας την πλατεία Πέρα σε «Πλατεία Ήρωα Αριστ. Φ. Μαραγκού».

Επίσης, αρχές του 2007 ο Δήμαρχος Καρδαράς έφερε στο Δ.Σ. και το θέμα της Πανεπιστημιακής Σχολής, που υιοθετήθηκε επίσης ομόφωνα. Ως έχω γράψει κι άλλοτε, αυτή θα είχε περιεχόμενο Γεωλογικό - Παλαιοντολογικό. Έδρα δε, στο κέντρο του Αιγαιακού αρχιπελάγους. Τυχαίνει τούτο να είναι και γεωλογικό «λίκνο» της Ελλάδας, με πέριξ αυτού πάμπολλα «γεωλογικά» εργαστήρια που του χάρισε η φύση. Ακόμη, θα είχε βάση, «καρδιά» , το απολιθωμένο δάσος. Την ιδέα μου αυτή την είχε υιοθετήσει ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Κάτσικας, η Νομαρχία Λέσβου (διά του Αντινομάρχη κ. Γαληνού), ο Βουλευτής κ. Γιαννέλλης, η ΟΛΣΑ, ο Πρύτανης του Μετσοβίου κ. Μουτζούρης και επιτροπή αγώνα προβεβλημένων Λεσβίων. Ακόμη, ο τότε Ειδικός Γραμματέας Ανωτάτης Παιδείας του Υπουργείου Παιδείας συναινώντας, μου έγραφε, ότι τούτο γίνεται «…με την προϋπόθεση ότι υπάρχει η απαραίτητη υποδομή για τη λειτουργία της».

Ατυχώς δεν κεφαλαιοποιήθηκε η ιδέα αυτή ώστε ο Δήμος να κερδίσει μια Πανεπιστημιακή Σχολή, που πέραν της αίγλης κ.λπ., θα του απέφερε και άμεση ωφέλεια (κυρίως πληθυσμιακή -φοιτητές, επιστημονικό, διδακτικό προσωπικό-, οικονομική κ.ά.). Δεν πραγματοποιήθηκε η απαιτούμενη καταγραφή των διαφόρων κτηρίων στα χωριά του Δήμου που προσφέρονταν για υποδομή, ώστε να γνωρίσουμε αυτά στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και στο Υπουργείο. Ο Σ. Καρδαράς αντιπρότεινε το Πανεπιστήμιο να καθορίσει ποια κτήρια θα ήθελε!

Σημειωτέον ότι πανεπιστημιακές σχολές ιδρύθηκαν και μετά τη δική μου πρόταση. Πέραν της Πανεπιστημιακής Σχολής στη Λήμνο, η Αρχιτεκτονική στην Κοζάνη (2010), Μηχανολόγων Μηχανικών(;) (2009;) στα Γιάννενα. Εκεί όμως οι ενδιαφερόμενοι φορείς ήταν μαζί με τον επισπεύδοντα και όχι απέναντί του, όπως συνέβη στην πράξη σ’ εμάς.

Σε ό,τι αφορά το φράγμα στα «Κακολάγκαδα», παρόλη τελικά την αδράνεια των Δημάρχων Αμπατζή και Καρδαρά, με δεδομένο ότι είχα τεκμηριώσει την πρόταση επιστημονικά όσο καλύτερα μπορούσα, κατάφερα να την προωθήσω διοικητικά και επιστημονικά. Υπέβαλα αυτή στο αρμόδιο Υπουργείο (Γενική Γραμ. Δημοσίων Έργων/Δ/νση Υδάτων) και στον καθ’ ύλη επιστημονικό φορέα, το Μετσόβιο. Με την αρωγή του φίλου, Πρυτάνεως τότε του Πολυτεχνείου Κώστα Μουτζούρη, πραγματοποιήθηκε από τον κ. Μουτάφη (Λέσβιος), καθηγητή της έδρας των φραγμάτων, επιτόπια εργασία - έρευνα, συντάσσοντας σχετική μελέτη. Τούτη, προώθησα στο Υπουργείο. Βάσει αυτής, η πρότασή μου ορθή από πάσης απόψεως, προσφέρεται για τη δημιουργία του συγκεκριμένου αναπτυξιακού έργου.

Κι αν αυτά τα δύο έργα οι όποιες αδράνειες έκαναν να μην υλοποιηθούν εντός του βιολογικού μου κύκλου, πιστεύω ότι μένουν ως υποθήκη στους επιγενόμενους. Αναμφίβολα, η δημιουργία τους θα δώσει αναπτυξιακή πνοή στην επί έτη χειμαζομένη δυτική Λέσβο.

 

* Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων και τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

 

Στην αρχαία Ελλάδα, όποιος εγκατέλειπε τη μάχη, ήταν ρίψασπις, χαρακτηρισμός άκρως ατιμωτικός, όσο ζούσε. Αν σκοτωνόταν κατ’ αυτή, φέρων τραύμα στην πλάτη, σήμαινε πως πέταξε την ασπίδα και χτυπήθηκε πισώπλατα, ως έτρεχε να σωθεί εγκαταλείποντας τη μάχη.

Αντίθετα, ο επιστρέφων με τραύμα στο στήθος, ήταν ήρωας και απολάμβανε τιμές και δόξες απ’ τους συμπολίτες του. Τούτο ήταν τραύμα ανδρείας και τιμής, από χτύπημα εχθρού, σε σώμα με σώμα μάχη.

Στην πολυποίκιλη δραστηριότητά μου, έχω αποκτήσει τραύματα, διάφορα. Χαρακτηριστικότερο, αυτό της παράνομης διακοπής (στα ~2,5 χρόνια) της 5ετούς συμβάσεως μου στην κυβερνητική θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΒΟ (απ’ τον ίδιο υπουργό, που την είχε εγκρίνει), γιατί είχα το σθένος όταν έπρεπε, να πω τα μεγάλα ΟΧΙ μου.

Περιορίζομαι εν προκειμένω, στα σε επίπεδο Λέσβου.

Το 2000, προσέφυγα στο ΣτΕ, υπέρ της ΔΕΗ για τη μετεγκατάσταση του εργοστασίου της απ’ του «Καλαμάρη» στην «Καράβα». Μαζί μου, είχα πείσει και συστρατεύθηκαν οι τότε Δήμοι Καλλονής, Πλωμαρίου, Πέτρας, Ερεσού-Αντίσσης. Απευθύνθηκα σχετικώς και στην ΟΛΣΑ. Η απορριπτική απάντησή που υπογραφόταν απ’ τους τότε, πρόεδρο Γ. Κατσικάτσο και γεν. γραμματέα Ν. Παπαϊωάννου, ήταν: «Το ΔΣ της ΟΛΣΑ στην τελευταία συνεδρίαση του, της 12.1.2001 αφού έλαβε υπόψη σχετική επιστολή (12ου 2000) του κ. Ιορδάνη Τάκη ασχολήθηκε για μια ακόμη φορά με το σοβαρότατο πρόβλημα της Ηλεκτρικής Ενέργειας που αντιμετωπίζει το Νησί μας.
Μετά από έντονο προβληματισμό και μακρά συζήτηση πάρθηκε από το ΔΣ ομόφωνα η παρακάτω απόφαση. Ο κύριος Ιορδάνης, αν και ιδιώτης και διορισμένος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ), έχει αναλάβει αυτόκλητα να επιλύσει το πρόβλημα ενέργειας για το Νησί μας, πράγμα το οποίο έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας η Πολιτεία και κατ’ επέκταση η Διοίκηση της ΔΕΗ. Πιο συγκεκριμένα ο κύριος Ιορδάνης, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του να καταλάβει εξ απήνης τους κκ. Συνέδρους στο 12ο συνέδριο της ΟΛΣΑ τον περασμένο Μάιο και να αποσπάσει απόφαση που να συνάδει με τις απόψεις του, επανέρχεται επιμένοντας στην μεταφορά του Εργοστασίου της ΔΕΗ στην περιοχή “Καράβα” Μανταμάδου μεταξύ Μανταμάδου και Νέων Κυδωνιών».

Στο ΣτΕ, ακυρώθηκαν οι Περιβαλλοντικοί Όροι του έργου για τυπικούς λόγους. Έκτοτε, η ΔΕΗ ουδέν ουσιαστικό έκαμε. Ήδη πέρασαν δεκαέξι χρόνια, και ατυχώς χάθηκε για πάντα η σχετική επένδυση 150.000.000 Ευρώ.

Πέραν των ενδιαφερόντων μου για όλη τη Λέσβο, ιδιαίτερη προσοχή πάντα φυσικά έδινα στη γενέτειρά μου, Άντισσα. Τούτο έκανα από τότε που πρόεδρος Αντίσσης ήταν ο αξέχαστος Κ. Τσαβδάρης (δεκαετία ΄70) και συνέχισα ως όταν δήμαρχος του Δήμου Ερεσού - Αντίσσης ήταν ο συγχωριανός, φίλος, Πολ. Αμπατζής. Ενώ πολλές φορές οι ενέργειες μου, παρεμβάσεις μου, κ.άλ., έφερναν αποτέλεσμα (π.χ. ύδρευση Άντισσας μετά το 1977, που δια του ΙΓΜΕ δρομολόγησα - διευθυντής Υδρογεωλογίας του, ήταν ο φίλος, επιμελητής μου στο Πολυτεχνείο, Γιώρ. Καλέργης που ανέθεσε το έργο αυτό στον καλύτερο υδρογεωλόγο του, Γ. Σφέτσο-, Ανεμογεννήτριες στο Υψηλό (δεκαετία ΄90), επί προεδρίας Κ. Κορδώνη, κ.άλ.), στην περίπτωση του δημάρχου Αμπατζή οι όποιες προτάσεις μου αγνοούνταν και ουδέποτε είχα την τιμή να λάβω κάποια απάντησή του.

Όχι μόνο τούτο, αλλά μετά από σχετική αναφορά μου στο γεν. γραμματέα της Περιφέρειας Βορ. Αιγαίου, παραγνωρίζοντας νόμους, κώδικες, κ.λπ. κατά τη δική του σκέψη, ο φίλος Πολύδωρος, απαντούσε στην Περιφέρεια, με περισσή αυταρέσκεια, και ειρωνεία, σε αντίθεση προς τα κατά νόμο σχετικώς προβλεπόμενα, τα:

 «Απαντώντας στο ανωτέρω σχετικό, έχουμε τη γνώμη ότι καθήκον της Διοίκησης και του Δήμου είναι να απαντά σε αιτήματα πολιτών, που αναφέρονται σε παράπονα και προβλήματα που συνδέονται με την σχέση Δήμου - Δημοτών και τις αμφίπλευρες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Όταν όμως, κάποιοι δημότες σκέφτονται, φαντάζονται και προτείνουν προς συζήτηση τα οράματά τους τότε κρίνονται από την Δημοτική Αρχή αν ταυτίζονται με τις προγραμματικές της απόψεις και δεσμεύσεις, αν είναι συμφέρουσες αν είναι υλοποιήσιμες, αν δεν προκαλεί ακόμη και η συζήτησή τους ζημία στην εικόνα, την σοβαρότητα και τις θέσεις του Δήμου και αναλόγως εισάγονται ή δεν εισάγονται προς συζήτηση.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο συζητούνται ως γνωστόν, θέματα προς λήψη αποφάσεων. Είναι πολύ εύκολο και συμβαίνει συχνά εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς να οραματίζεται κανείς και να προτείνει φράγματα, λιμάνια, αεροδρόμια, Πανεπιστήμια και άλλα τέτοια ωραία!

Η Δημοτική όμως Αρχή έχει το δικαίωμα να κρίνει και να προτείνει προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, περιφρονώντας ακόμη και τη σοβαρότητα του Σώματος.

Ευπρόσδεκτες λοιπόν οι προτάσεις από όλους, αλλά αυτό δεν δημιουργεί την υποχρέωση να ασχοληθούμε μ’ αυτές αν δεν πληρούν τις αυτονόητες προϋποθέσεις που περιγράψαμε πιο πάνω…».

Βέβαια, την εναντίον μου αυτή επίθεσή, δεν άφησα έτσι και τελικά η Περιφέρεια έστειλε στο δήμαρχο Αμπατζή έγγραφο, που κατέληγε: «…να τεθεί υπόψη του ΔΣ του Δήμου προκειμένου να ενημερωθεί (για τις προτάσεις μου) και να τοποθετηθεί σχετικά».

Μετά τη δικαίωσή μου αυτή, τι;; Όχι, ο φίλος και συσπουδαστής στο Μετσόβιο, Πολύδωρος, δεν ζήτησε συγγνώμη για την αμετροέπειά του. Πλήρης αφωνία.

Τα προαναφερθέντα και άλλα μικρότερα τραύματα μου, στις μάχες μου υπέρ της γενεθλίου μου νήσου, δείχνουν ότι πάντα πολεμούσα με προτεταμένο το στήθος. Ουδέποτε υπήρξα ρίψασπις. Αποτελούν δε για μένα, τραύματα ανδρείας και τιμής.

Πάντως στη Δημοκρατία σήμερα, τα «θέλω, ξέρω, μπορώ» δημότη υπέρ του κοινού καλού, δεν αγνοούνται. Συμπεριφορές τέλος, όπως οι προπεριγραφείσες, καταδικάζονται και απορρίπτονται.

Το πολιτικό παιγνίδι των τότε ταγών του τόπου μας, Βογιατζή, Σηφουνάκη, Αθανασίου και Βουνάτσου, έληξε με «Βατερλώ» τους, στο Κοινοβούλιο (Άνοιξη 2014). Η πολυπεσχημένη τροπολογία για τη διάσπαση ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΕΡΑΣ ΛΕΣΒΟΥ, τελικά δεν κατατέθηκε. Τα ατέλειωτα «θα» τους, διαψεύστηκαν. Απεδείχθησαν «έπεα πτερόεντα». Αποτέλεσμα, οδηγηθήκαμε στις Δημοτικές εκλογές (25/5/2014), με τη Λέσβο, πάλι μ’ ένα μόνο Δήμο!

Πίστη μας, που είχε εκφραστεί στις σχετικές διεργασίες το 2010, με πολυσέλιδο κείμενο μας (ως «Πιττακός ο Μυτιληναίος») προς τον τότε αρμόδιο υπουργό, τον πολύ Γιάν. Ραγκούση, ήταν το ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ η Λέσβος ολάκερη. Βέβαια το ατυχές της υπόθεσης ήταν ότι ο κυβερνητικός βουλευτής Ν. Σηφουνάκης κηδόμενος τα του θώκου του -ήταν υφυπουργός τότε- ταυτίστηκε με το κυβερνητικό ανοσιούργημα Ραγκούση και «καταχέριζε» τον όποιο τολμούσε να αντιτεθεί.

Συνεπείς στις θέσεις μας, τοποθετηθήκαμε εδώ -03/6/2014-, με το άρθρο «Ξεκινάμε για το …2019».

Σ’ αυτό, αφού διεξοδικά ανέλυα τα σχετικώς ιλαροτραγικά πραχθέντα απ’ τους «αρχηγούς» του, σε βάρος του λαού μας και έμμεσα χαιρέτιζα την εκλογή του Σπ. Γαληνού, έκλεινα: «…Αυτό δε γιατί, πολύ απλά αν εκλεγόταν ο συνδυασμός του κ. Ξύδα με όλους τους “μαυρογιαλούρους”, τους της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο νησί πίσω του, ουδεμία ελπίδα στήριξης της προσπάθειας μας (για διάσπαση του Δήμου Τέρατος) από το συγκεκριμένο δήμαρχο θα υπήρχε. Έτσι τώρα, με το ευνοϊκό για την αναλαμβανόμενη προσπάθειά μας αποτέλεσμα, οι πλειάδα των ενεργών πολιτών του νησιού, θα συστρατευθεί μαζί μας, ώστε σε 60 μήνες από τώρα, θα γίνονται στο νησί μας οι τότε Δημοτικές εκλογές, με πέντε, τέσσερις, τρεις, δύο, πάντως ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟ!!».

Τυλίγεται, νομοτελειακά, το κουβάρι του χρόνου και ατυχώς πολύ γρήγορα οι 60 μήνες, έχουν μείνει πια μόνο 24. Στους 36 που πέρασαν, ουδείς νοιάστηκε σχετικά. Πέρυσι την Άνοιξη, μετά την κοινολόγηση, του για την Τοπική Αυτοδιοίκηση πολυνομοσχεδίου όπου απουσίαζε η όποια αναφορά στο θέμα μας, θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο απ’ το να ξεκινήσουμε τον αγώνα μας. Έτσι, στο άρθρο μου «Δήμος Τέρας (Λέσβου): Ζει και βασιλεύει και …» -7/6/2016- όπου μεταξύ άλλων επεσήμαινα τη «σιγή ιχθύος» της δημαρχιακής μας αρχής, έλεγα:

«Μετά τη δημαρχιακή αλλαγή (2014), συνεχίζουμε να βιώνουμε την ίδια ή ακόμη και χειρότερη κατάσταση εκ των διαφόρων αντικειμενικών λόγων, με κυριότερο αυτόν του προσφυγικού, σε συνδυασμό προς τη λιτότητα και την οικονομική κρίση».

Ύστερα απ’ την ανάρτηση στο «Διαύγεια», του πολυνομοσχεδίου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, του χωρίς καμία αναφορά στο πρόβλημά μας, έγραφα: «Τώρα πράγματι, ο αγώνας μας αρχίζει, δεν επιδέχεται της όποιας άλλης αναβολής».

Πράγματι στο κάλεσμα μου αυτό για αγώνα, συστρατεύθηκαν περί τους 3.500 Λέσβιους (νησιού και Αθηνών) υπογράφοντας τη διακήρυξή μας, μεταξύ Ιουλίου-Δεκέμβρη. Τούτες, ως συγκεντρώνονταν, κατατίθενταν με συνοδευτικές επιστολές στο Γραφείο του πρωθυπουργού. Μας απάντησε το Υπουργείο Εσωτερικών στην πρώτη, διά της γενικής του διευθύντριας λέγοντας ότι το πρόβλημά μας θα εξετασθεί μόνο αν υπάρχει «...σχετική αναγκαιότητα βάσει αντικειμενικών κριτηρίων»!

Μετά την κατάθεση της όγδοης, αναστείλαμε τη δράση μας, αναμένοντας την έκδοση του πορίσματος της 25μελούς επιτροπής του Υπουργείου (βγήκε, χωρίς κάτι για το ΣΠΑΣΙΜΟ του Δήμου μας, αρχές Μαρτίου).

Εν αναφορά προς τα σχετικώς διαχρονικά πραχθέντα από το δήμαρχο μας Σπ. Γαληνό:

Το 2011, ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη», ως βουλευτής της Ν.Δ. μετά από επίκαιρη ερώτηση του προς τον υπουργό Εσωτερικών, τοποθετούμενος, στη Ολομέλεια της Βουλής έλεγε: «Η δογματική και αδικαιολόγητη εφαρμογή της χωροταξικής αρχής του σχεδίου ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ “όλο το νησί ένας Δήμος” έχει γίνει αιτία πολλών δεινών στη Λέσβο». Συνέχιζε δε ακόμη, ότι όταν το κόμμα τους (συναινούντος του αρχηγού του, Α. Σαμαρά) θα ερχόταν στην εξουσία, θα διασπούσε το Δήμο Λέσβου. Η Ν.Δ. έγινε κυβέρνηση (2012), αλλά τα υπεσχημένα αγνοήθηκαν.

Ακολούθησαν οι εκλογές. Δήμαρχος Λέσβου, ευδόκησε να εκλεγεί ο Σπ. Γαληνός. Περιμέναμε να τηρήσει τα στη Βουλή υπ’ αυτού δηλωθέντα. Εις μάτην! Τα ξέχασε. Συνέπεσε βλέπεις η δημαρχία του με το «προσφυγικό». Στη Λέσβο εστιάζονταν για μήνες το ενδιαφέρον της υφηλίου. Και ο δήμαρχος μας, έγινε «παγκόσμιος». Ως οικοδεσπότης, φιλοξένησε προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας ως ακόμη και αυτόν τον Πάπα. Έτσι το Σπάσιμο του Τέρατος έγινε «γαλαντζί». «Ναι, να σπάσει» είπε στην αρχή (Δ.Σ., 28.2.2017). Μετά «να γίνει Μητροπολιτικός Δήμος» με δορυφορούμενους κάποιους δήμους (πόσους δεν είπε), παρίες αφού εκείνος θα κρατά το «χουτζιρέ» του νησιού ολόκληρου. Αυτό, στην επί τούτου συνεδρίαση, αποκλειστικά για το σπάσιμό του Δήμου (Δ.Σ., 24.4.2017). Αλαλούμ στην κυριολεξία η όλη διαδικασία. Παρωδία. Χωρίς απόφαση. Όμως ο δήμαρχος Γαληνός χωρίς να αναφέρει έστω μία φορά τη λέξη «διάσπαση», ξεκαθάρισε ότι θέλει τη Μυτιλήνη Μητροπολιτικό Δήμο. Δηλ. Μητροπολιτικός Δήμος το Λονδίνο, Μητροπολιτικός και η Μυτιλήνη! Οποίος μεγαλοϊδεατισμός!

Τέλος, ανεξάρτητα με το μεγάλο αυτό «θέλω» του δημάρχου μας, τώρα που ο Λεσβιακός λαός πήρε την υπόθεση στα χέρια του και η συγκέντρωση των υπογραφών για το σκοπούμενο μαζικοποιείται, η πίεση προς την κεντρική εξουσία θα αποφέρει το ποθούμενο. Το μοτό του αγώνα μας, ήταν: «Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Θα φέρουμε και το νόμο με το μέρος μας». Ήρθε θεωρώ η ώρα, να υλοποιηθεί πια, λαμβάνοντας σάρκα και οστά.

Μικρό παιδί, πάντα ήθελα να είμαι κοντά στον αλησμόνητο πατέρα μου. Τούτο ήταν εφικτό τα καλοκαίρια, όταν όλη η οικογένεια ήμασταν στα Λάψαρνα. Κατά το ‘50-‘60 φύτευε ελιές, σε κτήμα μας, που στη μια πλευρά του, επικρατούσαν ηφαιστειακοί τόφφοι. Εκεί, ως εκείνος άνοιγε τους λάκκους που το χειμώνα φύτευε τα φυτά, καθόμουν δίπλα του και περίμενα με αδημονία να μου δώσει αποσπασμένο κομμάτι πετρώματος, πάνω στο οποίο ήταν αποτυπωμένο κάποιο φύλλο. Ελιάς, βελανιδιάς, διάφορα. Έτσι ως παιδί, θεωρούσα ότι παντού στη Γη συμβαίνει το ίδιο.

Όταν μεγαλύτερος, πηγαίναμε μαζί για ψάρεμα στα Α(Ο)ρφίκια, με ιδιαίτερη περιέργεια έβλεπα κάποια «πέτρινα δέντρα» που τα έλεγα τότε τα Απολιθωμένα, διάσπαρτα στην ευρύτερη περιοχή του ακρωτηρίου Τελώνια. Μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και απορούσα. Τι είναι αυτά, πώς έγιναν; Εκείνος, μου απαντούσε ότι δημιουργήθηκαν πολύ παλιά, από ηφαίστεια.

Ως μαθητής Γυμνασίου, γνώριζα καλά ότι η Δυτική Λέσβος υπήρξε μήτρα γέννησης απολιθωμένων.

Η βιωματική σχέση μου με αυτά, ολοκληρώθηκε κατά τις σπουδές μου στο Πολυτεχνείο. Στο πρώτο έτος, όταν ο αείμνηστος καθηγητής Μ. Μητσόπουλος μάς δίδασκε το φαινόμενο της απολιθώσεως και τον ξυλοπάλιο (μορφή SiO2 των απολιθωμένων), οι όποιες απορίες μου, απαντήθηκαν.

Νεαρός πια μηχανικός, ευαισθητοποιούμουν από διάφορα δημοσιεύματα (ντόπιου και αθηναϊκού Τύπου), περί καταστροφής και αρπαγής απολιθωμένων. Ων μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας, παρουσίασα εκεί τους σχετικούς προβληματισμούς μου προτείνοντας παράλληλα να ξεκινήσουμε σταυροφορία προς «προστασία, διατήρηση και Τουριστική προβολή του Απολιθωμένου Δάσους μας». Πράγματι το Δ.Σ. ομόφωνα αποφάσισε τη δρομολόγηση ενεργειών προς οποιονδήποτε αρμόδιο (αρχές ~‘70). Ας σημειωθεί ότι ουδεμία θεσμική κάλυψη υπήρχε τότε, εκτός μιας απαγορευτικής διάταξης «περί μη Θραύσεως - Αφαιρέσεως - Κατοχής και Διαθέσεως Απολιθωμένων» βάσει νόμου του 1950.

Αμέριστος συμπαραστάτης μας υπήρξε ο φίλος, νέος τότε καθηγητής στο Πολυτεχνείο (Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας), ο αείμνηστος Σ.Σ. Αυγουστίδης, Γεραγώτης την καταγωγή. Του κέντρισα το ενδιαφέρον λέγοντάς του ότι «το Απολιθωμένο Δάσος μας, σε λίγο δεν θα υπάρχει», όταν μία φορά επιστρέφοντας απ’ το νησί με ρώτησε «τι νέα από κάτω;». Του εξήγησα ενδελεχώς πώς είχαν τα πράγματα για τον αφύλακτο θησαυρό μας, έρμαιο στις ορέξεις ντόπιων και ξένων «χρυσοθήρων»! Αμέσως ο καθηγητής, ων και εκλεγμένος πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας (ΕΓΕ), άρχισε τις, κατά την γνώμη του, σχετικές ενέργειες. Ο μόνος φορέας θεσμικά συσχετιζόμενος με το θέμα τότε, ήταν ο Ε.Ο.Τουρισμού. Εκεί στοχευμένα επικέντρωσε τις ενέργειες του. Σε ένα έγγραφό του προς αυτόν, αφού διεξοδικά ανέφερε τη σημασία, επιστημονικά και όχι μόνο, του μοναδικού αυτού μνημείου της φύσεως κατάληγε ότι η ΕΓΕ ετίθετο στη διάθεση του ΕΟΤ για συνεργασία προς «την επιστημονική μελέτη και προβολή του γεωλογικού τούτου φαινομένου». Και συμπλήρωνε: «Κατόπιν των ανωτέρω η ΕΓΕ επιθυμεί να αναφέρει υμίν ότι ο Μεταλλειολόγος - Μεταλλουργός Μηχανικός κ. Παναγιώτης Ιορδάνης εκ της περιοχής ταύτης, μέλος της ΕΓΕ, έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον και την προθυμίαν όπως συνεργασθεί και συμβάλει προσωπικώς μεθ’ υμών επί του ανωτέρω θέματος». Τελείωνε δε επισημαίνοντας, πως η πλημμελής προστασία του θα οδηγήσει προοδευτικά στην «εξαφάνιση του απολιθωμένου τούτου φυτικού Βασιλείου».

Ο πρόεδρος του Συλλόγου, αξέχαστος φίλος και συνάδελφος μηχανικός Γιάννης Καμβυσέλης, άνθρωπος με διεισδυτικό πνεύμα, πλατειά σκέψη και ξεχωριστή αγάπη κι αυτός για την Άντισσα, λήγοντας η θητεία μας, μου ενεχείρισε φάκελο (βρίσκεται στο αρχείο μου) περιέχων ό,τι διέθετε σχετικό περί Απολιθωμένων, ευχόμενος μου: « Με πρώτο σταθμό το διδακτορικό σου δίπλωμα για το απολιθωμένο δάσος Αντίσσης Λέσβου, να αναδειχθείς σαν τον μεγαλύτερο επιστήμονα που ασχολήθηκε ποτέ με το απολιθωμένο δάσος μας, επ’ αγαθώ της οικογενείας σου, της ιδιαιτέρας και αγαπημένης μας πατρίδας Αντίσσης, της Λέσβου και της Ελλάδος».

Όλα τούτα, αποτέλεσαν τη «μαγιά», ώστε όταν γύρισα απ’ το εξωτερικό μετά τις μεταπτυχιακές μου σπουδές και αφού ενδιάμεσα δεν είχε γίνει τίποτε σχετικά, δημιούργησα (κατά την προσφιλή μου και πάντα αποτελεσματική μέθοδό) επιτροπή αγώνα, από προβεβλημένους Λέσβιους επιστήμονες και καταφέραμε το 1985 τη θεσμική κάλυψη του Απολιθωμένου μας (Σχετικό άρθρο μου, 5.8.2014). Τούτο, με την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος περί «Κηρύξεως τμημάτων του απολιθωμένου δάσους τη νήσου Λέσβου ως “Διατηρητέων Μνημείων της Φύσεως”». Με ακρογωνιαίο λίθο αυτό, πάνω του δομήθηκε η έκτοτε όλη εξέλιξη των «Απολιθωμένων», και έκανε σήμερα να τα καμαρώνουμε ως «Μνημείο της UNESCO».

Ασφαλώς όλα θα ήταν θετικότερα, αν τελεσφορούσε η προσπάθειά μου της ιδρύσεως Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης, περιεχομένου και «καρδιάς», τα του Απολιθωμένου. Ατυχώς παρά τις ευνοϊκές θέσεις αρμοδίων -πρύτανη Πανεπιστημίου Αιγαίου, ειδικού γραμματέα Ανωτάτης Παιδείας, Υπουργείου Παιδείας- τούτο κάποιοι για δικούς τους λόγους, τορπίλισαν.

Το Απολιθωμένο Δάσος, έτσι θα ετίθετο υπό την αιγίδα της συγκεκριμένης σχολής και η ανά τον κόσμο πανεπιστημιακή κοινότητα της γεωλογίας, παλαιοντολογίας κ.λπ., θα το είχε αναγάγει στο «άγιο δισκοπότηρο» του «απολιθωμένου φυτικού Βασιλείου». Ο καθένας πανεπιστημιακός του κλάδου, μια φορά τουλάχιστον στη ζωή του, θα ερχόταν σαν σε προσκύνημα στο ανεπανάληπτο Μνημείο της Φύσεως. Χώρια, οι χιλιάδες φοιτητές των ανά τον κόσμο Γεωλογικών, κ.λπ. σχολών.

Τέλος, επειδή τίποτε δεν γεννιέται απ’ το μηδέν αλλά και τίποτε δεν καταλήγει στο μηδέν, θέλω να πιστεύω ότι η ιδέα μου αυτή, παρακαταθήκη στους επιγενόμενους Λέσβιους, κάποτε θα αξιοποιηθεί. Θα της δώσουν σάρκα και οστά, για το καλό της γενέτειράς μας… 

 

 

 

 

 

Αν προ δεκαετίας ερωτιόταν Έλληνας, εάν το πείραμα «Ενωμένη Ευρώπη (Ε.Ε.)» έχει πετύχει, ασφαλώς θα απαντούσε καταφατικά. Τούτο, κρίνοντας απ’ τα άμεσα ενδιαφέροντά του, την ίδια τη ζωή του, που είχε βελτιωθεί και μάλιστα πολύ, απ’ το ’80 [τότε ως ένατο μέλος της, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ)]. Βελτίωση σε κάθε τομέα, εκ του κάθε λογής «κοινοτικού κεκτημένου».

Το βιοτικό επίπεδο μας, είχε φθάσει στο αντίστοιχο αν όχι ίδιο, άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Ατυχώς όμως ο Έλληνας ακολούθησε ασύνετα πορεία ευδαιμονισμού, άκρατου καταναλωτισμού και το χειρότερο εφησυχασμού. Γι’ αυτόν, όλα ήταν «δεδομένα» και θεωρούσε, παράλογα, ότι ποτέ και τίποτε δεν θα έκανε να αποστερηθεί τα «κεκτημένα». Όμως ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι, χρόνοι καταραμένοι. Η περίοδος των ισχνών αγελάδων. Με τα δεινά που περνά ο Λαός την αποφράδα επταετία των μνημονίων, της «βουλγαροποίησης» και της φτωχοποίησης του, η πίστη του για την Ε.Ε. έχει κλονιστεί. Όμοια, και άλλων Ευρωπαίων τα αισθήματα για αυτή δεν είναι καλύτερα, αφού βρίσκονται σε μόνιμη και παρατεταμένη λιτότητα. Κυρίως οι χώρες της Νοτ. Ευρώπης που υπερχρεωμένες, μη ανταγωνιστικές κι αυτές, ασφυκτιούν οικονομικά. Η Γερμανία μόνο ευημερεί, σε βάρος κυρίως των νοτιοευρωπαίων εταίρων της. Λόγω της κρίσης, μόνο απ’ την Ελλάδα, έχει κερδίσει πάνω από εξήντα δισ. ευρώ. Τούτο τέλος, κατεδείχθη στην πράξη απ’ τους Βρετανούς, που υπερψήφισαν το Brexit και ήδη αποσπώνται απ’ την Ε.Ε..

Όλα τούτα σηματοδοτούν πως το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης, των λαών της απ’ τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό, των σκαπανέων της ιδρύσεως της, χάνεται οριστικά.

Έτσι η προ ημερών εορταστική εκδήλωση, των εξηντάχρονων της υπογραφής της διακήρυξης του μεγάλου ιδεαλιστή Σούμαν, στη Ρώμη το 1957, που εμπεριείχε τη φύτρα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, έγινε κάτω από πλέγμα καχυποψίας και οπωσδήποτε μακράν της όποιας ομοψυχίας. Αυτής, που ονειρευόταν ο μεγάλος Σούμαν και οι ηγέτες των έξι χωρών που υπέγραψαν την ονομαζομένη «Συνθήκη Χάλυβα και Άνθρακα», δηλ. Ιταλίας, Γαλλίας, Βελγίου, Ολλανδίας, Λουξεμβούργου και της τότε Δυτ. Γερμανίας. Τούτη (στόχευε στον έλεγχο των δύο αυτών υλικών -χάλυβα, άνθρακα- την αιτία των Παγκοσμίων Πολέμων) μετασχηματίσθηκε στην ΕΟΚ και τελικά στην Ε.Ε..

Οι ηγέτες των 27 χωρών της, που υπέγραψαν στις 25.03.2017 το νέο κείμενο, ανανέωσαν τους όρκους της ενότητας και δεσμεύτηκαν, η Ε.Ε. να φέρει αποτελέσματα σε βασικούς τομείς πολιτικής. Συγκεκριμένα για μια: α) ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη, β) ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη, δημιουργούσα ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης, γ) κοινωνική Ευρώπη, και δ) ισχυρότερη Ευρώπη στην παγκόσμια σκηνή.

Πάντως όλα αυτά τώρα δεν θα φάνταζαν εξωπραγματικά, άπιαστο όνειρο, αν εντωμεταξύ είχε δημιουργηθεί η Ομοσπονδιακή Ευρώπη, που σημαίνει κρατική οντότητα, με ενιαία: σώματα ασφαλείας/στρατό, εξωτερική πολιτική και νόμισμα.

Έτσι σήμερα, με πανίσχυρες τις Ρωσία και Κίνα και τις ΗΠΑ του Ντ. Τραμπ αποστασιοποιημένες, αν όχι εχθρικές προς αυτή, αλλά και με τις κάθε λογής σειρήνες να διαλαλούν ότι το μέλλον της είναι δυσοίωνο, οι νέοι αυτοί στόχοι των 27 Ευρωπαίων ηγετών, ώστε αυτή να καταφέρει να παραμείνει ενιαία, φαντάζουν ως ανάβαση ορειβάτη στο Έβερεστ.

Εκ των προαναφερθεισών τριών προϋποθέσεων υπάρξεως κρατικής οντότητας, το μόνο που υλοποιήθηκε απ’ το ’57, είναι το ενιαίο νόμισμα. Το σκληρό και πανίσχυρο Ευρώ. Αυτό είναι η μεγάλη φενάκη της υπόθεσης, η πηγή των δεινών μας, ως και άλλων Ευρωπαίων με ασθενικές οικονομίες.

Ενθυμούμαι με τι ζέση ο π. πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και όλο το συν αυτώ εκσυχρονιστικό μπλοκ του ΠΑΣΟΚ, υποστήριζαν την ένταξη της χώρας μας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), τέλη του ’90.Το κύριο επιχείρημά τους ήταν πως μπαίνοντας σ’ αυτή, θωρακιζόταν η οικονομία μας, αφού το νόμισμά μας δεν θα κινδύνευε εξ υποτιμήσεων, όπως γινόταν με τη δραχμή και έτσι θα αποφεύγαμε τις επιθέσεις κερδοσκόπων και τις σχετικές δυσμενείς οικονομικές συνέπειες. Με τα όποια δε τεχνάσματα, swaps, πλαστά στατιστικά (όπως πια παραδέχεται και η Κομισιόν), αλλά και υποθήκευση γενεών Ελλήνων, μας έβαλαν στην ΟΝΕ. Αυτά που δεν έλεγε ο Κ. Σημίτης, ήταν ότι η οικονομία μας ήταν ιδιαίτερη ασθενική και ως μη ανταγωνιστική, εξαιρετικά ευάλωτη. Τούτο, τού ήταν γνωστό. Αν όχι, δυστυχώς η άγνοια του, μας έφερε στη σημερινή τραγωδία. Η μη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας (τού ήταν γνωστή ως «Τσάρος» της, δεκαετία του ’80), επετάθη και εκ της επελάσεως της «παγκοσμιοποίησης», με αμεσότατο αποτέλεσμα την αποβιομηχάνιση της χώρας. Το ίδιο μη ανταγωνιστική κατέστη ατυχώς και η γεωργία μας (ως και σκόρδα εισάγουμε απ’ την Κίνα!). Έτσι μοιραία δεν είχαμε πια παραγωγή, τόσο γεωργική όσο και βιοτεχνική-βιομηχανική, προς στήριξη των αναγκών μας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται: Χρειαζόμαστε 80.000 τόνους όσπρια το χρόνο και παράγουμε μόνο 8.000! Εύκολα αναλογίζεται κανείς, τι γίνεται με τα βιομηχανικά προϊόντα.

Δέκα χρόνια στην ΟΝΕ, ως Λυδία λίθος κατέδειξαν την όλη φενάκη. Εκ της προσθήκης μεγάλων κατ’ έτος ελλειμμάτων και της υπέρογκης αύξησης του χρέους, οι κερδοσκόποι μάς χτύπησαν ανελέητα, τόσο που οδηγούμασταν στη χρεοκοπία. Έτσι για να «σωθούμε» μπήκαμε στα μνημόνια. Δυστυχώς! Πάντως οι τεθέντες στις 25.03.2027 -σημαδιακά στην εθνική μας γιορτή- στόχοι απ’ τους 27 ηγέτες της Ε.Ε. αν για άλλους Ευρωπαίους έχουν κάποιο νόημα και αξία, για τους Έλληνες παρίες της, φοβούμαι ότι είναι ευχές ανεκπλήρωτες. Κοντολογίς, η συνέχιση της ύπαρξης της Ε.Ε., επιτάσσει την επίτευξη των ανωτέρω στόχων. Το αντίθετο, μοιραία οδηγεί στην αποσύνθεση και τελικά στη διάλυσή της.

 

 

 

 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top