FOLLOW US
Στράτος Γεωργούλας

Στράτος Γεωργούλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017 14:31

Ο μεγάλος περίπατος μας…

…«Τώρα όμως αυτή δεν ήτανε η Αθήνα. Ήτανε μια ξένη πολιτεία με σκοτεινά και αλλόκοτα σπίτια. Κι αυτός ήτανε ένα παράξενο ανθρωπάκι… Αυτό το ανθρωπάκι ΠΡΕΠΕΙ να μη φοβάται, να περπατάει στο μισοσκόταδο και να σφυρίζει. Δοκίμασε, μα δε βγαίνει ήχος. Το ανθρωπάκι ΠΡΕΠΕΙ να γράφει στους τοίχους και να μην τρέμει, να φυλάει τσίλιες και να κάνει το ζητιανάκι σαν πλησιάζει κανείς. Αυτό το ανθρωπάκι έχει κάτι παράξενα χέρια, λερωμένα με πράσινη μπογιά… Η πράσινη μπογιά είναι στ’ αλήθεια τώρα η ελπίδα. Σε λίγο θα γεμίσουν τα σχολεία καζάνια και κουτάλες που θα μοιράζουν αχνιστή σούπα… Ας είναι πληγούρι ή καλαμποκάλευρο. Θα’ναι ζεστή και θα χορταίνει. Πόσα ντουβάρια άραγε, χρειάζεται να βάψουμε για να χορτάσουμε; Πολλά; Μια πολιτεία ολόκληρη. Τότε θα πρέπει να βάψουμε όλοι…».

Μεγάλωσα με τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Άλκης Ζέη και ακόμα και έφηβος προτιμούσα να το ξαναδιαβάζω αυτό και άλλα αντίστοιχα βιβλία συνέχεια, να τα ανοίγω, να μυρίζω το υπέροχο άρωμα του χαρτιού και να βλέπω τους ήρωες να παίρνουν σάρκα και οστά στη φαντασία μου, από το να αγοράζω το «ΚΛΙΚ» και τα αντίστοιχα ή να κρυφοκοιτάζω τα προγράμματα της νεοεισελθείσας ιδιωτικής τηλεόρασης. Δεν ήταν καθόλου δημοφιλής τρόπος ζωής ενός νέου σε αυτές τις εποχές, αλλά ρύθμισε αμετάκλητα την προσωπική μου πυξίδα.

Συνεχής αγώνας ενάντια στο φασισμό που δεν έχει τίποτα το αντισυστημικό, αλλά προβάλλεται ως τέτοιο και ως τη μοναδική εναλλακτική, τότε και τώρα, όπως άλλωστε και αυτό που εκπροσωπούν Τραμπ και Λεπέν. Αγώνας ενάντια σε όσους εκφράζουν και εκπονούν πολιτικές που φέρνουν πείνα, εξαθλίωση, καταρράκωση της προσωπικής αξιοπρέπειας, αγώνας ενάντια στην καταστολή που στηρίζει αυτές τις πολιτικές, αγώνας ενάντια σε αυτούς που είναι το πρόσωπο αυτών των πολιτικών και τις στηρίζουν με τη σιωπή τους, το ψέμα προς το συνάνθρωπό τους, με μοναδική έγνοια τους, το προσωπικό συμφέρον. Αγώνας ενάντια σε αυτούς που κοροϊδεύουν με το δήθεν αγγελικό τους πρόσωπο και προτείνουν φιλανθρωπία (σχολικά συσσίτια, καλύτερες «φυλακές» για πρόσφυγες), αντί για μια λύση. Αγώνας ενάντια στη λήθη, σε αυτούς που θέλουν να ξεχάσουμε ότι η 9η Μαΐου δεν είναι κάποια «μέρα της Ευρώπης», αλλά η νίκη των λαών της Ευρώπης ενάντια στο Ναζισμό. Αγώνας για να βάψουμε πολλά ντουβάρια, πολιτείες ολόκληρες με το χρώμα της ελπίδας, χρώμα ανεξίτηλο. Ναι, θα χρειαστεί να βάψουμε πολλοί, όλοι. Μέχρι τότε -γιατί θα έρθει η στιγμή- ας μην σταματήσουμε ούτε λεπτό -όσο λίγοι και να είμαστε- να συνεχίζουμε να βάφουμε. 

 

 

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 12:01

Ας πούμε αλήθειες επιτέλους

Η ενασχόληση με τα πολιτικά ζητήματα, σου παρέχει μια γνώση ανεκτίμητη μόνο όμως όταν χρησιμοποιηθεί για ευρύτερη πληροφόρηση και συνειδητοποίηση τού πού πάνε τα πράγματα με σκοπό την αλλαγή τους. Καλό είναι λοιπόν να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενημέρωση και ειδικά για ζητήματα που ξεφεύγουν της προσοχής της επίσημης ενημέρωσης από ΜΜΕ και δελτία Τύπου. Και αυτή η ενημέρωση θα πρέπει να καταλήγει στο ερώτημα: Αυτό θέλουμε τελικά ως πολιτική εκπροσώπηση; Αυτούς τους πολιτικούς θέλουμε;

Ας πάμε στο προκείμενο. Και ας δούμε συγκεκριμένα παραδείγματα από το πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο.

Παράδειγμα πρώτο: Ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλώνει την αντίθεσή του στην πρόταση για την αναθεώρηση του «Καλλικράτη», ανάμεσα σε άλλα, και στο γεγονός ότι αυξάνονται οι αρμοδιότητες του γενικού γραμματέα του Δήμου, ο οποίος δεν θα είναι πρόσωπο της εμπιστοσύνης του δημάρχου αλλά πρόσωπο που θα οριστεί από ένα μητρώο ατόμων με ειδικά προσόντα. Κοντά στον βουλευτή και ο πρόεδρος της τοπικής ΝΔ. Και αναρωτιέμαι: Δεν γνωρίζουν ότι αυτό ψηφίστηκε στο μνημόνιο του 2015 και πρέπει να εφαρμοστεί; Δεν το διάβασαν πριν το ψηφίσει ο πρώτος και ενημερώσει ο δεύτερος τα μέλη του κόμματος του;

Παράδειγμα δεύτερο: Ο δήμαρχος, σε ερώτηση μου αν συμφωνεί με την πρόταση Πατούλη, οι δήμοι να γίνουν οι φοροεισπράκτορες του ΕΝΦΙΑ, ως απάντηση στο πρόβλημα των κυβερνήσεων που δεν αποδίδουν τα χρήματα που χρωστούν στους δήμους (θα το δείτε ως «οικονομική ανεξαρτησία των ΟΤΑ»), απάντησε «Ναι»! Δηλαδή θέλει να υποβιβαστεί ο (επόμενος) δήμαρχος στον τοπικό τελώνη, ξεχνώντας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση έχει έναν χαρακτήρα δημόσιο και κοινωνικό και όχι μια λειτουργία (έχεις λεφτά για ΕΝΦΙΑ, τότε μόνο θα σου φτιάξω το δρόμο και θα σου μαζέψω τα σκουπίδια).

Παράδειγμα τρίτο: Ήταν εκπληκτικό ότι υπήρχε ένα σημείο απόλυτης συμφωνίας του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ και του βουλευτή της ΝΔ. «Μην πείτε νούμερο δήμων που θέλετε ως Δημοτικό Συμβούλιο, αφήστε εν λευκώ την κυβέρνηση να αποφασίσει», είπαν και οι δύο. Και ενώ πριν είχαν διαφωνήσει για την απλή αναλογική, αναγκαίο κομμάτι μιας δημοκρατίας, αυτή, καταλαβαίνω, φτάνει μέχρι την μη αμφισβήτηση της κυβερνητικής αυθεντίας.

Αν καταλαβαίνω κάτι είναι ότι με τους παραπάνω συναδέλφους, που δεν έχω καμιά προσωπική αντιπαλότητα, με χωρίζει πολιτική άβυσσος. Και αυτή οφείλουμε να την αναδεικνύουμε συνέχεια, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ας έχουμε λοιπόν κοντά μας πάντα την φλόγα της πραγματικής ενημέρωσης να μας φωτίζει και (συχνά πυκνά) να καίει και αυτούς που απλώς επιθυμούν άλλα να λένε και άλλα να αποφασίζουν να κάνουν.

 

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017 11:41

Έξοδος από τη λήθη της ιστορίας

Τη νύχτα της 10ης προς 11ης Απριλίου 1826, Μεγάλο Σάββατο, γίνεται το αδιανόητο. Κάποιοι αποφασίζουν ότι μια έξοδος με αβέβαιο αποτέλεσμα ή κατά πολλούς τελείως καταστροφικό, είναι προτιμότερη από τον αργό θάνατο. Και ήταν η κίνηση αυτή που θα κινητοποιήσει το λαϊκό παράγοντα για να τεθεί σε αχρηστία η πολιτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Μιλάμε για την έξοδο του Μεσολογγίου, αλλά θα μπορούσαμε να μιλάμε και για κάθε άλλη πράξη, η οποία έρχεται να σπάσει την κυριαρχία της κατεστημένης αντίληψης τού τίποτα δεν αλλάζει. Τέτοιες πράξεις, η ιστορία τις έχει κρίνει ως πράξεις ηρωισμού αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτές που βοηθούν την ιστορία να κινηθεί προς το αναπόφευκτο, δηλαδή την αλλαγή σελίδας, την εξέλιξη. Είναι η αναγκαιότητα τελικά που βιώνεται ως ατομική ή κοινωνική επιλογή και αυτό είναι τελικά γιατί δεν υπάρχουν υπερφυσικές ή συνωμοσιολογικά υπέρμετρες δυνάμεις που εξουσιάζουν παρά μόνο αμφίδρομες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις .

Τέτοιες πράξεις προκαλούν αυθόρμητα το ερώτημα τού πώς έγιναν κατορθωτές. Πώς ξεπερνάς το φόβο του άγνωστου, την ασφάλεια του αιώνιου παρόντος, την κυρίαρχη ιδεολογική δύναμη της διαχείρισης και προχωράς σε ενέργεια που έχει να κάνει με την αλλαγή, την ανατροπή, την αντίσταση. Ερωτήματα όπως, δεν φοβάσαι το προσωπικό κόστος, δεν εμπιστεύεσαι αυτούς που εξουσιάζουν και (φαίνονται να) ξέρουν περισσότερα από εσένα, τη «στοργική» αγκαλιά και ηρεμία που προσφέρει η ατομική διαχείριση της μιζέριας, τέθηκαν και απαντήθηκαν από αυτούς τους φορείς της κοινωνικής αλλαγής με ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Και ο κοινωνικός φόβος που οδηγεί στην αδράνεια, εξαφανίζεται αν ψάξεις προσεκτικά στην ιστορία και δεις ότι τέτοιες πράξεις όχι μόνο ήταν μια μικρή εξαίρεση στον κανόνα αλλά ήταν η πλειοψηφία της σύγχρονης κοινωνικής ιστορίας και αν ψάξεις στις προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες του καθενός μας, θα δεις τέτοια παραδείγματα πολλά.

Αυτή όμως η πλευρά της ιστορίας είναι ατομικά και κοινωνικά κειμήλια που οφείλουμε να τα διαφυλάξουμε από την αδηφάγο δύναμη του κατεστημένου, που αναθεωρητικά είτε θέλει να τα εξαφανίσει, είτε θέλει να τα λοιδορήσει για να χαθούν από φάροι ενός τωρινού ή μελλοντικού προσανατολισμού δράσης.

Και αυτό είναι για μένα ένα μάθημα. Δεν ξεχνώ και τιμώ αυτή την ιστορία, δεν ξεχνώ και τιμώ τους δρώντες αυτής, αυτούς που είπαν ΟΧΙ στο φόβο της μη εναλλακτικής, που δεν υποκλίθηκαν, δεν «προσαρμόστηκαν», δεν «τακτοποιήθηκαν», δεν λογάριασαν προσωπικό κόστος, δεν θέλησαν να βολευτούν με μια «διαχείριση της μιζέριας τους». Και από την άλλη, όλοι οι παραπάνω που σιώπησαν, αποχώρησαν, ενέργησαν «ρεαλιστικά» στο σήμερα απαξιώνοντας αυτούς που τόλμησαν να ονειρευτούν ένα άλλο αύριο, ας τους δώσουμε την πραγματική τους ταυτότητα. Είναι μέρος του προβλήματος, είναι οι εχθροί του αύριο, είναι το ανθρωπάκι που έχει χάσει την ανθρωπινή υπόστασή του και επειδή το καταλαβαίνει, νιώθει την ανάγκη να μειώσει στο επίπεδό του, όλους όσοι αντιστέκονται (ναι μωρέ, θα μας προδώσει και αυτός…, γιατί το κάνει μήπως έχει κάτι να κερδίσει… όλοι ίδιοι είναι).

Η ιστορία τελικά είναι όμως αμείλικτη. Θα θυμάται μόνο αυτούς που αντιστέκονται και όλους τους άλλους θα τους τσουβαλιάσει εκεί που είναι η θέση τους. Στο σκοτάδι της λήθης.

 

 

Άλλα περιμέναμε και άλλα μας ήρθαν. Λογικό άλλωστε καθώς η κυβερνητική πρόταση για την αναμόρφωση του «Καλλικράτη» είχε τη συμμετοχή της κατεστημένης ομάδας των δημάρχων, με το πρόσωπο του Πατούλη, προέδρου της ΚΕΔΕ στην επιτροπή, τη συμφωνία τους με μια μικρή διαφωνία -από τα λίγα καλά της πρότασης- στην απλή αναλογική, η οποία φαίνεται να θυσιάζεται στην ανάγκη για «συναίνεση». Το ερώτημα ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, απαντάται εύκολα αν δούμε ποιοι συμμετέχουν στην επιτροπή που διαμόρφωσε αυτή την πρόταση και ποιοι τους επέλεξαν αυτούς. Φυσικά καμιά συζήτηση για το χωροταξικό της Λέσβου γιατί το αφήνουν αργότερα ως μέρος μιας «διαπραγμάτευσης» για να δεχθούμε αυτά που πραγματικά θέλουν όλοι αυτοί που ήταν και θα είναι και μετά στην «εξουσία» της αυτοδιοίκησης. Αλλά το γνωστό μοτίβο επαναλαμβάνεται και σε αυτή την πρόταση. Άλλα λέμε και άλλα κάνουμε.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα:

  1. Στόχος: «να σπάσουμε τη υπερσυγκέντρωση του “Καλλικράτη”, να δώσουμε δύναμη και αποφασιστική αρμοδιότητα σε δημοτικές και τοπικές κοινότητες». Με ποια πολιτική; Για πρώτη φορά κάνουμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ιστορία της αυτοδιοίκησης. Καταργούμε τα 73 χωριά της Λέσβου και συνολικά 6.500 κοινότητες και 675 Δήμους του «Καποδίστρια» -ανάμεσα σε αυτούς και τους 13 πρώην δήμους της Λέσβου, τους κάνουμε τοπικά συμβούλια. Η μεγάλη σφαγή στην έννοια του χωριού, στην έννοια της πραγματικής αποκέντρωσης, έρχεται αλλά δεν φταίμε εμείς καθώς ήδη είναι «θεσμοί αποκέντρωσης αποδυναμωμένοι με μόνο συμβολικό χαρακτήρα». Πονάει το (δημόσιο) κεφάλι, κόβουμε το (δημόσιο) κεφάλι, είναι μια βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού (γνωστή και σε ζητήματα παιδείας, υγείας, ασφάλισης, συντάξεων κλπ.), που επιτέλους βρίσκει έδαφος και στα αυτοδιοικητικά μας.
  2. Στόχος: περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή όλων των παρατάξεων στα αυτοδιοικητικά δρώμενα. Ωραία ιδέα, για αυτό προτείνεται η κατάργηση της Επιτροπής Ποιότητας της Ζωής και η Οικονομική Επιτροπή, όπου συμμετέχουν υποχρεωτικά και μέλη της αντιπολίτευσης του Δημοτικού Συμβουλίου, ενώ οι αρμοδιότητες τους πάνε κατά κύριο λόγο σε Εκτελεστική Επιτροπή που συμμετέχουν μόνο ο δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοί του. «Κουράζουν» τα συμβούλια οι «διεκπεραιωτικές και διαχειριστικές αρμοδιότητες» (λες και δεν κρύβουν πολιτικές αποφάσεις αυτές), ας τις δώσουμε στο γενικό γραμματέα του Δήμου, μετακλητό υπάλληλο του δημάρχου.
  3. Ας δώσουμε μισθοδοσία σε όλους τους αντιδημάρχους, επαναφορά της ιδιάζουσας δωσιδικίας, εξάμηνη παράταση θητείας και πρωτίστως εκεί που ζητάμε «κοινωνικό έλεγχο και λογοδοσία» ας κάνουμε το καλύτερο. Ας καταργήσουμε τον υποχρεωτικό έλεγχο νομιμότητας των αποφάσεων των συλλογικών οργάνων και δημοτικών επιχειρήσεων και ας κρατήσουμε μόνο προσφυγές και αυτεπάγγελτο έλεγχο. Άλλωστε και επειδή υπάρχει «μεγάλος όγκος ελεγχόμενων αποφάσεων και προσφυγών» γιατί να επιβαρύνουμε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς; Πρέπει να δείξουμε και «εμπιστοσύνη στην τοπική αυτοδιοίκηση», ναι σε αυτό το σύστημα που «θέλουμε να σπάσουμε».
  4. Θέλουμε μια πραγματική και κοινωνικά αναπτυξιακή προοπτική για την τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι λοιπόν αλλάζουμε το όνομα του Παρατηρητηρίου και επιτέλους δίνουμε το δικαίωμα στο υπάρχον -πιο συγκεντρωτικό και λιγότερο δημοκρατικό- σύστημα των δημάρχων της ΚΕΔΕ, να εναρμονιστούν με το τελευταίο μνημόνιο και να εκμισθώνουν δημοτικά ακίνητα για 50 και 99 χρόνια. Έτσι έρχεται η ανάπτυξη όπως μάθαμε και από το ΤΑΙΠΕΔ.

Το πλαίσιο πολιτικής καθορίστηκε, είναι μια πρόταση σαν να βγήκε από τα σπλάχνα της ΚΕΔΕ, του συστήματος «της διαφθοράς και της διαπλοκής», που όσοι κατεβήκαμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, θέλαμε να αλλάξουμε.

Αυτή η ανάγκη συνεχίζει να υπάρχει και για αυτό συνεχίζουμε και εμείς.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top