FOLLOW US
Τάκης Ιορδάνης

Τάκης Ιορδάνης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017 14:30

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (II)

Ασχολούμαι με κάποιο θέμα και γράφω γι’ αυτό όταν το γνωρίζω καλά και έχω διαμορφωμένη σχετική άποψη. Παίρνω δε θέση και το στηρίζω με ζέση και σθένος όταν πληροφόρηση, θεωρητικές γνώσεις κ.λπ. μετατρέπουν αυτήν σε πεποίθηση, οπότε η επιχειρηματολογία μου είναι εδραία. Κάποιοι με ερωτούν «τι είναι αυτό που σε κάνει να υποστηρίζεις τόσο σθεναρά ένα θέμα». Η απάντηση είναι απλή. Το ότι το έχω ζήσει και η βιωματική γνώση με βοηθά να έχω άποψη, μετατρεπομένη ως προανέφερα σε πεποίθηση. Μια τέτοια πεποίθησή μου είναι η σχετική με τη συνεταιριστική ιδέα.

Οι συνεταιρισμοί, μαζί με το συνδικαλισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση και το κοινοβούλιο, αποτελούν τα αγκωνάρια στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της βούλησης του Λαού, η Δημοκρατία. Στην ύπαιθρο, οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ως ο της Αντίσσης στηρίζουν τη λαϊκή κυριαρχία. Της δημοκρατίας, υπέρτατο αγαθό. Τούτοι, ως φορείς ανθρωπoκεντρικοί και κοινωνικοβαρείς αντιπαρατίθενται ευθέως στο νεοφιλελευθερισμό, που σήμερα λόγω παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να επιβληθεί παντού.

Οι αγροτικοί μας συνεταιρισμοί, στα ενενήντα χρόνια ύπαρξής τους, προσέφεραν τα μέγιστα στην ύπαιθρο και στους κατοίκους της. Έτσι κι ο «Αγροκτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Αντίσσης». Πέραν των οικονομικών ωφελημάτων (τα ανέλυσα στο προηγούμενό άρθρο μου), η παρουσία του συνέβαλε στην εμβάθυνση της δημοκρατίας στο χωριό. Γιατί απάλλαξε τους συνεταιριστές από δεσμεύσεις (οικονομικές, κομματικές) προς οποιονδήποτε, παρέχοντάς τους ανεξαρτησία. Ακόμη, γιατί εντός των πλαισίων του ακολουθούνταν δημοκρατικές διαδικασίες και διοίκηση. Επίσης, σ’ αυτό συνέτεινε η μακράν πολιτικών και κομματικών σκοπιμοτήτων στάση του.

Όλα αυτά δε επειδή διαχρονικά διοικήθηκε από νοικοκυραίους. ανθρώπους της εργασίας, του μόχθου, αλλά και «υπηρέτες» της συνεταιριστικής ιδέας. Ο εκάστοτε πρόεδρός φυσικά έβαζε τη δική του βούλα διοικώντας τον με έργα, ενέργειες, εκδηλώσεις, κ.ά., αλλά πάντα όλοι ως μπροστάρηδες συνέβαλαν στην ευδοκίμησή του.

Ευτύχημα, στον συνεταιρισμό μας δεν υπήρξαν ατασθαλίες, οικονομικά σκάνδαλα και γενικά κακοδιοίκηση όπως σε κάποιους άλλους, που μοιραία οδηγήθηκαν σε διάλυση, εξανεμίζοντας περιουσίες ολόκληρες. Έτσι, καταξιώθηκε στη συνείδηση των συνεταιριστών αλλά και όλων των Αντισσαίων. Ως πραγματική κυψέλη δημιουργίας και προσφοράς μακροημέρευσε.

Οι του συνεταιρισμού μας δυνατότητες στήριξαν κι εμένα ως γιο συνεταιριστή. Επειδή τη μερίδα του συγχωρεμένου πατέρα μου κληρονόμησε ο αδερφός μου, θέλοντας να είμαι συνεταιριστής, αγόρασα μερίδα. Έτσι τίμησα τη σχετική πεποίθησή μου, παράλληλα δε το πάντα προς αυτόν ενδιαφέρον μου φυσικά μεγεθύνθηκε.

Διαπίστωσα ατυχώς από δεκαπενταετίας περίπου ότι τούτος προοδευτικά φθίνει. Σε διαδικασία Γ.Σ., που προ δεκαετίας παραβρέθηκα, με λύπη είδα ότι οι παρόντες ήταν περί τους 15 (έναντι 520 συνεταιριστών-ΑΝΤΙΣΣΑ, Π. Φραγκέλλης 1995), εξ ων 5, τα μέλη του Δ.Σ. Η πορεία του συνεχίστηκε πτωτική. Οι δραστηριότητές του έπαυαν ατυχώς η μία μετά την άλλη. Τελικά, ούτε κι αυτό το ελαιοτριβείο του λειτούργησε, δυστυχώς, πέρυσι τον χειμώνα. Μετά τρεις γενεές, οι συνεταιριστές άλεσαν τις ελιές τους σε ιδιωτικά λιοτρίβια! Προηγήθηκε το τραγικό γεγονός της μη διεξαγωγής των εκλογών 2016 από έλλειψη ενδιαφέροντος υποψηφίων. Τούτο από μόνο του υπήρξε μέγα τραύμα για τον άλλοτε κραταιό φορέα μας.

Για την επούλωσή του ακολουθήθηκε το θεσμικώς προβλεπόμενο. Διορισμός Δ.Σ. απ’ το Πρωτοδικείο! Απετράπησαν έτσι τα χειρότερα. Τα αλληλένδετα τούτα γεγονότα κλόνισαν την εμπιστοσύνη των συνεταιριστών προς τον για γενεές σωτήριο φορέα τους. Η πίστη προς αυτόν άρχισε να χάνεται. Ως γνωστό, η απώλεια της πίστης προς άτομο, εταιρεία, φορέα, οδηγεί στην αναξιοπιστία, που είναι η αρχή της πλήρους απαξίωσής του.

Το αρχικά τραύμα μεταμορφώθηκε δυστυχώς πια σε πληγή χαίνουσα εκ θέματος ηθικής τάξεως, αυτό της απώλειας της πίστης του απλού συνεταιριστή προς το άλλοτε στέρεο στήριγμά του. Κοντολογίς, πλήρης απαξίωση του συνεταιρισμού μας.

Το διορισμένο Δ.Σ. όφειλε να πραγματοποιήσει εκλογές ανάδειξης νέου Δ.Σ. Τις προκήρυξε τον Ιούλιο, αλλά πάλι δεν πραγματοποιήθηκαν. Αναβλήθηκαν και τελικά έγιναν στις 17 Σεπτεμβρίου Ελπίζω οι εκλεγέντες στο Δ.Σ. (δημοσίως τους συγχαίρω και τους εύχομαι καλό κουράγιο) ότι έχουν ένα κύριο χαρακτηριστικό. Πιστεύουν στη συνεταιριστική ιδέα. Ακόμη, είναι διατεθειμένοι να υπηρετήσουν αυτή, μακριά από σκοπιμότητες, ίδιον συμφέρον, μικροπολιτική κ.ά., ώστε ο συνεταιρισμός μας να αρχίσει να λειτουργεί και πάλι κατά τον ιδρυτικό σκοπό του. Να μη παραγνωρίζουν ασφαλώς ότι η απώλεια πίστης προς τον άλλοτε ισχυρό συνεταιρισμό μας αποτελεί μια πληγή χαίνουσα.

Έτσι αυτό το Δ.Σ. έχει αναλάβει μεγάλο φορτίο, δυσβάστακτο. Την αποκατάσταση της χαμένης πίστης, πέραν των οικονομικών και κοινωνικών δυσμενών συνεπειών. Φορτίο που μόνο με εξαιρετική αφοσίωση και πολλή δουλειά θα μπορέσει να σηκώσει, ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα των καιρών.

Ας έχουν τα μέλη του ως φάρο καθοδήγησης τον ιδρυτή του συνεταιρισμού μας, τον αείμνηστο Γιαν. Φωτιάδη, που πάνω απ’ το συμφέρον (συγγενών, ιδίου) έβαλε το κοινό συμφέρον, κατά πως ως παρακαταθήκη το άφησε στους επιγενόμενους, λέγοντας: «… Ήταν επιλογή ζωής (η δημιουργία του συνεταιρισμού), αφού είχα να ξεπεράσω αναστολές, ηθικές δεσμεύσεις, ψυχολογικές πιέσεις κ.ά. μια και έπρεπε να έρθω σε ρήξη ακόμη και με πρόσωπα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος» («ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ», 1993, σχετικό άρθρο μου).

Μέλλει να αποδειχθεί εάν οι προ εβδομάδων εκλογές θα αποτελέσουν το σημείο καμπής και αναγέννησης ή το τέλος εποχής και διάλυσης του Συνεταιρισμού μας. Τούτο δε νομοτελειακά θα επέλθει αν παρέμβει σ’ αυτόν για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη. Ευελπιστώ και εύχομαι τα πράγματα να τροχοδρομηθούν προς θετική κατεύθυνση.

 

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 11:43

Σημείο καμπής ή τέλος εποχής; (Ι)

Μεγάλωσα στην Άντισσα σε αγροτικό περιβάλλον μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και εμφύλιο πόλεμο. Τότε που η χώρα προσπαθούσε να επουλώσει τις άπειρες πληγές της. Εποχή γλίσχρη και δύσκολη. Εποχή οικονομικής δυσπραγίας, μιζέριας, φτώχειας. Η δραχμή έβγαινε δύσκολα, δουλειές δεν υπήρχαν. Στην επαρχία ο κόσμος ζούσε με τη συναλλακτική οικονομία. Είδος με είδος. Στην Άντισσα τα πράγματα ήταν χειρότερα, αφού ο πληθυσμός της, συνολικά αγροτικός, ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τον αγροτικό της κλήρο. Η ανέχεια οδηγούσε στην απόλυτη ένδεια και τούτη ατυχώς στην εκμετάλλευση των αδυνάτων απ’ τους «έχοντες και κατέχοντες».

Οι «αρχόντοι» του χωριού γίνονταν δυνάστες για τους χωρίς κλήρο, τους εργάτες, τους χειρώνακτες. Πολλά τα δεινά. Ένα αμαρτωλό κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας που συνεχίστηκε και μετά (μεσοπόλεμο, μετεμφυλιακή περίοδο) ήταν η τοκογλυφία.

Μετά την Τουρκοκρατία, η αμορφωσιά, οι δεισιδαιμονίες, η φτώχεια, η τοκογλυφία, η εκμετάλλευση κάθε μορφής καταδυνάστευαν την πλειονότητα των Αντισσαίων. Κοντολογίς, ο επί Τουρκοκρατίας ραγιαδισμός, μεταλλάχθηκε σε ραγιαδισμό επί ελληνικής πολιτείας.

Έπρεπε να υπάρξει στον ορίζοντα της Άντισσας ένας φωτοδότης ήλιος ώστε να μπορέσει ο Αντισσαίος να βγει απ’ το σκοτάδι και τον ζόφο. Ο αναμορφωτής του χωριού, ο μεγάλος Γιάννης Φωτιάδης, που κατάφερε μέσα σε μια γενεά το ακατόρθωτο. Να απελευθερώσει τον Αντισσαίο απ’ το νέο-ραγιαδισμό, κάνοντάς τον να πιστέψει πως είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Ήταν αυτός που με τα έργα του επέτυχε ο κόσμος της Άντισσας να «ανασάνει». Έργα λαμπρά, με αφετηρία την Παιδεία (Δημοτικό Σχολείο τη δεκαετία του ’30 και Γυμνάσιο-Λύκειο τη δεκαετία του ’60, λίγο πριν τον θάνατό του). Παράλληλα, το κοινοτικό κατάστημα, εγγειοβελτιωτικά έργα, αποχέτευση, ύδρευση, το τεχνητό δάσος, πλατείες, δρόμοι, κ.λπ.

Η κορωνίδα όμως της δημιουργίας του, κατά τον ίδιο, υπήρξε ο Συνεταιρισμός και το εργοστάσιό του. Σε σχετικό άρθρο μου στην «ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ» το 1993, έγραφα: «… Σε μια από τις ατέλειωτες συζητήσεις μας ενθυμούμαι τον αλησμόνητο μέντορά μου Γ. Φωτιάδη να μου λέει με σεμνή υπερηφάνεια για το συνεταιρισμό του χωριού μας. Έταξα τον εαυτό μου στο χωριό και τους ανθρώπους του. Έκανα ό,τι μπορούσαν οι δυνάμεις μου και η καρδιά μου. Αν όμως δεν κατόρθωνα να ολοκληρώσω το Συνεταιρισμό, ίσως δεν θα είχα κάνει τίποτα για τους Αντισσαίους…».

Εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες αγροτικές μεταρρυθμίσεις του Εθνάρχη Ελ. Βενιζέλου και κυρίως τις πολιτικές του σκαπανέως της συνεταιριστικής ιδέας Αλέξανδρου Παπαναστασίου, ίδρυσε το «Γεωργοκτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Αντίσσης», ενώνοντας υπ’ αυτόν τους παραγωγούς μας το1927. Ολοκλήρωσε δε το τιτάνιο αυτό έργο με το χτίσιμο του εργοστασίου το1949.

Έτσι οι μικροκτηματίες, οι μικροκαλλιεργητές, οι μικροτσομπάνηδες ευτύχησαν να έχουν συμπαραστάτη και αρωγό έναν γίγαντα που τους στήριζε με: πίστωση χρημάτων, προμήθεια σε ανταγωνιστικές τιμές πρώτων υλών, λιπασμάτων, φαρμάκων, ζωοτροφών κ.ά., ακόμη δε ουσιαστικότερο καλές/βέλτιστες τιμές στα προϊόντα τους, λάδι, γάλα. Τούτο παρεμβαίνοντας υπέρ και για λογαριασμό τους στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, σε δημοπρασίες, κ.ά.

Ο συνεταιρισμός μας υπήρξε πνεύμονας ανακούφισης των Αντισσαίων αγροτών, που έτσι απέκτησαν ανθρώπινη υπόσταση. Εξαφάνισε τη φτώχεια, την τοκογλυφία, τη μιζέρια, γενικά τα δεινά τους. Το κτίσιμο, τέλος, του εργοστασίου (ελαιοτριβείο, αλευρόμυλος) επέτυχε το ως τότε αδύνατο. Να αρχίσουν οι ελιές των Τελωνίων (Άντισσας) να «λαδίζουν»!

Έγραφα, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα «ΑΝΤΙΣΣΑ» το 1983: «….Μια άλλη διαπίστωση του (Γ. Φωτιάδη) ήταν πως στον τομέα της ελαιοπαραγωγής η κατάσταση ήταν δραματική για τους ελαιοκαλλιεργητές του χωριού, γιατί ο κόπος τους ούτε λίγο ούτε πολύ χανόταν μέσα στα “ταγάρια” αυτών που είχαν τα λιοτρίβια. Έτσι η απόδοση της Αντισσιώτικης ελιάς την εποχή αυτή ήταν συνήθως δέκα ή ακόμη και δεκαπέντε οκάδες ελιές μία οκά λάδι -και αυτό μπουζάς σκέτος- γιατί όπως λέγαν “οι έρμες οι Τελωνιάτσες ελιές δεν λαδίζουν”...».

Με το που λειτούργησε το εργοστάσιό του, άρχισαν να «λαδίζουν» οι ελιές και τα πιθάρια των ελαιοπαραγωγών και σταμάτησαν να «λαδίζουν» τα ταγάρια των λιοτριβιών.

Ως αναφέρεται στο βιβλίο του Π. Φραγκέλλη «Η ΑΝΤΙΣΣΑ» (1995), ο συνεταιρισμός είχε 520 συνεταιριστικές μερίδες. Επειδή δε κάθε οικογένεια μπορούσε να έχει μία μόνο, σχεδόν όλο το χωριό ήταν μέλη του.

Τούτος μακροημέρευσε, παρέχοντας υψηλές υπηρεσίες για τρεις και πλέον γενεές. Κυψέλη προσφοράς. Στα 90 χρόνια του, ο μόχθος των γεωργών και κτηνοτρόφων του χωριού στο ακέραιο πια μετουσιωνόταν σε: διαβίωσή τους ανθρώπινη, σε παιδιών τους σπούδαγμα, θυγατέρων προίκες, γιων σιρμαγιές, γερόντων γεροντικά κ.ά.

Για πολλές δεκαετίες, είχε πορεία δημιουργική. Σιγά-σιγά όμως ο σωσίβιος αυτός φορέας της αντισσιώτικης αγροτιάς αδρανοποιήθηκε. Γράφω το παρόν ομολογουμένως με πόνο ψυχής. Ο συνεταιρισμός Αντίσσης, απ’ τον οποίο ως παιδί συνεταιριστή ευεργετήθηκα τα μέγιστα, σήμερα ατυχώς απαντά ουσιαστικά μόνο στα χαρτιά.

Έπαψε να παρέχει την όποια πίστωση.

Έπαψε να προμηθεύει λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές, κ.λπ.

Έπαψαν να λειτουργούν το γραφείο και οι αποθήκες του.

Έπαψε να έχει το όποιο προσωπικό.

Έπαψε, το χειρότερο όλων, να έχει εκλεγμένη Διοίκηση. Έχει διορισμένη. Τελευταίο κατ’ αυτού «κτύπημα» υπήρξε το ότι η «ναυαρχίδα του», το εργοστάσιό του, την ελαιοκομική περίοδο 2016 δεν λειτούργησε. Οι συνεταιριστές του μετά από 70 χρόνια (!) αναγκάστηκαν να αλέσουν τη σοδειά τους σε ιδιωτικά ελαιοτριβεία!

Έπαψε , απλά, να υπάρχει.

Πληροφορούμαι ότι επίκεινται εκλογές ανάδειξης Δ.Σ. Εύχομαι αυτό να αποτελέσει σημείο καμπής και ανάκαμψης τού επί γενεές σωτήριου αυτού φορέα της Άντισσας. Αλλιώς, το τέλος εποχής και η διάλυσή του με μαθηματική ακρίβεια θα επέλθει αναπόδραστα.

 

Τα διεθνή πολιτικά πράγματα, μοιάζουν με «κινούμενη άμμο». Αστάθεια σ’ όλη την Υφήλιο. Η τρομοκρατία των τζιχατζιστών έχει απλώσει παντού στη Γη τα βρόχια της, ο πόλεμος είναι παρών (Συρία) ή και εν δυνάμει (Β. Κορέα), κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα κλονίζουν χώρες (Υεμένη, Βενεζουέλα, Σομαλία, Νότ. Ασία, κ.ά.), η λιτότητα συνθλίβει λαούς (ΝοτιοΕυρωπαίους, κυρίως τους Έλληνες), τα φαντάσματα του Ναζισμού, της ακροδεξιάς ρητορικής και πρακτικών τη ανοχή νεοφιλελεύθερων δοξασιών, νεκρανασταίνονται (Νότος των ΗΠΑ, Εσθονία), κ.άλ..

Στη χώρα μας ατυχώς, η κατοχή (οικονομική) οδηγεί τη ράτσα μας σε συνθήκες ακόμη και εξάλειψης από προσώπου Γης. Αφανισμού της. Αυτό ατυχώς προοιωνίζουν προβλέψεις, πως ως το 2050 θα έχουμε συρρικνωθεί κατά 18% στα ~9.000,000, μόνο. Τούτο σε συνδυασμό προς, τη φτώχεια, ανεργία, «κατάρρευση» του κοινωνικού κράτους, υπογεννητικότητα, μετανάστευση νέων, και λοιπούς αρνητικούς παράγοντες, αθροιστικά, απειλούν με αφανισμό το γένος των Ελλήνων.

Ας ελπίσουμε ότι «ο καλός Θεός της Ελλάδος» θα παρέμβει, έστω και την τελευταία στιγμή, σώζοντας μας πάλι.

Πλέον των εσωτερικών μας, έχουμε και την ατέλειωτη επιθετικότητα της Τουρκίας, που με παραβιάσεις, υπερπτήσεις, κ.λπ., των αεροπλάνων της πάνω απ’ το Αιγαίο και τα νησιά μας, την προβολή του θέματος «γκρίζες ζώνες», την επιχειρούμενη αναμόχλευση της συνθήκης της Λωζάννης, τα «παιχνίδια» της στο προσφυγικό-μεταναστευτικό, την αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ, κ.λπ. επιτείνουν την ανασφάλεια μας.

Σαν μη μας φτάνουν όλα αυτά, έχουμε και μια «ανοικτή» πληγή, ικανή ανά πάσα στιγμή να κακοφορμίσει και σε βάθος χρόνου να αποδομήσει το δημογραφικό ιστό της χώρας. Κυριολεκτικά, βόμβα βραδυφλεγής. Η συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ» (2003). Σ’ αυτή, προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων» από χώρες της ΕΕ, πίσω σ’ εκείνη που πρωτομπήκαν. Ουδέποτε τροποποιήθηκε και έτσι αναπόφευκτα, κάποτε θα εφαρμοζόταν. Ας μη ξεχνούμε, ο πολύς κ. Σόιμπλε, έκανε να εμπεδώσουμε το «pacta sunt servanda», δηλ. οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται.

Στα τέλη του 2016, η Γερμανία δίκην επισπεύδουσας ανήγγειλε ότι θα άρχιζε να θέτει σε εφαρμογή τη «Δουβλίνο ΙΙ». Ειδικότερα, το άρθρο περί επαναπροώθησης στη χώρα της πρώτης εισόδου στην Ε.Ε. (Ελλάδα, εκ δευτέρου Ιταλία, Ισπανία), τους όποιους «ξένους» δεν δικαιολογούνται να παραμένουν στο έδαφός της. Θα το έκανε, για τους αιτήσαντες άσυλο μετά το Μάρτιο 2017.

Για την πρόβλεψη πραγμάτων στην πολιτική, δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες. Χρειάζεται ορθός λόγος, για να συσχετίζεις πράγματα και καταστάσεις.

Στη βάση αυτών εν αναφορά προς τη «Δουβλίνο ΙΙ» και τα εξ αυτής συνεπαγόμενα, σε επιστολή μου (θέρος 2014) προς τους βουλευτές των νομών του Αιγαίου της τότε συγκυβέρνησης, μεταξύ άλλων έγραφα:

«Άραγε εσείς οι βουλευτές της συγκυβέρνησης Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούσατε να διεκδικήσετε από την Κυβέρνηση την υποβολή προς τα όργανα της Ε.Ε. του αιτήματος της τροποποίησης ή έστω της βελτίωσης υπέρ της χώρας μας της συνθήκης “ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ”;».

Σημειωτέον ότι, τότε η Ελλάδα κατείχε την Προεδρία της Ε.Ε. και θεωρούσα ότι ήταν ευκαιρία να θέσει το θέμα. Έληξε η Προεδρία μας και επ’ αυτού ατυχώς, ουδέν έγινε.

Ακόμη σε σχετικό άρθρο μου, εδώ, το φθινόπωρο 2014, εξηγούσα το γιατί και πώς βάσει της συνθήκης αυτής προβλέπεται η επαναπροώθηση «ξένων», τονίζοντας ότι τελικά τούτο οδηγεί στο «στοίβαγμα» τους στην ταλαίπωρη Ελλάδα. Και συνέχιζα:

«…Αφ’ ότου, δε, ολοκληρώθηκε το ανεγερθέν τείχος στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα, η όλη διακίνηση των “ξένων” γίνεται πια διά θαλάσσης. Ως Λέσβο, τούτο μάς επηρεάζει πολύ».

Στην προς τους βουλευτές προαναφερθείσα επιστολή, προσέθετα: «Τούτο (η αλλαγή της Δουβλίνο ΙΙ) δε μάλιστα να γίνει όσο το δυνατό γρηγορότερα, αφού οι εκτιμήσεις των διεθνών ΜΜΕ είναι ότι το φαινόμενο (εισόδου «ξένων») είναι συνεχώς ογκούμενο!!».

Πράγματι, το μεταναστευτικό κύμα από μερικές χιλιάδες (2014) ογκώθηκε στο ~ 1.000.000 το 2015, εκ των οποίων το ~ 60% πέρασε απ’ το νησί μας. Βέβαια η σχετική συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας του 2016 (σε συνδυασμό προς τους φράκτες που υψώθηκαν από κάποιες ευρωπαϊκές χώρες στα σύνορα τους), περιόρισε στο ελάχιστο τις μεταναστευτικές ροές.

Τελευταία, αυτές άρχισαν να αυξάνονται, τη ανοχή της Τουρκίας και στα νησιά μας ήδη υπάρχουν περί τις 15.000 «ξένοι». Τα πράγματα είναι πάλι «ρευστά». Τούτο είναι πια ξεκάθαρο. Έτσι, ο άμεσα βιώνων την όλη κατάσταση, δήμαρχος Λέσβου, Σπ. Γαληνός, προ ημερών αναρωτήθηκε «άραγε ισχύει η συμφωνία Ευρώπης - Τουρκίας ή όχι;».

Αρχές Αυγούστου, ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, συμπατριώτης μας, Γ. Μουζάλας, επιβεβαίωνε πως η Γερμανία πρόκειται να αρχίσει να επαναπροωθεί πρόσφυγες στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Κανονισμού Δουβλίνου. Σε συνέντευξή του προς γερμανικά μέσα, δήλωνε: «Πριν λίγες μέρες εγκρίναμε μικρό αριθμό επιστροφών προσφύγων που σχετίζονται με τον Κανονισμό του Δουβλίνου, από τη Γερμανία και μερικές άλλες χώρες μέλη της Ε.Ε.. … Κατανοώ ότι οι κυβερνήσεις θέλουν να δείξουν στους πολίτες τους ότι κάνουν κάτι. Γι’ αυτό θέλω να τις βοηθήσω».

Τελικά, ο ίδιος επιβεβαίωσε τούτο στην έγκριτη εφημερίδα «Guardian» του Λονδίνου περί τα τέλη Αυγούστου.

Νέα κερκόπορτα και πάλι;!

Συνδυάζοντας όλα τα ανωτέρω και εφ’ όσον τη αδεία του νέο-Σουλτάνου αρχίσει ξανά «η κάθοδος των μυρίων» στα νησιά μας, είναι πρόδηλο ότι η εφαρμογή της «Δουβλίνο ΙΙ» κατά τα προλεχθέντα, θα κάνει τη μεγάλη σε καρδιά χώρα μας, αλλά μικρή σε έκταση. να μετατραπεί σιγά-σιγά σε «αποθήκη ψυχών».

Ρητορική ερώτηση: «Στρουθοκαμηλίζουμε», περιμένοντας το τέλος της ράτσας;!

 

 

 

 

 

Ανάπτυξη! Μία λέξη που πάντα με γοήτευε. Με μαγνήτιζε. Τούτο όχι τυχαία, αλλά γιατί τα καλά της, τα γεύθηκα και μάλιστα πλουσιοπάροχα στη ζωή μου, τόσο σε οικογενειακό όσο και σε κοινωνικό-εθνικό επίπεδο. Μέσω αυτής, μου έδωσαν τη δυνατότητα οι αείμνηστοι γονείς μου (Χαράλαμπος, Ελπινίκη) και πολλοί φορείς (Οικοτροφείο Αριστευόντων Μαθητών Μυτιλήνης, Ίδρυμα Γ. Βοστάνη, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Ίδρυμα Έλενας & Ελ. Βενιζέλου) να αποκτήσω μόρφωση, παιδεία και γνώση. Έτσι μπόρεσα, ως άτομο να ευτυχήσω, ως οικογενειάρχης και γονέας δε, να συμβάλλω στην ευδοκίμηση της οικογένειάς μου. Για τα προς στην κοινωνία οφειλόμενα μου, ως μη αγνώμων, προσπάθησα να ανταποδώσω φυσικά τα πρέποντα, μέσα στις δυνατότητες μου, ως ενεργός πολίτης και όχι μόνο.

Οι κύριοι παράγοντες της ανάπτυξης ως γνωστόν είναι: Κεφάλαιο, εργασία, διοίκηση. Ταξινόμηση τους κατ’ αξία δεν οριοθετείται. Η αρμονική όμως μεταξύ τους συνέργεια φέρει αποτελέσματα, άριστα.

Πάντως, η εργασία παίζει σημαντικότατο ρόλο. Δι’ αυτής, ο άλλος θεμελιώδης παράγοντας, το κεφάλαιο «αυγατίζει». Παράγει. Παράγει αγαθά, χρήμα, θέσεις εργασίας, πλούτο, γενικά ευημερία. Το κεφάλαιο χωρίς εργασία μένει στάσιμο και με το χρόνο απομειώνεται. Σ’ ό,τι αφορά τη διοίκηση, αναμφίβολα ο ρόλος της είναι ανεκτίμητος. Συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη. Διοίκηση, δηλ. το «μυαλό». Οι οικογένειες που το κεφάλι, ο οικογενειάρχης, κρατά καλά το τιμόνι με στιβαρότητα, σύνεση αλλά και όραμα, προοδεύουν και μεγαλουργούν. Παραδείγματα διεθνώς, άπειρα. Σε εθνικό επίπεδο, επίσης αμέτρητα. Αναφέρω δύο χαρακτηριστικά: Ωνάσης, Μποδοσάκης. Το να γράψω τι δημιούργησε ο καθένας, παρέλκει. Όμως δεν παρέλκει να πω ότι οι «αυτοκρατορίες» τους κλονίστηκαν ή και διαλύθηκαν με το θάνατό τους.

Αυτό το δεδομένο, σε επίπεδο κοινωνίας και κράτους, οδήγησε τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο όταν προ αιώνος θεσμοθετούσε τα των ανωνύμων εταιρειών (Α.Ε.) και κωδικοποιώντας την ιδιότητα του διοικούντος μία Α.Ε., να ορίσει ότι τούτος «πρέπει να διοικεί αυτήν, δίκην καλού οικογενειάρχου». Αναλλοίωτα, ισχύει και σήμερα. Το αυτό βέβαια ισχύει και για τον διοικούντα ένα φορέα. Προδήλως, σε πολύ - πολύ μεγαλύτερη φυσικά κλίμακα, το αυτό ισχύει για το «διοικητή» Κράτους. Τον Κυβερνήτη του.

Τούτος ο απλός ορισμός για τον εκάστοτε Κυβερνήτη μας, δυστυχώς δεν είχε εφαρμογή, τουλάχιστον απ’ την Μεταπολίτευση και μετά. Ατυχώς αυτό καταφαίνεται, απ’ το αποτέλεσμα, που βιώνεται δυστυχώς απ’ όλους μας. Οι Πρωθυπουργοί των σαράντα τελευταίων χρόνων, δεν διοίκησαν την πατρίδα «δίκην καλού οικογενειάρχου». Χρέη επί χρεών. Διαχρονικά το χρέος διογκωνόταν. Ως ποσοστό % του ΑΕΠ τούτο, κατά πως το κατέλειπε ο εκάστοτε απερχόμενος Πρωθυπουργός, αποδίδει γλαφυρά την αλήθεια του πράγματος:

Κων/νος Καραμανλής (1981), ~27, Ανδρ. Παπανδρέου (1989) ~66, Συγκυβέρνηση (1991). ~74, Κ. Μητσοτάκης (1993) ~101, Ανδρ. Παπανδρέου (1996) ~102, Κ. Σημίτης (2004) ~99, Κώστας Καραμανλής (2009) ~114, ΓΑΠαπανδρέου (2010) ~125.

Σε απόλυτους αριθμούς τούτο, ~250 δισ. ευρώ.

Έτσι, το επαχθές αυτό χρέος μάς οδήγησε στα μνημόνια, για να μη χρεοκοπήσουμε. Και παρ’ όλη την ατέλειωτη λιτότητα, το στύψιμο του Λαού (πάρθηκαν σε βάρος μας μέτρα ~75 δισ. ευρώ) που επέβαλαν οι «καλοί» μας εταίροι στα επτά μνημονιακά χρόνια, σήμερα χρωστούμε ~190 % του ΑΕΠ , ήτοι ~300 δισ. ευρώ. Δηλ. για να ξεχρεώσουμε, θα πρέπει να δώσουμε στους δανειστές μας για ~2 χρόνια το εισόδημά μας όλοι οι Έλληνες, χωρίς να φάμε, χωρίς να πιούμε, χωρίς να γιατρευτούμε, χωρίς…, χωρίς…, χωρίς να ξοδέψουμε έστω και ένα ευρώ! Τραγικά, αληθινό! Φυσικά, ανέφικτο. Τούτο σημαίνει ότι για να ξεχρεώσουμε, όντας δυστυχώς υποτελείς χρέους, θα «πάρει» χρόνια.

Τούτα όλα δε, διότι ενώ οι Κυβερνήτες μας φρόντισαν να φορτώσουν στις πλάτες του Λαού χρέη πάνω από ένα ΑΕΠ (ο τελευταίος, Κώστας Καραμανλής το παρέδωσε στο ~114%), αλλά και να μας βάλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), δεν φρόντισαν όμως να διασφαλίσουν τα καλά μιας ομοσπονδίας.

Στις ΗΠΑ που από συστάσεως τους λειτουργούν ως ομοσπονδία, όταν μία πολιτεία οδηγείται σε χρεοκοπία, τότε παρεμβαίνει η κεντρική διοίκηση, το κεντρικό θησαυροφυλάκιό αποτρέποντας την, όπως έγινε με την Καλιφόρνια προ ετών.

Εδώ, στην κατ’ όνομα Ε.Ε., που ασφαλώς ουδέποτε απέκτησε ενιαία κρατική οντότητα (με κοινά σώματα ασφαλείας/στρατό, κοινή εξωτερική πολιτική, το μόνο κοινό είναι το νόμισμα), τα πράγματα διαφέρουν. Χρωστάς ως κράτος-μέλος της, τότε για να μη χρεοκοπήσεις θα πρέπει να «πληρώσεις». Χωρίς πολλές περιστροφές, πρέπει να στυφτείς «ως λεμονόκουπα» για να μην επιτρέψουν οι «αλληλέγγυοι εταίροι σου» να χρεοκοπήσεις. Το πώς θα σε «ξεζουμίσουν» οι εταίροι; Αυτοί ξέρουν. Ξέρουν και μάλιστα πολύ καλά, όντας απόγονοι των Ευρωπαίων εκείνων που επί αιώνες απομυζούσαν τον πλούτο όλης της Υφηλίου. Αυτοί είναι οι δανειστές μας. Έτσι το κοινοτικό κεκτημένο «αλληλεγγύη», ξεχάστηκε για μας και το μόνο που έμεινε ήταν να υποστούμε την ταπείνωση, το διεθνή εξευτελισμό όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής (οικονομική) που ζούμε.

Υπάρχει σωτηρία; Αν ναι, πώς; Μόνο με την ανάπτυξη. Αιτηματική αναγκαιότητα. Αν αυτή είναι ρυθμού των συνήθως Ευρωπαϊκών, δυστυχώς τούτο θα κρατήσει γενεές. Μόνο αν συνέβαινε κάτι το αλματώδες, ως εκείνο που αδιάλειπτα προβάλλει ο συνάδελφος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Σύμβουλος της Κυβέρνησης του Καναδά, Αντ. Φώσκολος, θα μπορούσαμε να ελευθερωθούμε σύντομα. Ο Αντ. Φώσκολος ομιλεί περί υπάρξεως υδρογονανθράκων στο υπέδαφός μας, αξίας πάνω από 2 τρισ. ευρώ και ετήσια απόδοση ~50 δισ. ευρώ. Αν τους εκμεταλλευθούμε επ’ ωφελεία μας, τότε θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε σχετικά σύντομα απ’ τα βρόχια των τοκογλύφων μας.

Άραγε γίνονται θαύματα, στον 21ο αιώνα;!…

 

 

 

 

 

Όταν στο νησί το 2012 γινόταν η διαβούλευση για την εγκατάσταση των 153 ανεμογεννητριών του project Ρόκας-Iberdrolla, ισχύος 306 MW (οι εγκαταστημένες τότε, ήταν μόνο ~15 MW), μεγάλος προβληματισμός και έντονη αντιπαράθεση αναπτύχθηκε μεταξύ των υπέρ και των κατά Λεσβίων.

Ο νομοθέτης, αναγνωρίζοντας ότι οι περιοχές υποδοχής Αιολικών Πάρκων επιβαρύνονται περιβαλλοντικώς (οπτικώς, θόρυβος, άλλως) ορίζει, οι ηλεκτροπαραγωγοί να καταβάλουν ποσοστό των εσόδων τους ως αντισταθμιστικά οφέλη στις κοινότητες όπου τα πάρκα εγκαθίστανται.

Για μια πρωτόγνωρα μεγάλη στη Λέσβο επένδυση όπως η προαναφερθείσα (~800.000.000 ευρώ), κανένας επιστήμονας ή φορέας της δεν είχε ασχοληθεί σχετικά και έτσι οι κάτοικοι της, ειδικότερα των χωριών όπου αυτά θα εγκαθίσταντο, δεν είχαν την απαιτούμενη πληροφόρηση.

Το κενό κάλυψε η αυτοβούλως γενομένη μελέτη απ’ τον εξ Ανεμώτιας εξαιρετικό συνάδελφο και φίλο Νίκο Κουτρούπη. Τα συμπεράσματα της, παρουσίασε σε συνδιάσκεψη παραγόντων των χωριών του Ορδύμνου στο Σκαλοχώρι. Ακόμη, ων μέλος του, υπέβαλε το κείμενό του στο σύνδεσμό «Πιττακός ο Μυτιληναίος», όπου επεξεργάσθηκε περαιτέρω απ’ τους νομικούς μας και έτσι προέκυψε τελικά η θέση με την οποία τοποθετηθήκαμε σχετικώς όπου και οπότε χρειάστηκε. Τα βασικά της σημεία, είναι:

«Σύμφωνα με το άρθρο 25 του Νόμου 3468/2006 όπως αυτό έχει τροποποιηθεί από το άρθρο 7 του Νόμου 3851/2010, ο παραγωγός ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ επιβαρύνεται με ειδικό τέλος 3 % επί της προ ΦΠΑ τιμής πώλησης της παραγομένης ηλεκτρικής ενέργειας στο Διαχειριστή του Συστήματος. Εξ αυτού του ειδικού αυτού τέλους το 1,7 % αποδίδεται στους ΟΤΑ πρώτου βαθμού μέσα στα διοικητικά όρια των οποίων είναι εγκατεστημένοι οι σταθμοί ΑΠΕ και διέρχονται οι Γραμμές σύνδεσης με το Δίκτυο ή το Σύστημα. Το ποσό αυτό διατίθεται “υποχρεωτικά και αποκλειστικά” σε ποσοστό 80% για “την εκτέλεση περιβαλλοντικών δράσεων, έργων τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης” στις περιοχές εντός των ορίων του Δημοτικού ή Κοινοτικού Διαμερίσματος όπου είναι εγκατεστημένοι οι σταθμοί παραγωγής ή διέρχονται οι γραμμές σύνδεσης και σε ποσοστό 20 % στην υπόλοιπη περιφέρεια του οικείου ΟΤΑ πρώτου βαθμού».

Παρ’ όλο πως το project Ρόκας - Iberdrolla δεν προχώρησε, κερδήθηκε η προαναφερθείσα συγκροτημένη σχετική γνώση.

Οι περισσότερες ανεμογεννήτριες, ~12 MW, είναι εγκαταστημένες στις περιοχές της Άντισσας, Σκαμιούδας και Ακρόχειρα.

Με βάση τα ανωτέρω, προχωρήσαμε να δούμε τι «έφεραν» αυτές στην Άντισσα, για «περιβαλλοντικές δράσεις, έργα τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης».

Για την προ «Καλλικράτη» περίοδο δεν μάθαμε πόσα χρήματα ήρθαν στην Άντισσα μέσω του π. Δήμου Ερεσού-Αντίσσης και τι έργα ως τα προαναφερόμενα έγιναν.

Εν αναφορά προς την μετά το 2010 περίοδο, που δημιουργήθηκε ο Δήμος Λέσβου, απευθυνθήκαμε στη ΔΕΗ. ΔΕΔΔΗΕ, κ.λπ., που μας απήντησαν ότι, οι ηλεκτροπαραγωγοί των αιολικών πάρκων Σκαμιούδας, Ακρόχειρα και Καστριού (Σκαλοχωρίου) καταβάλουν τα κατά νόμο οφειλόμενα, στο Δήμο Λέσβου.

Τα αντιστοιχούντα στην Άντισσα, λέγεται ότι είναι γύρω στα 140.000 ευρώ/χρόνο.

Έθεσα την υπόθεση επανειλημμένως προφορικώς και εγγράφως στον τότε δήμαρχο Δημ. Βουνάτσο, ο οποίος ως νομικός γνώριζε τα θεσμικώς ισχύοντα. Επειδή επί δύο και πλέον χρόνια ο κ. δήμαρχος, κατά πως συνήθιζε δεν πήρε σχετική απόφαση, ομάδα ενεργών πολιτών της Άντισσας, δώδεκα τον αριθμό, με επικεφαλής το γράφοντα τούτο, του στείλαμε εξώδικο πρόσκληση το 2013. Σ’ αυτήν αφού διεξοδικά αναφέραμε τα απ’ το νόμο ισχύοντα, ζητούσαμε να μας πληροφορήσει πόσα έχει εισπράξει σχετικώς ο Δήμος ανά έτος, από της συστάσεως του (01.01.2011) ως το 2013 (Νοέμβριο). Επίσης, εκ των εισπραχθέντων στην περίοδο αυτή, ποία έργα για «εκτέλεση περιβαλλοντικών δράσεων, τοπικής ανάπτυξης και κοινωνικής υποστήριξης» πραγματοποιήθηκαν στην Άντισσα.

Τέλος, να μας πληροφορήσει πότε και πώς προτίθετο ο Δήμος «να δρομολογήσει έργα αντίστοιχα προς τις προβλέψεις των νόμων στο χωριό μας Άντισσα ύψους 700.000 - 800.000 ευρώ τα οποία αθροιστικά εισπράχθηκαν από το Δήμο Λέσβου και τον προκάτοχο αυτού στην περιοχή των Ανεμογεννητριών αυτόν τον Ερεσού-Αντίσσης από της εφαρμογής του νόμου αυτού το 2006 ως και σήμερα».

Στην πίεσή μας αυτή, ο κ. Βουνάτσος ανακοίνωσε στους Αντισσαίους σε κοπή της πίττας της Κοινότητας το Γενάρη 2014 καταχειροκροτούμενος, ότι στον υπό ψήφιση προϋπολογισμό θα υπήρχε κωδικός για τα στην Άντισσα οφειλόμενα αντισταθμιστικά.

Τελικά, η ανακοίνωση αυτή απεδείχθη ψευδής. Οι σχετικές σπερμολογίες των περί το δήμαρχο Βουνάτσο περί δήθεν υπάρξεως κωδικού εξαφανίστηκαν με την προς εμάς απάντηση του νέου δημάρχου Σπ. Γαληνού το φθινόπωρο 2014. Ατυχώς, ο εξαγγελθείς κωδικός ουδέποτε υπήρξε. Απεδείχθη δηλ. «άνθρακες ο θησαυρός».

Στην επιστολή του αυτή, ο δήμαρχος Σπ. Γαληνός μάς πληροφορούσε ότι γνωρίζει τι δικαιούται η Άντισσα από τα αντισταθμιστικά οφέλη και κατέληγε:

«Θα ήθελα να τονίσω ότι στοχεύουμε γενικότερα προς αυτή την κατεύθυνση σε ό,τι αφορά τις δραστηριότητες αξιοποίησης της περιουσίας του Δήμου Λέσβου που βρίσκεται στα όρια των κοινοτήτων. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη προσπάθεια φυσικά εντάσσεται και η περίπτωση της Άντισσας και των ανωτέρω αιολικών πάρκων…».

Παρά την παρέλευση δυόμισι ήδη χρόνων ατυχώς τα αντίστοιχα ποσά, εξακολουθούν να λιμνάζουν στο ταμείο του Δήμου ή χρησιμοποιούνται για άλλα έργα, πάντως όχι στην Άντισσα.

Συμπερασματικά η από το δήμαρχο Βουνάτσο αντιμετώπιση του θέματος των αντισταθμιστικών αυτών οφελών για την Άντισσα, είναι η ίδια και απ’ τον δήμαρχο Γαληνό. Απλά, δηλ. ο νόμος παραβιάζεται, και η Άντισσα/Αντισσαίοι δεν χρησιμοποιούν αυτά που δικαιούνται επ’ ωφελεία τους.

«Αποδοχή ιδεών…

Ο δημιουργός ιδεών, νοιώθει την ικανοποίηση που του ανήκει, όταν οι ιδέες του λαμβάνουν την αποδοχή που τους πρέπει, από τις ομάδες ανθρώπων στις οποίες αυτές απευθύνονται. Αυτό ένοιωσε και ο γράφων το παρόν στην χθεσινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας». Τούτο, έγραφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (μ.κ.δ), όταν στη Γ.Σ. του Συλλόγου τo 2015, ψηφίστηκε ομόφωνα η ιδέα μου. Δηλ. να αδελφοποιηθεί η Άντισσα με την ιστορική και κραταιά στην αρχαιότητα Σπάρτη.

Τούτη μου γεννήθηκε το 2004 και τόλμησα να στείλω σχετική επιστολή στο δήμαρχο της Σπάρτης, κοινοποιώντας την στο Τ.Σ. Αντίσσης. Συνδετικός κρίκος της αδελφοποίησης, ο μεγάλος Αντισσαίος κιθαρωδός του 7ουπ.Χ. αιώνα, Τέρπανδρος, που εγκατασταθείς στη Σπάρτη, κατάφερε με την τέχνη, το ταλέντο και τη σοφία του, να ενώσει τους τότε από εμφύλιο σπαρασσόμενους Σπαρτιάτες. Έτσι ο μέτοικος Τέρπανδρος κυριολεκτικά «λατρεύτηκε» στη Σπάρτη». Ακόμη και μετά θάνατο, για γενεές στη βουλή των Σπαρτιατών, υπήρχαν τα πρωτεία των απογόνων του και συνέχεια των Λεσβίων.

Στην επιστολή μου αυτή αναφερόμουν στα σχετικά ιστορικά στοιχεία και κατέληγα ότι οι σύγχρονοι Αντισσαίοι είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι για το μεγάλο μας αυτό προπάτορα. Ανέφερα ακόμη ότι προς τιμή του, το Δημοτικό μας Σχολείο ονομάζεται «Τερπάνδρειο» (απ’ το ΄30). Επίσης, ότι τού στήσαμε την προτομή σε πλατεία στην είσοδο του χωριού. (Τούτο αρχές του ΄90, με δαπάνη του Συλλόγου της Αθήνας, επί προεδρίας μου).

Οι Σπαρτιάτες αποδέχθηκαν την πρότασή μου. Οι του Δήμου Ερεσού-Αντίσσης (όπου το Τ.Σ. Αντίσσης παρέπεμψε το θέμα) επί δημαρχίας Π. Αμπατζή, ΟΧΙ!. Όπως τις άλλες προτάσεις μου έτσι και αυτή, την πέταξε στο «καλάθι των αχρήστων». Στην εντολή που η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου τού έδωσε να φέρει τις προτάσεις μου προς συζήτηση στο Δ.Σ. του Δήμου και να υπάρξει θέση επ’ αυτών, περιλαμβανόταν κι αυτή.

Ατυχώς και ο νέος δήμαρχος (2006), Σ. Καρδαράς, παρ’ όλο ότι άλλες προτάσεις μου, κατά την εντολή της Περιφέρειας, έφερε στο Δ.Σ. όπου και ψηφίστηκαν ομόφωνα (Πανεπιστημιακή Σχολή Επιστημών Γής, απότιση τιμής στον ήρωα Α.Φ. Μαραγκό), αυτή δεν τίμησε. Ούτε ακόμα κι όταν ο δήμαρχος Σπάρτης, Σαράντος Αντωνάκος, τού έστειλε το 2007, την επιστολή: «Πριν από δύο περίπου χρόνια, πήρα μία επιστολή του συμπατριώτη σας κ. Παναγ. Ιορδάνη, ο οποίος σκέφθηκε ότι οι δύο πόλεις, η Άντισσα και η Σπάρτη είναι πρέπον να αδελφοποιηθούν, αφού συνδέονται με μία εξέχουσα προσωπικότητα της Ελληνικής αρχαιότητας, τον κιθαρωδό Τέρπανδρο από την Άντισσα, ο οποίος έζησε στη Σπάρτη, αγάπησε την πόλη, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους Σπαρτιάτες.

Παρακαλώ να έλθει η πρότασή μου στο Δημοτικό σας Συμβούλιο και εφόσον η απόφασή του είναι θετική, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες».

Δυστυχώς ο Σ. Καρδαράς ουδέν έπραξε. Στην περίοδο «αγρανάπαυσης» αποφάσεων-πράξεων της δημαρχίας Βουνάτσου, ούτε καν να θέσω δεν τόλμησα, το καθαρά πολιτιστικής υφής αυτό θέμα.

Το φθινόπωρο του ’14 σκέφθηκα και το προέβαλα στα μ.κ.δ.. Πολλοί Λέσβιοι, άνθρωποι των γραμμάτων, της τέχνης, ενεργοί πολίτες ενδιαφέρθηκαν. Ομολογώ πως εξεπλάγην ευχάριστα απ’ το δήμαρχο Λέσβου, Σπ. Γαληνό. Αν και δεν του είχα στείλει σχετική επιστολή, ευαισθητοποιηθείς απ’ τη δημοσιοποίηση στα μ.κ.δ., μου έγραφε: «Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια στον προϋπολογισμό του Δήμου (2015) για τα έξοδα της πραγματοποίησης της Αδελφοποίησης. Μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός από το Δημοτικό Συμβούλιο θα είμαστε σε θέση να αντλήσουμε τους πόρους ώστε...».

Η προαναφερθείσα απόφαση της Γ.Σ. του Συλλόγου Αντισσαίων, όριζε ο Σύλλογος να αναλάβει την πρωτοβουλία ώστε σε συνεργασία με το Δήμο Λέσβου να υλοποιηθεί η εν λόγω ιδέα.

Ως αρχές του 2016, το Δ.Σ. του Συλλόγου ουδέν σχετικό έπραξε. (Ουσιαστικά αγνόησε την εντολή του κορυφαίου οργάνου του Συλλόγου, Γ.Σ., απαξιώνοντας την δε τελείως ούτε στην εφημερίδα του, «Ηχώ της Άντισσας» δημοσίευσε). Απ’ την άλλη, η αυτοδέσμευση του δημάρχου (2014) ουδέν αποτέλεσμα είχε, αν και ψηφίσθηκε ο προϋπολογισμός (2015). Έτσι εν όψει της ψήφισης του νέου (2016), έστειλα στο δήμαρχο επιστολή, συναποστέλλοντας το αντίγραφο της απόφασης της Γ.Σ. του Συλλόγου και κατέληγα:

«Περαίνων, επαναλαμβάνω την ακροτελεύτια παράγραφο της από 20.01.2015 επιστολής μου: Προσβλέπω στην εκ μέρους σας δρομολόγηση της υποθέσεως αυτής, κατά τα της δικής σας από 30.10.2014 επιστολής, μόλις ψηφισθεί ο καινούργιος προϋπολογισμός του Δήμου. Τούτο, αναμφισβήτητα θα μου δώσει τη χαρά…».

Ατυχώς, ο κ. δήμαρχος ουδέν απήντησε. Το χειρότερο, παρ’ όλο ότι έχει πια ψηφισθεί και ο προϋπολογισμός του 2017, ουδέν ανακοινώθηκε για σχετική πολιτιστική δράση.

Αδελφοποιήσεις κατά τον κώδικα Τ.Α., γίνονται για διάφορους λόγους.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα χωριά Δαφνούλα Χίου και Δαφνούλα Σερρών αδελφοποιήθηκαν, επειδή έχουν το ίδιο όνομα.

Απορώ πώς εμείς ένα τέτοιας ιστορικής βαρύτητας δεδομένο για την αδελφοποίηση της Άντισσας με τη Σπάρτη, δεν εκμεταλλευόμαστε;!.

Ολόκληρη Σπάρτη «καταδέχεται» να αδελφοποιηθεί με τη συγκριτικά ταπεινή Άντισσα, ενώ εμείς οι Αντισσαίοι, κατ’ επέκταση οι Λέσβιοι (λόγω των καποδιστριακοκαλλικρατείων στρεβλώσεων), περί «άλλων τυρβάζουμε».

Τελειώνοντας, καταθέτω ότι θα είχα παραιτηθεί της υποθέσεως, αν δεν είχα λάβει την προαναφερομένη αυτόκλητα σταλμένη επιστολή του δημάρχου Σπ. Γαληνού. Αυτή με έκανε και έγραψα το παρόν.

Αρχές της δεκαετίας του 2000 είχα μεταβεί στην Κύπρο για θέματα που αφορούσαν στην ΕΒΟ. Τελειώνοντας την επίσκεψη και δείχνοντάς μου την ευαρέσκειά του για την παραγωγική μας συνεργασία, ο υπουργός Αμύνης, Σωκράτης Χάσικος, με ρώτησε αν ήθελα να με βοηθήσει προσωπικά σε κάτι. Τότε είχε αρχίσει η ταυτοποίηση αγνοουμένων εκ της εισβολής των Τούρκων με τη μέθοδο του DNA. Έτσι, εκείνο που ζήτησα ήταν να έχω την όποια σχετική πληροφορία για τον αγνοούμενο απ’ το 1974 συγχωριανό μου, που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ, το λοχία Κώστα Πατσανά.

Είχα πληροφορηθεί μετά, ότι σχετικό κλιμάκιο μετέβη στην Άντισσα και πήρε το απαιτούμενο βιολογικό υλικό από τη μητέρα του αγνοουμένου και άλλα μέλη της οικογένειας.

Μέχρι το 2007 δεν είχα λάβει καμία σχετική ειδοποίηση. Τότε συζήτησα το θέμα με τη μητέρα του αγνοουμένου, την πάντα θλιμμένη Ποσούλα και επανήλθα με επιστολή μου στον τότε υπουργό Άμυνας Κύπρου, Χριστόδουλο Πασαρδή, κοινοποιώντας την και στον υπουργό Άμυνας Ελλάδος, Ευάγ. Μεϊμαράκη.

Οι Συνέλληνες της Κύπρου, εκτιμούν ιδιαίτερα την εθνική διάσταση αλλά και την ιερότητα της υποθέσεως. Τούτο φαίνεται απ’ το γεγονός ότι το λεπτό, ευαίσθητο, ιερό εθνικά αυτό θέμα, το είχε αναλάβει και το χειριζόταν προσωπικά ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος. Έτσι απ’ το Προεδρικό Μέγαρο της Κυπριακής Δημοκρατίας μού εστάλη αμέσως μία άκρως λεπτομερής απάντηση, που κατέληγε: « Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου όπως αναφέρθηκε πιο πάνω παρά τις προσπάθειές μας δεν έχει εντοπιστεί μέχρι στιγμής οτιδήποτε που να αφορά στη διευκρίνιση της τύχης του».

Η αιτία της γραφής του παρόντος ήταν: Πρώτο, ο προ εβδομάδων επαναπατρισμός των οστών 17 τιμημένων νεκρών μας από την εισβολή του Αττίλα, που έγινε με ιδιαίτερες τιμές εκ μέρους της Κύπρου αλλά βέβαια και Ελλάδας. Τα οστά των επαναπατριζόμενων ηρώων σε τελετή αρμόζουσα για την περίσταση παρέδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Στον λόγο του, κατευοδώνοντας τους ήρωες μας, κατέθεσε την ευγνωμοσύνη των Κυπρίων για την κατά καιρούς θυσία Ελλήνων προς την μεγαλόνησο. Τα οστά παρέλαβε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Π. Καμμένος, που στη δική του ομιλία είπε: «Με συγκίνηση και υπερηφάνεια, αποδίδουμε τις οφειλόμενες τιμές στους ήρωες, που άπαντες επιτελούσαν εθνική αποστολή σε πόλεμο». Αναφέρθηκε στη μεγάλη τους προσφορά στο έθνος και στον άνισο αγώνα που έδωσαν, που δεν δείλιασαν μπροστά στον θάνατο και έδωσαν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για την πατρίδα. Τόνισε τέλος, «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη είναι να αποδώσουμε τιμές».

Μεταξύ των επαναπατρισθέντων ήταν και του Λέσβιου ήρωα Γεωργίου Ζερβομανώλη. Το χωριό του, τα Παράκοιλα, παλλαϊκά τον υποδέχθηκε με τις πρέπουσες τιμές. Ακόμη η Κοινοτική αρχή αποφάσισε να στηθεί η προτομή του ήρωα τους, στην πλατεία του χωριού.

Δεύτερο, το ότι σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 43 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα επέτειο του θέρους 1974, της ανατροπής του προέδρου αρχιεπισκόπου Μακαρίου και στη συνέχεια της εισβολής των Τούρκων στη μεγαλόνησο με τις τραγικές συνέπειες και επακόλουθα της κυπριακής τραγωδίας.

Στην τραγωδία αυτή, φόρο τιμής πλήρωσε και η Λέσβος, αφού θυσίασε τρεις λεβέντες της. Πέραν του Γ. Ζερβομανώλη, τον Κώστα Πατσανά απ’ την Άντισσα και τον Ασημάκη Μπουρέκα απ’ τη Μόρια, του οποίου τα λείψανα ταυτοποιήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο χωριό του, το 2001.

Ο Κώστας χάθηκε, κατά τα γραφόμενα στην προς εμένα απάντηση του Προεδρικού Μεγάρου, όταν «εγκλωβίστηκε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, το οποίο καταλήφθηκε από τα τουρκικά στρατεύματα μετά από σκληρές και άνισες μάχες στις 16.8.1974». Εκεί, την ίδια μέρα χάθηκε και ο Ασημάκης.

Και αν τα άλλα δύο παλικάρια αναγνωρίστηκαν και τα οστά τους τα σκεπάζει πια το ιερό χώμα της Λεσβιακής γης, για μας τους Αντισσαίους συγγενείς και συγχωριανούς του Κώστα, το ότι έκτοτε το παλικάρι μας, ο γιός του έντιμου φαμελιάρη βιοπαλαιστή, ψαρά του Γαβαθά, Γρηγόρη (που έκλεισε τα μάτια του με μόνιμο πόνο στη ψυχή του απ’ το χαμό του λεβέντη πρωτογιού του), εξακολουθεί να είναι αγνοούμενος, μένει η πίκρα και το παράπονο. Αυτό, αφού ακόμη δεν ήταν τυχερό να ταυτοποιηθεί και να επαναπατρισθεί κι αυτός, όπως οι προαναφερθέντες 17 τον περασμένο Μάιο. Ας αποτελέσει λοιπόν το παρόν, καταλύτης ανάσχεσης της λήθης και όξυνσης της μνήμης μας, ως να τον υποδεχθούμε κι εμείς στην Άντισσα και του αποδώσουμε τις τιμές του ήρωα που του ανήκουν.

Τέλος, για τον αγνοούμενο μας, το ενδιαφέρον μας είχε αρχίσει λίγα μόλις χρόνια μετά το χαμό του. Συγκεκριμένα το 1978, τότε που ήμουν πρόεδρος του Συλλόγου Αντισσαίων Αθήνας και εκδώσαμε την «Ηχώ της Άντισσας». Σ’ ένα απ’ τα πρώτα φύλλα της, είχαμε προβάλλει τα του αγνοουμένου ήρωα μας, δεσμευόμενοι παράλληλα ότι θα κάνουμε το οτιδήποτε δυνατό, μέχρις ότου να μπορέσουμε να μάθουμε κάτι γι’ αυτόν.

Ευελπιστώ ότι σύντομα θα αναγνωριστεί και ο Κώστας και τα οστά του θα έρθουν για να θαφτούν στα ιερά χώματα της Άντισσας. Ακόμη, ότι θα στήσουμε κι αυτού την προτομή στην είσοδο του χωριού μας, πράττοντες «το δικό μας οφειλόμενο καθήκον, χρέος και ευθύνη», όπως έγινε για τον Ασημάκη Μπουρέκα του οποίου η προτομή έχει στηθεί στην πλατεία, στην είσοδο της Μόριας.

 

 

 

 

 

 

Αν η ΟΛΣΑ και οι ταυτισθέντες μαζί της, δεν είχαν εναντιωθεί στο νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ στην «Καράβα» το 2000, το παρόν δεν θα γραφόταν, αφού δεν θα είχε γραφεί ποτέ η προ εβδομάδων απάντηση, του νυν προέδρου της ΔΕΗ, στην οποία αναφέρομαι πιο κάτω.

Στο πρώτο της σειράς προ μηνός άρθρο μου, αναφερόμουν και στη στάση της ΟΛΣΑ απέναντί μου, σχετικά με το νέο αυτό εργοστάσιο. Συγκεκριμένα έγραφα, ότι οι της Ομοσπονδίας, αφού μου απήγγειλαν δριμύ «φιλιππικό», για την τάχα πραξικοπηματικού τύπου αποτυχημένη προσπάθειά μου το 2000 «να καταλάβω εξ απήνης τους κκ Συνέδρους στο 12ο συνέδριο της ΟΛΣΑ τον περασμένο Μάιο και να αποσπάσω απόφαση που να συνάδει με τις απόψεις μου» όπως αυτολεξεί έγραφαν, προσέθεταν:

«…Μετά από έντονο προβληματισμό και μακρά συζήτηση (εξέτασαν την από Δεκέμβρη 2000 επιστολή μου) πάρθηκε από το ΔΣ ομόφωνα η παρακάτω απόφαση. Ο κύριος Ιορδάνης, αν και ιδιώτης και διορισμένος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ), έχει αναλάβει αυτόκλητα να επιλύσει το πρόβλημα ενέργειας για το Νησί μας, πράγμα το οποίο έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας η Πολιτεία και κατ’ επέκταση η Διοίκηση της ΔΕΗ…». Δηλ. απλά κατηγορούμουν, ότι ήθελα να υποκαταστήσω την Πολιτεία! Υπερβολές! Βερμπαλισμοί εντυπωσιασμού.

Τώρα, δεκαεπτά χρόνια μετά, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ύστερα ατυχώς απ’ το ναυάγιο τελικά, του να λυθεί το πρόβλημα «ηλεκτρενεργειακή πενία Λέσβου», λέω, μακάρι να μπορούσα να υποκαταστήσω την Πολιτεία «με την αυτόκλητη αυτή προσπάθειά μου, και να επιλύσω το πρόβλημα ενέργειας του νησιού». Σήμερα θα είχαμε, ένα εργοστάσιο του κουτιού, αξιόπιστο, επενδύσεως 150.000.000 ευρώ εγκατεστημένης ισχύος 120 MW. Ικανό να καλύπτει τις αντίστοιχες ανάγκες μας για 30-40 χρόνια. Φυσικά βερμπαλισμοί ως οι προαναφερθέντες, ποτέ δεν φέρουν αποτέλεσμα. Δεν είχα καμία δυνατότητα, να συντελέσω έστω, στην πραγματοποίηση της επένδυσης αυτής. Η μόνη δυνατότητα που είχα ως άτομο, και μετά ως πρόεδρος του «Πιττακός ο Μυτιληναίος», ήταν να κρατώ σε «εγρήγορση» τους Λέσβιους επί του θέματος. Αυτό έκανα, κοινολογώντας τις λαμβανόμενες απαντήσεις των εκάστοτε διοικήσεων της ΔΕΗ (Γκαγκαουδάκης, Αθανασόπουλος, Ζερβός), σ’ όλους στο νησί, θεσμικά αρμόδιους και μη. Απαντήσεις, που πάντα διαβεβαίωναν ότι στο επιχειρησιακό της πρόγραμμα, περιλαμβανόταν η προαναφερθείσα επένδυση. Παράλληλα μας πληροφορούσαν και το πώς προχωρούσαν οι σχετικές διαδικασίες. Ατυχώς, δεν κεφαλαιοποιήθηκε επί ~25 ολόκληρα χρόνια η μόνιμα θετική αυτή απόφαση της ΔΕΗ. Έτσι σήμερα το νησί είναι καταδικασμένο να στηρίζεται στο εργοστάσιο στου «Καλαμάρη». Μονάδα, με πανσπερμία πεπαλαιωμένων μηχανών παραγωγής ρεύματος, ποιοτικά υποβαθμισμένου, χωρίς ασφάλεια εφοδιασμού, αναξιόπιστου.

Στην ερώτηση δημοσιογράφου το 1994, όταν συμμετέχων ως εκπρόσωπος του κεντρικού ΤΕΕ στη σχετική σύσκεψη την οργανωθείσα απ’ τον τότε γεν. γραμματέα του Υπουργείου Αιγαίου, Ν. Σαλαγιάννη, «πότε θα πρέπει να γίνει το νέο εργοστάσιο», απήντησα νεολογίζων μονολεκτικά «Χθες!».

Έρχεται σήμερα, 23 χρόνια μετά, η απάντηση του προέδρου της ΔΕΗ, Εμμ. Παναγιωτάκη (Απρίλιος 2017), που ως Λυδία λίθος αποκαλύπτει τη γυμνή αλήθεια. Δυστυχώς, καταδικαστική για το νησί.

Συγκεκριμένα στην προς τον «Πιττακός ο Μυτιληναίος» απάντηση του κ. Παναγιωτάκη, στο εάν το προαναφερόμενο εργοστάσιο εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στο επιχειρησιακό πλάνο της Επιχειρήσεως, παραθέτει διάφορα προαπαιτούμενα, δυσκολίες, εμπόδια και συμπερασματικά καταλήγει «…η ΔΕΗ δεν είναι δυνατό να προχωρήσει στην υλοποίηση της από το 2009 Άδειας Παραγωγής (Σαρακήνα)».

Χαρακτηριστικά αναφέρει, επίσης, πως η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αυτού δεν ανατέθηκε ακόμη στο μειοδότη μελετητή (προέκυψε από διαγωνισμό, 2014). Τούτο γιατί, η ΡΑΕ συγκρότησε Επιτροπή, 2015, «εξέτασης της οικονομικότητος του τρόπου ηλεκτροδότησης των Μη Διασυνδεδεμένων Νησιών (Μ.Δ.Ν.)», χωρίς ως τώρα αποτέλεσμα.

Αναφέρει ακόμη ότι, οι κατά την Ε.Ε. προδιαγραφές σ’ ό,τι αφορά τα όρια εκπομπών είναι αυστηρές, πράγμα που επιτυγχάνεται μόνο, χρησιμοποιώντας Φυσικό Αέριο (για ΜΔΝ, οικονομοτεχνικά ανέφικτο). Το εργοστάσιο στη Σαρακήνα θα έκαιγε «βαρύ καύσιμο μαζούτ».

Μ’ αυτά όλα, σε συνδυασμό με το ότι η προβλεπόμενη εναλλακτική λύση, είναι η διασύνδεση τους με το ηπειρωτικό δίκτυο, σ’ απλά ελληνικά, «ζήσε Μάη να φας …τριφύλλι».

Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη την απ’ τα μνημόνια, τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά και της ΔΕΗ, το εργοστάσιο στη Σαρακήνα ατυχώς μετατίθεται «στας Ελληνικάς καλένδας». Πολύ απλά, χάσαμε ως Λέσβος, τη μεγαλύτερη ποτέ δημόσια επένδυση (150.000.000 ευρώ) και το σημαντικότερο, τη λύση του ηλεκτρενεργειακού προβλήματος μας.

Άραγε οι κ.κ. Γ. Κατσικάτσος και Ν. Παπαϊωάννου -κυρίως ο πρώτος ως καθηγητής πανεπιστημίου-, οι υπογράψαντες την προαναφερθείσα απάντηση της ΟΛΣΑ, τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για το κατόρθωμά τους, ή τύπτουν το στήθος από μεταμέλεια, γιατί συνετέλεσαν η Λέσβος δυστυχώς να μην έχει τη λύση που έπρεπε και δικαιούταν στο θέμα της ηλεκτρενεργειακής της κάλυψης;;!

Η προαναφερθείσα προσβλητική εναντίον μου στάση των κρατούντων της ΟΛΣΑ, είχε αρνητικές σε μένα συνέπειες, αφού εξ αιτίας της υπέστην κοινωνικοπολιτικό bullying κυρίως από συλλόγους, φορείς του Μανταμάδου (γενέτειρα του κ. Παπαϊωάννου) και άλλους, μέσω εφημερίδων, ψιθύρων, κ.άλ.. Βέβαια δεν φοβήθηκα. Αντίθετα πείσμωσα και συνέχισα επί χρόνια να «κυνηγώ» το θέμα με υπομονή, επιμονή και συνέπεια όπως πάντα πράττω στις εκάστοτε στοχεύσεις μου.

Αναλυτικά, αναφέρομαι στο άρθρο μου (14/2/2017) «Γιατί άφησαν το νησί χωρίς νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ;».

Βάσει του κανόνα, κάθε άρθρο πρέπει να έχει επίλογο. Με την πλειάδα των διαχρονικών παρεμβάσεων μου, σχετικών άρθρων, κ.λπ., χωρίς να καταφέρω κάτι το άμεσα χειροπιαστό, θεωρώ πως ό,τι και να γράψω, θα είναι πια άνευ ουσίας. Παρέλκει.

 

 

 

 

 

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017 14:13

Τραύματα ανδρείας και τιμής (ΙΙ)

Ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του οραματισμούς. Συνήθως, τούτοι εκτείνονται στα στενά όρια του εαυτού του, άντε και της οικογένειάς του. Υπάρχουν όμως και κάποιων που εκτείνονται και πιο πέρα, στην κοινωνία. Οραματισμοί για το κοινό καλό. Αν ο οραματιζόμενος στηρίζει αυτούς στο τρίπτυχο «θέλω, ξέρω, μπορώ», τότε συνήθως αυτοί υλοποιούνται. Βέβαια κάποιοι, αδυνατώντας να καταπιαστούν με τέτοιους στόχους και στη λογική του «όμφακες εισίν», προσπαθούν να «κοντύνουν» τον «ονειροπόλο» αυτόν και να τον φέρουν στο μπόι τους. Έτσι προσπαθούν να ειρωνευτούν, να λοιδορήσουν, εν τέλει να τον απαξιώσουν, δίδοντάς του παράλληλα διάφορους χαρακτηρισμούς. Ο πλέον κοινός, γραφικός.

Ως προς τους δικούς μου οραματισμούς για το νησί μας, ο Π. Αμπατζής (βλέπε το προηγούμενο άρθρο μου) έγραφε: «Είναι πολύ εύκολο και συμβαίνει συχνά εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς να οραματίζεται κανείς και να προτείνει φράγματα, λιμάνια, αεροδρόμια, Πανεπιστήμια και άλλα τέτοια ωραία!»

Ίσως να είχε δίκιο αν δεν με ήξερε και δεν γνώριζε τις δυνατότητες, την αποτελεσματικότητά μου στα κατά καιρούς στοχευόμενα μου τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα (έχω γράψει σχετικά άλλες φορές). Βέβαια, γνωρίζοντάς με και εμπιστευόμενός με, όπως άλλοι τρεις δήμαρχοί μας, συστρατεύθηκε κι αυτός μαζί μου όταν προσέφυγα στο ΣτΕ υπέρ της ΔΕΗ για νέο εργοστάσιό της στην «Καράβα».

Στα δικά μου «ωραία», που η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου τού έδινε εντολή να φέρει στο Δ.Σ. του Δήμου προς συζήτηση και ύπαρξη θέσεως επ’ αυτών, περιλαμβάνονται τα δύο εκ των τεσσάρων αναφερομένων του.

Συγκεκριμένα :

α) Η ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης στη δυτική Λέσβο, β) η δημιουργία φράγματος στα «Κακολάγκαδα» Αντίσσης. Το πρώτο, για τη σχετική ιδέα μου, αξιοποιώντας το τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημά μας, το Απολιθωμένο Δάσος. Το δεύτερο, για την άρδευση με φυσική ροή του κάμπου των Λαψάρνων ~1.500 στρεμμάτων.

Ήταν ένα ακόμη καθαρά ηθικής τάξεως. Αφορούσε στην απότιση τιμής, ύστερα από ~65 χρόνια ιστορικής αφάνειας, στον Αντισσαίο ήρωα Αριστείδη Φωτ. Μαραγκό, που τουφέκισαν στα Τσαμάκια οι Χιτλερικοί (1942) για εθνική δράση (γράφει έγγραφο ΕΛ.ΑΣ./Αρχηγείο). Τα ανωτέρω όχι έτσι τυχαία, αλλά βάσει ορθού λόγου.

Αρχίζω απ’ το τελευταίο. Αναφέρομαι στο θυσιασθέν για τη λευτεριά της πατρίδας αγροτόπαιδο, αυτό των Λαψάρνων. [Η ΕΛ.ΑΣ. μού απαντούσε (2005) ότι τον τίμησε το 1948, απονέμοντάς του μετά θάνατο τον βαθμό του υπενωμοτάρχη -εν ζωή ήταν χωροφύλακας- σε αναγνώριση της θυσίας του]. Η Πολιτεία δηλ. έκανε το σ’ αυτήν ανήκον πατριωτικό καθήκον και εθνικό χρέος, σε αντίθεση προς τη γενέτειρά του, Άντισσα.

Τελικά, μετά την αποτυχία του Π. Αμπατζή να επανεκλεγεί (2006), ο νέος Δήμαρχος Σωτ. Καρδαράς, επί της αρχής της συνέχειας της διοικήσεως, έκανε αυτό που όφειλε. Μια απ’ τις πρώτες αποφάσεις του Δ.Σ. της Δημαρχίας του, μάλιστα ομόφωνη (υπερψηφίστηκε κι απ’ τον Π. Αμπατζή) ήταν η απότιση τιμής κατά την πρότασή μου, μετονομάζοντας την πλατεία Πέρα σε «Πλατεία Ήρωα Αριστ. Φ. Μαραγκού».

Επίσης, αρχές του 2007 ο Δήμαρχος Καρδαράς έφερε στο Δ.Σ. και το θέμα της Πανεπιστημιακής Σχολής, που υιοθετήθηκε επίσης ομόφωνα. Ως έχω γράψει κι άλλοτε, αυτή θα είχε περιεχόμενο Γεωλογικό - Παλαιοντολογικό. Έδρα δε, στο κέντρο του Αιγαιακού αρχιπελάγους. Τυχαίνει τούτο να είναι και γεωλογικό «λίκνο» της Ελλάδας, με πέριξ αυτού πάμπολλα «γεωλογικά» εργαστήρια που του χάρισε η φύση. Ακόμη, θα είχε βάση, «καρδιά» , το απολιθωμένο δάσος. Την ιδέα μου αυτή την είχε υιοθετήσει ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Κάτσικας, η Νομαρχία Λέσβου (διά του Αντινομάρχη κ. Γαληνού), ο Βουλευτής κ. Γιαννέλλης, η ΟΛΣΑ, ο Πρύτανης του Μετσοβίου κ. Μουτζούρης και επιτροπή αγώνα προβεβλημένων Λεσβίων. Ακόμη, ο τότε Ειδικός Γραμματέας Ανωτάτης Παιδείας του Υπουργείου Παιδείας συναινώντας, μου έγραφε, ότι τούτο γίνεται «…με την προϋπόθεση ότι υπάρχει η απαραίτητη υποδομή για τη λειτουργία της».

Ατυχώς δεν κεφαλαιοποιήθηκε η ιδέα αυτή ώστε ο Δήμος να κερδίσει μια Πανεπιστημιακή Σχολή, που πέραν της αίγλης κ.λπ., θα του απέφερε και άμεση ωφέλεια (κυρίως πληθυσμιακή -φοιτητές, επιστημονικό, διδακτικό προσωπικό-, οικονομική κ.ά.). Δεν πραγματοποιήθηκε η απαιτούμενη καταγραφή των διαφόρων κτηρίων στα χωριά του Δήμου που προσφέρονταν για υποδομή, ώστε να γνωρίσουμε αυτά στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και στο Υπουργείο. Ο Σ. Καρδαράς αντιπρότεινε το Πανεπιστήμιο να καθορίσει ποια κτήρια θα ήθελε!

Σημειωτέον ότι πανεπιστημιακές σχολές ιδρύθηκαν και μετά τη δική μου πρόταση. Πέραν της Πανεπιστημιακής Σχολής στη Λήμνο, η Αρχιτεκτονική στην Κοζάνη (2010), Μηχανολόγων Μηχανικών(;) (2009;) στα Γιάννενα. Εκεί όμως οι ενδιαφερόμενοι φορείς ήταν μαζί με τον επισπεύδοντα και όχι απέναντί του, όπως συνέβη στην πράξη σ’ εμάς.

Σε ό,τι αφορά το φράγμα στα «Κακολάγκαδα», παρόλη τελικά την αδράνεια των Δημάρχων Αμπατζή και Καρδαρά, με δεδομένο ότι είχα τεκμηριώσει την πρόταση επιστημονικά όσο καλύτερα μπορούσα, κατάφερα να την προωθήσω διοικητικά και επιστημονικά. Υπέβαλα αυτή στο αρμόδιο Υπουργείο (Γενική Γραμ. Δημοσίων Έργων/Δ/νση Υδάτων) και στον καθ’ ύλη επιστημονικό φορέα, το Μετσόβιο. Με την αρωγή του φίλου, Πρυτάνεως τότε του Πολυτεχνείου Κώστα Μουτζούρη, πραγματοποιήθηκε από τον κ. Μουτάφη (Λέσβιος), καθηγητή της έδρας των φραγμάτων, επιτόπια εργασία - έρευνα, συντάσσοντας σχετική μελέτη. Τούτη, προώθησα στο Υπουργείο. Βάσει αυτής, η πρότασή μου ορθή από πάσης απόψεως, προσφέρεται για τη δημιουργία του συγκεκριμένου αναπτυξιακού έργου.

Κι αν αυτά τα δύο έργα οι όποιες αδράνειες έκαναν να μην υλοποιηθούν εντός του βιολογικού μου κύκλου, πιστεύω ότι μένουν ως υποθήκη στους επιγενόμενους. Αναμφίβολα, η δημιουργία τους θα δώσει αναπτυξιακή πνοή στην επί έτη χειμαζομένη δυτική Λέσβο.

 

* Ο Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Προβληματισμού & Παρέμβασης για την Ανάπτυξη της Λέσβου «Πιττακός ο Μυτιληναίος», τ. Διευθύνων Σύμβουλος της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων και τ. Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλ. Μεταλλειολόγων Μηχανικών.

 

Στην αρχαία Ελλάδα, όποιος εγκατέλειπε τη μάχη, ήταν ρίψασπις, χαρακτηρισμός άκρως ατιμωτικός, όσο ζούσε. Αν σκοτωνόταν κατ’ αυτή, φέρων τραύμα στην πλάτη, σήμαινε πως πέταξε την ασπίδα και χτυπήθηκε πισώπλατα, ως έτρεχε να σωθεί εγκαταλείποντας τη μάχη.

Αντίθετα, ο επιστρέφων με τραύμα στο στήθος, ήταν ήρωας και απολάμβανε τιμές και δόξες απ’ τους συμπολίτες του. Τούτο ήταν τραύμα ανδρείας και τιμής, από χτύπημα εχθρού, σε σώμα με σώμα μάχη.

Στην πολυποίκιλη δραστηριότητά μου, έχω αποκτήσει τραύματα, διάφορα. Χαρακτηριστικότερο, αυτό της παράνομης διακοπής (στα ~2,5 χρόνια) της 5ετούς συμβάσεως μου στην κυβερνητική θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΒΟ (απ’ τον ίδιο υπουργό, που την είχε εγκρίνει), γιατί είχα το σθένος όταν έπρεπε, να πω τα μεγάλα ΟΧΙ μου.

Περιορίζομαι εν προκειμένω, στα σε επίπεδο Λέσβου.

Το 2000, προσέφυγα στο ΣτΕ, υπέρ της ΔΕΗ για τη μετεγκατάσταση του εργοστασίου της απ’ του «Καλαμάρη» στην «Καράβα». Μαζί μου, είχα πείσει και συστρατεύθηκαν οι τότε Δήμοι Καλλονής, Πλωμαρίου, Πέτρας, Ερεσού-Αντίσσης. Απευθύνθηκα σχετικώς και στην ΟΛΣΑ. Η απορριπτική απάντησή που υπογραφόταν απ’ τους τότε, πρόεδρο Γ. Κατσικάτσο και γεν. γραμματέα Ν. Παπαϊωάννου, ήταν: «Το ΔΣ της ΟΛΣΑ στην τελευταία συνεδρίαση του, της 12.1.2001 αφού έλαβε υπόψη σχετική επιστολή (12ου 2000) του κ. Ιορδάνη Τάκη ασχολήθηκε για μια ακόμη φορά με το σοβαρότατο πρόβλημα της Ηλεκτρικής Ενέργειας που αντιμετωπίζει το Νησί μας.
Μετά από έντονο προβληματισμό και μακρά συζήτηση πάρθηκε από το ΔΣ ομόφωνα η παρακάτω απόφαση. Ο κύριος Ιορδάνης, αν και ιδιώτης και διορισμένος Διευθύνων Σύμβουλος στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΠΛΩΝ (ΕΒΟ), έχει αναλάβει αυτόκλητα να επιλύσει το πρόβλημα ενέργειας για το Νησί μας, πράγμα το οποίο έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας η Πολιτεία και κατ’ επέκταση η Διοίκηση της ΔΕΗ. Πιο συγκεκριμένα ο κύριος Ιορδάνης, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του να καταλάβει εξ απήνης τους κκ. Συνέδρους στο 12ο συνέδριο της ΟΛΣΑ τον περασμένο Μάιο και να αποσπάσει απόφαση που να συνάδει με τις απόψεις του, επανέρχεται επιμένοντας στην μεταφορά του Εργοστασίου της ΔΕΗ στην περιοχή “Καράβα” Μανταμάδου μεταξύ Μανταμάδου και Νέων Κυδωνιών».

Στο ΣτΕ, ακυρώθηκαν οι Περιβαλλοντικοί Όροι του έργου για τυπικούς λόγους. Έκτοτε, η ΔΕΗ ουδέν ουσιαστικό έκαμε. Ήδη πέρασαν δεκαέξι χρόνια, και ατυχώς χάθηκε για πάντα η σχετική επένδυση 150.000.000 Ευρώ.

Πέραν των ενδιαφερόντων μου για όλη τη Λέσβο, ιδιαίτερη προσοχή πάντα φυσικά έδινα στη γενέτειρά μου, Άντισσα. Τούτο έκανα από τότε που πρόεδρος Αντίσσης ήταν ο αξέχαστος Κ. Τσαβδάρης (δεκαετία ΄70) και συνέχισα ως όταν δήμαρχος του Δήμου Ερεσού - Αντίσσης ήταν ο συγχωριανός, φίλος, Πολ. Αμπατζής. Ενώ πολλές φορές οι ενέργειες μου, παρεμβάσεις μου, κ.άλ., έφερναν αποτέλεσμα (π.χ. ύδρευση Άντισσας μετά το 1977, που δια του ΙΓΜΕ δρομολόγησα - διευθυντής Υδρογεωλογίας του, ήταν ο φίλος, επιμελητής μου στο Πολυτεχνείο, Γιώρ. Καλέργης που ανέθεσε το έργο αυτό στον καλύτερο υδρογεωλόγο του, Γ. Σφέτσο-, Ανεμογεννήτριες στο Υψηλό (δεκαετία ΄90), επί προεδρίας Κ. Κορδώνη, κ.άλ.), στην περίπτωση του δημάρχου Αμπατζή οι όποιες προτάσεις μου αγνοούνταν και ουδέποτε είχα την τιμή να λάβω κάποια απάντησή του.

Όχι μόνο τούτο, αλλά μετά από σχετική αναφορά μου στο γεν. γραμματέα της Περιφέρειας Βορ. Αιγαίου, παραγνωρίζοντας νόμους, κώδικες, κ.λπ. κατά τη δική του σκέψη, ο φίλος Πολύδωρος, απαντούσε στην Περιφέρεια, με περισσή αυταρέσκεια, και ειρωνεία, σε αντίθεση προς τα κατά νόμο σχετικώς προβλεπόμενα, τα:

 «Απαντώντας στο ανωτέρω σχετικό, έχουμε τη γνώμη ότι καθήκον της Διοίκησης και του Δήμου είναι να απαντά σε αιτήματα πολιτών, που αναφέρονται σε παράπονα και προβλήματα που συνδέονται με την σχέση Δήμου - Δημοτών και τις αμφίπλευρες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Όταν όμως, κάποιοι δημότες σκέφτονται, φαντάζονται και προτείνουν προς συζήτηση τα οράματά τους τότε κρίνονται από την Δημοτική Αρχή αν ταυτίζονται με τις προγραμματικές της απόψεις και δεσμεύσεις, αν είναι συμφέρουσες αν είναι υλοποιήσιμες, αν δεν προκαλεί ακόμη και η συζήτησή τους ζημία στην εικόνα, την σοβαρότητα και τις θέσεις του Δήμου και αναλόγως εισάγονται ή δεν εισάγονται προς συζήτηση.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο συζητούνται ως γνωστόν, θέματα προς λήψη αποφάσεων. Είναι πολύ εύκολο και συμβαίνει συχνά εκ του μακρόθεν και εκ του ασφαλούς να οραματίζεται κανείς και να προτείνει φράγματα, λιμάνια, αεροδρόμια, Πανεπιστήμια και άλλα τέτοια ωραία!

Η Δημοτική όμως Αρχή έχει το δικαίωμα να κρίνει και να προτείνει προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, περιφρονώντας ακόμη και τη σοβαρότητα του Σώματος.

Ευπρόσδεκτες λοιπόν οι προτάσεις από όλους, αλλά αυτό δεν δημιουργεί την υποχρέωση να ασχοληθούμε μ’ αυτές αν δεν πληρούν τις αυτονόητες προϋποθέσεις που περιγράψαμε πιο πάνω…».

Βέβαια, την εναντίον μου αυτή επίθεσή, δεν άφησα έτσι και τελικά η Περιφέρεια έστειλε στο δήμαρχο Αμπατζή έγγραφο, που κατέληγε: «…να τεθεί υπόψη του ΔΣ του Δήμου προκειμένου να ενημερωθεί (για τις προτάσεις μου) και να τοποθετηθεί σχετικά».

Μετά τη δικαίωσή μου αυτή, τι;; Όχι, ο φίλος και συσπουδαστής στο Μετσόβιο, Πολύδωρος, δεν ζήτησε συγγνώμη για την αμετροέπειά του. Πλήρης αφωνία.

Τα προαναφερθέντα και άλλα μικρότερα τραύματα μου, στις μάχες μου υπέρ της γενεθλίου μου νήσου, δείχνουν ότι πάντα πολεμούσα με προτεταμένο το στήθος. Ουδέποτε υπήρξα ρίψασπις. Αποτελούν δε για μένα, τραύματα ανδρείας και τιμής.

Πάντως στη Δημοκρατία σήμερα, τα «θέλω, ξέρω, μπορώ» δημότη υπέρ του κοινού καλού, δεν αγνοούνται. Συμπεριφορές τέλος, όπως οι προπεριγραφείσες, καταδικάζονται και απορρίπτονται.

Το πολιτικό παιγνίδι των τότε ταγών του τόπου μας, Βογιατζή, Σηφουνάκη, Αθανασίου και Βουνάτσου, έληξε με «Βατερλώ» τους, στο Κοινοβούλιο (Άνοιξη 2014). Η πολυπεσχημένη τροπολογία για τη διάσπαση ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΕΡΑΣ ΛΕΣΒΟΥ, τελικά δεν κατατέθηκε. Τα ατέλειωτα «θα» τους, διαψεύστηκαν. Απεδείχθησαν «έπεα πτερόεντα». Αποτέλεσμα, οδηγηθήκαμε στις Δημοτικές εκλογές (25/5/2014), με τη Λέσβο, πάλι μ’ ένα μόνο Δήμο!

Πίστη μας, που είχε εκφραστεί στις σχετικές διεργασίες το 2010, με πολυσέλιδο κείμενο μας (ως «Πιττακός ο Μυτιληναίος») προς τον τότε αρμόδιο υπουργό, τον πολύ Γιάν. Ραγκούση, ήταν το ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ η Λέσβος ολάκερη. Βέβαια το ατυχές της υπόθεσης ήταν ότι ο κυβερνητικός βουλευτής Ν. Σηφουνάκης κηδόμενος τα του θώκου του -ήταν υφυπουργός τότε- ταυτίστηκε με το κυβερνητικό ανοσιούργημα Ραγκούση και «καταχέριζε» τον όποιο τολμούσε να αντιτεθεί.

Συνεπείς στις θέσεις μας, τοποθετηθήκαμε εδώ -03/6/2014-, με το άρθρο «Ξεκινάμε για το …2019».

Σ’ αυτό, αφού διεξοδικά ανέλυα τα σχετικώς ιλαροτραγικά πραχθέντα απ’ τους «αρχηγούς» του, σε βάρος του λαού μας και έμμεσα χαιρέτιζα την εκλογή του Σπ. Γαληνού, έκλεινα: «…Αυτό δε γιατί, πολύ απλά αν εκλεγόταν ο συνδυασμός του κ. Ξύδα με όλους τους “μαυρογιαλούρους”, τους της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στο νησί πίσω του, ουδεμία ελπίδα στήριξης της προσπάθειας μας (για διάσπαση του Δήμου Τέρατος) από το συγκεκριμένο δήμαρχο θα υπήρχε. Έτσι τώρα, με το ευνοϊκό για την αναλαμβανόμενη προσπάθειά μας αποτέλεσμα, οι πλειάδα των ενεργών πολιτών του νησιού, θα συστρατευθεί μαζί μας, ώστε σε 60 μήνες από τώρα, θα γίνονται στο νησί μας οι τότε Δημοτικές εκλογές, με πέντε, τέσσερις, τρεις, δύο, πάντως ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΔΗΜΟ!!».

Τυλίγεται, νομοτελειακά, το κουβάρι του χρόνου και ατυχώς πολύ γρήγορα οι 60 μήνες, έχουν μείνει πια μόνο 24. Στους 36 που πέρασαν, ουδείς νοιάστηκε σχετικά. Πέρυσι την Άνοιξη, μετά την κοινολόγηση, του για την Τοπική Αυτοδιοίκηση πολυνομοσχεδίου όπου απουσίαζε η όποια αναφορά στο θέμα μας, θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο απ’ το να ξεκινήσουμε τον αγώνα μας. Έτσι, στο άρθρο μου «Δήμος Τέρας (Λέσβου): Ζει και βασιλεύει και …» -7/6/2016- όπου μεταξύ άλλων επεσήμαινα τη «σιγή ιχθύος» της δημαρχιακής μας αρχής, έλεγα:

«Μετά τη δημαρχιακή αλλαγή (2014), συνεχίζουμε να βιώνουμε την ίδια ή ακόμη και χειρότερη κατάσταση εκ των διαφόρων αντικειμενικών λόγων, με κυριότερο αυτόν του προσφυγικού, σε συνδυασμό προς τη λιτότητα και την οικονομική κρίση».

Ύστερα απ’ την ανάρτηση στο «Διαύγεια», του πολυνομοσχεδίου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, του χωρίς καμία αναφορά στο πρόβλημά μας, έγραφα: «Τώρα πράγματι, ο αγώνας μας αρχίζει, δεν επιδέχεται της όποιας άλλης αναβολής».

Πράγματι στο κάλεσμα μου αυτό για αγώνα, συστρατεύθηκαν περί τους 3.500 Λέσβιους (νησιού και Αθηνών) υπογράφοντας τη διακήρυξή μας, μεταξύ Ιουλίου-Δεκέμβρη. Τούτες, ως συγκεντρώνονταν, κατατίθενταν με συνοδευτικές επιστολές στο Γραφείο του πρωθυπουργού. Μας απάντησε το Υπουργείο Εσωτερικών στην πρώτη, διά της γενικής του διευθύντριας λέγοντας ότι το πρόβλημά μας θα εξετασθεί μόνο αν υπάρχει «...σχετική αναγκαιότητα βάσει αντικειμενικών κριτηρίων»!

Μετά την κατάθεση της όγδοης, αναστείλαμε τη δράση μας, αναμένοντας την έκδοση του πορίσματος της 25μελούς επιτροπής του Υπουργείου (βγήκε, χωρίς κάτι για το ΣΠΑΣΙΜΟ του Δήμου μας, αρχές Μαρτίου).

Εν αναφορά προς τα σχετικώς διαχρονικά πραχθέντα από το δήμαρχο μας Σπ. Γαληνό:

Το 2011, ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη», ως βουλευτής της Ν.Δ. μετά από επίκαιρη ερώτηση του προς τον υπουργό Εσωτερικών, τοποθετούμενος, στη Ολομέλεια της Βουλής έλεγε: «Η δογματική και αδικαιολόγητη εφαρμογή της χωροταξικής αρχής του σχεδίου ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ “όλο το νησί ένας Δήμος” έχει γίνει αιτία πολλών δεινών στη Λέσβο». Συνέχιζε δε ακόμη, ότι όταν το κόμμα τους (συναινούντος του αρχηγού του, Α. Σαμαρά) θα ερχόταν στην εξουσία, θα διασπούσε το Δήμο Λέσβου. Η Ν.Δ. έγινε κυβέρνηση (2012), αλλά τα υπεσχημένα αγνοήθηκαν.

Ακολούθησαν οι εκλογές. Δήμαρχος Λέσβου, ευδόκησε να εκλεγεί ο Σπ. Γαληνός. Περιμέναμε να τηρήσει τα στη Βουλή υπ’ αυτού δηλωθέντα. Εις μάτην! Τα ξέχασε. Συνέπεσε βλέπεις η δημαρχία του με το «προσφυγικό». Στη Λέσβο εστιάζονταν για μήνες το ενδιαφέρον της υφηλίου. Και ο δήμαρχος μας, έγινε «παγκόσμιος». Ως οικοδεσπότης, φιλοξένησε προσωπικότητες διεθνούς ακτινοβολίας ως ακόμη και αυτόν τον Πάπα. Έτσι το Σπάσιμο του Τέρατος έγινε «γαλαντζί». «Ναι, να σπάσει» είπε στην αρχή (Δ.Σ., 28.2.2017). Μετά «να γίνει Μητροπολιτικός Δήμος» με δορυφορούμενους κάποιους δήμους (πόσους δεν είπε), παρίες αφού εκείνος θα κρατά το «χουτζιρέ» του νησιού ολόκληρου. Αυτό, στην επί τούτου συνεδρίαση, αποκλειστικά για το σπάσιμό του Δήμου (Δ.Σ., 24.4.2017). Αλαλούμ στην κυριολεξία η όλη διαδικασία. Παρωδία. Χωρίς απόφαση. Όμως ο δήμαρχος Γαληνός χωρίς να αναφέρει έστω μία φορά τη λέξη «διάσπαση», ξεκαθάρισε ότι θέλει τη Μυτιλήνη Μητροπολιτικό Δήμο. Δηλ. Μητροπολιτικός Δήμος το Λονδίνο, Μητροπολιτικός και η Μυτιλήνη! Οποίος μεγαλοϊδεατισμός!

Τέλος, ανεξάρτητα με το μεγάλο αυτό «θέλω» του δημάρχου μας, τώρα που ο Λεσβιακός λαός πήρε την υπόθεση στα χέρια του και η συγκέντρωση των υπογραφών για το σκοπούμενο μαζικοποιείται, η πίεση προς την κεντρική εξουσία θα αποφέρει το ποθούμενο. Το μοτό του αγώνα μας, ήταν: «Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Θα φέρουμε και το νόμο με το μέρος μας». Ήρθε θεωρώ η ώρα, να υλοποιηθεί πια, λαμβάνοντας σάρκα και οστά.

Μικρό παιδί, πάντα ήθελα να είμαι κοντά στον αλησμόνητο πατέρα μου. Τούτο ήταν εφικτό τα καλοκαίρια, όταν όλη η οικογένεια ήμασταν στα Λάψαρνα. Κατά το ‘50-‘60 φύτευε ελιές, σε κτήμα μας, που στη μια πλευρά του, επικρατούσαν ηφαιστειακοί τόφφοι. Εκεί, ως εκείνος άνοιγε τους λάκκους που το χειμώνα φύτευε τα φυτά, καθόμουν δίπλα του και περίμενα με αδημονία να μου δώσει αποσπασμένο κομμάτι πετρώματος, πάνω στο οποίο ήταν αποτυπωμένο κάποιο φύλλο. Ελιάς, βελανιδιάς, διάφορα. Έτσι ως παιδί, θεωρούσα ότι παντού στη Γη συμβαίνει το ίδιο.

Όταν μεγαλύτερος, πηγαίναμε μαζί για ψάρεμα στα Α(Ο)ρφίκια, με ιδιαίτερη περιέργεια έβλεπα κάποια «πέτρινα δέντρα» που τα έλεγα τότε τα Απολιθωμένα, διάσπαρτα στην ευρύτερη περιοχή του ακρωτηρίου Τελώνια. Μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και απορούσα. Τι είναι αυτά, πώς έγιναν; Εκείνος, μου απαντούσε ότι δημιουργήθηκαν πολύ παλιά, από ηφαίστεια.

Ως μαθητής Γυμνασίου, γνώριζα καλά ότι η Δυτική Λέσβος υπήρξε μήτρα γέννησης απολιθωμένων.

Η βιωματική σχέση μου με αυτά, ολοκληρώθηκε κατά τις σπουδές μου στο Πολυτεχνείο. Στο πρώτο έτος, όταν ο αείμνηστος καθηγητής Μ. Μητσόπουλος μάς δίδασκε το φαινόμενο της απολιθώσεως και τον ξυλοπάλιο (μορφή SiO2 των απολιθωμένων), οι όποιες απορίες μου, απαντήθηκαν.

Νεαρός πια μηχανικός, ευαισθητοποιούμουν από διάφορα δημοσιεύματα (ντόπιου και αθηναϊκού Τύπου), περί καταστροφής και αρπαγής απολιθωμένων. Ων μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας, παρουσίασα εκεί τους σχετικούς προβληματισμούς μου προτείνοντας παράλληλα να ξεκινήσουμε σταυροφορία προς «προστασία, διατήρηση και Τουριστική προβολή του Απολιθωμένου Δάσους μας». Πράγματι το Δ.Σ. ομόφωνα αποφάσισε τη δρομολόγηση ενεργειών προς οποιονδήποτε αρμόδιο (αρχές ~‘70). Ας σημειωθεί ότι ουδεμία θεσμική κάλυψη υπήρχε τότε, εκτός μιας απαγορευτικής διάταξης «περί μη Θραύσεως - Αφαιρέσεως - Κατοχής και Διαθέσεως Απολιθωμένων» βάσει νόμου του 1950.

Αμέριστος συμπαραστάτης μας υπήρξε ο φίλος, νέος τότε καθηγητής στο Πολυτεχνείο (Γεωλογίας-Παλαιοντολογίας), ο αείμνηστος Σ.Σ. Αυγουστίδης, Γεραγώτης την καταγωγή. Του κέντρισα το ενδιαφέρον λέγοντάς του ότι «το Απολιθωμένο Δάσος μας, σε λίγο δεν θα υπάρχει», όταν μία φορά επιστρέφοντας απ’ το νησί με ρώτησε «τι νέα από κάτω;». Του εξήγησα ενδελεχώς πώς είχαν τα πράγματα για τον αφύλακτο θησαυρό μας, έρμαιο στις ορέξεις ντόπιων και ξένων «χρυσοθήρων»! Αμέσως ο καθηγητής, ων και εκλεγμένος πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας (ΕΓΕ), άρχισε τις, κατά την γνώμη του, σχετικές ενέργειες. Ο μόνος φορέας θεσμικά συσχετιζόμενος με το θέμα τότε, ήταν ο Ε.Ο.Τουρισμού. Εκεί στοχευμένα επικέντρωσε τις ενέργειες του. Σε ένα έγγραφό του προς αυτόν, αφού διεξοδικά ανέφερε τη σημασία, επιστημονικά και όχι μόνο, του μοναδικού αυτού μνημείου της φύσεως κατάληγε ότι η ΕΓΕ ετίθετο στη διάθεση του ΕΟΤ για συνεργασία προς «την επιστημονική μελέτη και προβολή του γεωλογικού τούτου φαινομένου». Και συμπλήρωνε: «Κατόπιν των ανωτέρω η ΕΓΕ επιθυμεί να αναφέρει υμίν ότι ο Μεταλλειολόγος - Μεταλλουργός Μηχανικός κ. Παναγιώτης Ιορδάνης εκ της περιοχής ταύτης, μέλος της ΕΓΕ, έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον και την προθυμίαν όπως συνεργασθεί και συμβάλει προσωπικώς μεθ’ υμών επί του ανωτέρω θέματος». Τελείωνε δε επισημαίνοντας, πως η πλημμελής προστασία του θα οδηγήσει προοδευτικά στην «εξαφάνιση του απολιθωμένου τούτου φυτικού Βασιλείου».

Ο πρόεδρος του Συλλόγου, αξέχαστος φίλος και συνάδελφος μηχανικός Γιάννης Καμβυσέλης, άνθρωπος με διεισδυτικό πνεύμα, πλατειά σκέψη και ξεχωριστή αγάπη κι αυτός για την Άντισσα, λήγοντας η θητεία μας, μου ενεχείρισε φάκελο (βρίσκεται στο αρχείο μου) περιέχων ό,τι διέθετε σχετικό περί Απολιθωμένων, ευχόμενος μου: « Με πρώτο σταθμό το διδακτορικό σου δίπλωμα για το απολιθωμένο δάσος Αντίσσης Λέσβου, να αναδειχθείς σαν τον μεγαλύτερο επιστήμονα που ασχολήθηκε ποτέ με το απολιθωμένο δάσος μας, επ’ αγαθώ της οικογενείας σου, της ιδιαιτέρας και αγαπημένης μας πατρίδας Αντίσσης, της Λέσβου και της Ελλάδος».

Όλα τούτα, αποτέλεσαν τη «μαγιά», ώστε όταν γύρισα απ’ το εξωτερικό μετά τις μεταπτυχιακές μου σπουδές και αφού ενδιάμεσα δεν είχε γίνει τίποτε σχετικά, δημιούργησα (κατά την προσφιλή μου και πάντα αποτελεσματική μέθοδό) επιτροπή αγώνα, από προβεβλημένους Λέσβιους επιστήμονες και καταφέραμε το 1985 τη θεσμική κάλυψη του Απολιθωμένου μας (Σχετικό άρθρο μου, 5.8.2014). Τούτο, με την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος περί «Κηρύξεως τμημάτων του απολιθωμένου δάσους τη νήσου Λέσβου ως “Διατηρητέων Μνημείων της Φύσεως”». Με ακρογωνιαίο λίθο αυτό, πάνω του δομήθηκε η έκτοτε όλη εξέλιξη των «Απολιθωμένων», και έκανε σήμερα να τα καμαρώνουμε ως «Μνημείο της UNESCO».

Ασφαλώς όλα θα ήταν θετικότερα, αν τελεσφορούσε η προσπάθειά μου της ιδρύσεως Πανεπιστημιακής Σχολής Επιστημών Γης, περιεχομένου και «καρδιάς», τα του Απολιθωμένου. Ατυχώς παρά τις ευνοϊκές θέσεις αρμοδίων -πρύτανη Πανεπιστημίου Αιγαίου, ειδικού γραμματέα Ανωτάτης Παιδείας, Υπουργείου Παιδείας- τούτο κάποιοι για δικούς τους λόγους, τορπίλισαν.

Το Απολιθωμένο Δάσος, έτσι θα ετίθετο υπό την αιγίδα της συγκεκριμένης σχολής και η ανά τον κόσμο πανεπιστημιακή κοινότητα της γεωλογίας, παλαιοντολογίας κ.λπ., θα το είχε αναγάγει στο «άγιο δισκοπότηρο» του «απολιθωμένου φυτικού Βασιλείου». Ο καθένας πανεπιστημιακός του κλάδου, μια φορά τουλάχιστον στη ζωή του, θα ερχόταν σαν σε προσκύνημα στο ανεπανάληπτο Μνημείο της Φύσεως. Χώρια, οι χιλιάδες φοιτητές των ανά τον κόσμο Γεωλογικών, κ.λπ. σχολών.

Τέλος, επειδή τίποτε δεν γεννιέται απ’ το μηδέν αλλά και τίποτε δεν καταλήγει στο μηδέν, θέλω να πιστεύω ότι η ιδέα μου αυτή, παρακαταθήκη στους επιγενόμενους Λέσβιους, κάποτε θα αξιοποιηθεί. Θα της δώσουν σάρκα και οστά, για το καλό της γενέτειράς μας… 

 

 

 

 

 

Σελίδα 1 από 2
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top