FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 05 Δεκεμβρίου 2017 15:23

Όχι άλλες κερκόπορτες (ΙΙ)

Όταν δίδεται λύση σε πρόβλημα κάποιας διεργασίας και έχουμε αποτέλεσμα, τότε αρχικά o στόχος έχει επιτευχθεί. Αφού αυτή δοκιμασθεί αρκετά στην πράξη, τελικά αξιολογείται. Σκοπός, η αριστοποίησή (optimization) του σχετικού αποτελέσματος. Αν τούτο δεν επιτυγχάνεται, αναπόφευκτα η λύση απορρίπτεται.

Το 2015, είχαμε την «εισβολή» χιλιάδων ξένων στα νησιά μας. Γεγονός πρωτόγνωρο σήμερα, τουλάχιστο στην Ευρώπη. Μαζικά, έκαναν «απόβαση» στις ακτές μας. Με βάρκες, φουσκωτά, σαπιοκάραβα, «νεκροφόρες» πραγματικές, που τους προμήθευαν Τούρκοι διακινητές, προσπαθούσαν να διασχίσουν το δίαυλο Ανατολίας - νησιών. Ο αριθμός τους τρομακτικός. Για τη Λέσβο μόνο, ξεπέρασε τις εξακόσιες χιλιάδες. Άνθρωποι, που μ’ αυτό το «ταξίδι», κυριολεκτικά θυσιαζόντουσαν για να φθάσουν στον «παράδεισό» τους. Τη Δυτική Ευρώπη. Η «επιχείρηση» αυτή, δυστυχώς είχε αναρίθμητες, παράπλευρες απώλειες. Καθημερινά, αμέτρητοι πνιγμοί μετέτρεπαν τις θάλασσες μας σ’ ένα απέραντο υγρό τάφο. Το απάνθρωπο τούτο γεγονός, διέγειρε αντανακλαστικά και συνειδήσεις, ξεσηκώνοντας την κοινή γνώμη, παγκοσμίως. Σε συνδυασμό δε, με το στόχο των Δυτικοευρωπαίων, την ανάσχεση και τελικά παύση ερχομού ξένων στην Ευρώπη, έδρασε καταλυτικά, να λυθεί το πρόβλημα. Τελικά την άνοιξη του 2016, υπεγράφη η σχετική συνθήκη Ε.Ε. - Τουρκίας. Μεταξύ άλλων προέβλεπε, τη δημιουργία των Κέντρων Καταγραφής Προσφύγων (hot spot) στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο, την Κω και τη Λέρο.

Η επί δεκαοκτάμηνο τήρηση της απ’ την Τουρκία, κρατούσε τον αριθμό των εκεί ξένων στα επίπεδα του σχεδιασμού τους.

Όμως, τα «παιχνίδια» του νεοσουλτάνου Ερντογάν με την Ευρώπη, έκαναν να ξαναρχίσουν οι «ροές». Αυξανόμενες μάλιστα, καθημερινά.

Τελικά, το ισοζύγιο αφίξεων - αναχωρήσεων, είναι υπέρ των πρώτων. Συνέπεια, αυτά «υπερπληρώθηκαν». Έτσι, ως «δομές» τους, αποκλίνουν των ευρωπαϊκών προδιαγραφών, μ’ αποτέλεσμα τις συχνές αρνητικές συμπεριφορές των εκεί φιλοξενουμένων.

Εκτόνωση της κατάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα, παρ’ όλο που οι δήμαρχοι των νησιωτικών hot spots συνεχώς σηματοδοτούν τα εκεί τεκταινόμενα, προς την κυβέρνηση και την Ε.Ε.. Το πρόβλημα υπερκορεσμού τους καθίσταται ολοένα οξύτερο. Ατυχώς κανείς δεν συγκινείται. Το γερμανικό Spiegel «περιποιώντας» μας για την τριτοκοσμικότητα των πραγμάτων στα νησιωτικά hot spots, αναφέρει ότι έχουν ήδη «παρκαριστεί» εκεί, περίπου 15.000 ψυχές, έναντι χωρητικότητας το μισό αυτού (στη Μόρια, πάνω από 8.000). Μ’ όλα αυτά, ο προβληματισμός μας, είναι μεγάλος.

Η μη λύση του προβλήματος στη γένεση του, δρομολογεί ατυχώς μία τερατογένεση στα νησιά μας. Τη σιγά-σιγά στρέβλωση της δημογραφικής τους σύνθεσης, λαμβανομένων υπόψη των σχετικώς προβλεπομένων στη «Δουβλίνο ΙΙ».

Άραγε, η συνθήκη Ε.Ε. - Τουρκίας ισχύει; Κατά τα προαναφερόμενα, μάλλον όχι.

Ας δούμε τα σ’ αυτή προβλεπόμενα και αντιστοίχως τηρούμενα.

Όντας η Τουρκία, ο ρυθμιστής των πραγμάτων, ξεκινούμε απ’ αυτή.

- Τούτη, όφειλε να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα: προς αποτροπή της δημιουργίας νέων οδών παράνομης εισόδου, δια ξηράς ή θαλάσσης, και μέτρα ενάντια στους διακινητές των μεταναστών.

- Επίσης, να επιτρέψει την ταχύτατη επιστροφή σ’ αυτή, των στην Ελλάδα μη υποκειμένων στους διεθνείς νόμους προστασίας μεταναστών. Το ίδιο, για τους μέσω των χωρικών της υδάτων διελθόντες παράνομους μετανάστες.

Από την εδώ μεριά:

- Μετά τις 20/3/2016, όλοι οι παράνομοι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά απ’ την Τουρκία, θα επέστρεφαν σ’ αυτή. Η εν λόγω διαδικασία θα έπρεπε να γίνεται με πλήρη σεβασμό των κανόνων (Ε.Ε., διεθνών).

- Όλοι οι μετανάστες προστατεύονται βάσει των διεθνών στάνταρντς.

- Οι μετεγκαταστάσεις απ’ την Ελλάδα προς την Ευρώπη, έπρεπε να φτάσουν τις 6.000 μηνιαίως, κατά τις δεσμεύσεις στις αντίστοιχες υποχρεώσεις, των κρατών-μελών της Ε.Ε..

- Οι στα ελληνικά νησιά φθάνοντες μετανάστες και καταθέτοντες αίτηση για άσυλο, θα εξετάζονταν ατομικά από τις ελληνικές αρχές, με σεβασμό στο Διεθνές Καθεστώς Ασύλου και σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

- Για την εφαρμογή της συμφωνίας, ορίσθηκε συντονιστής, κοινοτικός αξιωματούχος. Του είχε ανατεθεί η οργάνωση της βοήθειας που θα έπρεπε να αποσταλεί στην Ελλάδα α) οικονομικής μορφής, β) οργανωτικής, των απαραίτητων υποστηρικτικών δομών, προς αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας.

Χωρίς να διαθέτω αριθμητικά δεδομένα, κρίνοντας μόνο εκ του αποτελέσματος, η συνθήκη δεν τηρείται ή τηρείται πλημμελώς.

 

Η στα νησιωτικά hot spots εκρηκτική κατάσταση σήμερα, απαιτεί την αποσυμφόρηση τους, άμεσα. Άλλως, αναπόφευκτα οδηγούμαστε μεσομακροπρόθεσμα σε αποτελέσματα δημογραφικής τους στρέβλωσης.

Ο κίνδυνος είναι εγγενής. Πάση θυσία χρειάζεται η απάλειψή του. Αντίθετα, «στρουθοκαμηλίζουμε» μπροστά σε τέρας έτοιμο να μας φάει,.

Σε επιστολή μας («Πιττακός ο Μυτιληναιος») προς τον δήμαρχο Σπ. Γαληνό προ εβδομάδων, σηματοδοτούσαμε την εν δυνάμει τερατογένεση, επισημαίνοντες τον κίνδυνο τα hot spots μελλοντικώς να αποτελέσουν κερκόπορτες αφελληνισμού των νησιών μας. Τέλος, τονίζαμε: «Δεν πάει άλλο».

Στην άμεση απάντηση του προς τον πρόεδρο του Συνδέσμου, ο δήμαρχος ανέφερε: «Σας ευχαριστώ και πάλι και να είσθε σίγουρος ότι η επιστολή σας αποτελεί μια σημαντική ηθική τονωτική ένεση για να παλέψουμε και…».

Την πάλη αυτή, διεξάγει τώρα με συνέπεια. Πέραν της παλλεσβιακής απεργίας της 21.11.2017, τώρα οργανώνει συλλαλητήριο μπροστά στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής στις 5.12.2017, μαζί με άλλους συμπάσχοντες νησιώτες, προς αφύπνιση των αρμοδίων.

Αν τελικά η μεν κυβέρνηση μείνει αδρανής, η δε Ε.Ε. κρατήσει στάση Ποντίου Πιλάτου, συνεπάγεται ότι η προαναφερθείσα λύση στη διεργασία «προσφυγικό / μεταναστευτικό» δεν αριστοποιείται. Αντίθετα, τερατοποιείται! Επιβάλλεται πλήρης συμμόρφωση των εμπλεκομένων, με τη συνθήκη. Άλλως εκ του ότι τίθεται σε κίνδυνο η ελληνικότητα των νησιών μας, πρέπει να καταργηθεί, υποκαθιστώμενη από άλλη, διασφαλίζουσα το αυτονόητο.

Τα νησιά μας να εξακολουθήσουν να κατοικούνται από Έλληνες όπως γίνεται, εδώ και τουλάχιστον 3.000 χρόνια.

 

*Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

 

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 15:25

Όχι άλλες κερκόπορτες (Ι)!

Όταν σβήνουν τα φώτα της ράμπας και το χειροκρότημα σταματά, μέσα στο θαμπό φώς της κουίντας ο πρωταγωνιστής μένει «ενώπιος ενωπίω». Μόνος και σύννους, αναλογιζόμενος το μίζερο του χθες και το αβέβαιο του αύριο, σ’ αντίθεση προς την αποψινή του επιτυχία.

Μόνος, μπροστά στο αδυσώπητο αύριο.

Έτσι και το νησί μας. Tα φώτα της παγκόσμιας επικαιρότητας είχαν εστιαστεί πάνω του το 2015, λόγω της «καθόδου των πολλών-πολλών μυρίων» και της σ’ αυτό «αποβάσεως» τους, με τις άπειρες τραγωδίες των δύσμοιρων αυτών ξένων. Αμέτρητοι πνιγμοί, πόνος πολύς, κλάμα ατέλειωτο. Εμείς δε, οι Λέσβιοι να τους προσφέρουμε οτιδήποτε ανθρωπίνως δυνατό, με αυταπάρνηση και γενναιότητα. Η άφατη οδύνη απ’ τη μια και η γενναιοφροσύνη απ’ την άλλη, έκαναν μέχρι και τον Πάπα -για μοναδική φορά - να πατήσει τα ιερά χώματα της Λέσβου, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος, την Άνοιξη 2016. Χειρονομία ύψιστου συμβολισμού. Απάλυνσης του πόνου, ανακούφισης των δεινών των «ξένων» μας , αλλά αναγνώρισης και ευλογίας των Λεσβίων, για τη διεθνώς πρωτόγνωρη προσφορά τους .

Πολλοί, πολιτικοί, άνθρωποι του θεάματος, κ.άλ., απ’ όλο τον κόσμο μας επισκέφτηκαν. Ο ύπατος αρμοστής προσφύγων του ΟΗΕ και νυν Γ.Γ. ΟΗΕ Αντ. Γκουτέρες, ο της Αυστρίας τότε καγκελάριος Φάιμαν, ο επίτροπος μετανάστευσης της Κομισιόν Δ. Αβραμόπουλο, εκπρόσωποι διαφόρων Ευρωπαϊκών Κοινοβουλίων, κ.λπ., ήσαν εκ των πλέον «υψηλών» επισκεπτών, πολιτικοί. Την «παρέλαση» τους, έκλεισε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μ. Σούλτς.

Σ’ αυτούς, προστέθηκαν προσωπικότητες του παγκοσμίου θεάματος, περσόνες υπέρλαμπρες, όπως οι ηθοποιοί, Σούζαν Σάραντον, Αντζελίνα Τζολί -πρέσβειρα καλής θελήσεως του ΟΗΕ-, ηθοποιοί της σειράς «Game of Thrones» κ.ά. που ήρθαν στο νησί για συμπαράσταση στους «ξένους», αλλά και απότιση τιμής στους Λέσβιους που ως γνήσια τέκνα του Ξενίου Διός τίμησαν την έννοια «άνθρωπος».

Η υπογραφή της σχετικής συνθήκης Ε.Ε.-Τουρκίας το 2016 και η καταβολή των έξι(6) δισεκατομμυρίων Ευρώ στην γείτονα, εκτόνωσαν το φαινόμενο.

 Μονομιάς, τα φώτα της δημοσιότητας έπαψαν να εστιάζουν στη Λέσβο. Και μετά; Ξεχαστήκαμε! Τι απέμεινε σε μας; Κάτι το θετικό; Τίποτα. Το μόνο «κέρδος» μας, το κέντρο καταγραφής προσφύγων, το hot spot στη Μόρια. Κοντολογίς, ξανάρθε η σκληρή και αφόρητη πραγματικότητα. Της μιζέριας, της εγκατάλειψης, της έλλειψης φροντίδας προς την πολύπαθο νησί και του συνήθους απομονωτισμού του, που επί γενεές το μαστίζουν.

Τούτα επιτείνονται συχνά, από «δράσεις και αντιδράσεις» των στη Μόρια ξένων, αφού μετά το άνοιγμα απ’ το νεοσουλτάνο Ερντογάν της στρόφιγγας διελεύσεως τους, έχουν ξεπεράσει τους 8.000, έναντι χωρητικότητας 4.000! Προοπτική μέλλοντος;! Καμία.

Σ’ αυτό συμβάλει η ανασφάλεια, εκ της επί δεκαετίες επιθετικότητας της Τουρκίας. Οι αμέτρητες αεροπαραβιάσεις, υπερπτήσεις πάνω απ’ τα νησιά μας των πολεμικών τους κ.άλ., καθώς και δηλώσεις ηγητόρων της, τότε Ντεμιρέλ, Οζάλ και νυν Ερντογάν, σηματοδοτούν ότι κατ’ αυτούς, τους ανήκουν. Ο τελευταίος αμφισβητεί ακόμη και τη συνθήκη της Λοζάννης και ομιλεί «περί των συνόρων της καρδιάς τους».

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό που κατέστησε τη Λέσβο εξ αντικειμένου φορέα της Ιστορίας, αυτές τις μέρες υπήρξε πάλι θέμα αιχμής, που απασχόλησε ΜΜΕ, κοινή γνώμη, αλλά και το Κοινοβούλιο. Αιτία, τα εκ του υπερκορεσμού προβλήματα σ’ όλα τα νησιωτικά hot spots (Κω, Λέρου, Σάμου, Χίου, Μόριας) .

Το πρόβλημα προβάλλει ιδιαίτερα οξύ, και απαιτείται άμεση λύση. Λύση συντονισμένα, για όλα. Το επιβάλλουν, λόγοι εθνικής ύπαρξης.

Αν ποτέ η χώρα βρεθεί απομονωμένη, όταν για τον οποιονδήποτε λόγο πάψει να υπάρχει η Ε.Ε., ή κάποιο ατυχές γεγονός επιβάλλει το Grexit, να μη πάθουμε ότι και επί δικτατορίας. Τότε, που δυστυχώς κολοβώθηκε ο εθνικός μας κορμός, χάνοντας το ~40% της Κύπρου.

Μήπως αυτά τα hot spots στο μέλλον υπάρξουν κερκόπορτες εξάλειψης της ελληνικότητας των νησιών μας; Γιατί άραγε η Ε.Ε. και η Κυβέρνηση, δεν προχωρούν στη δημιουργία κάποιων ακόμη hot spots στην ηπειρωτική Ελλάδα, για αποσυμφόρηση των νησιωτικών, βελτίωση των συνθηκών ζωής και εκτόνωση των εκεί εντάσεων ; Τα προβλήματα θα εντείνονται, απ’την καθημερινή άφιξη σ’ αυτά νέων «ξένων», λόγω του ανατολίτικου παζαριού Τουρκίας-ΕΕ.

Ο Βουλευτής Χ. Αθανασίου ερωτούσε στη Βουλή πρόσφατα, γιατί δεν γίνονται κι άλλα τέτοια hot spots, λ.χ. στην Πελοπόννησο, που έχει έκταση ασυγκρίτως μεγαλύτερη της Λέσβου και των άλλων τεσσάρων νησιών.

Έκλεινα το σχετικό άρθρο μου, «Υπερήφανος ως Έλλην. Υπερήφανος ως Λέσβιος» (11ος2015): «Όταν τον πόλεμο στη Συρία, θελήσουν οι τρανοί του κόσμου να τελειώσει, πιστεύω ότι θα αποδοθεί στο νησί μας, «ο της δικαιοσύνης στέφανος».

Άμποτε και γινόταν αυτό.

 Ο εκεί πόλεμος απ’ ό,τι φαίνεται τελειώνει. Όμως για μας το προσφυγικό-μεταναστευτικό μένει «πληγή χαίνουσα» και πολύ φοβούμαι θα μένει έτσι, όσο οι τρανοί του κόσμου θα παίζουν τα γεωπολιτικά τους παιχνίδια.

Για μας τους Έλληνες, τους Λέσβιους και των άλλων νησιωτικών hot spots, το μόνο που μένει είναι να αντιδράσουμε. Τούτο που ξεκινά ο Δήμος μας με τη γενική απεργία και συλλαλητήριο της 20.11.2017 είναι μια αρχή. Πρέπει όμως, να γίνει συντονισμένα με τα άλλα τέσσερα νησιά, και να κλιμακωθεί, ως ότου οι της Ε.Ε. συνειδητοποιήσουν, ότι θέλουμε τα νησιά μας: «… την ιδιαίτερη πατρίδα μας ολόκληρη, όπως μας την κληροδότησε η Ιστορία, οι στάχτες της Μικρασιατικής Καταστροφής και το σπινθηροβόλο βλέμμα του Εθνάρχη Βενιζέλου. Δεν τη θέλουμε κατ’ ουδένα τρόπο κολοβωμένη». Όπως γράφαμε ως «ΠΙΤΤΑΚΟΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ» προς το Δήμαρχο μας, στις 10 τ.μ.

 

 

 «Στα αλώνια θα το δούμε!» Την έκφραση αυτή χρησιμοποιούσαν οι γεωργοί για το αν οι κόποι τους της χρονιάς θα πληρωθούν, δηλ. ο αγώνας τους θα δικαιωθεί. Τούτο, αφού μετά το αλώνισμα, έχοντας στα σακιά την παραγωγή τους, χειροπιαστά πια έβλεπαν το αποτέλεσμα. Ήτοι, το αν η σοδειά τους ήταν καλή ή όχι.

Έτσι κι εμείς σήμερα, οι υπέρ 4.000 συναγωνιστές για το «Λιμάνι Σιγρίου», έχουμε χειροπιαστό πια αποτέλεσμα, αφού ξεκινά η κατασκευή του έργου μας. Είναι η στιγμή της αποτίμησης, δηλ. τα δικά μας «αλώνια». Το αποτέλεσμα του πολυετούς αγώνα μας. Εξαιρετικό! Αποδίδεται απλά με το «τα καταφέραμε».

Καταφέραμε να βλέπουμε πια το όνειρο γενεών Λεσβίων να πραγματώνεται. Μετά και τις τελικές υπογραφές της σύμβασης Πολιτείας-εργολάβου, τούτος έχει ήδη εγκατασταθεί στο Σίγρι. Το λιμάνι μας, συμβατικά, παραδίδεται τέλη του 2019. Η ακόλουθη, επί τροχάδην εξιστόρηση, προσπαθεί να αποτυπώσει την πορεία της υπόθεσης.

 Πέρασαν 85 χρόνια απ’ την απελευθέρωσή μας, όταν το 1997 ανατίθενται οι μελέτες του έργου. Έτσι δρομολογείται πια η Δυτική Πύλη Λέσβου. Προβλήματα με την Αρχαιολογία (λόγω του Κάστρου) καθυστερούν την απαιτούμενη έγκριση. Τέλη 2005, ο τότε Γεν. Γραμματέας της Περιφέρειας Β. Αιγαίου Σ. Τσίφτης απαντά σχετικώς σε επιστολή μου: «Πρόσφατα εγκρίθηκε η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου (ΜΠΕ) και τώρα το Λιμενικό Ταμείο Λέσβου σε συνεργασία με το υπεύθυνο μελετητικό γραφείο θα προχωρήσει στην εκπόνηση της οριστικής μελέτης. Ως εκ τούτου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ωριμότητα του για ένταξη έργου…».

Τούτα εξαλείφουν μονομιάς το φημολογούμενο ότι για την κατασκευή του είχε «δεσμευθεί» κονδύλιο στο Γ!ΚΠΣ 1999-2006. Τελικά, ουδέποτε εντάχθηκε σ’ αυτό.

Το 2009, οι μελέτες έχουν πια εγκριθεί και ως «ώριμο» έργο, μπορεί να ενταχθεί στο εν εξελίξει ΕΣΠΑ 2006-2013. Ατυχώς όμως, αναπέμπεται ο φάκελος του απ’ το καθ’ ύλη Υπουργείο προς επανεξέταση, αφού όπως λέγεται, ο τότε αρμόδιος Υφυπουργός Ν. Σηφουνάκης διαπίστωσε(;) αναντιστοιχία χερσαίων εγκαταστάσεων με τη θαλάσσια έκτασή του. Οι μήνες περνούν, τα χρόνια περνούν, το ΕΣΠΑ πάει να λήξει, ο φάκελος όμως δεν ολοκληρώνεται. Ευτυχής συγκυρία, θέρος 2012, η Γεν. Γραμματεία Λιμένων του Υπουργείου Ναυτιλίας ανατίθεται στον καταλληλότερο. Τον π. Πρύτανη του Ε.Μ.Πολυτεχνείου, καθηγητή Λιμενικών έργων, Λέσβιο, τον Κώστα Μουτζούρη, που είναι κι αυτός Λεσβιολάτρης. Μια απ’ τις προτεραιότητες του είναι το Λιμάνι μας.

Αρχές Φεβρουαρίου 2013, το Υπουργείο Οικονομίας για να εγκρίνει τη χρηματοδότηση του έργου απαιτεί «να καθαιρεθούν» οι εκεί παράνομες κατασκευές. Το αλιευτικό καταφύγιο Σιγρίου.

Σε σύσκεψη με ανώτατους υπηρεσιακούς παράγοντες του Υπουργείου, που είχα την τιμή να παραβρεθώ, ο Κ. Μουτζούρης καθόρισε τα βήματα προώθησης του έργου προς επίτευξη του στόχου. Το πρώτο, οι αλιείς του Σιγρίου να συναινέσουν σχετικώς. Πράγματι αυτοί ανταποκρίθηκαν εγγράφως. Με όπλο τη συναίνεσή τους, ο Γενικός απαλείφει νομοθετικά την προαναφερθείσα γραφειοκρατική του Υπουργείου Οικονομίας απαίτηση. Συνειδητοποιώντας ότι η προσπάθεια του Γενικού πρέπει να στηριχθεί παντοιοτρόπως, συντάσσω κείμενο/διακήρυξη που προωθείται στο νησί. Επίσης, στους Λέσβιους, Αθήνας και εξωτερικού.

Οι σ’ αυτή συγκεντρωνόμενες υπογραφές κατατίθενται προοδευτικά με συνοδευτικές επιστολές μας στο Γραφείο του Πρωθυπουργού. Το πνεύμα αυτών, να παρέμβει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στο να υλοποιηθεί το σκοπούμενο. Ως την κρίσιμο ημερομηνία 31.12.2013 έχουμε καταθέσει περί τις 3.000 υπογραφές με 12 συνοδευτικές επιστολές.

Παρά τις ενδιάμεσα δυστοκίες, ευτυχήσαμε να δούμε τους κόπους μας ευοδούμενους. Το έργο, στις 27.12.2013, εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ. Τέσσερις μόλις μέρες πριν τούτο εκπνεύσει!. Χαιρετίσαμε την ένταξη, ταυτόχρονα όμως την χαρακτηρίσαμε «δώρο… άδωρο». Ατυχώς έτσι απεδείχθη στην πράξη, αφού 31.12.2014, απεντάχθηκε απ’ το ΕΣΠΑ. Έτσι συνεχίσαμε τον αγώνα μας συγκεντρώνοντας ξανά υπογραφές. Είχαμε καταθέσει άλλες 13 επιστολές στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, όταν η εν δυνάμει επιτροπή μας, υπερβαίνει πια τα 4.000 μέλη.

Τελικά, Μάιος 2016, ο αρμόδιος Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομίας Παναγ. Κορκολής, τηλεφωνώντας στο γράφοντα το παρόν, δίδει την ευχάριστη είδηση. Ότι με πολιτική απόφαση της Κυβέρνησης το έργο μας εντάσσεται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Τούτο επιβεβαιώνεται στη συνέχεια εγγράφως. Παραθέτω το κείμενο αυτούσιο, αφού έχει ξεχωριστή ιστορική σημασία:

«Γενική Γραμματεία Δημοσίων Επενδύσεων & ΕΣΠΑ

Προς: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

2:54 μ.μ. / 13.05.2016

Σας ενημερώνουμε ότι σε συνάντηση που έλαβε χώρα την Πέμπτη 13/05/2013, μεταξύ του ΓΓΔΕ - ΕΣΠΑ κ. Παναγιώτη Κορκολή και του Δημάρχου Λέσβου κ. Γαληνού, ανακοινώθηκε η συμφωνία ένταξης του έργου κατασκευής του λιμένα Σιγρίου Λέσβου, μεταξύ του Υπουργείου Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού και του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, στο Εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων του ΥΠΟΜΕΔΙ.

Γραφείο Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Επενδύσεων & ΕΣΠΑ

Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού».

Ο παρεμβληθείς χρόνος, ~15 μηνών, ως την έναρξη των εργασιών στο Λιμάνι υπήρξε περίοδος υπερπήδησης διαφόρων εμποδίων, ουσίας και γραφειοκρατικών, αλλά και επικαιροποιήσεως της συμβάσεως εργολάβου-Πολιτείας του 2014. Θεσμικά αρμόδιοι συνέβαλαν σχετικώς.

Έτσι, έστω και με υστέρηση 105 χρόνων, η Ελληνική Πολιτεία δίδει πια στη Λέσβο τη Δυτική της Πύλη. Έργο ανάπτυξης και προοπτικής της υπανάπτυκτης χερσονήσου του Ορδύμνου αλλά και όλου του νησιού. Τούτο το μεγάλο πια συγκριτικό πλεονέκτημα, μαζί με τον υπό κατασκευή οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου, θα αποτελέσουν δίπολο προόδου και ευημερίας της Λέσβου.

Προσβλέπω με ιδιαίτερη λαχτάρα να βρεθώ μαζί με συναγωνιστές μου, συνεπιβάτες στο πλοίο, στην παρθενική έναρξη λειτουργίας της γραμμής «Αττική - Σίγρι». Αυτό θα είναι για μένα και όλη την επιτροπή αγώνα μια ξεχωριστή ημέρα ικανοποίησης. Ικανοποίηση απόλαυσης απ’ τη χαρά της δημιουργίας.

 

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 15:26

Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γης

Όταν το 2010 είδα να δημοσιεύεται σε ΦΕΚ η ίδρυση Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Δυτ. Μακεδονίας, ομολογώ ζήλεψα. Τούτο δε με απόφαση της τότε Yυπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου. Ιδρυόταν τέλος, στον τόπο καταγωγής της. Με την κ. Υπουργό (μηχανικός κι αυτή), οι δρόμοι μας συνέπεσαν στο ΠΑΣΟΚ (Τομέα Ενημέρωσης και Διαφώτισης), τη δεκαετία του ’80. Μπήκε στην κεντρική πολιτική σκηνή περί το ’90, τότε που κι ο γράφων το παρόν ονοματίστηκε υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Λέσβου, αλλά τα «συντροφικά μαχαιρώματα» τού αποστέρησαν το να μπει στον πολιτικό στίβο της Λέσβου.

Σκέφτηκα ότι, αν στο νησί μας είχαμε πολιτικό που θα δρούσε ως επισπεύδων, αντίστοιχα της προαναφερθείσας Υπουργού, η απ’ το 2003 ιδέα μου ίδρυσης Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στην ευρύτερη περιοχή του Απολιθωμένου Δάσους θα είχε υλοποιηθεί. Τότε και οι Λημνιοί αγωνίζονταν για την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής στο νησί τους, πράγμα που επέτυχαν. Την «Επιστημών Διατροφής και Τροφίμων» του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Παρόλο ότι τα για τη δημιουργία της Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στοιχεία ήταν πάρα πολλά, σταμάτησα την προσπάθεια λόγω της οικονομικής κρίσης (Μνημόνια κ.λπ.), αλλά κυρίως λόγω αδιεξόδου. Εκ της μη δυνατότητας ατυχώς των ταγών του νησιού, ειδικότερα αυτών της Δυτ. Λέσβου να συμπορευθούν με την ιδέα μου.

Αυτό τον καιρό παρακολουθώ με ενδιαφέρον μια κίνηση στο χωριό μου Άντισσα στο να αξιοποιηθεί το κτίριο του Γηροκομείου, που εδώ και δέκα χρόνια ολοκληρώθηκε και ατυχώς μετατρέπεται σιγά-σιγά πάλι σε ερειπιώνα. Αξιοποίηση, με αλλαγή κατά χρήση, σε Πανεπιστημιακό κτίριο. Ευθύς ως πληροφορήθηκα σχετικά, ήρθα σε επαφή με τον πρωτοστατούντα στην κίνηση και του ενεχείρισα φάκελο, με αντίγραφα των εγγράφων του δικού μου. Του από της προβολής της ιδέας μου στο «Δημοκράτη»(2003), ως την συναίνεση του Υπουργείου Παιδείας διά του Ειδικού Γραμματέα Ανωτάτης Εκπαίδευσης κ. Κυριαζή (2008).

Η Δυτ. Λέσβος (χερσόνησος Ορδύμνου) ευτύχησε να είναι η μήτρα γέννησης του ανεπανάληπτου μνημείου της Φύσεως, του Απολιθωμένου Δάσους. Τούτο αποτελεί μέγιστο συγκριτικό πλεονέκτημα της χερσονήσου, που χαρακτηρίζεται μόνιμα από υπανάπτυξη, μιζέρια και δημογραφική απίσχναση .

Ως Αντισσαίος, μεγάλωσα ουσιαστικά μέσα στο Απολιθωμένο, αποκτώντας σχετικές εμπειρίες αλλά και αντίστοιχη βιωματική γνώση. Στη συνέχεια, οι σπουδές μου στο Πολυτεχνείο ως επιστήμονας συναφούς κλάδου με έκαναν γνώστη των σχετικών επιστημονικών δεδομένων. Έτσι, ασχολήθηκα επανειλημμένως με το μοναδικό στον κόσμο αυτό μνημείο της Φύσεως (ποιοτικά υπερέχει κατά πολύ αυτού της Αριζόνας), Απολιθωμένο Δάσος μας, προσβλέποντας στη σωτηρία, προβολή και αξιοποίησή του. Τη δεκαετία του ΄70 (νεαρός τότε Μηχανικός) διά του Συλλόγου Αντισσαίων -ων μέλος του ΔΣ- και της Εταιρείας Γεωλογικών Επιστημών. Μετά, τη δεκαετία του ’80 ως επικεφαλής της επιτροπής που δημιούργησα για τη θεσμική κάλυψή του. Αυτή που επιτύχαμε με το Π.Δ. 443/85.

Για τούτο το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα του τόπου μας, είχα την ιδέα το 2003, της κατά το μέγιστο δυνατό αξιοποίησης. Ιδρύοντας Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γης με «καρδιά» το Απολιθωμένο και περιεχόμενο σπουδών, Γεωλογία, Παλαιοντολογία, Κοιτασματολογία, κ.άλ. Τούτη θα είχε υπό την αιγίδα της το Απολιθωμένο Δάσος, πράγμα που θα του προσέδιδε σε ακαδημαϊκό επίπεδο, κύρος και διεθνή προβολή. Έτσι, Παλαιοντολόγοι, Γεωλόγοι, άλλοι συναφείς επιστήμονες ανά τον Κόσμο θα το επισκέπτονταν τουλάχιστο μία φορά στη ζωή τους. Τα οφέλη, προφανή σε ποιότητα και μέγεθος.

Ξεκίνησα, ως προείπα με σχετικό δημοσίευμα στο «Δημοκράτη» το 2003. Κατά πρώτο, πήρα τη συναίνεση του Πρύτανη του Πανεπιστημίου του Αιγαίου κ. Σ. Κάτσικα. Μετά, επιτροπή αγώνα εκατό προβεβλημένων συμπατριωτών μας υπογράφοντας σχετική ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ υιοθέτησε την ιδέα μου. Ακολούθησε η στήριξή της από το Σύλλογο Αντισσαίων της Αθήνας, την ΟΛΣΑ, το Δήμο Ερεσού - Αντίσσης, την Νομαρχία, τον Βουλευτή ΝΔ Λέσβου, τον Πρύτανη του ΕΜΠολυτεχνείου.

Όλα αυτά, σε μια διαδρομή αδιάλειπτης προσπάθειας και αγώνα (2003-2008), που αποτελούν τον καρπό αυτού. Αγώνα διεξαχθέντα κατά πώς πάντα κάνω στις εκάστοτε στοχεύσεις για το κοινό καλό, με συνέχεια, συνέπεια και πίστη.

Επανήλθα τέλος εκ δευτέρου, στο Υπουργείο Παιδείας επί Ε. Στυλιανίδη (την πρώτη φορά επί Μ. Κουτσίκου-Γιαννάκου) και τελικά έλαβα (4ος2008) απάντηση θετική, υπογραφομένη απ’ τον Ειδικό Γραμματέα Ανωτάτης Εκπαίδευσης, Α. Κυριαζή. Εκεί αφού αναφέρεται ότι το Υπουργείο «…εκτιμά το ενδιαφέρον σας για την ανάπτυξης της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρας μας…», συνεχίζει λέγοντας ότι τούτο λαμβάνει πάντα υπόψη τις απόψεις πολιτών και τοπικών φορέων στη λήψη αποφάσεων ίδρυσης Σχολών. Περαιτέρω, καθόριζε τις επιμέρους δράσεις για την έκδοση του απαιτουμένου Προεδρικού Διατάγματος ιδρύσεως πανεπιστημιακής σχολής, καταλήγοντας για την περίπτωσή μας, «… με την προϋπόθεση (για την ίδρυση της σχολής) ότι υπάρχει η απαραίτητη υποδομή για τη λειτουργία του. Έως τώρα δεν έχει περιέλθει στην υπηρεσία μας σχετικό αίτημα από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου του Αιγαίου».

Παρά τις προσπάθειές μου, να δώσει ο Δήμαρχος Ερεσού-Αντίσσης βάσει αποφάσεως του Δ.Σ. κατάσταση των όποιων κτηρίων της Άντισσας, Ερεσού, Βατούσας, κ.λπ. που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την κτιριακή υποδομή για να λειτουργήσει εκεί η σχολή, ο τότε Δήμαρχος Σ. Καρδαράς δεν ανταποκρίθηκε. Έτσι φυσικά, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αιγαίου δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα προς το Υπουργείο.

Εύχομαι να ευοδωθεί η προαναφερθείσα νέα προσπάθεια και να ιδρυθεί η πανεπιστημιακή αυτή σχολή, για το καλό όλων των χωριών της Δυτ. Λέσβου, πράγμα που θα σταματήσει την ερημοποίησή τους που ατυχώς οσημέραι επιταχύνεται, συντελώντας στο να συνεχίσουν αυτά να κατοικούνται από Έλληνες, ως γίνεται τα τελευταία 3.000 χρόνια.

 

 *Ο κ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων, τ. πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017 14:30

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (II)

Ασχολούμαι με κάποιο θέμα και γράφω γι’ αυτό όταν το γνωρίζω καλά και έχω διαμορφωμένη σχετική άποψη. Παίρνω δε θέση και το στηρίζω με ζέση και σθένος όταν πληροφόρηση, θεωρητικές γνώσεις κ.λπ. μετατρέπουν αυτήν σε πεποίθηση, οπότε η επιχειρηματολογία μου είναι εδραία. Κάποιοι με ερωτούν «τι είναι αυτό που σε κάνει να υποστηρίζεις τόσο σθεναρά ένα θέμα». Η απάντηση είναι απλή. Το ότι το έχω ζήσει και η βιωματική γνώση με βοηθά να έχω άποψη, μετατρεπομένη ως προανέφερα σε πεποίθηση. Μια τέτοια πεποίθησή μου είναι η σχετική με τη συνεταιριστική ιδέα.

Οι συνεταιρισμοί, μαζί με το συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση και το κοινοβούλιο, αποτελούν τα αγκωνάρια στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της βούλησης του Λαού, η Δημοκρατία. Στην ύπαιθρο, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ως ο της Αντίσσης στηρίζουν τη λαϊκή κυριαρχία. Της δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Τούτοι, ως φορείς ανθρωπoκεντρικοί και κοινωνικοβαρείς αντιπαρατίθενται ευθέως στο νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα λόγω παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβληθεί παντού.

Οι αγροτικοί μας συνεταιρισμοί, στα ενενήντα χρόνια ύπαρξής τους, προσέφεραν τα μέγιστα στην ύπαιθρο και στους κατοίκους της. Έτσι κι ο «Αγροκτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Αντίσσης». Πέραν των οικονομικών ωφελημάτων (τα ανέλυσα στο προηγούμενό άρθρο μου), η παρουσία του συνέβαλε στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στο χωριό. Γιατί απάλλαξε τους συνεταιριστές από δεσμεύσεις (οικονομικές, κομματικές) προς οποιονδήποτε, παρέχοντάς τους ανεξαρτησία. Ακόμη, γιατί εντός των πλαισίων του ακολουθούνταν δημοκρατικές διαδικασίες και διοίκηση. Επίσης, σ’ αυτό συνέτεινε η μακράν πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων στάση του.

Όλα αυτά δε επειδή διαχρονικά διοικήθηκε από νοικοκυραίους. ανθρώπους της εργασίας, του μόχθου, αλλά και «υπηρέτες» της συνεταιριστικής ιδέας. Ο εκάστοτε πρόεδρός φυσικά έβαζε τη δική του βούλα διοικώντας τον με έργα, ενέργειες, εκδηλώσεις, κ.ά., αλλά πάντα όλοι ως μπροστάρηδες συνέβαλαν στην ευδοκίμησή του.

Ευτύχημα, στον συνεταιρισμό μας δεν υπήρξαν ατασθαλίες, οικονομικά σκάνδαλα και γενικά κακοδιοίκηση όπως σε κάποιους άλλους, που μοιραία οδηγήθηκαν σε διάλυση, εξανεμίζοντας περιουσίες ολόκληρες. Έτσι, καταξιώθηκε στη συνείδηση των συνεταιριστών αλλά και όλων των Αντισσαίων. Ως πραγματική κυψέλη δημιουργίας και προσφοράς μακροημέρευσε.

Οι του συνεταιρισμού μας δυνατότητες στήριξαν κι εμένα ως γιο συνεταιριστή. Επειδή τη μερίδα του συγχωρεμένου πατέρα μου κληρονόμησε ο αδερφός μου, θέλοντας να είμαι συνεταιριστής, αγόρασα μερίδα. Έτσι τίμησα τη σχετική πεποίθησή μου, παράλληλα δε το πάντα προς αυτόν ενδιαφέρον μου φυσικά μεγεθύνθηκε.

Διαπίστωσα ατυχώς από δεκαπενταετίας περίπου ότι τούτος προοδευτικά φθίνει. Σε διαδικασία Γ.Σ., που προ δεκαετίας παραβρέθηκα, με λύπη είδα ότι οι παρόντες ήταν περί τους 15 (έναντι 520 συνεταιριστών-ΑΝΤΙΣΣΑ, Π. Φραγκέλλης 1995), εξ ων 5, τα μέλη του Δ.Σ. Η πορεία του συνεχίστηκε πτωτική. Οι δραστηριότητές του έπαυαν ατυχώς η μία μετά την άλλη. Τελικά, ούτε κι αυτό το ελαιοτριβείο του λειτούργησε, δυστυχώς, πέρυσι τον χειμώνα. Μετά τρεις γενεές, οι συνεταιριστές άλεσαν τις ελιές τους σε ιδιωτικά λιοτρίβια! Προηγήθηκε το τραγικό γεγονός της μη διεξαγωγής των εκλογών 2016 από έλλειψη ενδιαφέροντος υποψηφίων. Τούτο από μόνο του υπήρξε μέγα τραύμα για τον άλλοτε κραταιό φορέα μας.

Για την επούλωσή του ακολουθήθηκε το θεσμικώς προβλεπόμενο. Διορισμός Δ.Σ. απ’ το Πρωτοδικείο! Απετράπησαν έτσι τα χειρότερα. Τα αλληλένδετα τούτα γεγονότα κλόνισαν την εμπιστοσύνη των συνεταιριστών προς τον για γενεές σωτήριο φορέα τους. Η πίστη προς αυτόν άρχισε να χάνεται. Ως γνωστό, η απώλεια της πίστης προς άτομο, εταιρεία, φορέα, οδηγεί στην αναξιοπιστία, που είναι η αρχή της πλήρους απαξίωσής του.

Το αρχικά τραύμα μεταμορφώθηκε δυστυχώς πια σε πληγή χαίνουσα εκ θέματος ηθικής τάξεως, αυτό της απώλειας της πίστης του απλού συνεταιριστή προς το άλλοτε στέρεο στήριγμά του. Κοντολογίς, πλήρης απαξίωση του συνεταιρισμού μας.

Το διορισμένο Δ.Σ. όφειλε να πραγματοποιήσει εκλογές ανάδειξης νέου Δ.Σ. Τις προκήρυξε τον Ιούλιο, αλλά πάλι δεν πραγματοποιήθηκαν. Αναβλήθηκαν και τελικά έγιναν στις 17 Σεπτεμβρίου Ελπίζω οι εκλεγέντες στο Δ.Σ. (δημοσίως τους συγχαίρω και τους εύχομαι καλό κουράγιο) ότι έχουν ένα κύριο χαρακτηριστικό. Πιστεύουν στη συνεταιριστική ιδέα. Ακόμη, είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν αυτή, μακριά από σκοπιμότητες, ίδιον συμφέρον, μικροπολιτική κ.ά., ώστε ο συνεταιρισμός μας να αρχίσει να λειτουργεί και πάλι κατά τον ιδρυτικό σκοπό του. Να μη παραγνωρίζουν ασφαλώς ότι η απώλεια πίστης προς τον άλλοτε ισχυρό συνεταιρισμό μας αποτελεί μια πληγή χαίνουσα.

Έτσι αυτό το Δ.Σ. έχει αναλάβει μεγάλο φορτίο, δυσβάστακτο. Την αποκατάσταση της χαμένης πίστης, πέραν των οικονομικών και κοινωνικών δυσμενών συνεπειών. Φορτίο που μόνο με εξαιρετική αφοσίωση και πολλή δουλειά θα μπορέσει να σηκώσει, ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα των καιρών.

Ας έχουν τα μέλη του ως φάρο καθοδήγησης τον ιδρυτή του συνεταιρισμού μας, τον αείμνηστο Γιαν. Φωτιάδη, που πάνω απ’ το συμφέρον (συγγενών, ιδίου) έβαλε το κοινό συμφέρον, κατά πως ως παρακαταθήκη το άφησε στους επιγενόμενους, λέγοντας: «… Ήταν επιλογή ζωής (η δημιουργία του συνεταιρισμού), αφού είχα να ξεπεράσω αναστολές, ηθικές δεσμεύσεις, ψυχολογικές πιέσεις κ.ά. μια και έπρεπε να έρθω σε ρήξη ακόμη και με πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος» («ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ», 1993, σχετικό άρθρο μου).

Μέλλει να αποδειχθεί εάν οι προ εβδομάδων εκλογές θα αποτελέσουν το σημείο καμπής και αναγέννησης ή το τέλος εποχής και διάλυσης του Συνεταιρισμού μας. Τούτο δε νομοτελειακά θα επέλθει αν παρέμβει σ’ αυτόν για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη. Ευελπιστώ και εύχομαι τα πράγματα να τροχοδρομηθούν προς θετική κατεύθυνση.

 

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 11:43

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (Ι)

Μεγάλωσα στην Άντισσα σε αγροτικό περιβάλλον μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και εμφύλιο πόλεμο. Τότε που η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις άπειρες πληγές της. Εποχή γλίσχρη και δύσκολη. Εποχή οικονομικής δυσπραγίας, μιζέριας, φτώχειας. Η δραχμή έβγαινε δύσκολα, δουλειές δεν υπήρχαν. Στην επαρχία ο κόσμος ζούσε με τη συναλλακτική οικονομία. Είδος με είδος. Στην Άντισσα τα πράγματα ήταν χειρότερα, αφού ο πληθυσμός της, συνολικά αγροτικός, ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον αγροτικό της κλήρο. Η ανέχεια οδηγούσε στην απόλυτη ένδεια και τούτη ατυχώς στην εκμετάλλευση των αδυνάτων απ’ τους «έχοντες και κατέχοντες».

Οι «αρχόντοι» του χωριού γίνονταν δυνάστες για τους χωρίς κλήρο, τους εργάτες, τους χειρώνακτες. Πολλά τα δεινά. Ένα αμαρτωλό κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας που συνεχίστηκε και μετά (μεσοπόλεμο, μετεμφυλιακή περίοδο) ήταν η τοκογλυφία.

Μετά την Τουρκοκρατία, η αμορφωσιά, οι δεισιδαιμονίες, η φτώχεια, η τοκογλυφία, η εκμετάλλευση κάθε μορφής καταδυνάστευαν την πλειονότητα των Αντισσαίων. Κοντολογίς, ο επί Τουρκοκρατίας ραγιαδισμός, μεταλλάχθηκε σε ραγιαδισμό επί ελληνικής πολιτείας.

Έπρεπε να υπάρξει στον ορίζοντα της Άντισσας ένας φωτοδότης ήλιος ώστε να μπορέσει ο Αντισσαίος να βγει απ’ το σκοτάδι και τον ζόφο. Ο αναμορφωτής του χωριού, ο μεγάλος Γιάννης Φωτιάδης, που κατάφερε μέσα σε μια γενεά το ακατόρθωτο. Να απελευθερώσει τον Αντισσαίο απ’ το νέο-ραγιαδισμό, κάνοντάς τον να πιστέψει πως είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Ήταν αυτός που με τα έργα του επέτυχε ο κόσμος της Άντισσας να «ανασάνει». Έργα λαμπρά, με αφετηρία την Παιδεία (Δημοτικό Σχολείο τη δεκαετία του ’30 και Γυμνάσιο-Λύκειο τη δεκαετία του ’60, λίγο πριν τον θάνατό του). Παράλληλα, το κοινοτικό κατάστημα, εγγειοβελτιωτικά έργα, αποχέτευση, ύδρευση, το τεχνητό δάσος, πλατείες, δρόμοι, κ.λπ.

Η κορωνίδα όμως της δημιουργίας του, κατά τον ίδιο, υπήρξε ο Συνεταιρισμός και το εργοστάσιό του. Σε σχετικό άρθρο μου στην «ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ» το 1993, έγραφα: «… Σε μια από τις ατέλειωτες συζητήσεις μας ενθυμούμαι τον αλησμόνητο μέντορά μου Γ. Φωτιάδη να μου λέει με σεμνή υπερηφάνεια για το συνεταιρισμό του χωριού μας. Έταξα τον εαυτό μου στο χωριό και τους ανθρώπους του. Έκανα ό,τι μπορούσαν οι δυνάμεις μου και η καρδιά μου. Αν όμως δεν κατόρθωνα να ολοκληρώσω το Συνεταιρισμό, ίσως δεν θα είχα κάνει τίποτα για τους Αντισσαίους…».

Εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες αγροτικές μεταρρυθμίσεις του Εθνάρχη Ελ. Βενιζέλου και κυρίως τις πολιτικές του σκαπανέως της συνεταιριστικής ιδέας Αλέξανδρου Παπαναστασίου, ίδρυσε το «Γεωργοκτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Αντίσσης», ενώνοντας υπ’ αυτόν τους παραγωγούς μας το1927. Ολοκλήρωσε δε το τιτάνιο αυτό έργο με το χτίσιμο του εργοστασίου το1949.

Έτσι οι μικροκτηματίες, οι μικροκαλλιεργητές, οι μικροτσομπάνηδες ευτύχησαν να έχουν συμπαραστάτη και αρωγό έναν γίγαντα που τους στήριζε με: πίστωση χρημάτων, προμήθεια σε ανταγωνιστικές τιμές πρώτων υλών, λιπασμάτων, φαρμάκων, ζωοτροφών κ.ά., ακόμη δε ουσιαστικότερο καλές/βέλτιστες τιμές στα προϊόντα τους, λάδι, γάλα. Τούτο παρεμβαίνοντας υπέρ και για λογαριασμό τους στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, σε δημοπρασίες, κ.ά.

Ο συνεταιρισμός μας υπήρξε πνεύμονας ανακούφισης των Αντισσαίων αγροτών, που έτσι απέκτησαν ανθρώπινη υπόσταση. Εξαφάνισε τη φτώχεια, την τοκογλυφία, τη μιζέρια, γενικά τα δεινά τους. Το κτίσιμο, τέλος, του εργοστασίου (ελαιοτριβείο, αλευρόμυλος) επέτυχε το ως τότε αδύνατο. Να αρχίσουν οι ελιές των Τελωνίων (Άντισσας) να «λαδίζουν»!

Έγραφα, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα «ΑΝΤΙΣΣΑ» το 1983: «….Μια άλλη διαπίστωση του (Γ. Φωτιάδη) ήταν πως στον τομέα της ελαιοπαραγωγής η κατάσταση ήταν δραματική για τους ελαιοκαλλιεργητές του χωριού, γιατί ο κόπος τους ούτε λίγο ούτε πολύ χανόταν μέσα στα “ταγάρια” αυτών που είχαν τα λιοτρίβια. Έτσι η απόδοση της Αντισσιώτικης ελιάς την εποχή αυτή ήταν συνήθως δέκα ή ακόμη και δεκαπέντε οκάδες ελιές μία οκά λάδι -και αυτό μπουζάς σκέτος- γιατί όπως λέγαν “οι έρμες οι Τελωνιάτσες ελιές δεν λαδίζουν”...».

Με το που λειτούργησε το εργοστάσιό του, άρχισαν να «λαδίζουν» οι ελιές και τα πιθάρια των ελαιοπαραγωγών και σταμάτησαν να «λαδίζουν» τα ταγάρια των λιοτριβιών.

Ως αναφέρεται στο βιβλίο του Π. Φραγκέλλη «Η ΑΝΤΙΣΣΑ» (1995), ο συνεταιρισμός είχε 520 συνεταιριστικές μερίδες. Επειδή δε κάθε οικογένεια μπορούσε να έχει μία μόνο, σχεδόν όλο το χωριό ήταν μέλη του.

Τούτος μακροημέρευσε, παρέχοντας υψηλές υπηρεσίες για τρεις και πλέον γενεές. Κυψέλη προσφοράς. Στα 90 χρόνια του, ο μόχθος των γεωργών και κτηνοτρόφων του χωριού στο ακέραιο πια μετουσιωνόταν σε: διαβίωσή τους ανθρώπινη, σε παιδιών τους σπούδαγμα, θυγατέρων προίκες, γιων σιρμαγιές, γερόντων γεροντικά κ.ά.

Για πολλές δεκαετίες, είχε πορεία δημιουργική. Σιγά-σιγά όμως ο σωσίβιος αυτός φορέας της αντισσιώτικης αγροτιάς αδρανοποιήθηκε. Γράφω το παρόν ομολογουμένως με πόνο ψυχής. Ο συνεταιρισμός Αντίσσης, απ’ τον οποίο ως παιδί συνεταιριστή ευεργετήθηκα τα μέγιστα, σήμερα ατυχώς απαντά ουσιαστικά μόνο στα χαρτιά.

Έπαψε να παρέχει την όποια πίστωση.

Έπαψε να προμηθεύει λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές, κ.λπ.

Έπαψαν να λειτουργούν το γραφείο και οι αποθήκες του.

Έπαψε να έχει το όποιο προσωπικό.

Έπαψε, το χειρότερο όλων, να έχει εκλεγμένη Διοίκηση. Έχει διορισμένη. Τελευταίο κατ’ αυτού «κτύπημα» υπήρξε το ότι η «ναυαρχίδα του», το εργοστάσιό του, την ελαιοκομική περίοδο 2016 δεν λειτούργησε. Οι συνεταιριστές του μετά από 70 χρόνια (!) αναγκάστηκαν να αλέσουν τη σοδειά τους σε ιδιωτικά ελαιοτριβεία!

Έπαψε , απλά, να υπάρχει.

Πληροφορούμαι ότι επίκεινται εκλογές ανάδειξης Δ.Σ. Εύχομαι αυτό να αποτελέσει σημείο καμπής και ανάκαμψης τού επί γενεές σωτήριου αυτού φορέα της Άντισσας. Αλλιώς, το τέλος εποχής και η διάλυσή του με μαθηματική ακρίβεια θα επέλθει αναπόδραστα.

 

Τα διεθνή πολιτικά πράγματα, μοιάζουν με «κινούμενη άμμο». Αστάθεια σ’ όλη την Υφήλιο. Η τρομοκρατία των τζιχατζιστών έχει απλώσει παντού στη Γη τα βρόχια της, ο πόλεμος είναι παρών (Συρία) ή και εν δυνάμει (Β. Κορέα), κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα κλονίζουν χώρες (Υεμένη, Βενεζουέλα, Σομαλία, Νότ. Ασία, κ.ά.), η λιτότητα συνθλίβει λαούς (ΝοτιοΕυρωπαίους, κυρίως τους Έλληνες), τα φαντάσματα του Ναζισμού, της ακροδεξιάς ρητορικής και πρακτικών τη ανοχή νεοφιλελεύθερων δοξασιών, νεκρανασταίνονται (Νότος των ΗΠΑ, Εσθονία), κ.άλ..

Στη χώρα μας ατυχώς, η κατοχή (οικονομική) οδηγεί τη ράτσα μας σε συνθήκες ακόμη και εξάλειψης από προσώπου Γης. Αφανισμού της. Αυτό ατυχώς προοιωνίζουν προβλέψεις, πως ως το 2050 θα έχουμε συρρικνωθεί κατά 18% στα ~9.000,000, μόνο. Τούτο σε συνδυασμό προς, τη φτώχεια, ανεργία, «κατάρρευση» του κοινωνικού κράτους, υπογεννητικότητα, μετανάστευση νέων, και λοιπούς αρνητικούς παράγοντες, αθροιστικά, απειλούν με αφανισμό το γένος των Ελλήνων.

Ας ελπίσουμε ότι «ο καλός Θεός της Ελλάδος» θα παρέμβει, έστω και την τελευταία στιγμή, σώζοντας μας πάλι.

Πλέον των εσωτερικών μας, έχουμε και την ατέλειωτη επιθετικότητα της Τουρκίας, που με παραβιάσεις, υπερπτήσεις, κ.λπ., των αεροπλάνων της πάνω απ’ το Αιγαίο και τα νησιά μας, την προβολή του θέματος «γκρίζες ζώνες», την επιχειρούμενη αναμόχλευση της συνθήκης της Λωζάννης, τα «παιχνίδια» της στο προσφυγικό-μεταναστευτικό, την αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ, κ.λπ. επιτείνουν την ανασφάλεια μας.

Σαν μη μας φτάνουν όλα αυτά, έχουμε και μια «ανοικτή» πληγή, ικανή ανά πάσα στιγμή να κακοφορμίσει και σε βάθος χρόνου να αποδομήσει το δημογραφικό ιστό της χώρας. Κυριολεκτικά, βόμβα βραδυφλεγής. Η συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ» (2003). Σ’ αυτή, προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων» από χώρες της ΕΕ, πίσω σ’ εκείνη που πρωτομπήκαν. Ουδέποτε τροποποιήθηκε και έτσι αναπόφευκτα, κάποτε θα εφαρμοζόταν. Ας μη ξεχνούμε, ο πολύς κ. Σόιμπλε, έκανε να εμπεδώσουμε το «pacta sunt servanda», δηλ. οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται.

Στα τέλη του 2016, η Γερμανία δίκην επισπεύδουσας ανήγγειλε ότι θα άρχιζε να θέτει σε εφαρμογή τη «Δουβλίνο ΙΙ». Ειδικότερα, το άρθρο περί επαναπροώθησης στη χώρα της πρώτης εισόδου στην Ε.Ε. (Ελλάδα, εκ δευτέρου Ιταλία, Ισπανία), τους όποιους «ξένους» δεν δικαιολογούνται να παραμένουν στο έδαφός της. Θα το έκανε, για τους αιτήσαντες άσυλο μετά το Μάρτιο 2017.

Για την πρόβλεψη πραγμάτων στην πολιτική, δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες. Χρειάζεται ορθός λόγος, για να συσχετίζεις πράγματα και καταστάσεις.

Στη βάση αυτών εν αναφορά προς τη «Δουβλίνο ΙΙ» και τα εξ αυτής συνεπαγόμενα, σε επιστολή μου (θέρος 2014) προς τους βουλευτές των νομών του Αιγαίου της τότε συγκυβέρνησης, μεταξύ άλλων έγραφα:

«Άραγε εσείς οι βουλευτές της συγκυβέρνησης Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσατε να διεκδικήσετε από την Κυβέρνηση την υποβολή προς τα όργανα της Ε.Ε. του αιτήματος της τροποποίησης ή έστω της βελτίωσης υπέρ της χώρας μας της συνθήκης “ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ”;».

Σημειωτέον ότι, τότε η Ελλάδα κατείχε την Προεδρία της Ε.Ε. και θεωρούσα ότι ήταν ευκαιρία να θέσει το θέμα. Έληξε η Προεδρία μας και επ’ αυτού ατυχώς, ουδέν έγινε.

Ακόμη σε σχετικό άρθρο μου, εδώ, το φθινόπωρο 2014, εξηγούσα το γιατί και πώς βάσει της συνθήκης αυτής προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων», τονίζοντας ότι τελικά τούτο οδηγεί στο «στοίβαγμα» τους στην ταλαίπωρη Ελλάδα. Και συνέχιζα:

«…Αφ’ ότου, δε, ολοκληρώθηκε το ανεγερθέν τείχος στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα, η όλη διακίνηση των “ξένων” γίνεται πια διά θαλάσσης. Ως Λέσβο, τούτο μάς επηρεάζει πολύ».

Στην προς τους βουλευτές προαναφερθείσα επιστολή, προσέθετα: «Τούτο (η αλλαγή της Δουβλίνο ΙΙ) δε μάλιστα να γίνει όσο το δυνατό γρηγορότερα, αφού οι εκτιμήσεις των διεθνών ΜΜΕ είναι ότι το φαινόμενο (εισόδου «ξένων») είναι συνεχώς ογκούμενο!!».

Πράγματι, το μεταναστευτικό κύμα από μερικές χιλιάδες (2014) ογκώθηκε στο ~ 1.000.000 το 2015, εκ των οποίων το ~ 60% πέρασε απ’ το νησί μας. Βέβαια η σχετική συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας του 2016 (σε συνδυασμό προς τους φράκτες που υψώθηκαν από κάποιες ευρωπαϊκές χώρες στα σύνορα τους), περιόρισε στο ελάχιστο τις μεταναστευτικές ροές.

Τελευταία, αυτές άρχισαν να αυξάνονται, τη ανοχή της Τουρκίας και στα νησιά μας ήδη υπάρχουν περί τις 15.000 «ξένοι». Τα πράγματα είναι πάλι «ρευστά». Τούτο είναι πια ξεκάθαρο. Έτσι, ο άμεσα βιώνων την όλη κατάσταση, δήμαρχος Λέσβου, Σπ. Γαληνός, προ ημερών αναρωτήθηκε «άραγε ισχύει η συμφωνία Ευρώπης - Τουρκίας ή όχι;».

Αρχές Αυγούστου, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, συμπατριώτης μας, Γ. Μουζάλας, επιβεβαίωνε πως η Γερμανία πρόκειται να αρχίσει να επαναπροωθεί πρόσφυγες στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Κανονισμού Δουβλίνου. Σε συνέντευξή του προς γερμανικά μέσα, δήλωνε: «Πριν λίγες μέρες εγκρίναμε μικρό αριθμό επιστροφών προσφύγων που σχετίζονται με τον Κανονισμό του Δουβλίνου, από τη Γερμανία και μερικές άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε.. … Κατανοώ ότι οι κυβερνήσεις θέλουν να δείξουν στους πολίτες τους ότι κάνουν κάτι. Γι’ αυτό θέλω να τις βοηθήσω».

Τελικά, ο ίδιος επιβεβαίωσε τούτο στην έγκριτη εφημερίδα «Guardian» του Λονδίνου περί τα τέλη Αυγούστου.

Νέα κερκόπορτα και πάλι;!

Συνδυάζοντας όλα τα ανωτέρω και εφ’ όσον τη αδεία του νέο-Σουλτάνου αρχίσει ξανά «η κάθοδος των μυρίων» στα νησιά μας, είναι πρόδηλο ότι η εφαρμογή της «Δουβλίνο ΙΙ» κατά τα προλεχθέντα, θα κάνει τη μεγάλη σε καρδιά χώρα μας, αλλά μικρή σε έκταση. να μετατραπεί σιγά-σιγά σε «αποθήκη ψυχών».

Ρητορική ερώτηση: «Στρουθοκαμηλίζουμε», περιμένοντας το τέλος της ράτσας;!

 

 

 

 

 

Ανάπτυξη! Μία λέξη που πάντα με γοήτευε. Με μαγνήτιζε. Τούτο όχι τυχαία, αλλά γιατί τα καλά της, τα γεύθηκα και μάλιστα πλουσιοπάροχα στη ζωή μου, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε κοινωνικό-εθνικό επίπεδο. Μέσω αυτής, μου έδωσαν τη δυνατότητα οι αείμνηστοι γονείς μου (Χαράλαμπος, Ελπινίκη) και πολλοί φορείς (Οικοτροφείο Αριστευόντων Μαθητών Μυτιλήνης, Ίδρυμα Γ. Βοστάνη, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Ίδρυμα Έλενας & Ελ. Βενιζέλου) να αποκτήσω μόρφωση, παιδεία και γνώση. Έτσι μπόρεσα, ως άτομο να ευτυχήσω, ως οικογενειάρχης και γονέας δε, να συμβάλλω στην ευδοκίμηση της οικογένειάς μου. Για τα προς στην κοινωνία οφειλόμενα μου, ως μη αγνώμων, προσπάθησα να ανταποδώσω φυσικά τα πρέποντα, μέσα στις δυνατότητες μου, ως ενεργός πολίτης και όχι μόνο.

Οι κύριοι παράγοντες της ανάπτυξης ως γνωστόν είναι: Κεφάλαιο, εργασία, διοίκηση. Ταξινόμηση τους κατ’ αξία δεν οριοθετείται. Η αρμονική όμως μεταξύ τους συνέργεια φέρει αποτελέσματα, άριστα.

Πάντως, η εργασία παίζει σημαντικότατο ρόλο. Δι’ αυτής, ο άλλος θεμελιώδης παράγοντας, το κεφάλαιο «αυγατίζει». Παράγει. Παράγει αγαθά, χρήμα, θέσεις εργασίας, πλούτο, γενικά ευημερία. Το κεφάλαιο χωρίς εργασία μένει στάσιμο και με το χρόνο απομειώνεται. Σ’ ό,τι αφορά τη διοίκηση, αναμφίβολα ο ρόλος της είναι ανεκτίμητος. Συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη. Διοίκηση, δηλ. το «μυαλό». Οι οικογένειες που το κεφάλι, ο οικογενειάρχης, κρατά καλά το τιμόνι με στιβαρότητα, σύνεση αλλά και όραμα, προοδεύουν και μεγαλουργούν. Παραδείγματα διεθνώς, άπειρα. Σε εθνικό επίπεδο, επίσης αμέτρητα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά: Ωνάσης, Μποδοσάκης. Το να γράψω τι δημιούργησε ο καθένας, παρέλκει. Όμως δεν παρέλκει να πω ότι οι «αυτοκρατορίες» τους κλονίστηκαν ή και διαλύθηκαν με το θάνατό τους.

Αυτό το δεδομένο, σε επίπεδο κοινωνίας και κράτους, οδήγησε τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο όταν προ αιώνος θεσμοθετούσε τα των ανωνύμων εταιρειών (Α.Ε.) και κωδικοποιώντας την ιδιότητα του διοικούντος μία Α.Ε., να ορίσει ότι τούτος «πρέπει να διοικεί αυτήν, δίκην καλού οικογενειάρχου». Αναλλοίωτα, ισχύει και σήμερα. Το αυτό βέβαια ισχύει και για τον διοικούντα ένα φορέα. Προδήλως, σε πολύ - πολύ μεγαλύτερη φυσικά κλίμακα, το αυτό ισχύει για το «διοικητή» Κράτους. Τον Κυβερνήτη του.

Τούτος ο απλός ορισμός για τον εκάστοτε Κυβερνήτη μας, δυστυχώς δεν είχε εφαρμογή, τουλάχιστον απ’ την Μεταπολίτευση και μετά. Ατυχώς αυτό καταφαίνεται, απ’ το αποτέλεσμα, που βιώνεται δυστυχώς απ’ όλους μας. Οι Πρωθυπουργοί των σαράντα τελευταίων χρόνων, δεν διοίκησαν την πατρίδα «δίκην καλού οικογενειάρχου». Χρέη επί χρεών. Διαχρονικά το χρέος διογκωνόταν. Ως ποσοστό % του ΑΕΠ τούτο, κατά πως το κατέλειπε ο εκάστοτε απερχόμενος Πρωθυπουργός, αποδίδει γλαφυρά την αλήθεια του πράγματος:

Κων/νος Καραμανλής (1981), ~27, Ανδρ. Παπανδρέου (1989) ~66, Συγκυβέρνηση (1991). ~74, Κ. Μητσοτάκης (1993) ~101, Ανδρ. Παπανδρέου (1996) ~102, Κ. Σημίτης (2004) ~99, Κώστας Καραμανλής (2009) ~114, ΓΑΠαπανδρέου (2010) ~125.

Σε απόλυτους αριθμούς τούτο, ~250 δισ. ευρώ.

Έτσι, το επαχθές αυτό χρέος μάς οδήγησε στα μνημόνια, για να μη χρεοκοπήσουμε. Και παρ’ όλη την ατέλειωτη λιτότητα, το στύψιμο του Λαού (πάρθηκαν σε βάρος μας μέτρα ~75 δισ. ευρώ) που επέβαλαν οι «καλοί» μας εταίροι στα επτά μνημονιακά χρόνια, σήμερα χρωστούμε ~190 % του ΑΕΠ , ήτοι ~300 δισ. ευρώ. Δηλ. για να ξεχρεώσουμε, θα πρέπει να δώσουμε στους δανειστές μας για ~2 χρόνια το εισόδημά μας όλοι οι Έλληνες, χωρίς να φάμε, χωρίς να πιούμε, χωρίς να γιατρευτούμε, χωρίς…, χωρίς…, χωρίς να ξοδέψουμε έστω και ένα ευρώ! Τραγικά, αληθινό! Φυσικά, ανέφικτο. Τούτο σημαίνει ότι για να ξεχρεώσουμε, όντας δυστυχώς υποτελείς χρέους, θα «πάρει» χρόνια.

Τούτα όλα δε, διότι ενώ οι Κυβερνήτες μας φρόντισαν να φορτώσουν στις πλάτες του Λαού χρέη πάνω από ένα ΑΕΠ (ο τελευταίος, Κώστας Καραμανλής το παρέδωσε στο ~114%), αλλά και να μας βάλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), δεν φρόντισαν όμως να διασφαλίσουν τα καλά μιας ομοσπονδίας.

Στις ΗΠΑ που από συστάσεως τους λειτουργούν ως ομοσπονδία, όταν μία πολιτεία οδηγείται σε χρεοκοπία, τότε παρεμβαίνει η κεντρική διοίκηση, το κεντρικό θησαυροφυλάκιό αποτρέποντας την, όπως έγινε με την Καλιφόρνια προ ετών.

Εδώ, στην κατ’ όνομα Ε.Ε., που ασφαλώς ουδέποτε απέκτησε ενιαία κρατική οντότητα (με κοινά σώματα ασφαλείας/στρατό, κοινή εξωτερική πολιτική, το μόνο κοινό είναι το νόμισμα), τα πράγματα διαφέρουν. Χρωστάς ως κράτος-μέλος της, τότε για να μη χρεοκοπήσεις θα πρέπει να «πληρώσεις». Χωρίς πολλές περιστροφές, πρέπει να στυφτείς «ως λεμονόκουπα» για να μην επιτρέψουν οι «αλληλέγγυοι εταίροι σου» να χρεοκοπήσεις. Το πώς θα σε «ξεζουμίσουν» οι εταίροι; Αυτοί ξέρουν. Ξέρουν και μάλιστα πολύ καλά, όντας απόγονοι των Ευρωπαίων εκείνων που επί αιώνες απομυζούσαν τον πλούτο όλης της Υφηλίου. Αυτοί είναι οι δανειστές μας. Έτσι το κοινοτικό κεκτημένο «αλληλεγγύη», ξεχάστηκε για μας και το μόνο που έμεινε ήταν να υποστούμε την ταπείνωση, το διεθνή εξευτελισμό όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής (οικονομική) που ζούμε.

Υπάρχει σωτηρία; Αν ναι, πώς; Μόνο με την ανάπτυξη. Αιτηματική αναγκαιότητα. Αν αυτή είναι ρυθμού των συνήθως Ευρωπαϊκών, δυστυχώς τούτο θα κρατήσει γενεές. Μόνο αν συνέβαινε κάτι το αλματώδες, ως εκείνο που αδιάλειπτα προβάλλει ο συνάδελφος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Σύμβουλος της Κυβέρνησης του Καναδά, Αντ. Φώσκολος, θα μπορούσαμε να ελευθερωθούμε σύντομα. Ο Αντ. Φώσκολος ομιλεί περί υπάρξεως υδρογονανθράκων στο υπέδαφός μας, αξίας πάνω από 2 τρισ. ευρώ και ετήσια απόδοση ~50 δισ. ευρώ. Αν τους εκμεταλλευθούμε επ’ ωφελεία μας, τότε θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε σχετικά σύντομα απ’ τα βρόχια των τοκογλύφων μας.

Άραγε γίνονται θαύματα, στον 21ο αιώνα;!…

 

 

 

 

 

Όταν στο νησί το 2012 γινόταν η διαβούλευση για την εγκατάσταση των 153 ανεμογεννητριών του project Ρόκας-Iberdrolla, ισχύος 306 MW (οι εγκαταστημένες τότε, ήταν μόνο ~15 MW), μεγάλος προβληματισμός και έντονη αντιπαράθεση αναπτύχθηκε μεταξύ των υπέρ και των κατά Λεσβίων.

Ο νομοθέτης, αναγνωρίζοντας ότι οι περιοχές υποδοχής Αιολικών Πάρκων επιβαρύνονται περιβαλλοντικώς (οπτικώς, θόρυβος, άλλως) ορίζει, οι ηλεκτροπαραγωγοί να καταβάλουν ποσοστό των εσόδων τους ως αντισταθμιστικά οφέλη στις κοινότητες όπου τα πάρκα εγκαθίστανται.

Για μια πρωτόγνωρα μεγάλη στη Λέσβο επένδυση όπως η προαναφερθείσα (~800.000.000 ευρώ), κανένας επιστήμονας ή φορέας της δεν είχε ασχοληθεί σχετικά και έτσι οι κάτοικοι της, ειδικότερα των χωριών όπου αυτά θα εγκαθίσταντο, δεν είχαν την απαιτούμενη πληροφόρηση.

Το κενό κάλυψε η αυτοβούλως γενομένη μελέτη απ’ τον εξ Ανεμώτιας εξαιρετικό συνάδελφο και φίλο Νίκο Κουτρούπη. Τα συμπεράσματα της, παρουσίασε σε συνδιάσκεψη παραγόντων των χωριών του Ορδύμνου στο Σκαλοχώρι. Ακόμη, ων μέλος του, υπέβαλε το κείμενό του στο σύνδεσμό «Πιττακός ο Μυτιληναίος», όπου επεξεργάσθηκε περαιτέρω απ’ τους νομικούς μας και έτσι προέκυψε τελικά η θέση με την οποία τοποθετηθήκαμε σχετικώς όπου και οπότε χρειάστηκε. Τα βασικά της σημεία, είναι:

«Σύμφωνα με το άρθρο 25 του Νόμου 3468/2006 όπως αυτό έχει τροποποιηθεί από το άρθρο 7 του Νόμου 3851/2010, ο παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ επιβαρύνεται με ειδικό τέλος 3 % επί της προ ΦΠΑ τιμής πώλησης της παραγομένης ηλεκτρικής ενέργειας στο Διαχειριστή του Συστήματος. Εξ αυτού του ειδικού αυτού τέλους το 1,7 % αποδίδεται στους ΟΤΑ πρώτου βαθμού μέσα στα διοικητικά όρια των οποίων είναι εγκατεστημένοι οι σταθμοί ΑΠΕ και διέρχονται οι Γραμμές σύνδεσης με το Δίκτυο ή το Σύστημα. Το ποσό αυτό διατίθεται “υποχρεωτικά και αποκλειστικά” σε ποσοστό 80% για “την εκτέλεση περιβαλλοντικών δράσεων, έργων τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης” στις περιοχές εντός των ορίων του Δημοτικού ή Κοινοτικού Διαμερίσματος όπου είναι εγκατεστημένοι οι σταθμοί παραγωγής ή διέρχονται οι γραμμές σύνδεσης και σε ποσοστό 20 % στην υπόλοιπη περιφέρεια του οικείου ΟΤΑ πρώτου βαθμού».

Παρ’ όλο πως το project Ρόκας - Iberdrolla δεν προχώρησε, κερδήθηκε η προαναφερθείσα συγκροτημένη σχετική γνώση.

Οι περισσότερες ανεμογεννήτριες, ~12 MW, είναι εγκαταστημένες στις περιοχές της Άντισσας, Σκαμιούδας και Ακρόχειρα.

Με βάση τα ανωτέρω, προχωρήσαμε να δούμε τι «έφεραν» αυτές στην Άντισσα, για «περιβαλλοντικές δράσεις, έργα τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης».

Για την προ «Καλλικράτη» περίοδο δεν μάθαμε πόσα χρήματα ήρθαν στην Άντισσα μέσω του π. Δήμου Ερεσού-Αντίσσης και τι έργα ως τα προαναφερόμενα έγιναν.

Εν αναφορά προς την μετά το 2010 περίοδο, που δημιουργήθηκε ο Δήμος Λέσβου, απευθυνθήκαμε στη ΔΕΗ. ΔΕΔΔΗΕ, κ.λπ., που μας απήντησαν ότι, οι ηλεκτροπαραγωγοί των αιολικών πάρκων Σκαμιούδας, Ακρόχειρα και Καστριού (Σκαλοχωρίου) καταβάλουν τα κατά νόμο οφειλόμενα, στο Δήμο Λέσβου.

Τα αντιστοιχούντα στην Άντισσα, λέγεται ότι είναι γύρω στα 140.000 ευρώ/χρόνο.

Έθεσα την υπόθεση επανειλημμένως προφορικώς και εγγράφως στον τότε δήμαρχο Δημ. Βουνάτσο, ο οποίος ως νομικός γνώριζε τα θεσμικώς ισχύοντα. Επειδή επί δύο και πλέον χρόνια ο κ. δήμαρχος, κατά πως συνήθιζε δεν πήρε σχετική απόφαση, ομάδα ενεργών πολιτών της Άντισσας, δώδεκα τον αριθμό, με επικεφαλής το γράφοντα τούτο, του στείλαμε εξώδικο πρόσκληση το 2013. Σ’ αυτήν αφού διεξοδικά αναφέραμε τα απ’ το νόμο ισχύοντα, ζητούσαμε να μας πληροφορήσει πόσα έχει εισπράξει σχετικώς ο Δήμος ανά έτος, από της συστάσεως του (01.01.2011) ως το 2013 (Νοέμβριο). Επίσης, εκ των εισπραχθέντων στην περίοδο αυτή, ποία έργα για «εκτέλεση περιβαλλοντικών δράσεων, τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης» πραγματοποιήθηκαν στην Άντισσα.

Τέλος, να μας πληροφορήσει πότε και πώς προτίθετο ο Δήμος «να δρομολογήσει έργα αντίστοιχα προς τις προβλέψεις των νόμων στο χωριό μας Άντισσα ύψους 700.000 - 800.000 ευρώ τα οποία αθροιστικά εισπράχθηκαν από το Δήμο Λέσβου και τον προκάτοχο αυτού στην περιοχή των Ανεμογεννητριών αυτόν τον Ερεσού-Αντίσσης από της εφαρμογής του νόμου αυτού το 2006 ως και σήμερα».

Στην πίεσή μας αυτή, ο κ. Βουνάτσος ανακοίνωσε στους Αντισσαίους σε κοπή της πίττας της Κοινότητας το Γενάρη 2014 καταχειροκροτούμενος, ότι στον υπό ψήφιση προϋπολογισμό θα υπήρχε κωδικός για τα στην Άντισσα οφειλόμενα αντισταθμιστικά.

Τελικά, η ανακοίνωση αυτή απεδείχθη ψευδής. Οι σχετικές σπερμολογίες των περί το δήμαρχο Βουνάτσο περί δήθεν υπάρξεως κωδικού εξαφανίστηκαν με την προς εμάς απάντηση του νέου δημάρχου Σπ. Γαληνού το φθινόπωρο 2014. Ατυχώς, ο εξαγγελθείς κωδικός ουδέποτε υπήρξε. Απεδείχθη δηλ. «άνθρακες ο θησαυρός».

Στην επιστολή του αυτή, ο δήμαρχος Σπ. Γαληνός μάς πληροφορούσε ότι γνωρίζει τι δικαιούται η Άντισσα από τα αντισταθμιστικά οφέλη και κατέληγε:

«Θα ήθελα να τονίσω ότι στοχεύουμε γενικότερα προς αυτή την κατεύθυνση σε ό,τι αφορά τις δραστηριότητες αξιοποίησης της περιουσίας του Δήμου Λέσβου που βρίσκεται στα όρια των κοινοτήτων. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη προσπάθεια φυσικά εντάσσεται και η περίπτωση της Άντισσας και των ανωτέρω αιολικών πάρκων…».

Παρά την παρέλευση δυόμισι ήδη χρόνων ατυχώς τα αντίστοιχα ποσά, εξακολουθούν να λιμνάζουν στο ταμείο του Δήμου ή χρησιμοποιούνται για άλλα έργα, πάντως όχι στην Άντισσα.

Συμπερασματικά η από το δήμαρχο Βουνάτσο αντιμετώπιση του θέματος των αντισταθμιστικών αυτών οφελών για την Άντισσα, είναι η ίδια και απ’ τον δήμαρχο Γαληνό. Απλά, δηλ. ο νόμος παραβιάζεται, και η Άντισσα/Αντισσαίοι δεν χρησιμοποιούν αυτά που δικαιούνται επ’ ωφελεία τους.

«Αποδοχή ιδεών…

Ο δημιουργός ιδεών, νοιώθει την ικανοποίηση που του ανήκει, όταν οι ιδέες του λαμβάνουν την αποδοχή που τους πρέπει, από τις ομάδες ανθρώπων στις οποίες αυτές απευθύνονται. Αυτό ένοιωσε και ο γράφων το παρόν στην χθεσινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας». Τούτο, έγραφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (μ.κ.δ), όταν στη Γ.Σ. του Συλλόγου τo 2015, ψηφίστηκε ομόφωνα η ιδέα μου. Δηλ. να αδελφοποιηθεί η Άντισσα με την ιστορική και κραταιά στην αρχαιότητα Σπάρτη.

Τούτη μου γεννήθηκε το 2004 και τόλμησα να στείλω σχετική επιστολή στο δήμαρχο της Σπάρτης, κοινοποιώντας την στο Τ.Σ. Αντίσσης. Συνδετικός κρίκος της αδελφοποίησης, ο μεγάλος Αντισσαίος κιθαρωδός του 7ουπ.Χ. αιώνα, Τέρπανδρος, που εγκατασταθείς στη Σπάρτη, κατάφερε με την τέχνη, το ταλέντο και τη σοφία του, να ενώσει τους τότε από εμφύλιο σπαρασσόμενους Σπαρτιάτες. Έτσι ο μέτοικος Τέρπανδρος κυριολεκτικά «λατρεύτηκε» στη Σπάρτη». Ακόμη και μετά θάνατο, για γενεές στη βουλή των Σπαρτιατών, υπήρχαν τα πρωτεία των απογόνων του και συνέχεια των Λεσβίων.

Στην επιστολή μου αυτή αναφερόμουν στα σχετικά ιστορικά στοιχεία και κατέληγα ότι οι σύγχρονοι Αντισσαίοι είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για το μεγάλο μας αυτό προπάτορα. Ανέφερα ακόμη ότι προς τιμή του, το Δημοτικό μας Σχολείο ονομάζεται «Τερπάνδρειο» (απ’ το ΄30). Επίσης, ότι τού στήσαμε την προτομή σε πλατεία στην είσοδο του χωριού. (Τούτο αρχές του ΄90, με δαπάνη του Συλλόγου της Αθήνας, επί προεδρίας μου).

Οι Σπαρτιάτες αποδέχθηκαν την πρότασή μου. Οι του Δήμου Ερεσού-Αντίσσης (όπου το Τ.Σ. Αντίσσης παρέπεμψε το θέμα) επί δημαρχίας Π. Αμπατζή, ΟΧΙ!. Όπως τις άλλες προτάσεις μου έτσι και αυτή, την πέταξε στο «καλάθι των αχρήστων». Στην εντολή που η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου τού έδωσε να φέρει τις προτάσεις μου προς συζήτηση στο Δ.Σ. του Δήμου και να υπάρξει θέση επ’ αυτών, περιλαμβανόταν κι αυτή.

Ατυχώς και ο νέος δήμαρχος (2006), Σ. Καρδαράς, παρ’ όλο ότι άλλες προτάσεις μου, κατά την εντολή της Περιφέρειας, έφερε στο Δ.Σ. όπου και ψηφίστηκαν ομόφωνα (Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γής, απότιση τιμής στον ήρωα Α.Φ. Μαραγκό), αυτή δεν τίμησε. Ούτε ακόμα κι όταν ο δήμαρχος Σπάρτης, Σαράντος Αντωνάκος, τού έστειλε το 2007, την επιστολή: «Πριν από δύο περίπου χρόνια, πήρα μία επιστολή του συμπατριώτη σας κ. Παναγ. Ιορδάνη, ο οποίος σκέφθηκε ότι οι δύο πόλεις, η Άντισσα και η Σπάρτη είναι πρέπον να αδελφοποιηθούν, αφού συνδέονται με μία εξέχουσα προσωπικότητα της Ελληνικής αρχαιότητας, τον κιθαρωδό Τέρπανδρο από την Άντισσα, ο οποίος έζησε στη Σπάρτη, αγάπησε την πόλη, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους Σπαρτιάτες.

Παρακαλώ να έλθει η πρότασή μου στο Δημοτικό σας Συμβούλιο και εφόσον η απόφασή του είναι θετική, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες».

Δυστυχώς ο Σ. Καρδαράς ουδέν έπραξε. Στην περίοδο «αγρανάπαυσης» αποφάσεων-πράξεων της δημαρχίας Βουνάτσου, ούτε καν να θέσω δεν τόλμησα, το καθαρά πολιτιστικής υφής αυτό θέμα.

Το φθινόπωρο του ’14 σκέφθηκα και το προέβαλα στα μ.κ.δ.. Πολλοί Λέσβιοι, άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, ενεργοί πολίτες ενδιαφέρθηκαν. Ομολογώ πως εξεπλάγην ευχάριστα απ’ το δήμαρχο Λέσβου, Σπ. Γαληνό. Αν και δεν του είχα στείλει σχετική επιστολή, ευαισθητοποιηθείς απ’ τη δημοσιοποίηση στα μ.κ.δ., μου έγραφε: «Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια στον προϋπολογισμό του Δήμου (2015) για τα έξοδα της πραγματοποίησης της Αδελφοποίησης. Μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός από το Δημοτικό Συμβούλιο θα είμαστε σε θέση να αντλήσουμε τους πόρους ώστε...».

Η προαναφερθείσα απόφαση της Γ.Σ. του Συλλόγου Αντισσαίων, όριζε ο Σύλλογος να αναλάβει την πρωτοβουλία ώστε σε συνεργασία με το Δήμο Λέσβου να υλοποιηθεί η εν λόγω ιδέα.

Ως αρχές του 2016, το Δ.Σ. του Συλλόγου ουδέν σχετικό έπραξε. (Ουσιαστικά αγνόησε την εντολή του κορυφαίου οργάνου του Συλλόγου, Γ.Σ., απαξιώνοντας την δε τελείως ούτε στην εφημερίδα του, «Ηχώ της Άντισσας» δημοσίευσε). Απ’ την άλλη, η αυτοδέσμευση του δημάρχου (2014) ουδέν αποτέλεσμα είχε, αν και ψηφίσθηκε ο προϋπολογισμός (2015). Έτσι εν όψει της ψήφισης του νέου (2016), έστειλα στο δήμαρχο επιστολή, συναποστέλλοντας το αντίγραφο της απόφασης της Γ.Σ. του Συλλόγου και κατέληγα:

«Περαίνων, επαναλαμβάνω την ακροτελεύτια παράγραφο της από 20.01.2015 επιστολής μου: Προσβλέπω στην εκ μέρους σας δρομολόγηση της υποθέσεως αυτής, κατά τα της δικής σας από 30.10.2014 επιστολής, μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός του Δήμου. Τούτο, αναμφισβήτητα θα μου δώσει τη χαρά…».

Ατυχώς, ο κ. δήμαρχος ουδέν απήντησε. Το χειρότερο, παρ’ όλο ότι έχει πια ψηφισθεί και ο προϋπολογισμός του 2017, ουδέν ανακοινώθηκε για σχετική πολιτιστική δράση.

Αδελφοποιήσεις κατά τον κώδικα Τ.Α., γίνονται για διάφορους λόγους.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα χωριά Δαφνούλα Χίου και Δαφνούλα Σερρών αδελφοποιήθηκαν, επειδή έχουν το ίδιο όνομα.

Απορώ πώς εμείς ένα τέτοιας ιστορικής βαρύτητας δεδομένο για την αδελφοποίηση της Άντισσας με τη Σπάρτη, δεν εκμεταλλευόμαστε;!.

Ολόκληρη Σπάρτη «καταδέχεται» να αδελφοποιηθεί με τη συγκριτικά ταπεινή Άντισσα, ενώ εμείς οι Αντισσαίοι, κατ’ επέκταση οι Λέσβιοι (λόγω των καποδιστριακοκαλλικρατείων στρεβλώσεων), περί «άλλων τυρβάζουμε».

Τελειώνοντας, καταθέτω ότι θα είχα παραιτηθεί της υποθέσεως, αν δεν είχα λάβει την προαναφερομένη αυτόκλητα σταλμένη επιστολή του δημάρχου Σπ. Γαληνού. Αυτή με έκανε και έγραψα το παρόν.

Αρχές της δεκαετίας του 2000 είχα μεταβεί στην Κύπρο για θέματα που αφορούσαν στην ΕΒΟ. Τελειώνοντας την επίσκεψη και δείχνοντάς μου την ευαρέσκειά του για την παραγωγική μας συνεργασία, ο υπουργός Αμύνης, Σωκράτης Χάσικος, με ρώτησε αν ήθελα να με βοηθήσει προσωπικά σε κάτι. Τότε είχε αρχίσει η ταυτοποίηση αγνοουμένων εκ της εισβολής των Τούρκων με τη μέθοδο του DNA. Έτσι, εκείνο που ζήτησα ήταν να έχω την όποια σχετική πληροφορία για τον αγνοούμενο απ’ το 1974 συγχωριανό μου, που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ, το λοχία Κώστα Πατσανά.

Είχα πληροφορηθεί μετά, ότι σχετικό κλιμάκιο μετέβη στην Άντισσα και πήρε το απαιτούμενο βιολογικό υλικό από τη μητέρα του αγνοουμένου και άλλα μέλη της οικογένειας.

Μέχρι το 2007 δεν είχα λάβει καμία σχετική ειδοποίηση. Τότε συζήτησα το θέμα με τη μητέρα του αγνοουμένου, την πάντα θλιμμένη Ποσούλα και επανήλθα με επιστολή μου στον τότε υπουργό Άμυνας Κύπρου, Χριστόδουλο Πασαρδή, κοινοποιώντας την και στον υπουργό Άμυνας Ελλάδος, Ευάγ. Μεϊμαράκη.

Οι Συνέλληνες της Κύπρου, εκτιμούν ιδιαίτερα την εθνική διάσταση αλλά και την ιερότητα της υποθέσεως. Τούτο φαίνεται απ’ το γεγονός ότι το λεπτό, ευαίσθητο, ιερό εθνικά αυτό θέμα, το είχε αναλάβει και το χειριζόταν προσωπικά ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος. Έτσι απ’ το Προεδρικό Μέγαρο της Κυπριακής Δημοκρατίας μού εστάλη αμέσως μία άκρως λεπτομερής απάντηση, που κατέληγε: « Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου όπως αναφέρθηκε πιο πάνω παρά τις προσπάθειές μας δεν έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής οτιδήποτε που να αφορά στη διευκρίνιση της τύχης του».

Η αιτία της γραφής του παρόντος ήταν: Πρώτο, ο προ εβδομάδων επαναπατρισμός των οστών 17 τιμημένων νεκρών μας από την εισβολή του Αττίλα, που έγινε με ιδιαίτερες τιμές εκ μέρους της Κύπρου αλλά βέβαια και Ελλάδας. Τα οστά των επαναπατριζόμενων ηρώων σε τελετή αρμόζουσα για την περίσταση παρέδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Στον λόγο του, κατευοδώνοντας τους ήρωες μας, κατέθεσε την ευγνωμοσύνη των Κυπρίων για την κατά καιρούς θυσία Ελλήνων προς την μεγαλόνησο. Τα οστά παρέλαβε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Π. Καμμένος, που στη δική του ομιλία είπε: «Με συγκίνηση και υπερηφάνεια, αποδίδουμε τις οφειλόμενες τιμές στους ήρωες, που άπαντες επιτελούσαν εθνική αποστολή σε πόλεμο». Αναφέρθηκε στη μεγάλη τους προσφορά στο έθνος και στον άνισο αγώνα που έδωσαν, που δεν δείλιασαν μπροστά στον θάνατο και έδωσαν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για την πατρίδα. Τόνισε τέλος, «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη είναι να αποδώσουμε τιμές».

Μεταξύ των επαναπατρισθέντων ήταν και του Λέσβιου ήρωα Γεωργίου Ζερβομανώλη. Το χωριό του, τα Παράκοιλα, παλλαϊκά τον υποδέχθηκε με τις πρέπουσες τιμές. Ακόμη η Κοινοτική αρχή αποφάσισε να στηθεί η προτομή του ήρωα τους, στην πλατεία του χωριού.

Δεύτερο, το ότι σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 43 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα επέτειο του θέρους 1974, της ανατροπής του προέδρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου και στη συνέχεια της εισβολής των Τούρκων στη μεγαλόνησο με τις τραγικές συνέπειες και επακόλουθα της κυπριακής τραγωδίας.

Στην τραγωδία αυτή, φόρο τιμής πλήρωσε και η Λέσβος, αφού θυσίασε τρεις λεβέντες της. Πέραν του Γ. Ζερβομανώλη, τον Κώστα Πατσανά απ’ την Άντισσα και τον Ασημάκη Μπουρέκα απ’ τη Μόρια, του οποίου τα λείψανα ταυτοποιήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο χωριό του, το 2001.

Ο Κώστας χάθηκε, κατά τα γραφόμενα στην προς εμένα απάντηση του Προεδρικού Μεγάρου, όταν «εγκλωβίστηκε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, το οποίο καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα μετά από σκληρές και άνισες μάχες στις 16.8.1974». Εκεί, την ίδια μέρα χάθηκε και ο Ασημάκης.

Και αν τα άλλα δύο παλικάρια αναγνωρίστηκαν και τα οστά τους τα σκεπάζει πια το ιερό χώμα της Λεσβιακής γης, για μας τους Αντισσαίους συγγενείς και συγχωριανούς του Κώστα, το ότι έκτοτε το παλικάρι μας, ο γιός του έντιμου φαμελιάρη βιοπαλαιστή, ψαρά του Γαβαθά, Γρηγόρη (που έκλεισε τα μάτια του με μόνιμο πόνο στη ψυχή του απ’ το χαμό του λεβέντη πρωτογιού του), εξακολουθεί να είναι αγνοούμενος, μένει η πίκρα και το παράπονο. Αυτό, αφού ακόμη δεν ήταν τυχερό να ταυτοποιηθεί και να επαναπατρισθεί κι αυτός, όπως οι προαναφερθέντες 17 τον περασμένο Μάιο. Ας αποτελέσει λοιπόν το παρόν, καταλύτης ανάσχεσης της λήθης και όξυνσης της μνήμης μας, ως να τον υποδεχθούμε κι εμείς στην Άντισσα και του αποδώσουμε τις τιμές του ήρωα που του ανήκουν.

Τέλος, για τον αγνοούμενο μας, το ενδιαφέρον μας είχε αρχίσει λίγα μόλις χρόνια μετά το χαμό του. Συγκεκριμένα το 1978, τότε που ήμουν πρόεδρος του Συλλόγου Αντισσαίων Αθήνας και εκδώσαμε την «Ηχώ της Άντισσας». Σ’ ένα απ’ τα πρώτα φύλλα της, είχαμε προβάλλει τα του αγνοουμένου ήρωα μας, δεσμευόμενοι παράλληλα ότι θα κάνουμε το οτιδήποτε δυνατό, μέχρις ότου να μπορέσουμε να μάθουμε κάτι γι’ αυτόν.

Ευελπιστώ ότι σύντομα θα αναγνωριστεί και ο Κώστας και τα οστά του θα έρθουν για να θαφτούν στα ιερά χώματα της Άντισσας. Ακόμη, ότι θα στήσουμε κι αυτού την προτομή στην είσοδο του χωριού μας, πράττοντες «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη», όπως έγινε για τον Ασημάκη Μπουρέκα του οποίου η προτομή έχει στηθεί στην πλατεία, στην είσοδο της Μόριας.

 

 

 

 

 

 

Αν η ΟΛΣΑ και οι ταυτισθέντες μαζί της, δεν είχαν εναντιωθεί στο νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ στην «Καράβα» το 2000, το παρόν δεν θα γραφόταν, αφού δεν θα είχε γραφεί ποτέ η προ εβδομάδων απάντηση, του νυν προέδρου της ΔΕΗ, στην οποία αναφέρομαι πιο κάτω.

Στο πρώτο της σειράς προ μηνός άρθρο μου, αναφερόμουν και στη στάση της ΟΛΣΑ απέναντί μου, σχετικά με το νέο αυτό εργοστάσιο. Συγκεκριμένα έγραφα, ότι οι της Ομοσπονδίας, αφού μου απήγγειλαν δριμύ «φιλιππικό», για την τάχα πραξικοπηματικού τύπου αποτυχημένη προσπάθειά μου το 2000 «να καταλάβω εξ απήνης τους κκ Συνέδρους στο 12ο συνέδριο της ΟΛΣΑ τον περασμένο Μάιο και να αποσπάσω απόφαση που να συνάδει με τις απόψεις μου» όπως αυτολεξεί έγραφαν, προσέθεταν:

«…Μετά από έντονο προβληματισμό και μακρά συζήτηση (εξέτασαν την από Δεκέμβρη 2000 επιστολή μου) πάρθηκε από το ΔΣ ομόφωνα η παρακάτω απόφαση. Ο κύριος Ιορδάνης, αν και ιδιώτης και διορισμένος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ), έχει αναλάβει αυτόκλητα να επιλύσει το πρόβλημα ενέργειας για το Νησί μας, πράγμα το οποίο έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας η Πολιτεία και κατ’ επέκταση η Διοίκηση της ΔΕΗ…». Δηλ. απλά κατηγορούμουν, ότι ήθελα να υποκαταστήσω την Πολιτεία! Υπερβολές! Βερμπαλισμοί εντυπωσιασμού.

Τώρα, δεκαεπτά χρόνια μετά, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ύστερα ατυχώς απ’ το ναυάγιο τελικά, του να λυθεί το πρόβλημα «ηλεκτρενεργειακή πενία Λέσβου», λέω, μακάρι να μπορούσα να υποκαταστήσω την Πολιτεία «με την αυτόκλητη αυτή προσπάθειά μου, και να επιλύσω το πρόβλημα ενέργειας του νησιού». Σήμερα θα είχαμε, ένα εργοστάσιο του κουτιού, αξιόπιστο, επενδύσεως 150.000.000 ευρώ εγκατεστημένης ισχύος 120 MW. Ικανό να καλύπτει τις αντίστοιχες ανάγκες μας για 30-40 χρόνια. Φυσικά βερμπαλισμοί ως οι προαναφερθέντες, ποτέ δεν φέρουν αποτέλεσμα. Δεν είχα καμία δυνατότητα, να συντελέσω έστω, στην πραγματοποίηση της επένδυσης αυτής. Η μόνη δυνατότητα που είχα ως άτομο, και μετά ως πρόεδρος του «Πιττακός ο Μυτιληναίος», ήταν να κρατώ σε «εγρήγορση» τους Λέσβιους επί του θέματος. Αυτό έκανα, κοινολογώντας τις λαμβανόμενες απαντήσεις των εκάστοτε διοικήσεων της ΔΕΗ (Γκαγκαουδάκης, Αθανασόπουλος, Ζερβός), σ’ όλους στο νησί, θεσμικά αρμόδιους και μη. Απαντήσεις, που πάντα διαβεβαίωναν ότι στο επιχειρησιακό της πρόγραμμα, περιλαμβανόταν η προαναφερθείσα επένδυση. Παράλληλα μας πληροφορούσαν και το πώς προχωρούσαν οι σχετικές διαδικασίες. Ατυχώς, δεν κεφαλαιοποιήθηκε επί ~25 ολόκληρα χρόνια η μόνιμα θετική αυτή απόφαση της ΔΕΗ. Έτσι σήμερα το νησί είναι καταδικασμένο να στηρίζεται στο εργοστάσιο στου «Καλαμάρη». Μονάδα, με πανσπερμία πεπαλαιωμένων μηχανών παραγωγής ρεύματος, ποιοτικά υποβαθμισμένου, χωρίς ασφάλεια εφοδιασμού, αναξιόπιστου.

Στην ερώτηση δημοσιογράφου το 1994, όταν συμμετέχων ως εκπρόσωπος του κεντρικού ΤΕΕ στη σχετική σύσκεψη την οργανωθείσα απ’ τον τότε γεν. γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου, Ν. Σαλαγιάννη, «πότε θα πρέπει να γίνει το νέο εργοστάσιο», απήντησα νεολογίζων μονολεκτικά «Χθες!».

Έρχεται σήμερα, 23 χρόνια μετά, η απάντηση του προέδρου της ΔΕΗ, Εμμ. Παναγιωτάκη (Απρίλιος 2017), που ως Λυδία λίθος αποκαλύπτει τη γυμνή αλήθεια. Δυστυχώς, καταδικαστική για το νησί.

Συγκεκριμένα στην προς τον «Πιττακός ο Μυτιληναίος» απάντηση του κ. Παναγιωτάκη, στο εάν το προαναφερόμενο εργοστάσιο εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στο επιχειρησιακό πλάνο της Επιχειρήσεως, παραθέτει διάφορα προαπαιτούμενα, δυσκολίες, εμπόδια και συμπερασματικά καταλήγει «…η ΔΕΗ δεν είναι δυνατό να προχωρήσει στην υλοποίηση της από το 2009 Άδειας Παραγωγής (Σαρακήνα)».

Χαρακτηριστικά αναφέρει, επίσης, πως η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού δεν ανατέθηκε ακόμη στο μειοδότη μελετητή (προέκυψε από διαγωνισμό, 2014). Τούτο γιατί, η ΡΑΕ συγκρότησε Επιτροπή, 2015, «εξέτασης της οικονομικότητος του τρόπου ηλεκτροδότησης των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών (Μ.Δ.Ν.)», χωρίς ως τώρα αποτέλεσμα.

Αναφέρει ακόμη ότι, οι κατά την Ε.Ε. προδιαγραφές σ’ ό,τι αφορά τα όρια εκπομπών είναι αυστηρές, πράγμα που επιτυγχάνεται μόνο, χρησιμοποιώντας Φυσικό Αέριο (για ΜΔΝ, οικονομοτεχνικά ανέφικτο). Το εργοστάσιο στη Σαρακήνα θα έκαιγε «βαρύ καύσιμο μαζούτ».

Μ’ αυτά όλα, σε συνδυασμό με το ότι η προβλεπόμενη εναλλακτική λύση, είναι η διασύνδεση τους με το ηπειρωτικό δίκτυο, σ’ απλά ελληνικά, «ζήσε Μάη να φας …τριφύλλι».

Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη την απ’ τα μνημόνια, τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά και της ΔΕΗ, το εργοστάσιο στη Σαρακήνα ατυχώς μετατίθεται «στας Ελληνικάς καλένδας». Πολύ απλά, χάσαμε ως Λέσβος, τη μεγαλύτερη ποτέ δημόσια επένδυση (150.000.000 ευρώ) και το σημαντικότερο, τη λύση του ηλεκτρενεργειακού προβλήματος μας.

Άραγε οι κ.κ. Γ. Κατσικάτσος και Ν. Παπαϊωάννου -κυρίως ο πρώτος ως καθηγητής πανεπιστημίου-, οι υπογράψαντες την προαναφερθείσα απάντηση της ΟΛΣΑ, τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για το κατόρθωμά τους, ή τύπτουν το στήθος από μεταμέλεια, γιατί συνετέλεσαν η Λέσβος δυστυχώς να μην έχει τη λύση που έπρεπε και δικαιούταν στο θέμα της ηλεκτρενεργειακής της κάλυψης;;!

Η προαναφερθείσα προσβλητική εναντίον μου στάση των κρατούντων της ΟΛΣΑ, είχε αρνητικές σε μένα συνέπειες, αφού εξ αιτίας της υπέστην κοινωνικοπολιτικό bullying κυρίως από συλλόγους, φορείς του Μανταμάδου (γενέτειρα του κ. Παπαϊωάννου) και άλλους, μέσω εφημερίδων, ψιθύρων, κ.άλ.. Βέβαια δεν φοβήθηκα. Αντίθετα πείσμωσα και συνέχισα επί χρόνια να «κυνηγώ» το θέμα με υπομονή, επιμονή και συνέπεια όπως πάντα πράττω στις εκάστοτε στοχεύσεις μου.

Αναλυτικά, αναφέρομαι στο άρθρο μου (14/2/2017) «Γιατί άφησαν το νησί χωρίς νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ;».

Βάσει του κανόνα, κάθε άρθρο πρέπει να έχει επίλογο. Με την πλειάδα των διαχρονικών παρεμβάσεων μου, σχετικών άρθρων, κ.λπ., χωρίς να καταφέρω κάτι το άμεσα χειροπιαστό, θεωρώ πως ό,τι και να γράψω, θα είναι πια άνευ ουσίας. Παρέλκει.

 

 

 

 

 

Σελίδα 1 από 2
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top