FOLLOW US
Στράτος Γεωργούλας

Στράτος Γεωργούλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017 11:23

Ικέτιδες

Είναι στιγμές που μένεις άφωνος…, αλλά πρέπει να πάρεις θέση γιατί στο προτάσσει η αξιοπρέπεια σου. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ανεξάρτητα το όποιο κόστος.

Στη Μυτιλήνη εδώ και καιρό λαμβάνει χώρα μια τραγωδία που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί. Χιλιάδες ψυχές, μαντρωμένες σε άθλιες συνθήκες, αποτέλεσμα μιας πολιτικής που τις θέλει να παραμένουν έτσι γιατί κάποιοι από την «κοινωνία των πωλητών» και τους «πολιτικούς διαμεσολαβητές» της κερδίζουν πολλά λεφτά από την τραγωδία τους αυτή. Και αντί να αναγνωρίζουμε τα κοινά συμφέροντα φυλακισμένοι του γεωγραφικού αποκλεισμού των νυν και τέως κυβερνητικών κομμάτων και των εκπροσώπων τους, καταφεύγουμε σε αυτό που φασίστες κυβερνώντες του προηγούμενου αιώνα έχουν πράξει και πιστεύαμε ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά. Τη στοχοποίηση προσώπων και το ρατσισμό (απροκάλυπτο και «προοδευτικά» καλυμμένο). Δεν μπορώ να τους απαντήσω παρά με επίκληση ενός γραπτού τεκμηρίου της ιστορίας μας (για αυτούς που επικαλούνται την ελληνικότητά τους) ενός γραπτού τεκμηρίου παγκόσμιου πολιτισμού (για αυτούς που επικαλούνται την «προοδευτική» τους κουλτούρα). Εγώ πάντως όταν κοίταξα το πρόσωπο δύο γυναικών από το Αφγανιστάν αυτή την τραγωδία θυμήθηκα και την επαναφέρω με σκοπό να την διαβάσουν αυτοί που κρίνουν και στιγματίζουν.

Οι Ικέτιδες, τραγωδία του Αισχύλου αφορά στην ικεσία των Δαναΐδων που ζητούν άσυλο στο Άργος, για να ξεφύγουν της μοίρας τους που δεν επιθυμούν στη χώρα τους. Το δίλημμα υπαρκτό, από τη μία οι κίνδυνοι για το Άργος και από την άλλη το αρχέγονο δίκαιο της φιλοξενίας που ενισχύεται από ένα πιθανό μίασμα με μια ενδεχόμενη αυτοκτονία των ικέτιδων. Ευτυχώς ο δημοκρατικός λαός του Άργους και ο ηγέτης του που σέβεται αυτή την πολιτική αντίληψη, γίνεται αρωγός των πανανθρώπινων αξιών:

 Συ, πατέρα γέροντα αυτών εδώ των κοριτσιών παίρνοντας στην αγκαλιά σου τα κλαδιά αυτά σ’ άλλους βωμούς των εγχώριων θεών μας απόθεσε τα, για να δουν απόδειξη του παρακλητικού ερχομού σας όλοι οι πολίτες και να μη ριχτεί κάποια σε βάρος μου κατηγορία, διότι ο λαός αρέσει να κατηγορεί όσους εξουσιάζουν. Και διότι ίσως, αν κάποιος δει και λυπηθεί αυτά, μπορεί την άνομη διάθεση των ανδρών εχθρών σας να μισήσει κι ο λαός απέναντι σας πιο καλοδιάθετος να σταθεί διότι καθένας δείχνει καλή σ’ όσους είναι πιο αδύνατοι.

Ο λαός αποφάσισε ομόφωνα υπέρ των αδύναμων «ικέτιδων», αναγνωρίζοντας τα δίκαιά τους και παρά τους κινδύνους που μπορεί να έχει αυτή η απόφαση.

Η ευγνωμοσύνη των Ικέτιδων προς την πόλη και τους κατοίκους της εκφράζεται με την ευχή τους, η πόλη να έχει πρόνοια για την ευτυχία όλων και να αποφεύγει τον πόλεμο.

Κι ας φυλάγει ασάλευτη τα δικαιώματά της η εξουσία που κυβερνάει τη χώρα κι έχει πρόνοια για την ευτυχία όλων, και με τους ξένους με συμφωνίες καλές πριν αρματωθούν για πόλεμο χωρίς ζημιές τις διαφορές ας λύνουν.

Κάποτε αυτό είχε σημασία. Τώρα;

 

* Όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία


* Ο Στράτος Γεωργούλας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017 13:39

Πρόκειται περί κωμωδίας (Μέρος Α΄)

Όχι, δεν πρόκειται να μιλήσω για εθνική πολιτική. Εκεί θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι και όχι μερικά μέρη σε μια επιφυλλίδα εφημερίδας. Ας μιλήσουμε για τοπική πολιτική και ας τα πάρουμε τα πράγματα από το ευρύτερο για να φτάσουμε στο ειδικό.

Έχει θεσμοθετηθεί ένα Συμβούλιο Νησιωτικής Πολιτικής, ένα όργανο «σημαντικό», το οποίο όμως όλες οι κυβερνήσεις (από τότε που έγινε νόμος) αρνούνται να το ενεργοποιήσουν. Το φοβούνται ή δεν πιστεύουν σε αυτό; Κάθε χρόνο τέτοια εποχή στέλνω επιστολές στον αρμόδιο ΓΓ Αιγαίου για να το ενεργοποιήσει, αλλά μάταια. Το ίδιο έλεγα να κάνω και φέτος, αλλά σκέφτομαι ότι κανείς από τους άλλους συμμετέχοντες δεν ενδιαφέρεται (άσχετα αν όλοι «σκίζονται» στα λόγια για τη «νησιωτική πολιτική»). Άρα νιώθω λίγο γραφικός όταν όλοι οι υπόλοιποι επιθυμούν τελικά να είναι μέλος ενός διακοσμητικού οργάνου σαν τα λαμπάκια ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου που κάθε χρόνο ο εκάστοτε Πρωθυπουργός τα ανάβει για να φωτίζουν (στα λόγια) τον τόπο μας. Ας δούμε τι έγραφα πριν από δύο ακριβώς χρόνια:

«Αξιότιμε, κε Γενικέ,

Σας στέλνω την παρούσα επιστολή ως μέλος του Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής (εκπρόσωπος της ΠΕΔ Βορείου Αιγαίου), για να σας ζητήσω τη σύγκλιση του Συμβουλίου, που ως Πρόεδρός του, σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο (4150/2013), οφείλετε να προσκαλέσετε.

Γνωρίζετε καλά ότι το Συμβούλιο είναι γνωμοδοτικό και συμβουλευτικό όργανο προς τον πρωθυπουργό για τις βασικές αρχές χάραξης πολιτικών στους διάφορους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των νησιών, αλλά και στη σχεδίαση και υλοποίηση νησιωτικών πολιτικών και οφείλει να συνεδριάζει τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο. Όπως γνωρίζετε, επίσης καλά, το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή και εφαρμοστεί πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της χώρας μας, των νησιωτών συμπεριλαμβανομένων, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αρχή της νησιωτικότητας, ως οφείλεται σύμφωνα με το Σύνταγμα και τη συνθήκη της Λισσαβόνας. Μερικά δε από αυτά τα μέτρα, όπως η πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων, η κατάργηση του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ, η δημιουργία προσφυγικών hot spot στα νησιά, δεν έχουν καθόλου αξιολογηθεί ως προς τις επιπτώσεις τους στις νησιωτικές περιοχές, και δεν έχουν προταθεί οι ανάλογες αντισταθμιστικές ενέργειες ή παρεμβάσεις αφού πρώτα έρθουν για διαβούλευση στη Γενική Γραμματεία Αιγαίου, ως οφείλεται βάσει του νόμου που σας προανέφερα. Επιπλέον δεν έχει ξεκινήσει ουδεμία συζήτηση για τις πολιτικές προτεραιότητες της κυβέρνησης, στο πλαίσιο άσκησης των νησιωτικών πολιτικών, ουδεμία συζήτηση για τις συγκεκριμένες αναπτυξιακές πολιτικές με τη ρήτρα νησιωτικότητας.

Αξιότιμε κε Γενικέ, η προηγούμενη κυβέρνηση επέδειξε αδράνεια για τη συγκρότηση και τη λειτουργία του Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής, αποκαλύπτοντας με αυτό τον τρόπο ότι αγνοεί κρίσιμες παραμέτρους που χαρακτηρίζουν τις νησιωτικές περιοχές, όπως η γεωγραφική ασυνέχεια, οι δυσκολίες στην επικοινωνία και τις συγκοινωνίες, το υψηλό κόστος μεταφοράς αγαθών, υπηρεσιών και ανθρώπων αλλά και τα σημαντικά προβλήματα σε σημαντικούς τομείς όπως η υγεία και η παιδεία.

Ελπίζω ότι η ως τώρα (τελευταίος μήνας του χρόνου) μη σύγκλιση του Συμβουλίου να μην εκληφθεί αντίστοιχα ως μια όμοια πολιτική, μια πολιτική “μια από τα ίδια” για τα νησιά μας».

Αλλά ξέχασα. Ζούμε την εποχή του «κατόπιν ενεργειών μου» και του «έλα να τα πούμε οι δυο μας και θα τελειώσει το θέμα». Σιγά τώρα μην χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας για τη δημοκρατία και τη συλλογικότητα. Έτσι όμως παρατηρούνται και ευτράπελα όπως:

Α. Να παλεύεις το καλοκαίρι του ’15 να περάσει το θέμα του να μην υπάρχει ειδικός ΦΠΑ για τα νησιά, περιχαρής να το ψηφίζεις σε νόμο λίγο μετά και να έρχεται η στιγμή που να προτείνεις ειδική τροπολογία εναντίον αυτού που πρεσβεύεις, μην το μάθουν και οι άλλοι που θα σε ψηφίσουν.

Β. Να παλεύεις το καλοκαίρι του ’15 να μην περάσει το θέμα του ΦΠΑ, να κερδίζεις και στιγμές μετά να ξεπουλάς τη νίκη, ψηφίζοντας νόμο που τον καταργεί. Αμέσως μετά να «κλαις» γιατί σε ανάγκασαν να περάσεις αυτό το νόμο και να ρίχνεις το φταίξιμο στον Α, γινόμενος όμως ομοίως με αυτόν.

Γ. Περιμένεις να δεις που θα κάτσει «η μπίλια». Μερικές φορές εκτίθεσαι με την μια ή την άλλη πλευρά, χωρίς να καταλαβαίνεις ότι είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν το καταλάβεις (αργά όμως) θα είσαι αυτός που θα πληρώσει το μάρμαρο πολιτικά.

Μια μαύρη κωμωδία που ζούμε ε;

Έχει και συνέχεια με μεγαλύτερα γέλια για το κοινό...

 

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017 12:07

Για τα πανηγύρια

Ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες ζούμε στα δημοτικά συμβούλια μια παρωδία. Ονομάζεται ψήφιση προϋπολογισμού… Μια παρωδία με ηθοποιούς θύτες και κομπάρσους συνένοχους. Η σιωπηλή παρωδία που δεν θέλουμε να μιλάμε για αυτήν αλλά μας αφορά όλους. Ας δούμε λοιπόν τα στοιχεία.

Ο προϋπολογισμός χωρίζεται σε έσοδα και έξοδα. Τα έσοδα προέρχονται κατά κύριο λόγο από τον κρατικό προϋπολογισμό, έσοδα από τέλη και έσοδα από ανταποδοτικά. Και εδώ έρχεται η πρώτη μαύρη τρύπα. Το κράτος χρωστά από την προηγούμενη επταετία περίπου 13 δις (για όλους τους ΟΤΑ) τα οποία δεν πρόκειται να αποδώσει ποτέ, όπως άλλωστε έχει προβλεφθεί από το 4ο μνημόνιο που ψήφισε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Επιπλέον σύμφωνα με το Προσχέδιο Κρατικού Προϋπολογισμού 2018 προβλέπεται περικοπή επιπλέον, τουλάχιστον 129 εκ. ευρώ από τους ΚΑΠ, σε σχέση με όσα προβλέπονταν και ψηφίστηκαν στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Σταθερότητας (ΜΠΔΣ) 2018-2021. Η συνολική μείωση των δαπανών της Τ.Α. για το 2018 ανέρχεται στα 300εκ. ευρώ περίπου μιας και στην περικοπή των 129 εκ. ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και την «απαίτηση» της Κυβέρνησης -Τρόικας για πλεόνασμα της τάξης των 169 εκ. ευρώ. Ταυτόχρονα πρόκειται για μια δημοτική αρχή που δεν έχει δυνατότητα ούτε τα μισά από ότι έχει προϋπολογίσει να κατορθώσει να εισπράξει σύμφωνα με τα δικά της στοιχεία στη σχέση προϋπολογισθέντα/ εκτιμήσεις εισπραχθέντων.

Η συγκεκριμένη πολιτική (γιατί περί πολιτικής πρόκειται και όχι για απλή ανικανότητα), έχει δύο σκοπούς. Ο πρώτος είναι να μη γίνονται έργα στους δήμους. Δεκάδες χωριά της Λέσβου θα μείνουν χωρίς μία ενέργεια, χωρίς ένα έργο πάλι για φέτος. Ας τα κάνουν άλλοι, οι «επενδυτές» που ψάχνουμε αρκεί να τους εκχωρήσουμε δημοτική περιουσία όπως άλλωστε προβλέπει το προσχέδιο του νέου νόμου που θέλει να φέρει η κυβέρνηση στο Βουλή. Ο δεύτερος σκοπός που είναι και η βασική στόχευση Κυβέρνησης - και της αγαπημένης- για κάποιους Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η επιβολή από πλευράς Τ.Α. τοπικών φόρων και κάθε λογής ανταποδοτικών σε όλες τις υπηρεσίες της. Το 4ο μνημόνιο δεν αφήνει κανένα περιθώριο αφού προβλέπει τα «ανταποδοτικά» από 2,1 δις. το 2015 να φτάσουν τα 3 περίπου δις. το 2021. Η ανατροπή της σχέσης μεταξύ ΚΑΠ και ανταποδοτικών μέσω της επιβολής τοπικών φόρων ομολογείται με κυνισμό. Στο πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΕ για τη νησιωτικότητα που έγινε στα Κύθηρα, μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δήλωσε ότι είναι υπεύθυνοι και οι Δήμοι για την κρίση, ότι πρέπει να βρουν ίδιους πόρους και η σχέση ΚΑΠ-ιδίων πόρων να φτάσει στο 30%-70%.

Έτσι λοιπόν οι δημοτικοί μας άρχοντες θα γίνουν τοπικοί φοροεισπράκτορες και ξεπουλητές δημόσιας περιουσίας. Και για να μην αντιδρούν και να ψηφίζουν μάλλον το θέλουν. Γιατί άλλωστε να μην το θέλουν; Αφού ταυτόχρονα αυξάνουν τις αντιμισθίες τους, τα έξοδα κίνησης τους, τις υπερωρίες για τους ειδικούς συμβούλους και τα έξοδα για γιορτές και δεξιώσεις. Τουλάχιστον να είμαστε καλοί στα πανηγύρια.

 

Πέμπτη, 02 Νοεμβρίου 2017 15:25

Για το αεροδρόμιο

Κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος, αν δοθεί. Μόνο όταν δεν δίνεται τότε μπορούμε να μιλάμε για ήττα.

Είναι αγώνας που αφορά στις αξίες μας και πρέπει να δοθεί. Ένας αγώνας που δίνουμε ήδη από το 2015 ως κομμάτι μιας κοινής πρωτοβουλίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων. Ενάντια σε αυτούς που σιωπούν νομιμοποιώντας την αποδοχή και ενάντια σε αυτούς που πρεσβεύουν ότι το ξεπούλημα και η νεοαποικιοκρατία είναι επένδυση και θετική εξέλιξη. Επένδυση με λεφτά που δανείστηκε η Fraport, από ελληνικές τράπεζες. Βασισμένη σε μια σύμβαση που όχι μόνο δεν διασφαλίζονται τα συμφέροντα του δημοσίου αλλά ζημιώνεται κιόλας καθώς αφενός το τίμημα δεν θα έχει αυτό το ύψος γιατί υπάρχουν προβλέψεις υπέρ της Fraport που το μειώνει, αφετέρου οι προβλέψεις για πληρωμή εκ μέρους του δημοσίου των απαλλοτριώσεων που η Fraport θα αποφασίσει θα είναι τεράστιες όπως και τα κονδύλια για τις πιστοποιήσεις των αεροδρομίων. Το ξεπούλημα μιας κερδοφόρας δημόσιας περιουσίας θέτει ζητήματα κοινωνικής συνοχής αλλά και ανάπτυξης του τόπου, βάζοντας ταφόπλακα στην επιδιωκόμενη ανάπτυξη του ντόπιου τουρισμού. Τα κόστη για τους χρήστες του αεροδρόμιου θα εκτοξευτούν και αυτό θα το πληρώσει και ο Λέσβιος επιβάτης.

Ο αγώνας συνδέεται και με άλλα αντίστοιχα κινήματα σε ένα ευρύτερο μέτωπο πάλης 161 φορέων από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Τουλάχιστον έτσι ξεκινήσαμε. Μερικοί στο δρόμο παρασύρθηκαν από το σουρεαλισμό της «κυβερνώσας αριστεροδεξιάς».
Δεν ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι Κρατικοί Αερολιμένες, βρίσκονται στις νησιωτικές Περιφέρειες της Ελλάδας, γεγονός που τους καθιστά άκρως αναγκαίους για την ενδοπεριφερειακή κοινωνική συνοχή, την αναπτυξιακή προοπτική των νησιών και την εθνική ασφάλεια.
Ήταν απόλυτα κερδοφόρες και βιώσιμες επιχειρήσεις υπό δημόσιο έλεγχο και διοίκηση, ενισχύουν σημαντικά τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο και έχουν άμεσες δυνατότητες αύξησης της αποδοτικότητας - κερδοφορίας τους. Δεν ξεχνάμε ότι είναι επιζήμια για την οικονομική εξέλιξη της χώρας, η δημιουργία ιδιωτικού μονοπωλίου στον τομέα των αερομεταφορών. Αν σκεφτούμε ότι στις νησιωτικές περιφέρειες ο βαθμός εξάρτησης του Τουρισμού από τις αερομεταφορές ανέρχεται στο 78 - 86% τότε εύκολα διαπιστώνουμε τον έλεγχο που μπορεί να επιβάλει στο τουριστικό κεφάλαιο το οποιοσδήποτε ιδιωτικό μονοπώλιο, εν προκειμένω της FRAPORT. Δεν ξεχνάμε ότι τίθενται ζητήματα εθνικής ασφάλειας, και ζητήματα της υπεράσπισης των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους. Διεκδικούμε με κάθε τρόπο την ακύρωση της - άκρως επιζήμιας για την οικονομία - αποκρατικοποίησης του Αεροδρομίου Μυτιλήνης και φυσικά την άμεση αναβάθμιση του με εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του, υπό δημόσιο έλεγχο.
Οι συνέπειες από την υποθήκευση των κρατικών αναπτυξιακών μας υποδομών, θα είναι μη αναστρέψιμες. Θεωρούμε θεσμική και ηθική υποχρέωσή μας, να υπερασπιστούμε τη δημόσια περιουσία.

Αγώνας χωρίς παραίτηση και η νίκη θα έρθει.

 

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017 14:06

Ψεύτες

Αυτές τις μέρες σε όλη την Ελλάδα γιορτάζουμε την απελευθέρωση από το ναζιστικό ζυγό. Μια απελευθέρωση που έγινε με αίμα και αγώνα, μια απελευθέρωση που άφησε πίσω του σημάδια ανεξίτηλα, σημάδια που οφείλουμε να μην ξεχνάμε. Ένα από αυτά είναι το γεγονός ότι μια κατάκτηση δεν γίνεται μόνο από τους έξω αλλά με τη βοήθεια και από τα μέσα. Και αυτοί είναι αφενός οι εδώ συνεργάτες, απολογητές και σιωπούντες πολιτικά για όλα αυτά που βίωσε ο ελληνικός λαός και που πρέπει να φροντίσουμε να μην ξαναβιώσει. Από την μια πλευρά είναι οι κατεξοχήν πολιτικοί γόνοι του φασισμού, η εγκληματική συμμορία των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και η ανάγκη για τιμωρία τους για τα τωρινά τους εγκλήματα. Από την άλλη πλευρά όμως είναι όλοι αυτοί που φρόντισαν να μην μπορέσουμε να πάρουμε αυτά που μας χρωστάνε ηθικά και υλικά για τα εγκλήματά τους εκείνης της εποχής.

Μια κατηγορία από αυτούς είναι και ψεύτες γιατί ενώ στην εγχώρια πολιτική τους δράση, διατείνονται ότι η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι σκοπός τους, εντούτοις οι πράξεις τους άλλα φανερώνουν. Τι ειρωνεία όταν μερικοί από αυτούς «πίνουν νερό στο όνομα του έθνους». Μάλλον σε άλλο έθνος «ξεδιψούν»…

Ο Κ. Μητσοτάκης στις 11.12.1990 είχε δηλώσει: «Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τις διατάξεις της συμφωνίας του Λονδίνου του 1953, το θέμα των γερμανικών επανορθώσεων μετετέθη για μετά τη σύναψη της συνθήκης ειρήνης με τη Γερμανία, με συμφωνία όλων των κρατών που πολέμησαν τότε τη Γερμανία. Τέτοια συνθήκη (σ.σ. ειρήνης) δεν υπεγράφη και φαίνεται ότι πιθανότατα δε θα υπεγραφεί ποτέ». Ο Κώστας Σημίτης, στο βιβλίο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ;» Συζήτηση με τον Γιάννη Πρετεντέρη , (εκδ. Πόλις, 11/2016 , σελ.151-152), γράφει : «… η έρευνα των οφειλών και αποζημιώσεων που χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Υπολογίστηκαν σε 309 δισ. ευρώ περίπου. Τα συμπεράσματά της επαναλαμβάνουν τα ήδη γνωστά εδώ και εβδομήντα χρόνια. Σύμφωνα με την πάγια τακτική που ακολουθείται από όλους τους Συμμάχους μετά τον πόλεμο, τα χρήματα αυτά δεν θεωρούνται απαιτητά. Απορώ πως η κυβέρνηση θα απαιτήσει στη σημερινή εποχή, και παρά την διαφορετική στάση των Συμμάχων, την καταβολή αυτού του τεράστιου ποσού, χωρίς να αμφισβητηθεί η σοβαρότητά της.

Το DER SPIEGEL, το 2013 αναφέρει ότι η «μία απόρρητη αναφορά που συντάχθηκε κατά παραγγελία του Υπουργείου Οικονομικών στην Αθήνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα δισεκατομμύρια για πολεμικές αποζημιώσεις από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύνολο θα ήταν αρκετό για να λύσει τα προβλήματα χρέους της χώρας αλλά η Ελληνική Κυβέρνηση (Α. Σαμαράς) είναι προσεκτική να μη συγκρουστεί με το "αφεντικό πληρωμών" (sic). Στις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ 09-02-2015, ο Α. Τσίπρας αναφέρει ότι «ιστορική υποχρέωση της νέας κυβέρνησης αποτελεί η διεκδίκηση του Κατοχικού Δανείου και των επανορθώσεων. Είναι το χρέος μας απέναντι στην ιστορία. Δύο χρόνια μετά ο ΠτΔ, Π. Παυλόπουλος, αναφέρει ότι «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να διεκδικήσει τις αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο από τη Γερμανία μονομερώς. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο» για να συμπληρώσει και ο Βουλευτής Μηταφίδης, λίγους μήνες μετά ότι «Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές επηρέασε την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων».

Νομίζω ότι είναι καλό να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. 

Πέμπτη, 05 Οκτωβρίου 2017 14:09

Ερνέστο Γκεβάρα

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη δολοφονία ενός ήρωα, ενός συμβόλου της εποχής μας. Ενός ανθρώπου που τόλμησε να αντισταθεί με έργα και λόγια και γι’ αυτό η κατεστημένη τάξη και γνώση τον μίσησε και προσπάθησε να τον εξοντώσει με όλους τους τρόπους ακόμα και με να το προσπαθήσει να τον κάνει απλά ένα μπλουζάκι μόδας. Ανεπιτυχώς…

Είναι μια ευκαιρία να διαβάσουμε προσεκτικά και κάποια από τα λόγια του γιατί και αυτά ήταν επικίνδυνα γι’ αυτούς που μας θέλουν υποταγμένους και προσπαθούν να σταματήσουν το ρου της ιστορίας.

Λέει ο Τσε τον Αύγουστο του 1961. «Η οικονομία δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την πολιτική. Γι’ αυτό δεν μπορείς να έχεις “ειδικούς” που μιλούν για μοντέλα όταν είναι σε κίνδυνο η μοίρα των ανθρώπων». Και όμως μερικοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι μια “τεχνική” συζήτηση για το νόμισμα μπορεί να αποτελέσει “έναν άλλο δρόμο πολιτικής”».

Στο ίδιο κείμενο αναφέρει ότι «όποιος μιλά για οικονομική ένωση, μιλά για πολιτική ένωση. Το κράτος που αγοράζει, διατάζει. Το κράτος που πουλά υπηρετεί», δίνοντας τη σύγχρονη διάσταση της αποικιοκρατίας και ταυτόχρονα αποδεικνύοντας το γελοίο του επιχειρήματος ότι υπάρχουν «αριστερές» επενδύσεις στη σύγχρονη Ελλάδα. Ποιος είναι ο ορισμός της αποικιοκρατίας απαντάται σε ένα άλλο κείμενό του τον Μάρτιο του 1964: «Όταν όλη η κυβερνητική μηχανή είναι υποκείμενη σε μια ξένη δύναμη», και ας το θυμηθούμε όταν ακούμε πολιτικές κορώνες από την κυβέρνηση σε κάθε επίσκεψη των «ξένων δανειστών» στα κυβερνητικά κτίρια.

Το Δεκέμβριο του 1964 γράφει ότι «το ανθρωπιστικό έργο του δυτικού πολιτισμού κρύβει ύαινες και τσακάλια» και δεν μπορείς παρά να κάνεις συνειρμούς με τη διαχείριση του προσφυγικού στη χώρα μας.

Τον Απρίλιο του 1964 γράφει ότι μια εθνική αστική τάξη φοβάται τον ξεσηκωμό του λαού περισσότερο από την καταπίεση και την κυριαρχία των πολυεθνικών ιμπεριαλιστών και αμέσως καταλαβαίνεις γιατί τα ΜΜΕ έχουν τέτοια δουλική στάση απέναντι σε κάθε μνημονιακό και στηλιτεύουν καθετί που θα κινητοποιήσει τον κόσμο εναντίον αυτών των πολιτικών. Στο ίδιο κείμενο αναφέρει ρητά ότι «η πιθανότητα η αλλαγή να ξεκινήσει με εκλογές δεν πρέπει να αποκλειστεί. Εξάλλου στο ερώτημα «πού θα βρούμε τα όπλα να πολεμήσουμε», θα πρέπει να απαντήσουμε ότι δεν εμφανίζονται τυχαία. Πρέπει να τα πάρουμε από τον εχθρό, και τέτοια όπλα μπορεί να είναι και μια εκλογική διαδικασία. Και αμέσως καταλαβαίνεις ότι η γενικευμένη προσπάθεια πολιτικής απάθειας και μη συμμετοχής είναι μέρος του προβλήματος και όχι η λύση.

Και μην ξεχνάμε και τη ρήση του ότι «όταν μια χώρα δέχεται επίθεση και είναι αντικείμενο καταπίεσης και παραβίασης διεθνούς δικαίου, τότε έχει το δικαίωμα να ασκήσει πολιτικές πράξεις υπέρ των πολιτών της και κατά αυτών των κακόβουλων ενεργειών».

 

 

Πριν από λίγες μέρες, μέσα Σεπτεμβρίου, «γιορτάσαμε» την παγκόσμια ημέρα της Δημοκρατίας, μια από τις «εορτές» και «παγκόσμιες ημέρες» που καθιερώθηκαν για να θυμόμαστε τι δεν πρέπει να ξεχάσουμε, μια «ανάμνηση γλυκιά» ή τους αγώνες που έγιναν για να κατακτηθεί. Τώρα υποβιβάστηκε στο επίπεδο μιας σημείωσης στο ετήσιο καλεντάρι μας. Βέβαια και έτσι ξεχασμένη έμεινε.

Τι είναι όμως η Δημοκρατία; Μια αυτονόητη κατάσταση ή μια συνεχής διεκδίκηση; Και πώς αναλύεται σε πράξεις και συμπεριφορές; Αρκεί να το λέμε (ότι είμαστε σε Δημοκρατία) ή χρειάζεται να πράττουμε, να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε; Και τι ακριβώς;

Και καλά, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, τα πράγματα είναι μαύρα και άραχνα. Τι γίνεται όμως σε αυτό που αναφέρεται ως «κοιτίδα της δημοκρατίας», στην αυτοδιοίκηση και συγκεκριμένα στο Δήμο Λέσβου;

Η κυβέρνηση θέλει να φέρει (;) νόμο για την αναδιοργάνωση των ΟΤΑ που θα περιλαμβάνεται (;) και η διάσπαση του Δήμου Λέσβου σύμφωνα με πληροφορίες. Και ο λαός της Λέσβου τι κάνει; Για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια θα μείνει σιωπηλός μετά τους νόμους «Καποδίστρια» και «Καλλικράτη»; Θα αφήσει τους «εκπροσώπους» του (κόμματα και παράγοντες) να αποφασίσουν όπως αυτοί θέλουν;

Θυμάμαι στη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο όταν ξαφνικά σύμπνοια εμφανίστηκε μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και διαφόρων «παραγόντων» για τον ευνουχισμένο τρόπο διάσπασης του Δήμου. Ο λαός όμως πρέπει να μιλήσει και θα παλέψουμε για αυτό. Γιατί αυτή είναι η Δημοκρατία. Γίνεται; Ναι.

Στο πλαίσιο του νόμου 3463/2006 «Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων» και 3852/2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα Καλλικράτης», ένας Δήμος δύναται να διεξάγει τοπικά δημοψήφισμα. Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 216 του ν. 3463/2006, «Το τοπικό δημοψήφισμα διεξάγεται μετά από απόφαση του οικείου συμβουλίου, που λαμβάνεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων (2/3) του συνόλου των μελών του με την οποία διαπιστώνεται η αναγκαιότητα διεξαγωγής αυτού και προσδιορίζεται το ερώτημα που πρόκειται να τεθεί σε ψηφοφορία, η ημερομηνία διεξαγωγής του και το ύψος της δαπάνης που θα προκληθεί. Με την ίδια απόφαση το συμβούλιο ορίζει ειδική επιτροπή, η οποία αποτελείται από αιρετούς και υπαλλήλους, αρμόδια για την οργάνωση διεξαγωγής του δημοψηφίσματος».

Ο δρόμος είναι απλός. Ο δήμαρχος, η δημοτική αρχή και οι σύμβουλοι της αντιπολίτευσης θα πρέπει να απαντήσουν στην πρόταση μας, αν επιθυμούν να υπάρξει Δημοκρατία στη Λέσβο. Η απάντηση τους θα τους συνοδεύει συνέχεια, να το ξέρουν. Το αποτέλεσμα του τοπικού δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό για τη διεκδίκηση της δημοτικής αρχής, τώρα πριν έλθει η όποια πρόταση ερήμην του λεσβιακού λαού και ενδεχομένως βάσει συμφερόντων.

Ο συνεχής αγώνας είναι το αίτημα, ένας αγώνας που, ακόμη και αν δεν δοθεί από όλους, εμείς και όσοι θα τον δώσουμε, θα τον δώσουμε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων μας. Διότι ναι μεν τα εθνικά προβλήματα είναι πολλά, ωστόσο τα προβλήματα του Δήμου μας παραμένουν άλυτα στο χρόνο. Και τα χρόνια περνάνε, με κατά καιρούς πυροτεχνήματα…

 

 

Πέμπτη, 07 Σεπτεμβρίου 2017 13:30

Τα «ποτάμια» στερεύουν…

Το σχόλιο γίνεται με αφορμή μια ευρύτερη πολιτική εξέλιξη, αλλά έχει αναφορές και στα τοπικά αυτοδιοικητικά.

Πριν τρία χρόνια και με αφορμή το πρώτο συνέδριο ενός νεοσύστατου κομματικού φορέα που προβαλλόταν ως μια επιθυμητή λύση για τη βαλτωμένη πολιτική κατάσταση, έγραφα τα εξής: «Όταν στόχος σου είναι να κτίσεις μια αντιηγεμονία, θα πρέπει να φροντίζεις να το πράττεις και με το λόγο σου. Αν αντίθετα εγκλωβιστείς στα κυρίαρχα ερμηνευτικά σχήματα, τότε η πολιτική ανάλυση και η δράση σου εγκλωβίζονται και αυτές σε μια αναπαραγωγή του κατεστημένου, γιατί απλώς απαντάς και δεν αντιπαραθέτεις… Πριν από τις εκλογές, το Ποτάμι ετεροπαρουσιαζόταν ως ένα απολίτικο μιντιακό δημιούργημα, προσωποκεντρικό, με πιθανούς δεσμούς με συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, κυρίως όμως ως μια οπτική που μπορεί να συμβάλει στην ανασύσταση του πολιτικού σκηνικού χωρίς να εγκλωβίζεται στο δίπολο ριζοσπαστική Αριστερά-νεοσυντηρητική Δεξιά, δίπολο που βιώνουμε καθημερινά όλοι μας. Αυτή η κυρίαρχη εικόνα του Ποταμιού είχε συναντήσει τον αυτοπροσδιορισμό του ως αλλαγή πολιτικού παραδείγματος, ενώ συνέχεια επιβεβαιώνονταν από τον προεκλογικό λόγο των “εθελοντών” του στα τηλεοπτικά πάνελ, που κατόρθωναν να μιλάνε χωρίς να λένε τίποτα. Δεν ενόχλησε κανέναν το γεγονός ότι ο λόγος του Ποταμιού και αυτός της Χρυσής Αυγής συναντήθηκαν στο πεδίο της αντιπολιτικής, γιατί από τους περισσότερους είχε γίνει αποδεκτό ότι για να “ερμηνεύσεις” το Ποτάμι, θα χρησιμοποιείς μεταμοντέρνα σχήματα από το χώρο της α-κοινωνικής αισθητικής, και όχι έννοιες ανάλυσης της καπιταλιστικής κοινωνίας».

Λοιπόν, το «Ποτάμι» στέρεψε και ο αρχηγός του ακολούθησε το μόνο δρόμο που είδε ανοικτό, μια απέλπιδα προσπάθεια να γυρίσει σε ένα χώρο που ανήκε, το χώρο της νεοφιλελεύθερης «σοσιαλδημοκρατίας».

Είναι η εποχή μας, τελικά, που προσπάθειες αναγέννησης ενός πολιτικού σκηνικού από τα πάνω, ως ενώσεις προσώπων που δεν λένε τίποτα και δεν πρεσβεύουν τίποτα παρά μόνο συντήρηση μιας κατεστημένης κατάστασης, με προσωπικά οφέλη, είναι προορισμένες να διαλυθούν και οι φορείς τους να γυρίσουν στα μαντριά τους…

Τώρα τι σχέση έχει αυτό με κάποιες αυτοπροσδιοριζόμενες «ανεξάρτητες» αυτοδιοικητικές κινήσεις, τη μόδα των εκλογών του 2014 και στο νησί μας; Εύκολο.

Όπως η δημοτική αρχή Βουνάτσου κατέληξε χίλια κομμάτια, έτσι και η δημοτική αρχή Γαληνού θα καταλήξει τα επόμενα χρόνια. Το ίδιο και ο «αδέσμευτος συνδυασμός» Ξύδα.

Το μάθημα θα γίνει πάθημα; Θέλουμε να ψηφίζουμε μια από τα ίδια; Θέλουμε «ενώσεις» προσώπων κατόχων «πολλών χαρτιών» που θα διαλυθούν πριν τη λήξη της θητείας, ή μια συγκεκριμένη πολιτική που θα αλλάξει τα αυτοδιοικητικά δρώμενα προσφέροντας την επιλογή ενός άλλου δρόμου, με άλλα πρόσωπα; Θέλουμε να κάνουμε το ίδιο λάθος συνέχεια (πιστεύοντας ότι κάτι διαφορετικό θα γίνει), με κίνδυνο να επιβεβαιώσουμε τη γνωστή ρήση ή να πράξουμε πραγματικά ρεαλιστικά και με ουσιαστική ελπίδα;

 

 

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017 13:27

Δύο χρόνια πριν, τέτοιες μέρες

Είναι κάποιες στιγμές που δεν θέλεις και δεν μπορείς να τις ξεχάσεις, στιγμές που έχουν αποτυπωθεί και σε χαρτί, όπως η παρακάτω επιστολή που είχα στείλει πριν δυο χρόνια:

«Επιστολή παραίτησης

Προς ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου

Με την παρούσα επιστολή σάς υποβάλλω την παραίτησή μου από μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, και του ΣΥΡΙΖΑ και σας παρακαλώ να μεταφέρετε και την παραίτησή μου από τη Γραμματεία του Τμήματος Αυτοδιοίκησης του κόμματος.

Αναφερόμενος στους λόγους που με ώθησαν σε αυτή την ενέργεια, θα ήθελα να απευθυνθώ στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου, με όλη την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφω σε καθένα από αυτά. Η απόφαση μου ήταν πολύ δύσκολη, με πόνο ψυχής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εκτίμηση που μου δείξατε, το γεγονός ότι με τιμήσατε στη συνδιάσκεψή μας για την εκλογή της νέας ΝΕ, με την πρώτη θέση σε ψήφους, το γεγονός ότι με προτείνατε για υποψήφιο βουλευτή τον προηγούμενο Γενάρη (τιμή που δεν αποδέχθηκα), το γεγονός ότι με προτείνατε για υποψήφιο βουλευτή και στην παρούσα εκλογική μάχη (ελπίζω να καταλαβαίνετε ότι δεν θα μπορούσα καν να σκεφτώ ότι υπάρχει περίπτωση να γίνω ο πρώτος βουλευτής της Αριστεράς στη Λέσβο που θα ψηφίζει μνημονιακούς εφαρμοστικούς νόμους). Πάνω από όλα, όμως, δεν θα ξεχάσω τον έντιμο και άνισο αγώνα που δώσαμε μαζί για να ανοίξουμε έναν άλλο δρόμο στη λεσβιακή αυτοδιοίκηση.

Όποιον δρόμο κι αν επιλέξετε, να μείνετε ή να φύγετε από το κόμμα, εγώ πάντα θα σας θεωρώ συντρόφους, με τους δρόμους μας να ξανασυναντηθούν πολύ σύντομα, την επόμενη μέρα των εκλογών, όπου μαζί θα κληθούμε να δώσουμε έμπρακτη απάντηση σε κάθε μνημονιακή εφαρμογή πολιτικών στο πλαίσιο του Δήμου Λέσβου, σε ζητήματα ανάπτυξης του τόπου και αντιμετώπισης προβλημάτων της καθημερινότητάς μας.

Σύντροφοι, όσο συνεχίζουμε να πιστεύουμε στις ίδιες καταστατικές αρχές, όσο επιμένουμε “στην ανάγκη για κοινή δράση και συμπαράταξη όλων των δυνάμεων της Αριστεράς”, όσο επεξεργαζόμαστε “ένα πρόγραμμα αγώνα που αρνείται τη μοιρολατρία και το δήθεν ρεαλισμό της υποταγής... που θέτει τις βάσεις για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος... που ανοίγει το δρόμο προς το σοσιαλισμό” (καταστατικό, σελ 6,11), τότε υπάρχει ελπίδα.

Πεποίθηση μου, όμως, είναι ότι αυτές οι καταστατικές αρχές, αλλά και οι αξίες της προσφοράς και της κοινωνικής δικαιοσύνης, δύσκολα εκπληρώνονται μέσα από πολιτικές αποφάσεις και κυβερνητικές πράξεις που αποφάσισαν ελάχιστοι χωρίς να ρωτηθούν οι πολλοί, ή και παρά τη δυναμική λαϊκή τοποθέτηση της 5ης Ιουλίου.

Έχουμε χρέος να κρατήσουμε άσβηστη τη φλόγα της συνέπειας (αυτά που λέμε, να είναι αυτά που κάνουμε), της εντιμότητας, της ανιδιοτέλειας, της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο. Έχουμε χρέος να μην δεχθούμε καμιά συμμαχία με το φθαρμένο και διεφθαρμένο παλιό πολιτικό προσωπικό, να τονίσουμε ότι η μόνη ρεαλιστική πολιτική είναι να στοχεύουμε σε ένα άλλο δρόμο και να προετοιμάσουμε άμεσα το πρόγραμμα για την κοινωνική αλλαγή.

Δεν θα σιωπήσω, ούτε θα αποσυρθώ. Η μάχη αυτή και οι επόμενες που θα έρθουν, είναι πολύ σημαντικές και ιστορικές και κανένας μας δεν έχει την πολυτέλεια της αποχής.

Σεβόμενος την κοινή ιστορία και τους αγώνες, δεν πρόκειται να δεχθώ να συμμετάσχω σε κανένα διάλογο προσωπικών αντεγκλήσεων, ούτε να υποβαθμίσω τον όποιο πολιτικό διάλογο σε διαξιφισμούς που δεν αρμόζουν στο αξιακό μοντέλο της Αριστεράς. Αντίθετα θα παλέψω με επιχειρήματα για τις καταστατικές αρχές που όλοι μαζί έχουμε συμφωνήσει και παλέψει για την επικράτησή τους.

Απέναντι σε αυτούς που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δυστυχώς χάσαμε και για αυτό δεν υπάρχει εναλλακτική, εγώ θα συνεχίσω να παλεύω για τον άλλο δρόμο. Και είμαι σίγουρος ότι σε αυτό τον αγώνα, θα είμαστε ξανά, πολλοί μαζί».

Δυο χρόνια μετά τι έχει μείνει;

Άλλαξε το καταστατικό και δεν υπάρχουν πια έννοιες και προτάσεις που μας μπερδεύουν...

Έμπρακτη στήριξη σε μνημονιακές πολιτικές στο Δήμο Λέσβου υπάρχει και για αυτό και η αναγκαστική αποχώρηση και η συνεχιζόμενη απουσία... Φυσικά υπήρξε η συνοδεία μιας υπόγειας προσπάθειας «δολοφονίας χαρακτήρα», η οποία φυσικά και έμενε αναπάντητη όταν υποβαθμίστηκε σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς.

Και πάνω από όλα η συνέπεια λόγων και πράξεων, η συνέχιση του αγώνα για έναν άλλο δρόμο και όχι η παραίτηση ή σιωπή, η πίστη ότι υπάρχει εναλλακτική και στο χέρι μας είναι να ξαναπείσουμε το λαό, ότι μπορεί ο αγώνας να είναι άνισος και δύσκολος, αλλά αξίζει.

Ναι, δυο χρόνια μετά, πεισμένος ότι ήταν ο σωστός δρόμος είμαι και για αυτό θα συνεχίσω.

Πέμπτη, 03 Αυγούστου 2017 15:16

Ένα νέφος σκοτώνει τους ανθρώπους

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι τις μαύρες επετείους της καταστροφής της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι αυτούς τους διανοούμενους από όλο τον κόσμο, που λίγα χρόνια μετά μαζεύτηκαν και έγραψαν την έκκληση της Στοκχόλμης, έκκληση για Ειρήνη και παγκόσμιο αφοπλισμό.

Τέτοιες μέρες πάντα σκέφτομαι τους Έλληνες που διακινούσαν αυτήν την έκκληση, στη χώρα μας, με κόστος διώξεις, βασανισμούς ακόμα και με απώλεια της ίδιας τους της ζωής.

Δεν θα ξεχνούσα τα παραπάνω αλλά μου τα θύμισε εκείνη η συνάδελφος που σε εσωτερική αλληλογραφία, έγραψε το ανεκδιήγητο για «εκείνον τον πρόεδρο της Αμερικής που μόνος του κέρδισε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», ξεχνώντας ότι επίσης δολοφόνησε χωρίς προφανή λόγο, εκατοντάδες χιλιάδες με δυο βόμβες.

Μου το θύμισε ο δήμαρχος μας, ο οποίος έσπευσε να αδελφοποιήσει το Δήμο Λέσβου με μια συγκεκριμένη πόλη του Ισραήλ κατ’ εντολή και επιλογή της Ισραηλινής κυβέρνησης.

Μου το θυμίζουν και όλοι αυτοί που οι κουβέντες τους για το προσφυγικό κλείνονται μόνο σε ένα εκκρεμές. Από την μια η μηκυοποιημενη φιλανθρωπία και από την άλλη η καταστολή και ο ρατσισμός, ξεχνώντας τους πολέμους που «σύμμαχοι» μας έχουν προκαλέσει σε δεκάδες χώρες τριγύρω μας.

Σε όλους τους παραπάνω λοιπόν και λόγω των ημερών, τους αφιερώνω ένα ποίημα του Χικμέτ, που έγραψε ακριβώς για αυτό το λόγο.

 

Μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους

Ανθρώπους μας έκαναν οι μητέρες μας.

Οι μητέρες προπορεύονται σαν φώτα.

Κι εσείς κύριοί μου από μητέρες γεννηθήκατε.

Γι’ αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Ένα εξάχρονο παιδί τρέχει και πηδάει.

Ο χαρταετός του αρμενίζει πάνω από ψηλά δέντρα.

Κι εσείς κάποτε τρέχατε σαν αυτό το αγόρι.

Να συμπονάτε τα παιδιά, κύριοί μου.

Μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Η νεαρή νύφη χτενίζεται μπροστά στον καθρέφτη της

και περιμένει να φανεί στον καθρέφτη ο καλός της.

Κι εσάς κάποτε κάποιες νύφες σάς περίμεναν.

Να συμπονάτε τις νύφες, κύριοί μου,

και μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

Στα γεράματα, ένας άνθρωπος που θυμάται,

πρέπει να έχει αναμνήσεις μόνο από όμορφες στιγμές.

Να συμπονάτε τους ηλικιωμένους, κύριοί μου.

Κι εσείς κύριοί μου, είστε τώρα πια γηρασμένοι.

Γι’ αυτό μην αφήνετε το νέφος να σκοτώνει τους ανθρώπους.

 

 

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017 14:41

Τι πρέπει να κάνουμε; Επανάσταση...

Είχα και έχω πάντα για το λειτούργημα μου, την εικόνα της ιδιαίτερης σημασίας και συνάμα της μεγαλύτερης ευθύνης. Σε καιρούς χαλεπούς, όπου η πραγματικότητα της σήψης, της ενοχής σιωπής, της διάψευσης ελπίδων και του κλεισίματος στο καβούκι, σε τελματώνει και σε εξαφανίζει, πιστεύω ότι το να κάνεις «δουλειά όπως συνήθως» κοιτώντας τον εαυτό σου, είναι μέρος του προβλήματος. Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ένας εκπαιδευτικός; Να ξαναδιαβάσει Μίλτο Κουντουρά και να μην τον θεωρεί απλά ένα όνομα στο σύλλογο του.

Αντιγράφω από την ομιλία μου στην ορκωμοσία της ΑΣΠΑΙΤΕ φέτος, απόσπασμα από ένα άρθρο του, το 1923:

«Είναι τόσο πολλά και τέτοια τα κακά γύρω μας, ώστε εκείνο που πρέπει προπαντός σήμερα να μας χαρακτηρίζει, είναι η άρνηση. Κι ο Δάσκαλος που περισσότερο γι’ αυτόν γραφήκανε τα άρθρα τούτα, ας αισθανθεί πρώτος δυνατά την επανάσταση. Ας γιγαντωθεί μέσα του η τρομερή ανησυχία, κι ας προσπαθήσει να συγχρονίσει το μυαλό και την ψυχή του προς τη σημερινή πραγματικότητα. Αν νιώσει βαθιά μέσα του πως αν δεν έχει ιερή πίστη και αφιλόκερδη αγάπη στη δουλειά του, πως αν δεν είναι από ιδιοσυγκρασία μέχρις ελαττώματος νεωτεριστής και πως αν δεν έχει το χάρισμα του παιδιάτικου και ποιητικού ενθουσιασμού μέσα του, - ε, τότε, για σήμερα τουλάχιστο, δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι δάσκαλος! Για το καλό της χώρας και της μέλλουσας ζωής ας κάμει επιτέλους μια γενναία χειρονομία, μαζί με όλα τ’ αρτηριοσκληρημένα και αδιαμόρφωτα πια γεροντικά μυαλά, και ας εγκαταλείψουν με μια ευγενική αυτοθυσία το επάγγελμα, αφήνοντας τον τόπο ελεύθερο σε όσους μπορούν και θέλουν με αγάπη να εργαστούν…

Ας πάψουν να είναι ταρτούφοι, καθηκοντάνθρωποι, τροφοδότες μιας ύπουλης κακοήθειας...

Δάσκαλε! Εκείνο που θα ήθελα σήμερα από σένα είναι η Επανάσταση! Η ψυχική ανησυχία σου, η άρνηση σου, το γκρέμισμα! Να! Σε είδα με χαρά μου, να κουνάς επιδοκιμαστικά το κεφάλι ακούοντας μερικά βέβηλα λόγια μου. Μη σταματήσεις λοιπόν ως εδώ! Τίναξε από πάνω σου τον παλιόν άνθρωπο και κάνε το σχολείο σου ν’ ανατριχιάσει από τη ζωντανή πνοή της Ομορφιάς, της Αλήθειας και της Αγάπης!

Μη φοβηθείς την αταξία του παιδιού, την καταλαλιά των γερόντων ή τον οπισθοδρομημένο Νόμο! Αν βαλθείς μ’ ενθουσιασμό και με πίστη να εργαστείς για την προαγωγή και την ανάταση της Ζωής Που σου εμπιστεύονται, να είσαι βέβαιος, θα σε σεβαστεί αυτή η Ζωή στο τέλος και θα κλίνει μπροστά σου!...

Το Κράτος εξάλλου ας θελήσει επιτέλους να σκεφτεί ότι δεν είναι επιχειρηματίας, που το σχολείο είναι απλώς ένα μαγαζί του κι ο δάσκαλος ο υπάλληλος του μαγαζιού του αυτού! Το σχολείο δεν είναι εμπορική επιχείρηση, άλλ’ ένας δονούμενος νεφελόκοσμος, κι ο δάσκαλος ο μικρός θεός μιας πραγματικής δημιουργίας! Κι αν το Κράτος εξακολουθήσει να κάνει εμπορικούς υπολογισμούς και ν’ αναγκάζει το δάσκαλο έστω και μια στιγμή της μέρας του, να ξοδεύει έξω απ’ το σχολείο για τη διατροφή του - ε, τότε αλίμονο στα νιάτα αυτά που μπαίνουνε μέσα σε τέτοια εμπορικά καταστήματα!

Ας ανεβάσει λοιπόν εκεί που πρέπει τον οργανισμό αυτόν, αν δε θέλει από τη διαστρεβλωμένη και παρά φύση ζωή του να δημιουργούνται υπάνθρωποι και τέρατα …

Αυτά λοιπόν! Κ’ εκείνο πρέπει να τονιστεί ακόμη μια φορά, είναι προπαντός το τι πρέπει ευθύς αμέσως να πάψει να γίνεται! Γι’ αυτό οφείλουμε να γίνουμε τόσο απαιτητικοί και γκρινιάρηδες ώστε η συνείδησή μας να μη μπορεί να δεχτεί μερεμετίσματα και μισοπράματα πάνω στο σαρακιασμένο αυτό παλιόσπιτο… Γκρέμισμα και ξαναφτιάσιμο! Να τι πρέπει σήμερα να εύχεται η ψυχή μας, κι αν ακόμα ξέραμε πως θα μεσολαβούσε μια εποχή τρικυμίας και αναστάτωσης…

Αυτό ακριβώς! Γκρέμισμα! Ας ξυπνήσει το αίμα μας το δηλητηριασμένο από τα μιάσματα μιας διεφθαρμένης εποχής, κι ας το νιώσουμε βαθιά, πως η μόνη κ’ ευγενική άποψη της τραγικής μοίρας μας είναι να χαλάμε… Είμαστε οι μαστροχαλαστάδες εμείς - έτσι μας έταξε ο Δαίμονας ! - και πρέπει η αγανάχτηση διαρκώς να σουφρώνει τα μούτρα μας και να υψώνει σιδερένιες ως τον ουρανό τις γροθιές μας. Το χάσμα που θα ανοίξει ο σεισμός των ψυχών μας, άλλοι θα ‘ρθουν κατόπιν μας να το γεμίσουν με λουλούδια…». 

 

Αυτές τις μέρες οφείλουμε να θυμηθούμε μια επέτειο που στιγμάτισε μια για πάντα τη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας. Ένας αγώνας ενάντια σε όλες τις κατεστημένες δυνάμεις, ένας αγώνας που δόθηκε και εδώ στη Λέσβο σε κάθε χωριό, ένας αγώνας που κερδήθηκε όταν κανείς δεν το περίμενε και ξεπουλήθηκε με επιπτώσεις που τα επόμενα πολλά χρόνια θα τις βιώνουμε μέχρι τον επόμενο νικηφόρο αγώνα.

Για την ιστορία, να θυμίσω ότι σε αυτόν τον αγώνα πολλοί ήταν απόντες, κρυμμένοι στο φόβο τους (αλλά διεκδίκησαν τη νίκη ως δική τους), ενώ στο τυπικό κομμάτι, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι αυτά που στο κείμενο του δημοψηφίσματος είπαμε ΟΧΙ, λίγο αργότερα ακριβώς τα ίδια έγιναν πράξη (αν μελετήσει κάποιος το κείμενο της απορριφθείσας συμφωνίας), άρα η ήττα ήταν και μια έμπρακτη απαξία σε κάθε δημοκρατική βούληση, στην ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Επειδή μου αρέσει να μην ξεχνώ, θυμίζω από αυτή τη στήλη, το αντίστοιχο κείμενο (δημοσιευμένο 2 μήνες πριν το δημοψήφισμα), που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο, δηλώνοντας σε κάθε τόνο, ότι δεν μετανιώνω και αν μου ζητούνταν πάλι να τοποθετηθώ, πάλι ΟΧΙ θα έλεγα.

«Σε ένα κλίμα κατασκευασμένης τρομολαγνείας για το μέλλον μας που αποτελεί το ιδεολογικό κατεστημένο της εποχής μας, είναι σημαντικό  να μπορείς να διατηρείς τη νηφαλιότητα της κριτικής.

Μπροστά στον ορυμαγδό των μηνυμάτων από μιντιακούς κήνσορες, που μεταδίδουν την ψευδή εικόνα της συναίνεσης τού να μην αλλάξει τίποτα, θέλει δύναμη απλώς και μόνο να κλείνεις τους τηλεοπτικούς δέκτες και να έχεις τα μάτια σου ανοικτά στους ανθρώπους που έχουν συνθλιβεί από το καπιταλιστικό παρόν και διεκδικούν τώρα την αλλαγή.

Το να μπορείς να πεις το “Όχι” ακριβώς εκεί που οι κυρίαρχοι σού λένε ότι είναι ο μόνος δρόμος, είναι αυτό που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο, ανθρώπινο, παραφράζοντας τον Άρθουρ Μίλερ, τον σημαντικό αυτό θεατρικό συγγραφέα, σήμερα, τη χρονιά που συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και 10 από τον θάνατό του.

Μπροστά στο μακαρθικό κυνήγι μαγισσών, δεν επιλέγει την εύκολη λύση και την εντολή του ανθρώπου που τον πλήρωνε και αρνείται να καρφώσει.

Ναι, πέρασε δύσκολα μετά, οι “φίλοι” του δεν του μιλούσαν, η κυβέρνηση του έκοψε το διαβατήριο και την ελευθερία κίνησης, αλλά είχε την αξιοπρέπεια του και τελικά κέρδισε. Το έργο του “Δοκιμασία” ήταν μια εκπληκτική πολιτική αλληγορία για τα αθώα θύματα του ολοκληρωτισμού τού “δεν έχουμε επιλογή”.

Όταν άλλοι εξυμνούσαν τα καλά της υπάρχουσας κατάστασης, αυτός κατέδειξε την πορεία προς την αυτοκτονία που καθορίζεται ως μοναδική διέξοδος για τους χαμένους από τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό στο έργο “Ο θάνατος του εμποράκου”.

Όταν κάποιοι χρησιμοποιούσαν την πατριδοκαπηλεία και τον πόλεμο, αυτός μίλησε για τα κέρδη των βιομηχάνων πολεμικού υλικού που δεν έχουν πατρίδα στο “Ήταν όλοι τους παιδιά μου”.

Όταν άλλοι μιλούσαν για “λαθρομετανάστευση”, αυτός έβγαλε στην επιφάνεια τον καθημερινό αγώνα αυτών των ψυχών να στέλνουν χρήματα στις οικογένειές τους, στον τόπο καταγωγής τους στο “Ψηλά από τη Γέφυρα”.

Ήταν ένας άνθρωπος - δημιουργός που είπε όχι στο κατεστημένο ρεύμα της εποχής του, αφουγκράστηκε τον πόνο και την ελπίδα των πολλών. Τελικά αυτός έμεινε ως ιστορικό πρόσωπο και κανένα από τα πειθήνια “πρόβατα” που με παρωπίδες επαναλάμβαναν σε όλους τους τόνους την καλοπληρωμένη από τα αφεντικά τους, φράση, “δεν έχουμε άλλη επιλογή”.

Οι “δύσκολες” απαντήσεις μπορεί να σε κάνουν συγκυριακά “εχθρό του λαού”.

Η σημασία όμως τού να μπορείς να πεις το “Όχι”, όταν σου επιβάλλουν το “Ναι”, είναι μεγαλύτερη αξιακά και διαχρονικά.

“Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε…”».

 

 

 

 

 

 

Σελίδα 1 από 2
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top