FOLLOW US
Στράτος Γεωργούλας

Στράτος Γεωργούλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πέμπτη, 03 Αυγούστου 2017 15:16

Ένα νέφος σκοτώνει τους ανθρώπους

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι τις μαύρες επετείους της καταστροφής της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι αυτούς τους διανοούμενους από όλο τον κόσμο, που λίγα χρόνια μετά μαζεύτηκαν και έγραψαν την έκκληση της Στοκχόλμης, έκκληση για Ειρήνη και παγκόσμιο αφοπλισμό.

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι τους Έλληνες που διακινούσαν αυτήν την έκκληση, στη χώρα μας, με κόστος διώξεις, βασανισμούς ακόμα και με απώλεια της ίδιας τους της ζωής.

Δεν θα ξεχνούσα τα παραπάνω αλλά μου τα θύμισε εκείνη η συνάδελφος που σε εσωτερική αλληλογραφία, έγραψε το ανεκδιήγητο για «εκείνον τον πρόεδρο της Αμερικής που μόνος του κέρδισε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», ξεχνώντας ότι επίσης δολοφόνησε χωρίς προφανή λόγο, εκατοντάδες χιλιάδες με δυο βόμβες.

Μου το θύμισε ο δήμαρχος μας, ο οποίος έσπευσε να αδελφοποιήσει το Δήμο Λέσβου με μια συγκεκριμένη πόλη του Ισραήλ κατ’ εντολή και επιλογή της Ισραηλινής κυβέρνησης.

Μου το θυμίζουν και όλοι αυτοί που οι κουβέντες τους για το προσφυγικό κλείνονται μόνο σε ένα εκκρεμές. Από την μια η μηκυοποιημενη φιλανθρωπία και από την άλλη η καταστολή και ο ρατσισμός, ξεχνώντας τους πολέμους που «σύμμαχοι» μας έχουν προκαλέσει σε δεκάδες χώρες τριγύρω μας.

Σε όλους τους παραπάνω λοιπόν και λόγω των ημερών, τους αφιερώνω ένα ποίημα του Χικμέτ, που έγραψε ακριβώς για αυτό το λόγο.

 

Μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους

Ανθρώπους μας έκαναν οι μητέρες μας.

Οι μητέρες προπορεύονται σαν φώτα.

Κι εσείς κύριοί μου από μητέρες γεννηθήκατε.

Γι’ αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Ένα εξάχρονο παιδί τρέχει και πηδάει.

Ο χαρταετός του αρμενίζει πάνω από ψηλά δέντρα.

Κι εσείς κάποτε τρέχατε σαν αυτό το αγόρι.

Να συμπονάτε τα παιδιά, κύριοί μου.

Μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Η νεαρή νύφη χτενίζεται μπροστά στον καθρέφτη της

και περιμένει να φανεί στον καθρέφτη ο καλός της.

Κι εσάς κάποτε κάποιες νύφες σάς περίμεναν.

Να συμπονάτε τις νύφες, κύριοί μου,

και μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Στα γεράματα, ένας άνθρωπος που θυμάται,

πρέπει να έχει αναμνήσεις μόνο από όμορφες στιγμές.

Να συμπονάτε τους ηλικιωμένους, κύριοί μου.

Κι εσείς κύριοί μου, είστε τώρα πια γηρασμένοι.

Γι’ αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 14:41

Τι πρέπει να κάνουμε; Επανάσταση...

Είχα και έχω πάντα για το λειτούργημα μου, την εικόνα της ιδιαίτερης σημασίας και συνάμα της μεγαλύτερης ευθύνης. Σε καιρούς χαλεπούς, όπου η πραγματικότητα της σήψης, της ενοχής σιωπής, της διάψευσης ελπίδων και του κλεισίματος στο καβούκι, σε τελματώνει και σε εξαφανίζει, πιστεύω ότι το να κάνεις «δουλειά όπως συνήθως» κοιτώντας τον εαυτό σου, είναι μέρος του προβλήματος. Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ένας εκπαιδευτικός; Να ξαναδιαβάσει Μίλτο Κουντουρά και να μην τον θεωρεί απλά ένα όνομα στο σύλλογο του.

Αντιγράφω από την ομιλία μου στην ορκωμοσία της ΑΣΠΑΙΤΕ φέτος, απόσπασμα από ένα άρθρο του, το 1923:

«Είναι τόσο πολλά και τέτοια τα κακά γύρω μας, ώστε εκείνο που πρέπει προπαντός σήμερα να μας χαρακτηρίζει, είναι η άρνηση. Κι ο Δάσκαλος που περισσότερο γι’ αυτόν γραφήκανε τα άρθρα τούτα, ας αισθανθεί πρώτος δυνατά την επανάσταση. Ας γιγαντωθεί μέσα του η τρομερή ανησυχία, κι ας προσπαθήσει να συγχρονίσει το μυαλό και την ψυχή του προς τη σημερινή πραγματικότητα. Αν νιώσει βαθιά μέσα του πως αν δεν έχει ιερή πίστη και αφιλόκερδη αγάπη στη δουλειά του, πως αν δεν είναι από ιδιοσυγκρασία μέχρις ελαττώματος νεωτεριστής και πως αν δεν έχει το χάρισμα του παιδιάτικου και ποιητικού ενθουσιασμού μέσα του, - ε, τότε, για σήμερα τουλάχιστο, δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι δάσκαλος! Για το καλό της χώρας και της μέλλουσας ζωής ας κάμει επιτέλους μια γενναία χειρονομία, μαζί με όλα τ’ αρτηριοσκληρημένα και αδιαμόρφωτα πια γεροντικά μυαλά, και ας εγκαταλείψουν με μια ευγενική αυτοθυσία το επάγγελμα, αφήνοντας τον τόπο ελεύθερο σε όσους μπορούν και θέλουν με αγάπη να εργαστούν…

Ας πάψουν να είναι ταρτούφοι, καθηκοντάνθρωποι, τροφοδότες μιας ύπουλης κακοήθειας...

Δάσκαλε! Εκείνο που θα ήθελα σήμερα από σένα είναι η Επανάσταση! Η ψυχική ανησυχία σου, η άρνηση σου, το γκρέμισμα! Να! Σε είδα με χαρά μου, να κουνάς επιδοκιμαστικά το κεφάλι ακούοντας μερικά βέβηλα λόγια μου. Μη σταματήσεις λοιπόν ως εδώ! Τίναξε από πάνω σου τον παλιόν άνθρωπο και κάνε το σχολείο σου ν’ ανατριχιάσει από τη ζωντανή πνοή της Ομορφιάς, της Αλήθειας και της Αγάπης!

Μη φοβηθείς την αταξία του παιδιού, την καταλαλιά των γερόντων ή τον οπισθοδρομημένο Νόμο! Αν βαλθείς μ’ ενθουσιασμό και με πίστη να εργαστείς για την προαγωγή και την ανάταση της Ζωής Που σου εμπιστεύονται, να είσαι βέβαιος, θα σε σεβαστεί αυτή η Ζωή στο τέλος και θα κλίνει μπροστά σου!...

Το Κράτος εξάλλου ας θελήσει επιτέλους να σκεφτεί ότι δεν είναι επιχειρηματίας, που το σχολείο είναι απλώς ένα μαγαζί του κι ο δάσκαλος ο υπάλληλος του μαγαζιού του αυτού! Το σχολείο δεν είναι εμπορική επιχείρηση, άλλ’ ένας δονούμενος νεφελόκοσμος, κι ο δάσκαλος ο μικρός θεός μιας πραγματικής δημιουργίας! Κι αν το Κράτος εξακολουθήσει να κάνει εμπορικούς υπολογισμούς και ν’ αναγκάζει το δάσκαλο έστω και μια στιγμή της μέρας του, να ξοδεύει έξω απ’ το σχολείο για τη διατροφή του - ε, τότε αλίμονο στα νιάτα αυτά που μπαίνουνε μέσα σε τέτοια εμπορικά καταστήματα!

Ας ανεβάσει λοιπόν εκεί που πρέπει τον οργανισμό αυτόν, αν δε θέλει από τη διαστρεβλωμένη και παρά φύση ζωή του να δημιουργούνται υπάνθρωποι και τέρατα …

Αυτά λοιπόν! Κ’ εκείνο πρέπει να τονιστεί ακόμη μια φορά, είναι προπαντός το τι πρέπει ευθύς αμέσως να πάψει να γίνεται! Γι’ αυτό οφείλουμε να γίνουμε τόσο απαιτητικοί και γκρινιάρηδες ώστε η συνείδησή μας να μη μπορεί να δεχτεί μερεμετίσματα και μισοπράματα πάνω στο σαρακιασμένο αυτό παλιόσπιτο… Γκρέμισμα και ξαναφτιάσιμο! Να τι πρέπει σήμερα να εύχεται η ψυχή μας, κι αν ακόμα ξέραμε πως θα μεσολαβούσε μια εποχή τρικυμίας και αναστάτωσης…

Αυτό ακριβώς! Γκρέμισμα! Ας ξυπνήσει το αίμα μας το δηλητηριασμένο από τα μιάσματα μιας διεφθαρμένης εποχής, κι ας το νιώσουμε βαθιά, πως η μόνη κ’ ευγενική άποψη της τραγικής μοίρας μας είναι να χαλάμε… Είμαστε οι μαστροχαλαστάδες εμείς - έτσι μας έταξε ο Δαίμονας ! - και πρέπει η αγανάχτηση διαρκώς να σουφρώνει τα μούτρα μας και να υψώνει σιδερένιες ως τον ουρανό τις γροθιές μας. Το χάσμα που θα ανοίξει ο σεισμός των ψυχών μας, άλλοι θα ‘ρθουν κατόπιν μας να το γεμίσουν με λουλούδια…». 

 

Αυτές τις μέρες οφείλουμε να θυμηθούμε μια επέτειο που στιγμάτισε μια για πάντα τη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Ένας αγώνας ενάντια σε όλες τις κατεστημένες δυνάμεις, ένας αγώνας που δόθηκε και εδώ στη Λέσβο σε κάθε χωριό, ένας αγώνας που κερδήθηκε όταν κανείς δεν το περίμενε και ξεπουλήθηκε με επιπτώσεις που τα επόμενα πολλά χρόνια θα τις βιώνουμε μέχρι τον επόμενο νικηφόρο αγώνα.

Για την ιστορία, να θυμίσω ότι σε αυτόν τον αγώνα πολλοί ήταν απόντες, κρυμμένοι στο φόβο τους (αλλά διεκδίκησαν τη νίκη ως δική τους), ενώ στο τυπικό κομμάτι, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτά που στο κείμενο του δημοψηφίσματος είπαμε ΟΧΙ, λίγο αργότερα ακριβώς τα ίδια έγιναν πράξη (αν μελετήσει κάποιος το κείμενο της απορριφθείσας συμφωνίας), άρα η ήττα ήταν και μια έμπρακτη απαξία σε κάθε δημοκρατική βούληση, στην ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Επειδή μου αρέσει να μην ξεχνώ, θυμίζω από αυτή τη στήλη, το αντίστοιχο κείμενο (δημοσιευμένο 2 μήνες πριν το δημοψήφισμα), που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, δηλώνοντας σε κάθε τόνο, ότι δεν μετανιώνω και αν μου ζητούνταν πάλι να τοποθετηθώ, πάλι ΟΧΙ θα έλεγα.

«Σε ένα κλίμα κατασκευασμένης τρομολαγνείας για το μέλλον μας που αποτελεί το ιδεολογικό κατεστημένο της εποχής μας, είναι σημαντικό  να μπορείς να διατηρείς τη νηφαλιότητα της κριτικής.

Μπροστά στον ορυμαγδό των μηνυμάτων από μιντιακούς κήνσορες, που μεταδίδουν την ψευδή εικόνα της συναίνεσης τού να μην αλλάξει τίποτα, θέλει δύναμη απλώς και μόνο να κλείνεις τους τηλεοπτικούς δέκτες και να έχεις τα μάτια σου ανοικτά στους ανθρώπους που έχουν συνθλιβεί από το καπιταλιστικό παρόν και διεκδικούν τώρα την αλλαγή.

Το να μπορείς να πεις το “Όχι” ακριβώς εκεί που οι κυρίαρχοι σού λένε ότι είναι ο μόνος δρόμος, είναι αυτό που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο, παραφράζοντας τον Άρθουρ Μίλερ, τον σημαντικό αυτό θεατρικό συγγραφέα, σήμερα, τη χρονιά που συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και 10 από τον θάνατό του.

Μπροστά στο μακαρθικό κυνήγι μαγισσών, δεν επιλέγει την εύκολη λύση και την εντολή του ανθρώπου που τον πλήρωνε και αρνείται να καρφώσει.

Ναι, πέρασε δύσκολα μετά, οι “φίλοι” του δεν του μιλούσαν, η κυβέρνηση του έκοψε το διαβατήριο και την ελευθερία κίνησης, αλλά είχε την αξιοπρέπεια του και τελικά κέρδισε. Το έργο του “Δοκιμασία” ήταν μια εκπληκτική πολιτική αλληγορία για τα αθώα θύματα του ολοκληρωτισμού τού “δεν έχουμε επιλογή”.

Όταν άλλοι εξυμνούσαν τα καλά της υπάρχουσας κατάστασης, αυτός κατέδειξε την πορεία προς την αυτοκτονία που καθορίζεται ως μοναδική διέξοδος για τους χαμένους από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό στο έργο “Ο θάνατος του εμποράκου”.

Όταν κάποιοι χρησιμοποιούσαν την πατριδοκαπηλεία και τον πόλεμο, αυτός μίλησε για τα κέρδη των βιομηχάνων πολεμικού υλικού που δεν έχουν πατρίδα στο “Ήταν όλοι τους παιδιά μου”.

Όταν άλλοι μιλούσαν για “λαθρομετανάστευση”, αυτός έβγαλε στην επιφάνεια τον καθημερινό αγώνα αυτών των ψυχών να στέλνουν χρήματα στις οικογένειές τους, στον τόπο καταγωγής τους στο “Ψηλά από τη Γέφυρα”.

Ήταν ένας άνθρωπος - δημιουργός που είπε όχι στο κατεστημένο ρεύμα της εποχής του, αφουγκράστηκε τον πόνο και την ελπίδα των πολλών. Τελικά αυτός έμεινε ως ιστορικό πρόσωπο και κανένα από τα πειθήνια “πρόβατα” που με παρωπίδες επαναλάμβαναν σε όλους τους τόνους την καλοπληρωμένη από τα αφεντικά τους, φράση, “δεν έχουμε άλλη επιλογή”.

Οι “δύσκολες” απαντήσεις μπορεί να σε κάνουν συγκυριακά “εχθρό του λαού”.

Η σημασία όμως τού να μπορείς να πεις το “Όχι”, όταν σου επιβάλλουν το “Ναι”, είναι μεγαλύτερη αξιακά και διαχρονικά.

“Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε…”».

 

 

 

 

 

 

Δύο χρόνια (και βάλε) πριν τις δημοτικές εκλογές και ήδη έχουν κυκλοφορήσει τα πρώτα ονόματα, που είτε δείχνουν «ενδιαφέρον να προσφέρουν», είτε «πιέζονται από γνωστούς και φίλους» να εκτεθούν ως υποψήφιοι δήμαρχοι. Αυτές οι υποψηφιότητες έχουν κομματικό χρώμα, το οποίο έντεχνα επιθυμούν να το αποκρύψουν για να παιχθεί για μια ακόμα φορά το σενάριο του ανεξάρτητου αυτοδιοικητικού που όμως έχει την εμπειρία (καθώς έχει ξαναπροσφέρει από άλλες θέσεις). Και ναι, το πρόσωπο παίζει ρόλο, όχι όμως όταν είναι κενό περιεχομένου. Πόσες φορές θα ξαναζήσουμε το ίδιο σενάριο του «γνωστού ανεξάρτητου» που μαζεύει «γνωστά ονόματα με πολλά χαρτιά πίσω τους», θα εκλεγούν «για να μαζεύουν τουλάχιστον τα σκουπίδια», μετά όμως θα ανεξαρτητοποιηθούν γιατί «θα ριχτούν στη μοιρασιά» και θα έχουμε ξανά μια διαχείριση της μιζέριας, που πριν περάσει η μισή θητεία, θα λέει ο κόσμος (και οι ίδιοι οι εκλεγμένοι) «να μου κοπεί το χέρι, εγώ δεν ξαναπάω μαζί του».

Δεν χορτάσαμε πια, τα ίδια και τα ίδια;

Και καλά, δεν περιμένω να έχουν εμπειρία ή γνώσεις στην τοπική ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, δεν περιμένω μια αυτόνομη πολιτική λειτουργία διεκδικητική με την κάθε εξουσία, δεν περιμένω ριζοσπαστικές τομές στη διοίκηση, να σπάσει αυγά. Τουλάχιστον όμως περιμένω απαντήσεις σε φλέγοντα ζητήματα που θα αφορούν την επόμενη αυτοδιοικητική θητεία.

Θα περιμένω για παράδειγμα να διαβάσουν τον Ν4472/17 (4ο μνημόνιο) (όχι σαν τους βουλευτές μας όλα αυτά τα χρόνια) και να μου απαντήσουν στα εξής:

  1. Πώς θα διαχειριστούν τη μείωση 1,8 δις ευρώ που προβλέπει αυτός ο νόμος, στο συνολικό ποσό των επιχορηγήσεων προς την τοπική αυτοδιοίκηση; Θα ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο (που προτείνει και ο Πατούλης) να αυξήσουν δημοτικά τέλη και φόρους ή δεν θα κάνουν κανένα έργο;
  2. Πώς θα διαχειριστούν τη μείωση 25% στο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων για τους δήμους που προβλέπει το τέταρτο μνημόνιο; Θα αρχίζουν να πωλούν δημοτική περιουσία;
  3. Πώς θα διαχειριστούν τη στασιμότητα των αμοιβών προσωπικού μέχρι το 2021 που προβλέπει το τέταρτο μνημόνιο, δηλαδή τις μη προσλήψεις; Θα αρκούνται στους μισθούς πείνας και την ανασφάλεια των διμηνιτών;
  4. Τι θα κάνουν όταν το τέταρτο μνημόνιο προβλέπει υπερδιπλασιασμό των πλεονασμάτων της Τ.Α. (από 200 εκατ. ευρώ το 2017, σε 449 εκατ. ευρώ το 2021); Τι θα κάνουν όταν για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές (αυτά που χρωστά το κράτος στους δήμους, το 2021 δεν έχει προϋπολογιστεί τίποτα στον ίδιο νόμο (άρα «χάνονται τα χρωστούμενα»);

Αλήθεια, τι θα κάνει ο έμπειρος και ανεξάρτητος αυτοδιοικητικός τα χρόνια της θητείας του σε τέτοιο ασφυκτικό πλαίσιο; Θα διεκδικήσει, θα συγκρουστεί, θα διαθέτει όραμα με γνώσεις και επιθυμία για ριζοσπαστικές τομές ή θα είναι μια από τα ίδια;

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017 16:35

Έμπρακτη ανυπακοή

Είναι κοινός τόπος ότι η χώρα μας και οι πολίτες της, βρίσκονται υπό ιδιότυπη κατοχή με ακρογωνιαίο λίθο την άσκηση της οικονομικής πολιτικής. Μνημονιακές πολιτικές το είχαμε μάθει, κάποιοι το λένε επιτροπεία, κάποιοι άλλοι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και μερικοί το ονομάζουν «δεν υπάρχει άλλη επιλογή». Στο πλαίσιο αυτό, αρκετοί νιώθουν αδύναμοι να αντισταθούν προτάσσοντας την ανάγκη στήριξης της δημοκρατίας, ενώ άλλοι αποδέχονται την μοίρα τους ίσως και νομιμοποιώντας την αδράνειά τους, παρουσιάζοντας μια ζοφερή ενδεχόμενη πραγματικότητα στην περίπτωση που σκεφτείς ή εφαρμόσεις ένα εναλλακτικό σχέδιο πολιτικής. 

Υπάρχουν όμως και αυτοί που προτάσσουν την ανάγκη ανυπακοής στην άσκηση αυτής της πολιτικής. Η απάντηση από τους αδρανούντες είναι «περίμενε γιατί οι συνθήκες δεν είναι ώριμες και ο κόσμος δεν αντιδρά», ή «ναι, ανυπακοή αλλά εξήγησέ μας τι ακριβώς εννοείς».
Ας το εξηγήσουμε λοιπόν με ένα παράδειγμα από τον τόπο μας. Γνωρίζουμε όλοι την αποικιοκρατική σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση με την «Fraport» για την πώληση του αεροδρομίου μας. Έχουμε χρέος να μην υποκύψουμε σε αυτήν και να προστατεύσουμε το δημόσιο συμφέρον. Πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε καλά αυτή τη σύμβαση και να βρούμε τα «κλειδιά της». Και να κατανοήσουμε ότι η εταιρία -όπως και κάθε αντίστοιχο τέτοιο συμφέρον- βασίζεται στην άγνοια και απραξία μας για να διεκδικεί όλο και περισσότερο χώρο και αρμοδιότητες. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο χώρος έξω από το αεροδρόμιο δεν ανήκει στην «Fraport», ό,τι και να λένε οι υπάλληλοι της εταιρίας.
Έτσι λοιπόν ένα πρωινό, σε μια επίσκεψη μου στο αεροδρόμιο, υπάλληλος της «Fraport» μού απαγορεύει να κάνω στάση σε σημείο επιτρεπόμενης στάσης γιατί «έχουν εντολή να στέλνουν τα αυτοκίνητα σε άλλο σημείο». Αρνούμαι να υπακούσω φυσικά, υπογραμμίζοντας ότι η γερμανική εταιρεία δεν έχει δικαιοδοσία σε δημόσιο δρόμο. Η υπάλληλος εκνευρίζεται αλλά καταλαβαίνει ότι δεν την παίρνει να συνεχίσει. Καλεί δεύτερο υπάλληλο, στον οποίο όμως υπάρχει η ίδια αντιμετώπιση. Αφού είδαν ότι «η χρήση της εξουσίας» δεν περνάει, το γύρισαν στο παράπονο, «εμείς κάνουμε ό,τι μας πουν γιατί θα μας απολύσουν». Το ίδιο απόγευμα πρόσεξα ότι η καταπάτηση του δημοσίου χώρου από την «Fraport» έχει προχωρήσει. Με το έτσι θέλω, κώνοι και κόκκινη κορδέλα και αποκλεισμός χώρου στο δημόσιο δρόμο. Το υπογραμμίζω στους υπαλλήλους και στους υπεύθυνους, ευγενικά και αναφέροντας το όνομα μου και την ιδιότητα μου, ζητώ να ανακληθεί η συγκεκριμένη ενέργεια γιατί είναι παράνομη. Όλοι μού αρνούνται. Η επόμενη ενέργεια είναι επίσημη καταγγελία στην Τροχαία για αντιποίηση αρχής και κατάληψη δημόσιου χώρου. Και συνεχίζουμε, καλώντας και όλους τους κατοίκους και επισκέπτες του νησιού μας να πράξουν το ίδιο. Αυτή είναι η έμπρακτη ανυπακοή και πρέπει να γίνει από όλους. Καμία αποικιοκρατική σύμβαση δεν θα με κάνει και εμένα (και κανένα μας) υπήκοο αποικίας. Αντίσταση και ανυπακοή, η απάντηση από όλους μας.
Και σε αυτό το ζήτημα και σε άλλα που θα ανακύψουν.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017 14:31

Ο μεγάλος περίπατος μας…

…«Τώρα όμως αυτή δεν ήτανε η Αθήνα. Ήτανε μια ξένη πολιτεία με σκοτεινά και αλλόκοτα σπίτια. Κι αυτός ήτανε ένα παράξενο ανθρωπάκι… Αυτό το ανθρωπάκι ΠΡΕΠΕΙ να μη φοβάται, να περπατάει στο μισοσκόταδο και να σφυρίζει. Δοκίμασε, μα δε βγαίνει ήχος. Το ανθρωπάκι ΠΡΕΠΕΙ να γράφει στους τοίχους και να μην τρέμει, να φυλάει τσίλιες και να κάνει το ζητιανάκι σαν πλησιάζει κανείς. Αυτό το ανθρωπάκι έχει κάτι παράξενα χέρια, λερωμένα με πράσινη μπογιά… Η πράσινη μπογιά είναι στ’ αλήθεια τώρα η ελπίδα. Σε λίγο θα γεμίσουν τα σχολεία καζάνια και κουτάλες που θα μοιράζουν αχνιστή σούπα… Ας είναι πληγούρι ή καλαμποκάλευρο. Θα’ναι ζεστή και θα χορταίνει. Πόσα ντουβάρια άραγε, χρειάζεται να βάψουμε για να χορτάσουμε; Πολλά; Μια πολιτεία ολόκληρη. Τότε θα πρέπει να βάψουμε όλοι…».

Μεγάλωσα με τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Άλκης Ζέη και ακόμα και έφηβος προτιμούσα να το ξαναδιαβάζω αυτό και άλλα αντίστοιχα βιβλία συνέχεια, να τα ανοίγω, να μυρίζω το υπέροχο άρωμα του χαρτιού και να βλέπω τους ήρωες να παίρνουν σάρκα και οστά στη φαντασία μου, από το να αγοράζω το «ΚΛΙΚ» και τα αντίστοιχα ή να κρυφοκοιτάζω τα προγράμματα της νεοεισελθείσας ιδιωτικής τηλεόρασης. Δεν ήταν καθόλου δημοφιλής τρόπος ζωής ενός νέου σε αυτές τις εποχές, αλλά ρύθμισε αμετάκλητα την προσωπική μου πυξίδα.

Συνεχής αγώνας ενάντια στο φασισμό που δεν έχει τίποτα το αντισυστημικό, αλλά προβάλλεται ως τέτοιο και ως τη μοναδική εναλλακτική, τότε και τώρα, όπως άλλωστε και αυτό που εκπροσωπούν Τραμπ και Λεπέν. Αγώνας ενάντια σε όσους εκφράζουν και εκπονούν πολιτικές που φέρνουν πείνα, εξαθλίωση, καταρράκωση της προσωπικής αξιοπρέπειας, αγώνας ενάντια στην καταστολή που στηρίζει αυτές τις πολιτικές, αγώνας ενάντια σε αυτούς που είναι το πρόσωπο αυτών των πολιτικών και τις στηρίζουν με τη σιωπή τους, το ψέμα προς το συνάνθρωπό τους, με μοναδική έγνοια τους, το προσωπικό συμφέρον. Αγώνας ενάντια σε αυτούς που κοροϊδεύουν με το δήθεν αγγελικό τους πρόσωπο και προτείνουν φιλανθρωπία (σχολικά συσσίτια, καλύτερες «φυλακές» για πρόσφυγες), αντί για μια λύση. Αγώνας ενάντια στη λήθη, σε αυτούς που θέλουν να ξεχάσουμε ότι η 9η Μαΐου δεν είναι κάποια «μέρα της Ευρώπης», αλλά η νίκη των λαών της Ευρώπης ενάντια στο Ναζισμό. Αγώνας για να βάψουμε πολλά ντουβάρια, πολιτείες ολόκληρες με το χρώμα της ελπίδας, χρώμα ανεξίτηλο. Ναι, θα χρειαστεί να βάψουμε πολλοί, όλοι. Μέχρι τότε -γιατί θα έρθει η στιγμή- ας μην σταματήσουμε ούτε λεπτό -όσο λίγοι και να είμαστε- να συνεχίζουμε να βάφουμε. 

 

 

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 12:01

Ας πούμε αλήθειες επιτέλους

Η ενασχόληση με τα πολιτικά ζητήματα, σου παρέχει μια γνώση ανεκτίμητη μόνο όμως όταν χρησιμοποιηθεί για ευρύτερη πληροφόρηση και συνειδητοποίηση τού πού πάνε τα πράγματα με σκοπό την αλλαγή τους. Καλό είναι λοιπόν να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενημέρωση και ειδικά για ζητήματα που ξεφεύγουν της προσοχής της επίσημης ενημέρωσης από ΜΜΕ και δελτία Τύπου. Και αυτή η ενημέρωση θα πρέπει να καταλήγει στο ερώτημα: Αυτό θέλουμε τελικά ως πολιτική εκπροσώπηση; Αυτούς τους πολιτικούς θέλουμε;

Ας πάμε στο προκείμενο. Και ας δούμε συγκεκριμένα παραδείγματα από το πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο.

Παράδειγμα πρώτο: Ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλώνει την αντίθεσή του στην πρόταση για την αναθεώρηση του «Καλλικράτη», ανάμεσα σε άλλα, και στο γεγονός ότι αυξάνονται οι αρμοδιότητες του γενικού γραμματέα του Δήμου, ο οποίος δεν θα είναι πρόσωπο της εμπιστοσύνης του δημάρχου αλλά πρόσωπο που θα οριστεί από ένα μητρώο ατόμων με ειδικά προσόντα. Κοντά στον βουλευτή και ο πρόεδρος της τοπικής ΝΔ. Και αναρωτιέμαι: Δεν γνωρίζουν ότι αυτό ψηφίστηκε στο μνημόνιο του 2015 και πρέπει να εφαρμοστεί; Δεν το διάβασαν πριν το ψηφίσει ο πρώτος και ενημερώσει ο δεύτερος τα μέλη του κόμματος του;

Παράδειγμα δεύτερο: Ο δήμαρχος, σε ερώτηση μου αν συμφωνεί με την πρόταση Πατούλη, οι δήμοι να γίνουν οι φοροεισπράκτορες του ΕΝΦΙΑ, ως απάντηση στο πρόβλημα των κυβερνήσεων που δεν αποδίδουν τα χρήματα που χρωστούν στους δήμους (θα το δείτε ως «οικονομική ανεξαρτησία των ΟΤΑ»), απάντησε «Ναι»! Δηλαδή θέλει να υποβιβαστεί ο (επόμενος) δήμαρχος στον τοπικό τελώνη, ξεχνώντας ότι η τοπική αυτοδιοίκηση έχει έναν χαρακτήρα δημόσιο και κοινωνικό και όχι μια λειτουργία (έχεις λεφτά για ΕΝΦΙΑ, τότε μόνο θα σου φτιάξω το δρόμο και θα σου μαζέψω τα σκουπίδια).

Παράδειγμα τρίτο: Ήταν εκπληκτικό ότι υπήρχε ένα σημείο απόλυτης συμφωνίας του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ και του βουλευτή της ΝΔ. «Μην πείτε νούμερο δήμων που θέλετε ως Δημοτικό Συμβούλιο, αφήστε εν λευκώ την κυβέρνηση να αποφασίσει», είπαν και οι δύο. Και ενώ πριν είχαν διαφωνήσει για την απλή αναλογική, αναγκαίο κομμάτι μιας δημοκρατίας, αυτή, καταλαβαίνω, φτάνει μέχρι την μη αμφισβήτηση της κυβερνητικής αυθεντίας.

Αν καταλαβαίνω κάτι είναι ότι με τους παραπάνω συναδέλφους, που δεν έχω καμιά προσωπική αντιπαλότητα, με χωρίζει πολιτική άβυσσος. Και αυτή οφείλουμε να την αναδεικνύουμε συνέχεια, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ας έχουμε λοιπόν κοντά μας πάντα την φλόγα της πραγματικής ενημέρωσης να μας φωτίζει και (συχνά πυκνά) να καίει και αυτούς που απλώς επιθυμούν άλλα να λένε και άλλα να αποφασίζουν να κάνουν.

 

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017 11:41

Έξοδος από τη λήθη της ιστορίας

Τη νύχτα της 10ης προς 11ης Απριλίου 1826, Μεγάλο Σάββατο, γίνεται το αδιανόητο. Κάποιοι αποφασίζουν ότι μια έξοδος με αβέβαιο αποτέλεσμα ή κατά πολλούς τελείως καταστροφικό, είναι προτιμότερη από τον αργό θάνατο. Και ήταν η κίνηση αυτή που θα κινητοποιήσει το λαϊκό παράγοντα για να τεθεί σε αχρηστία η πολιτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Μιλάμε για την έξοδο του Μεσολογγίου, αλλά θα μπορούσαμε να μιλάμε και για κάθε άλλη πράξη, η οποία έρχεται να σπάσει την κυριαρχία της κατεστημένης αντίληψης τού τίποτα δεν αλλάζει. Τέτοιες πράξεις, η ιστορία τις έχει κρίνει ως πράξεις ηρωισμού αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτές που βοηθούν την ιστορία να κινηθεί προς το αναπόφευκτο, δηλαδή την αλλαγή σελίδας, την εξέλιξη. Είναι η αναγκαιότητα τελικά που βιώνεται ως ατομική ή κοινωνική επιλογή και αυτό είναι τελικά γιατί δεν υπάρχουν υπερφυσικές ή συνωμοσιολογικά υπέρμετρες δυνάμεις που εξουσιάζουν παρά μόνο αμφίδρομες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις .

Τέτοιες πράξεις προκαλούν αυθόρμητα το ερώτημα τού πώς έγιναν κατορθωτές. Πώς ξεπερνάς το φόβο του άγνωστου, την ασφάλεια του αιώνιου παρόντος, την κυρίαρχη ιδεολογική δύναμη της διαχείρισης και προχωράς σε ενέργεια που έχει να κάνει με την αλλαγή, την ανατροπή, την αντίσταση. Ερωτήματα όπως, δεν φοβάσαι το προσωπικό κόστος, δεν εμπιστεύεσαι αυτούς που εξουσιάζουν και (φαίνονται να) ξέρουν περισσότερα από εσένα, τη «στοργική» αγκαλιά και ηρεμία που προσφέρει η ατομική διαχείριση της μιζέριας, τέθηκαν και απαντήθηκαν από αυτούς τους φορείς της κοινωνικής αλλαγής με ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Και ο κοινωνικός φόβος που οδηγεί στην αδράνεια, εξαφανίζεται αν ψάξεις προσεκτικά στην ιστορία και δεις ότι τέτοιες πράξεις όχι μόνο ήταν μια μικρή εξαίρεση στον κανόνα αλλά ήταν η πλειοψηφία της σύγχρονης κοινωνικής ιστορίας και αν ψάξεις στις προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες του καθενός μας, θα δεις τέτοια παραδείγματα πολλά.

Αυτή όμως η πλευρά της ιστορίας είναι ατομικά και κοινωνικά κειμήλια που οφείλουμε να τα διαφυλάξουμε από την αδηφάγο δύναμη του κατεστημένου, που αναθεωρητικά είτε θέλει να τα εξαφανίσει, είτε θέλει να τα λοιδορήσει για να χαθούν από φάροι ενός τωρινού ή μελλοντικού προσανατολισμού δράσης.

Και αυτό είναι για μένα ένα μάθημα. Δεν ξεχνώ και τιμώ αυτή την ιστορία, δεν ξεχνώ και τιμώ τους δρώντες αυτής, αυτούς που είπαν ΟΧΙ στο φόβο της μη εναλλακτικής, που δεν υποκλίθηκαν, δεν «προσαρμόστηκαν», δεν «τακτοποιήθηκαν», δεν λογάριασαν προσωπικό κόστος, δεν θέλησαν να βολευτούν με μια «διαχείριση της μιζέριας τους». Και από την άλλη, όλοι οι παραπάνω που σιώπησαν, αποχώρησαν, ενέργησαν «ρεαλιστικά» στο σήμερα απαξιώνοντας αυτούς που τόλμησαν να ονειρευτούν ένα άλλο αύριο, ας τους δώσουμε την πραγματική τους ταυτότητα. Είναι μέρος του προβλήματος, είναι οι εχθροί του αύριο, είναι το ανθρωπάκι που έχει χάσει την ανθρωπινή υπόστασή του και επειδή το καταλαβαίνει, νιώθει την ανάγκη να μειώσει στο επίπεδό του, όλους όσοι αντιστέκονται (ναι μωρέ, θα μας προδώσει και αυτός…, γιατί το κάνει μήπως έχει κάτι να κερδίσει… όλοι ίδιοι είναι).

Η ιστορία τελικά είναι όμως αμείλικτη. Θα θυμάται μόνο αυτούς που αντιστέκονται και όλους τους άλλους θα τους τσουβαλιάσει εκεί που είναι η θέση τους. Στο σκοτάδι της λήθης.

 

 

Άλλα περιμέναμε και άλλα μας ήρθαν. Λογικό άλλωστε καθώς η κυβερνητική πρόταση για την αναμόρφωση του «Καλλικράτη» είχε τη συμμετοχή της κατεστημένης ομάδας των δημάρχων, με το πρόσωπο του Πατούλη, προέδρου της ΚΕΔΕ στην επιτροπή, τη συμφωνία τους με μια μικρή διαφωνία -από τα λίγα καλά της πρότασης- στην απλή αναλογική, η οποία φαίνεται να θυσιάζεται στην ανάγκη για «συναίνεση». Το ερώτημα ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο, απαντάται εύκολα αν δούμε ποιοι συμμετέχουν στην επιτροπή που διαμόρφωσε αυτή την πρόταση και ποιοι τους επέλεξαν αυτούς. Φυσικά καμιά συζήτηση για το χωροταξικό της Λέσβου γιατί το αφήνουν αργότερα ως μέρος μιας «διαπραγμάτευσης» για να δεχθούμε αυτά που πραγματικά θέλουν όλοι αυτοί που ήταν και θα είναι και μετά στην «εξουσία» της αυτοδιοίκησης. Αλλά το γνωστό μοτίβο επαναλαμβάνεται και σε αυτή την πρόταση. Άλλα λέμε και άλλα κάνουμε.

Ας δούμε κάποια παραδείγματα:

  1. Στόχος: «να σπάσουμε τη υπερσυγκέντρωση του “Καλλικράτη”, να δώσουμε δύναμη και αποφασιστική αρμοδιότητα σε δημοτικές και τοπικές κοινότητες». Με ποια πολιτική; Για πρώτη φορά κάνουμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ιστορία της αυτοδιοίκησης. Καταργούμε τα 73 χωριά της Λέσβου και συνολικά 6.500 κοινότητες και 675 Δήμους του «Καποδίστρια» -ανάμεσα σε αυτούς και τους 13 πρώην δήμους της Λέσβου, τους κάνουμε τοπικά συμβούλια. Η μεγάλη σφαγή στην έννοια του χωριού, στην έννοια της πραγματικής αποκέντρωσης, έρχεται αλλά δεν φταίμε εμείς καθώς ήδη είναι «θεσμοί αποκέντρωσης αποδυναμωμένοι με μόνο συμβολικό χαρακτήρα». Πονάει το (δημόσιο) κεφάλι, κόβουμε το (δημόσιο) κεφάλι, είναι μια βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού (γνωστή και σε ζητήματα παιδείας, υγείας, ασφάλισης, συντάξεων κλπ.), που επιτέλους βρίσκει έδαφος και στα αυτοδιοικητικά μας.
  2. Στόχος: περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή όλων των παρατάξεων στα αυτοδιοικητικά δρώμενα. Ωραία ιδέα, για αυτό προτείνεται η κατάργηση της Επιτροπής Ποιότητας της Ζωής και η Οικονομική Επιτροπή, όπου συμμετέχουν υποχρεωτικά και μέλη της αντιπολίτευσης του Δημοτικού Συμβουλίου, ενώ οι αρμοδιότητες τους πάνε κατά κύριο λόγο σε Εκτελεστική Επιτροπή που συμμετέχουν μόνο ο δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοί του. «Κουράζουν» τα συμβούλια οι «διεκπεραιωτικές και διαχειριστικές αρμοδιότητες» (λες και δεν κρύβουν πολιτικές αποφάσεις αυτές), ας τις δώσουμε στο γενικό γραμματέα του Δήμου, μετακλητό υπάλληλο του δημάρχου.
  3. Ας δώσουμε μισθοδοσία σε όλους τους αντιδημάρχους, επαναφορά της ιδιάζουσας δωσιδικίας, εξάμηνη παράταση θητείας και πρωτίστως εκεί που ζητάμε «κοινωνικό έλεγχο και λογοδοσία» ας κάνουμε το καλύτερο. Ας καταργήσουμε τον υποχρεωτικό έλεγχο νομιμότητας των αποφάσεων των συλλογικών οργάνων και δημοτικών επιχειρήσεων και ας κρατήσουμε μόνο προσφυγές και αυτεπάγγελτο έλεγχο. Άλλωστε και επειδή υπάρχει «μεγάλος όγκος ελεγχόμενων αποφάσεων και προσφυγών» γιατί να επιβαρύνουμε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς; Πρέπει να δείξουμε και «εμπιστοσύνη στην τοπική αυτοδιοίκηση», ναι σε αυτό το σύστημα που «θέλουμε να σπάσουμε».
  4. Θέλουμε μια πραγματική και κοινωνικά αναπτυξιακή προοπτική για την τοπική αυτοδιοίκηση. Έτσι λοιπόν αλλάζουμε το όνομα του Παρατηρητηρίου και επιτέλους δίνουμε το δικαίωμα στο υπάρχον -πιο συγκεντρωτικό και λιγότερο δημοκρατικό- σύστημα των δημάρχων της ΚΕΔΕ, να εναρμονιστούν με το τελευταίο μνημόνιο και να εκμισθώνουν δημοτικά ακίνητα για 50 και 99 χρόνια. Έτσι έρχεται η ανάπτυξη όπως μάθαμε και από το ΤΑΙΠΕΔ.

Το πλαίσιο πολιτικής καθορίστηκε, είναι μια πρόταση σαν να βγήκε από τα σπλάχνα της ΚΕΔΕ, του συστήματος «της διαφθοράς και της διαπλοκής», που όσοι κατεβήκαμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, θέλαμε να αλλάξουμε.

Αυτή η ανάγκη συνεχίζει να υπάρχει και για αυτό συνεχίζουμε και εμείς.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top