FOLLOW US
Παναγιώτης Σκορδάς

Παναγιώτης Σκορδάς

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017 18:14

Τα βιβλία παίζει

Φρέντρικ Μπάκμαν

Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγνώμη

Μετάφραση: Γιώργος Μαθόπουλος

Εκδόσεις Κέδρος,

Αθήνα 2017, σελ. 511

 

Η Έλσα είναι εφτά χρονών και δεν μοιάζει με κανένα κορίτσι της ηλικίας της. Η γιαγιά της είναι εβδομήντα εφτά χρονών και όλοι τη θεωρούν εντελώς παλαβή. Όλοι εκτός από την Έλσα, η οποία είναι σίγουρη πως η γιαγιά της είναι μια ιδιοφυΐα. Έτοιμη για όλα προκειμένου να διασκεδάσει ή να προστατεύσει την εγγονή της. Ακόμη και να διαρρήξει τον ζωολογικό κήπο, να πυροβολήσει με πέιντμπολ ή να φλερτάρει αστυνομικούς. Είναι όχι μόνο η καλύτερη, αλλά και η μοναδική φίλη της Έλσας.
Τα βράδια η Έλσα βρίσκει καταφύγιο στις ιστορίες που πλάθει η γιαγιά της για τα έξι φανταστικά βασίλεια, εκεί όπου κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται φυσιολογικά.
Όλα αυτά σταματούν ξαφνικά, όταν η γιαγιά πεθαίνει. Έχει αφήσει όμως πίσω της το πιο συναρπαστικό κυνήγι θησαυρού για την Έλσα: ένα σωρό επιστολές, τις οποίες θα πρέπει να παραδώσει στους αποδέκτες τους, ανθρώπους με τους οποίους η γιαγιά είχε συγκρουστεί.
Έτσι ξεκινάει η μεγάλη περιπέτεια της Έλσας, χάρη στην οποία θα ανακαλύψει την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τα παραμύθια της γιαγιάς, μιας γυναίκας που πραγματικά δεν έμοιαζε με καμία άλλη.

Αυτή είναι η υπόθεση του νέου μυθιστορήματος του νεαρού Σουηδού συγγραφέα Φρέντρικ Μπάκμαν, που έχει μεταφραστεί σε 42 γλώσσες και έχει κάνει εκατομμύρια αναγνώστες να συγκινηθούν και να γελάσουν.

 

 

V.M. Giambanco

Τόσο πολύ αίμα

Μετάφραση: Γιάννης Σπανδωνής

Εκδόσεις Διόπτρα

Αθήνα 2017, σελ. 411

 

Η συγγραφέας με την ιταλική καταγωγή που ζει και γράφει στην Αγγλία, παραδίδει ένα ακόμα αστυνομικό μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια την επιθεωρητή του τμήματος Ανθρωποκτονιών του Σιάτλ, Άλις Μάντισον, η οποία εννοεί κάθε φορά να βρει την άκρη του νήματος, ακόμα και σε περιπτώσεις που όλα δείχνουν ότι μια υπόθεση έχει κλείσει. Σε αυτή τη νέα φρικιαστική υπόθεση, η ντετέκτιβ Άλις Μάντισον έρχεται αντιμέτωπη με έναν κατά συρροή δολοφόνο που σκορπίζει τρόμο στο Σιάτλ. Καθώς βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην υπόθεση, η Μάντισον πληροφορείται ότι κάποιος παρακολουθεί τη χήρα ενός από τα θύματα. Μήπως ο δολοφόνος ετοιμάζεται να χτυπήσει ξανά; Η πίεση είναι τρομερή, αλλά κανένα εμπόδιο δεν θα ανακόψει την προσπάθεια της Μάντισον να σώσει το επόμενο αθώο θύμα. Μια σειρά γεγονότων και συμπτώσεων θα ακολουθήσει, αλλά τίποτα δεν θα είναι πια όπως δείχνει...

Κάθε συζήτηση με τον Μάκη Αξιώτη έχει ενδιαφέρον. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει άποψη για τα μικρά και μεγάλα που συμβαίνουν γύρω μας, και τώρα και παλιότερα, και την υπερασπίζεται με πάθος. Η μικρή συνέντευξη που ακολουθεί έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου (κυκλοφορεί εκτός εμπορίου) που έχει τον τίτλο «Βιοποικιλότητα της μικροπανίδας και της μικροχλωρίδας των γλυκέων υδάτων της νήσου Λέσβου» και το έγραψε σε συνεργασία με τον γιο του Βαγγέλη.

 

Συνέντευξη στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΚΟΡΔΑ

 

Δώστε σας με λίγα λόγια το περιεχόμενο του νέου σας βιβλίου;

«Πρόκειται για την καταγραφή της βιοποικιλότητας, που αφορά τη μικροπανίδα και τη μικροχλωρίδα σε διάφορες θέσεις συγκέντρωσης γλυκού νερού στη Λέσβο. Περιλαμβάνονται 82 σημεία (πηγές, κρήνες, ποταμοί, νερόλακκοι αλλά και μερικές λήψεις από τις αλυκές και τον κόλπο της Γέρας) στα οποία αναγνωρίστηκαν περισσότερα από 120 είδη του μικρόκοσμου. Τα κείμενα συνοδεύονται από μικροφωτογραφίες και μικρά video των ειδών (σε συνοδευτικό DVD). Ένα μεγάλο αρχείο 160 GB συνοδεύει τη βάση δεδομένων».

 

Πόσο καιρό κράτησε η έρευνά σας και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

«Η έρευνα άρχισε πριν από πολλά χρόνια, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο τότε Φυσιογνωστικό, με το μικροσκόπιο που είχα. Μετά την έναρξη της συνεργασίας μου με το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου (επιστημονικός συνεργάτης), από τον Ιανουάριο του 2015, άρχισε η συστηματική συλλογή του υλικού (η οποία συνεχίζεται), η οποία γινόταν σε απομακρυσμένα σημεία του νησιού και η δύσκολη αναγνώριση των ειδών του απέραντου και πανέμορφου μικρόκοσμου! Σ’ αυτό με βοήθησε ο γιος μου Βαγγέλης! Η ταυτοποίηση είναι δύσκολη και στα περισσότερα σταματά στην αναγνώριση του γένους. Πάντως πρόκειται για ένα απέραντο πεδίο χωρίς όρια!»

 

Ποιοι είναι οι στόχοι της συγκεκριμένης έρευνας;

«Καταρχάς, πρόκειται για μια καθαρά ακαδημαϊκή προσέγγιση σ’ έναν τομέα που εφαρμόζεται η ρήση του Ηράκλειτου “Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί”! Όντα πολύ πιο αρχαία από εμάς, με τρομερές βιολογικές δυνατότητες, με μοναδική βιολογική παρουσία στην ιστορία της ζωής του πλανήτη! Αρκετά από αυτά μας παρέχουν το απαραίτητο για την επιβίωσή μας οξυγόνο! Πιστεύω πως η εμπλοκή του μικρόκοσμου στη γνώση προσφέρει φιλοσοφικές προεκτάσεις στο φαινόμενο της ζωής στον πλανήτη, τον οποίο αρκετοί θεωρούν ανθρώπινο τσιφλίκι! Αν καταστραφεί το δικό μας περιβάλλον, ο πλανήτης “θα είναι παγερά αδιάφορος” για τον αυριανό του κάτοικο! Και είμαστε σίγουροι ότι αυτός συμπεριλαμβάνεται στους “ενοίκους” του παρόντος βιβλίου!»

 

Ποια ευρήματα θεωρείτε αξιόλογα και ενδιαφέροντα;

«Έχει ενδιαφέρον η διαγνωστική, στατιστικά, ανεύρεση διαφορετικών ειδών (π.χ. διάτομα, χλωροφύκη, κ.ά.) σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ανάλογα με τις φυσικές παραμέτρους του νερού και τη ρύπανση από οργανικό και ανόργανο φορτίο (λιπάσματα, κτηνοτροφικές μονάδες κ.ά.). Επίσης, οι δυνατότητες προσαρμογής (πολλαπλασιασμός, ανθεκτικές μορφές, αμυντικές ικανότητες και τακτικές επιθετικής πρόσληψης τροφής) των πλασμάτων αυτών σε ένα τεράστιο φάσμα συνθηκών! Υπέροχη η παρουσία έντονου πορτοκαλί χρώματος (από καροτένια) σε διάφορες κατηγορίες οργανισμών (μύκητες, κυανοβακτηρίδια, πρωτόζωα) για την προστασία τους από το έντονο ηλιακό φως! Παράδειγμα το χρώμα των αλυκών από το πρωτόζωο Donaniella salina! Σε κάθε νέα περίπτωση, πάντα κάτι προστίθεται σ’ αυτήν την τεράστια αλυσίδα των όντων του απέραντου μικρόκοσμου!»

 

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017 20:03

Τα βιβλία παίζει

Μαρία Καμηλάκη, Γεωργία Κατσούδα, Μαρία Βραχιονίδου

Πιπέρι στο στόμα! Όψεις των λέξεων-ταμπού στη Νέα Ελληνική Πρόλογος: Θανάσης Νάκας

Εκδόσεις Καλλιγράφος

Αθήνα 2016, σελ. 449

 

«Με αυτόν τον ευρηματικό τίτλο κυκλοφόρησε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που το οφείλουμε σε τρεις νέες λαμπρές ερευνήτριες γλωσσολόγους, τη Μαρία Καμηλάκη, τη Γεωργία Κατσούδα και τη Μαρία Βραχιονίδου και διερευνά, όπως λέει και ο υπότιτλός του, τις λέξεις-ταμπού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας.

Ωστόσο, δεν είναι σκέτα λαογραφικό βιβλίο, δεν κάνουν μόνο καταγραφή υλικού. Υπάρχει στο βιβλίο πολλή και βαθιά γλωσσολογία, αλλά ευτυχώς είναι καλογραμμένο και έξυπνα οργανωμένο σε μικρά κεφάλαια κι έτσι δεν θα διαμαρτυρηθούν όσοι βαριούνται τα επιστημονικά».

Τα παραπάνω ανήκουν στον Νίκο Σαραντάκο και είναι ένα απόσπασμα από το άρθρο στο οποίο παρουσίασε το θαυμάσιο παρόν βιβλίο.

Να μερικοί πανέξυπνοι τίτλοι για τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο: Έλα να κάνουμε σεξ!: Η γενετήσια λειτουργία, Μες στσ’ Αγγέλας τον οντά, μαύρος ντούμπανος βροντά: Οι ονομασίες των γεννητικών οργάνων, Έκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο: Σωματικά υγρά και απεκκριτικές διαδικασίες, Σκατά και απόσκατα, Κατούρα να φύγουμε!, Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος!, Μπάζα, μπουρούχες και κουασιμόδοι: Δυσφημισμοί για την εξωτερική εμφάνιση, Αραπίνες λάγνες, ερωτιάρες ή μαυροτσούκαλα;, Τα πάχη μου, τα κάλλη μου, Πιπίνια, κουμπαρομπεμπέκες και χούφταλα, Οι στιγματισμένοι, Δίνει μάχη με την επάρατη νόσο: Οι σωματικές ασθένειες, Το ξέρει κι η κουτσή Μαρία: Η σωματική αναπηρία, IQ ραδικιού: Η νοητική υστέρηση, Η τρέλα δεν πάει στα βουνά: Η ψυχική νόσος, Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια: Ο αλκοολισμός, Το βαπόρι απ’ την Περσία: Τα ναρκωτικά, Πρέπει να ‘σαι λέρα, για να οδηγάς γαλέρα: Χαρακτηρολογικοί δυσφημισμοί, Ρε μαλάκα, είσαι μαλάκας;: Οι λέξεις-ταμπού στη γλώσσα των νέων, Μιλάει σαν νταλικιέρης, κορίτσι πράμα: Οι λέξεις-ταμπού και η γλώσσα των γυναικών, Άντε, ρε πασοκοφρουρέ!: Λέξεις-ταμπού και κομματικές ταυτότητες, Δεν είμαι εγώ ρατσιστής. Αυτός είναι Αλβανός: Ο γλωσσικός «άλλος», Πας μη Έλλην, βάρβαρος, Τον αράπη κι αν τον πλένεις: Δυσφημισμοί για φυλές, Είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του: Δυσφημισμοί για εθνοτικές ομάδες, κ.ά.

Όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο «πρόκειται για ένα έργο αφιερωμένο σε λέξεις - “δραπέτες”, που ξέφυγαν από το “γλωσσικό καθαρτήριο” της ελληνόφωνης κοινότητας, λειτουργώντας σαν ανεξέλεγκτη βακχική κραυγή μέσα σε ένα σύμπαν κυρίαρχου λόγου.

Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο ερευνητικό πεδίο είχε βρεθεί στο περιθώριο του εγχώριου ακαδημαϊκού (γλωσσολογικού, ψυχολογικού, κοινωνιολογικού, ανθρωπολογικού κ.λπ.) λόγου, θεωρούμε ότι η συστηματική διερεύνησή του φωτίζει τη χρήση της γλώσσας ως εκφραστικής διόδου για την ολότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι μόνο της κοινωνικοποιημένης και κανονικοποιημένης, αλλά και της παρορμητικής ή σκόπιμα προκλητικής».

Η πρώτη έκδοση του βιβλίου εξαντλήθηκε και ήδη κυκλοφορεί ή δεύτερη.

 

 

Παρασκευή, 08 Σεπτεμβρίου 2017 18:23

Τα βιβλία παίζει

Η εικόνα της Ελλάδας στα ΜΜΕ. Πολιτισμική περηφάνεια και προκατάληψη

(Επιμέλεια: Πέπη Ρηγοπούλου, Πρόλογος: Νάνος Βαλαωρίτης)

Εκδόσεις Σιδέρης

Αθήνα 2017, σελ. 251

 

Το συλλογικό έργο σε επιμέλεια της Πέπης Ρηγοπούλου, κυκλοφορεί με την συμπλήρωση επτά χρόνων από την είσοδο της Ελλάδας στις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια. Καρπός πανεπιστημιακής έρευνας του Εργαστηρίου Τεχνών και Πολιτιστικής Διαχείρισης του Τμήματος ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό την διεύθυνση της ομότιμης καθηγήτριας Πέπης Ρηγοπούλου και την συμβολή της καθηγήτριας Μυρτώς Ρήγου, το βιβλίο αυτό επιχειρεί να απαντήσει σε μία σειρά από ερωτήματα:
Ποια εικόνα της Ελλάδας κατασκεύασαν και πρόβαλαν γερμανικά κυρίως ΜΜΕ και όχι μόνο; Πώς τα ελληνικά Μέσα υποδέχθηκαν, ενσωμάτωσαν ή απέρριψαν την εικόνα αυτή; Και, ακόμη, ποια είναι η σχέση της εικόνας αυτής με τον πολιτικό και τον οικονομικό παράγοντα, τις ρητορικές και τις πράξεις των κυβερνήσεων και των κοινωνιών της Ευρώπης;

Τα ξένα Μέσα που ερευνήθηκαν -αρχικά για την περίοδο 2010-2013 και στην ολοκληρωμένη μορφή του βιβλίου για μία σειρά από γεγονότα της περιόδου 2015-16- ήταν κυρίως -αλλά όχι μόνον- γερμανικές εφημερίδες διαφορετικών τάσεων, ενώ από τις χίλιες πεντακόσιες γελοιογραφίες που έχουν μελετηθεί, δημοσιεύονται εδώ εκατόν πενήντα.

Το βιβλίο έχει ιδιαίτερο Λεσβιακό ενδιαφέρον, αφού στις σελίδες του βρίσκουμε το κείμενο της Μυτιληνιάς μεταπτυχιακής ερευνήτριας Αρχοντούλας Βαρβάκη που έχει τίτλο «Η εικόνα των Ελληνογερμανικών σχέσεων στον Ελληνικό Τύπο» και τη μαρτυρία της Έφης Λατσούδη «Λέσβος 2001-2017»: Η διεθνής και εθνική (συν)κάλυψη ως προσωπικό βίωμα».

Τρίτη, 05 Σεπτεμβρίου 2017 20:55

Λεσβιακό Βιβλίο

Στρατής Πασχάλης

Ποίηση σε μικρόψυχους καιρούς (δοκίμια)

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Αθήνα 2017, σελ. 272

 

«Η μικροψυχία του καιρού δεν είναι έξω από μας. Αν η επιθυμία μας να μιλήσουμε στον διπλανό μας και να του μεταφέρουμε το πνεύμα αυτό που ονομάζουμε ποίηση είναι ισχυρή, τότε δεν θα ήταν καλό ν’ αναζητήσουμε μέσα μας τη μικροψυχία και να την κατανικήσουμε ώστε να επιτύχουμε αυτόν το σκοπό μας; Κάτι που δεν γίνεται ούτε χωρίς κόπους, ούτε χωρίς θυσίες. Αυτό είναι άλλωστε και το στοίχημα των ημερών. O εγκλωβισμός του σύγχρονου ανθρώπου ίσως άδηλα μας προτείνει και κάποιους άλλους τρόπους για μια διαφορετική λειτουργία της ποίησης, παρά την αντιποιητικότητα των καιρών. Μιας ποίησης που αποτινάζει τη σκόνη των βιβλιοθηκών και ανοίγεται χωρίς συμπλέγματα σε μια κατά μέτωπο αναμέτρηση με το διαδραστικό τεχνολογικό μέλλον. Με ποιο τρόπο; Μα αυτό είναι και το ζητούμενο. Πράγμα που δίνει στην εποχή μας ενδιαφέρον συγκλονιστικό. Γι’ αυτό και το πικρό ερώτημα του Χαίλντερλιν δεν θέλω να το βλέπω σαν μια απαισιόδοξη διερώτηση. Προτιμώ να το αντιμετωπίζω σαν μια ρητορική απορία. Στην οποία ο ποιητής απαντά με σαφήνεια. Ερώτηση: “Μα είναι δυνατόν να παρουσιάζονται ποιητές σ’ έναν μικρόψυχο καιρό; Προς τι;” Απάντηση: “Αυτό δεν τίθεται ως ζήτημα. Ανώφελοι ή αναγκαίοι, οι ποιητές πάντα θα εμφανίζονται, σαν τους ιερείς του Βάκχου, μες στο σκοτάδι και της πιο βαθιάς νύχτας. Κυρίως τότε”».

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το νέο βιβλίο του συμπατριώτη μας βραβευμένου ποιητή, μεταφραστή και δοκιμιογράφου Στρατή Πασχάλη. Μελέτες, άρθρα, δοκίμια, ποιητικά πεζά, εισαγωγές σε ανθολογίες, ομιλίες, παρεμβάσεις σε συνέδρια, συμμετοχές σε προγράμματα θεάτρου και αφιερώματα, είναι τα περισσότερα κείμενα του Στρατή Πασχάλη που συγκεντρώνονται εδώ. Γραμμένα από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μέχρι σήμερα. Απηχώντας ο γενικός τους τίτλος τον γνωστό στίχο του Χαίλντερλιν, στην εποχή αυτή της κρίσης και της μετάβασης προς το απειλητικό άγνωστο, τα πεζά τούτα ας μη θεωρηθούν «δοκιμές» λόγιου ποιητή, αλλά περισσότερο εργόχειρα λυρικού στοχασμού -ακόμα κι όταν εξερευνούν πολύ πεζές διαδικασίες, όπως η λογοτεχνική κριτική- ενός χειροτέχνη της γραπτής σκέψης.

Χωρίζονται σε δύο ενότητες με τους παρακάτω τίτλους: Ο ποιητής και το πρόσωπό του, και Ανθοσυλλέκτης. Εισαγωγικά βρίσκουμε το θαυμάσιο δοκίμιο για την ποίηση με τον τίτλο «Αυτό που δεν ορίζεται».

Να μερικοί τίτλοι από τα κείμενα του τόμου: Η γλώσσα της ποίησης, Μυστικισμός και νεωτερικότητα, Από το συμβολισμό και την καθαρή ποίηση στον Έλιοτ, Χρώμα της μελαγχολίας στον αιολικό λυρισμό, Όταν η ποίηση κρίνει και κρίνεται, Το κείμενο και εγώ, Όταν οι άγγελοι περπατούν, Ο Ρεμπώ κύριος της σιωπής, Ο Καβάφης ως ποιητής και ως εργαζόμενος, Το μολύβι του Καρυωτάκη, Ο Ελύτης χωρίς την προσωπίδα του ήλιου, κ.ά..

Σάββατο, 02 Σεπτεμβρίου 2017 19:13

Λεσβιακό Βιβλίο

ACΠαναγιώτης Σαμάρας (1906-1985)

Έκδοση Δημοτικής Κοινότητας Λουτρών-Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού-Αθλητισμού & Τουρισμού Δήμου Λέσβου 2017, σελ. 12

 

Με αφορμή το δεύτερο «Λουτραγώτικο Αντάμωμα», η Δημοτική Κοινότητα Λουτρών και το Ν.Π.Δ.Δ. Πολιτισμού Αθλητισμού και Τουρισμού Δήμου Λέσβου εξέδωσαν δωδεκασέλιδη έκδοση αφιερωμένη στον Παναγιώτη Σαμάρα που καταγόταν από τα Λουτρά, με αναφορές στη ζωή του, στο έργο του, απόσπασμα συγκλονιστικής περιγραφής από το ναζιστικό στρατόπεδο Χαϊδαρίου και τη λεσβιακή σάτιρα «Κουτσομπολιό στη γειτονιά».

Αντιγράφουμε ένα απόσπασμα: «Ο Παναγιώτης Σαμάρας είδε το φως της ζωής στα Λουτρά κι έφυγε για τη Μυτιλήνη με την οικογένειά του όταν ήταν ακόμα πολύ μικρός. Ερχόταν συχνά στο χωριό και καυχιόταν για τη Λουτραγώτικη καταγωγή του και τους Λουτραγώτες μαθητές του. Του άρεσε πολύ να πίνει το ρακί του στη Σκάλα Λουτρών μαζί με αγαπημένους του φίλους και συχνά διηγιόταν πώς ψάρευε μικρός με αυτοσχέδιους καλαθένιους κύρτους στο Ακόθ.

Γεννήθηκε το 1906 σε φτωχή οικογένεια και πάλεψε πολύ σκληρά για να μπορέσει να πετύχει τους στόχους και τα όνειρά του. Σπούδασε φιλολογία στο, μοναδικό τότε, Πανεπιστήμιο Αθηνών κοντά σε σπουδαίους καθηγητές. Μόλις πήρε το πτυχίο του, διορίστηκε καθηγητής στη Β. Ελλάδα όπου και γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Βέτα. Σύντομα μετατέθηκε στη Μυτιλήνη και συνέδεσε τη ζωή του μόνιμα με το νησί, μέχρι τη συνταξιοδότησή του, εκτός από το μικρό διάστημα που δίδαξε στο ελληνικό Γυμνάσιο του Χαρτούμ, αμέσως μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανοϊταλούς.

Άψογος και με υποδειγματική ευσυνειδησία στα εκπαιδευτικά του καθήκοντα, με τρόπο διδασκαλίας ζωντανό και γλαφυρό, κέρδισε τη θέση του ανάμεσα στους μεγάλους Λέσβιους εκπαιδευτικούς και κέρδισε δίκαια τον τιμητικό τίτλο «Δάσκαλος». Η μεγάλη αγάπη για τον τόπο του τον οδήγησε στη συστηματική συγκέντρωση, μελέτη και επεξεργασία στοιχείων για την ιστορία της Μυτιλήνης. Στο αρχείο του συμπεριλαμβάνονται πολλά βιβλία, μελέτες, άρθρα και διαλέξεις για την εκπαίδευση, την τοπογραφία, τα ιστορικά πρόσωπα, τα κτίσματα, τα ήθη και τα έθιμα του νησιού.

Η παρουσία του ήταν έντονη και στην κοινωνική ζωή του νησιού. Δεν δίστασε να δηλώσει την αντίθεσή του με την εισβολή και κατοχή της πατρίδας μας από τους Γερμανούς με αποτέλεσμα να συλληφθεί, να φυλακιστεί στα φρικτά κρατητήρια της οδού Μέρλιν και στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Βγήκε σωματικά τσακισμένος αλλά με το πνεύμα αγέρωχο και περιέγραψε τις εμπειρίες του στο βιβλίο του “ΜΕΡΛΙΝ - ΧΑΪΔΑΡΙ ΜΠΛΟΚ 15” και πρωτοστάτησε στην ίδρυση συλλόγου φυλακισθέντων και παθόντων από τους κατακτητές».

 

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

- Γιάννης Καρατζάς: «Λέσβος, Φύση και Πολιτισμός. Ο Κόλπος Καλλονής», Εκδόσεις «Μύθος», Μυτιλήνη 2017, σελ. 224 (Το βιβλίο κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Αγγλικά, στα Ρωσικά και στα Τούρκικα).

- Στρατής Φραντζέσκος: «Η δική μου Πέτρα. Μύθοι και πραγματικότητες μιας άλλης εποχής (1960-1975)», Εκδόσεις «Μύθος», Μυτιλήνη 2017, σελ. 189

- Στρατής Μολίνος: «Λέσβος. Ένας ολόκληρος αιώνας», Εκδόσεις «Μύθος», Μυτιλήνη 2017, σελ. 124

- Δημήτριος Ε. Ψαρρός: «Το Αϊβαλί και η Μικρασιατική Αιολίδα», Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2017, σελ. 627

 

Παρασκευή, 01 Σεπτεμβρίου 2017 17:52

Τα βιβλία παίζει

Elizabeth Haynes

Ανθρώπινα λείψανα (μετάφραση: Έφη Φρυδά)

Εκδόσεις Gema

Αθήνα 2017, σελ. 413

 

Η Ελίζαμπεθ Χέινς είναι συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Μεγάλωσε στο Ανατολικό Σάσεξ της Αγγλίας. Τα μυθιστορήματά της εμπνέονται σε μεγάλο βαθμό από την περίοδο που εργάστηκε στην αστυνομία ως αναλύτρια δεδομένων.

Το μυθιστόρημά της «Στην πιο σκοτεινή γωνιά», ήταν για αρκετούς μήνες στη λίστα με τα ευπώλητα των «New York Times».

Το νέο της μυθιστόρημα αγγίζει τους πιο σκοτεινούς μας φόβους, δείχνοντάς μας πόσο ευάλωτοι είμαστε όταν ζούμε μόνοι και πόσο εύκολα η ζωή των καθημερινών ανθρώπων μπορεί να διαλυθεί χωρίς κανείς να πάρει είδηση.

Δυο λόγια για την υπόθεση: Εξαιρετικά ευφυής αλλά κοινωνικά αδέξιος, ο Κόλιν περνάει τον ελεύθερο χρόνο του κάνοντας δύο πράγματα: συγκεντρώνει ακαδημαϊκά προσόντα που τα θεωρεί επαγγελματικά απαραίτητα και ψάχνει τρόπους να γνωρίσει γυναίκες -μέχρι που ανακαλύπτει μια τεχνική η οποία αποδεικνύεται όχι μόνο αποτελεσματική, αλλά και θανατηφόρα.

Η ντεντέκτιβ Άναμπελ σοκάρεται όταν ανακαλύπτει ένα πτώμα σε αποσύνθεση στο διπλανό της σπίτι και συνειδητοποιεί ότι κανείς, ούτε και η ίδια, δεν είχε προσέξει την απουσία της γειτόνισσάς τους. Στη δουλειά της, βρίσκει στοιχεία που καταδεικνύουν ότι παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν με τρομακτική συχνότητα στην ίδια της την πόλη, και τότε αρχίζει την έρευνα πεπεισμένη ότι βρίσκεται στα ίχνη ενός δολοφόνου.

Ένα ανατριχιαστικό θρίλερ, ύμνος σε όλους τους μοναχικούς ανθρώπους.

 

 

Κate Saunders

Έγκλημα στην οικογένεια του Σερ Τζέϊμς (μετάφραση: Ρηγούλα Γεωργιάδου)

Εκδόσεις Διόπτρα

Αθήνα 2017, σελ. 549

 

«Εκείνο το μουντό απόγευμα, η κυρία Ροντ ξεκινά για το Λίνκολνσαϊρ, όπου θα αναλάβει χρέη γκουβερνάντας στην οικογένεια του σερ Τζέιμς Κόλντερστον. Ο άνεμος σφυροκοπά τα τζάμια της άμαξας με τα υγρά κιτρινισμένα φύλλα, ενώ στο μυαλό της έχουν αποτυπωθεί τα λόγια της αγαπημένης της οικονόμου “Γιατί δεν την παντρεύεται αμέσως να τελειώνει η ιστορία;”

Την ίδια ώρα, ο νεαρός Τσαρλς Κόλντερστον είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε έναν ανάρμοστο γάμο με την πανέμορφη Έλεν.

Η ταπεινή καταγωγή αυτής της εντυπωσιακής γυναίκας, η σχέση της με έναν καρδιοκατακτητή και ένα ανώνυμο γράμμα που την αποκαλεί πόρνη, πυροδοτούν τις εξελίξεις.

Ο ευυπόληπτος σερ προσπαθεί να εμποδίσει πάση θυσία αυτή τη σχέση του γιου του, για να μην καταστραφεί η αίγλη του στη δημόσια ζωή του Λονδίνου, και αναθέτει στον γνωστό ποινικολόγο Φρέντερικ Τάισον να ερευνήσει την υπόθεση.

Καθώς ξετυλίγεται το νήμα του παρελθόντος, η Λετίσια Ροντ διαπιστώνει ότι στα δωμάτια του αριστοκρατικού πύργου των Κόλντερστον κρύβονται πολλά άφατα μυστικά, που θα σφραγίσουν τη μοίρα αυτών των ανθρώπων».

Η ακαταμάχητη ντετέκτιβ Λετίσια Ροντ θα προσπαθήσει να βρει ποιο είναι το νήμα που ενώνει τις ζωές τους των τριών γυναικών που δολοφονούνται στο βικτωριανό Λονδίνο.

Η Kate Saunders, γεννημένη το 1960, είναι Αγγλίδα συγγραφέας, ηθοποιός και δημοσιογράφος.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017 19:20

Λεσβιακό Βιβλίο

Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων Μηθύμνης «Η Αγάπη»

Ένας αιώνας «Αγάπης». Ο τόπος και οι άνθρωποι μέσα από το Αρχείο του ιστορικού Συλλόγου «Η Αγάπη»

(Έρευνα, μελέτη, συγγραφή: Πάνος Θεοδωρίδης, επιμέλεια κειμένων: Διονύσης Καρατζάς, σύμβουλος έκδοσης: Στρατής Αναγνώστου, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γαβριέλλα Μαυρίδη, οργάνωση έκδοσης: Δημήτρης Ταλιάνης)

Εκδόσεις Τοπίο

Αθήνα 2017, σελ. 190, διαστάσεις 27,5cmΧ25,5cm, τετράχρωμο

 

«Ένας, σχεδόν, αιώνας ζωής ενός Συλλόγου είναι πολλά χρόνια και στην περίπτωση των Κυριών και Δεσποινίδων Μηθύμνης, που εμπνεύστηκαν την “Αγάπη”, πρόκειται για κατόρθωμα. Από τις παραμονές της Μικρασιατικής καταστροφής (1922) έως τις μέρες μιας καταστροφικής οικονομικής κρίσης, υπάρχει ένα διάστημα όπου η χώρα, το νησί της Λέσβου και ο Σύλλογος πέρασαν πολλές συμπληγάδες. Και τώρα, στην ίδια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αυτή η έκδοση, που βασίζεται στο Αρχείο της “Αγάπης”, μας διδάσκει πως η αλληλεγγύη και η φιλότης προς τον πλησίον μπορεί να μη είναι ποτέ αρκετές, αλλά χωρίς αυτές σίγουρα ματαιοπονούμε.

Στους δύο αιώνες, σχεδόν, από την ανεξαρτησία της Ελλάδας, σπανίζει η μακροβιότητα στις σχέσεις συνεργασίας και σύμπραξης. Δύσκολα διατηρούμε επί πολλές γενιές το ενδιαφέρον μας για κάτι ομαδικό. Ειδικά σε τόπους μικρούς ή απόμερους, με τόση αστυφιλία και κινητικότητα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να μην παρακμάσει και να μη θαμπώσει και η πιο εργώδης και αστραφτερή πρωτοβουλία. Μετράω ανάλογες προσπάθειες, που κατάγονται από την αρχή του προηγούμενου αιώνα, και δεν χρειάζεται να μετρήσω και με τα δάχτυλα του άλλου χεριού».

Έτσι αρχίζει το κείμενό του με τον τίτλο «Έπαινος Γυναικών. Ένας αιώνας “αγάπης” στον Μόλυβο», ο Πάνος Θεοδωρίδης στο θαυμάσιο από κάθε άποψη αφιερωματικό τόμο που ετοίμασε με τη γνωστή προσήλωσή του στην πολύ υψηλή ποιότητα, ο Μολυβιάτης Δημήτρης Ταλιάνης.

Στον τόμο βρίσκουμε: ανέκδοτες φωτογραφίες και επιστολές, καταστατικά, πρακτικά, γράμματα από το Μικρασιατικό μέτωπο, και άλλα πρωτοδημοσιευόμενα στοιχεία με τον απαραίτητο σχολιασμό

Ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε στον τόμο: «Το αρχείο της “Αγάπης”, δεν είναι απλώς Πρακτικά Συνεδριάσεων και Πρωτόκολλα Αλληλογραφίας, ούτε οι έπαινοι και οι βραβεύσεις. Είναι, κυρίως, πηγή πληροφοριών, από την οποία αναβλύζουν διαθέσεις και προθέσεις, γεγονότα και βιώματα αναπάντεχης ποιότητας, που συμπληρώνουν την ιστορία με τη δύναμη του “εμείς”. Περικλείει τις αναπνοές των ανθρώπων, τις αντιδράσεις του περίγυρου, τον νόστο των χώρων. Δείχνει πώς δημιουργείται η έμπνευση, πώς εξελίσσεται η ομαδική δουλειά και πώς αφήνει μιαν αχτίδα αισιοδοξίας η νοικοκυροσύνη.

H “Αγάπη” κέρδισε τις καρδιές των Μολυβιατών και δείγματα της επιρροής της, στη διαχρονική της πορεία, αποτυπώνονται σε δημοσιεύματα και διακρίσεις. Με τον καιρό, τιμήθηκε και επαινέθηκε και στον δημόσιο χώρο, παρόλο που το “Μέγα Πανελλήνιον” σπανίως επιβραβεύει. Το ήθος και η προκοπή αυτής της τοπικής πρωτοβουλίας δεν έμειναν ασχολίαστα.

Το σημαντικό στον δημόσιο αυτόν αντίκτυπο, που ξεπέρασε τα όρια της Λέσβου, βρίσκεται στην αυθόρμητη αντίδραση και στην ευγένεια της προβολής σε μια κοινωνία, όπου η τιμητική αναγνώριση ενός έργου συγχέεται ενίοτε με το δημόσιο λιβάνισμα».

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017 18:54

Λεσβιακό Βιβλίο

Γιώργος Γιαντάς

Βαβέλ (μυθιστόρημα)

Εκδόσεις Λιβάνης

Αθήνα 2017, σελ. 506

 

Τρία μυθιστορήματα έχει στο ενεργητικό του, ο πολύ καλός Λέσβιος πεζογράφος Γιώργος Γιαντάς: «Ως την Τελευταία Πνοή» (2011), «Mindland» (2012), «O Θίασος της Μαριάννας Μαλτέ» (2014), όλα από τις εκδόσεις «Λιβάνης».

Η υπόθεση του νέου του βιβλίου, που είναι ένα οικονομικό-ψυχολογικό μυθιστόρημα με επίκεντρο τη συμβολή του χρηματοπιστωτικού τομέα στην κρίση του 2008 από τη σκοπιά του ανθρώπινου παράγοντα και του πάθους της απληστίας, έχει ως εξής: Ο Λέανδρος Μίρκας εργάζεται ως ανώτερο στέλεχος στο υποκατάστημα της τράπεζας Athlon στην Αθήνα. Πέρα από την αγάπη του για την κλασική μουσική, τις τέχνες και τη λογοτεχνία, πέρα από το ακαδημαϊκό ύφος και το υψηλό κοινωνικό γόητρο, διαγράφεται σύντομα το προφίλ ενός άθλιου, ενός εγκληματία. Μέσα από μια δική του φιλοσοφική θεώρηση, αγωνίζεται να πείσει πως η οικονομία είναι μια επιστήμη που απέχει από τους φραγμούς της ηθικής και βρίσκεται πέρα από τα όρια του Καλού ή του Κακού. Αυτό το ουδέτερο πεδίο θεωρεί πως είναι ο χώρος που κινείται και ο ίδιος, εκεί όπου ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα, εκεί όπου το χρήμα εξαγοράζει τα πάντα. Περίπου τα πάντα… Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο τόσο αδίστακτο και ανικανοποίητο; Η ίδια η ζωή, απαντά εκείνος.

Να ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Χάζεψα στην οθόνη την απεικόνιση της πτήσης, καταμεσής των δύο ηπείρων, και πίσω της όλες εκείνες τις ιριδίζουσες φου­σκίτσες, που σκορπίζονταν σαν προωθητικό αέριο, ένα καρουλια­στό σύννεφο χαμένων ερμηνειών, μια εναέρια μάζα από ανείπω­τες έννοιες.

Αποκοιμήθηκα σε άγνωστο χρόνο και όταν τα βλέφαρά μου τρεμόπαιξαν ξανά κοίταξα πάλι έξω. Όλα εκείνα τα συννεφάκια που χάζευα αποβραδίς, όλα τα χιονένια πλασματάκια είχαν ενω­θεί σε μια ενιαία μάζα. Ένα γιγάντιο στρώμα μπαμπακιού δέσπο­ζε από κάτω μας, απλωμένο ως εκεί που έφτανε το βλέμμα. Μια γκρίζα μάζα που σε διάφορα σημεία της χωριζόταν από λεπτές πτυχώσεις, από απότομα χωρίσματα και φουντωτούς σχηματι­σμούς. Ήθελα να περπατήσω πάνω τους, έμοιαζε πως αυτό το στρώμα θα με ανασήκωνε και θα με εκτίνασσε ψηλά, σαν ανθε­κτικό τραμπολίνο.

Αργά αργά από τα δεξιά, μια πορτοκαλένια απόχρωση διαπό­τισε το απέραντο νέφος. Στην άκρη του κόσμου ξημέρωνε. Το θέ­αμα ήταν μαγευτικό. Η καινούρια μέρα ερχόταν ασυγκράτητη μέ­σα από βαθιές αχτίδες, που επικάλυπταν τα σύννεφα, σχηματίζο­ντας μια θάλασσα από βουνοσειρές σε χρυσοκόκκινες αποχρώ­σεις. Πλησιάζαμε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ως την ανταπόκριση για τις Νήσους Κέιμαν αισθανόμουν ακ­μαίος. Προσγειωθήκαμε με τη δεύτερη πτήση στον αερολιμένα Owen Roberts του Γκραντ Κέιμαν, λίγο μετά το μεσημέρι. Η τρο­πική ζέστη της Καραϊβικής μού προκάλεσε μια απότομη εφίδρω­ση. Τα ρούχα μου ήταν παραπανίσια γι’ αυτόν τον προορισμό, το γνώριζα και είχα προετοιμαστεί κατάλληλα. Επιβιβάστηκα στο μίνι-μπας που βρισκόταν εκεί για τους συμμετέχοντες του Φό­ρουμ, με τη συνοδεία του υπευθύνου, που με καλωσόρισε με εγκάρδια αμερικάνικη προφορά, και μεταφέρθηκα στο ξενοδο­χείο μαζί με δύο ακόμη αφιχθέντες». 

Κάθε παρουσία του Δήμου Αβδελιώδη στη Λέσβο είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός. Εδώ και πολλά-πολλά χρόνια το λεσβιακό κοινό αγκαλιάζει τις κινηματογραφικές και θεατρικές δουλειές του Χιώτη καταξιωμένου δημιουργού, που για ένα διάστημα υπήρξε και διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΚΟΡΔΑ

Την Κυριακή 6 Αυγούστου, στο Κάστρο της Μυτιλήνης, θα παρουσιαστεί η «Ελένη» του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Ο Αβδελιώδης σκηνοθετεί για πρώτη φορά Γιάννη Ρίτσο, με τη Βερόνικα Αργέντζη στο ρόλο της «Ελένης» να επανέρχεται με επιτυχία στο θέατρο, ερμηνεύοντας συγκλονιστικά το εμβληματικό αυτό έργο.
«Μέσα από έναν γκρεμοτσακισμένο, γερασμένο κόσμο κωμικοτραγικών εικόνων και ματαιωμένων ονείρων, στον απόηχο ενός ολέθριου εμφύλιου, αναδύεται το φάσμα της ΕΛΕΝΗΣ, ολοζώντανο, για να μας αποκαλύψει μέσα από ένα νοητό καθρέπτη, όλες τις αντιφατικές ανθρώπινες συμπεριφορές και πράξεις που επέλεξαν οι Άνδρες διαχρονικά για να την κερδίσουν, είτε σαν Γυναίκα, είτε σαν σύμβολο της ελευθερίας και της αιώνιας θεϊκής ομορφιάς, χωρίς όμως ποτέ να το καταφέρουν. Ο Ρίτσος με την ιδιοφυή αυτή ελεγεία επιλέγει να μιλήσει ποιητικά, αλλά ολοκάθαρα ρεαλιστικά, για μια ριζική αλλαγή πορείας του ανθρώπου και την αναζήτηση μιας νέας συνειδητής ταυτότητας, με αυτογνωσία και διαλλαχτικότητα, για να μπορέσει να αποκτήσει πραγματικά όλ’ αυτά που εκπροσωπεί η “Ελένη”», γράφει ο σκηνοθέτης στο πρόγραμμα της παράστασης.

Με την ευκαιρία της παράστασης και της παρουσίας του στη Μυτιλήνη είχαμε την παρακάτω συζήτηση.

 

 

Εν αρχή είναι ο Λόγος

Παπαδιαμάντης, Βιζυηνός, Σολωμός, Πλάτων, Ρίτσος: αρχαία και νέα ελληνική λογοτεχνία ως πρώτη ύλη για το θεατρικό σανίδι. Γιατί επιλέγετε τα έργα που ανεβάζετε από τα πλούσια μεν, αλλά πολύ απαιτητικά λογοτεχνικά κοιτάσματα;

«Έργα αυτών των συγγραφέων έχουν γίνει παραστάσεις μας που έχουν ενθουσιάσει τους θεατές μας εδώ και χρόνια, ανεξάρτητα από την παιδεία τους και την ηλικία τους. Έχει αποδειχθεί πλέον έμπρακτα πως η γλωσσική τους μορφή, είτε είναι η καθαρεύουσα είτε είναι η αρχαία ελληνική, με τον τρόπο που ακούγονται, δεν απαιτείται να είναι κανείς φιλόλογος ή πολύ μορφωμένος για να τα νοιώσει και να καταλάβει απόλυτα. Αν τα ίδια έργα τα ακούγαμε από μεταφράσεις τους, όσο καλές και να ήταν, να είστε βέβαιος πως δεν θα είχαμε νοιώσει τα ίδια αισθήματα, γιατί τα αισθήματα είναι καταγεγραμμένα μέσα στους ήχους των λέξεων που έχουν γράψει οι συγγραφείς των. Όταν αλλάζει η γλωσσική δομή και οι λέξεις με μια νέα μετάφραση, όσο καλές και να είναι οι προθέσεις του μεταφραστή, δημιουργείται μια άλλη ηχητική δομή, που αλλάζει ριζικά, αισθητικά και νοηματικά το πρωτότυπο έργο.

Επιπλέον, με ενδιέφερε να γίνει έμπρακτα κατανοητό ότι η ελληνική γλώσσα σε όλες της τις μορφές είναι ζωντανή και οικεία και αστείρευτη πηγή πολύ μεγάλων συγκινήσεων, που επηρεάζουν απίστευτα την καθημερινή μας ζωή, τις επιλογές μας και τη δημιουργική μας εξέλιξη. Δεν είναι ούτε μύθος ούτε θεωρία πως τα αριστουργηματικά έργα είναι θεραπευτικά, αφού η θεραπεία που κάνουν δεν είναι τίποτα πιο απλό από το ότι κουρδίζουν το μυαλό μας μέσα από την απαράμιλλη λογική ροή και διαχείριση του θέματός τους, που εμείς την προσλαμβάνουμε σαν ψυχική ευφορία και επιβεβαίωση πως εν αρχή είναι ο Λόγος. Άρα δεν είμαστε αθύρματα της μοίρας, αλλά μπορούμε να διαχειριζόμαστε τη ζωή μας».

 

 

Λογική-Μουσική μέθοδος

Η διδασκαλία-σκηνοθεσία σας έχει κάποια ευδιάκριτα γνωρίσματα που την καθιστούν μια ξεχωριστή σχολή. Ποια είναι η σκηνοθετική σας φιλοσοφία;

«Τη μέθοδο που ανασυνθέτω νοηματικά τα κείμενα των παραστάσεών μας τη λέω Λογική-Μουσική μέθοδο, και θεωρεί πως το κάθε λογοτεχνικό, θεατρικό, ποιητικό κείμενο είναι γραμμένο σαν μια παρτιτούρα που, αν σχεδιασθεί και εκτελεσθεί σωστά με λογικούς και αισθητικούς κανόνες, καταφέρνει να αναδείξει τις εικόνες, τις ιδέες αλλά παράλληλα και τα αισθήματα του συγγραφέα τη στιγμή που γράφει, συλλαμβάνει το έργο του. Έτσι αυτό το έργο ξαναζωντανεύει μπροστά σας σαν να συμβαίνει στο τώρα, τη στιγμή που το ακούμε και το βλέπουμε».

 

Με ποιο σκεπτικό στραφήκατε στον Γιάννη Ρίτσο και τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στην «Ελένη»;

«Ο Γιάννης Ρίτσος είναι ένας μεγάλος παγκόσμιος ποιητής, όχι μόνο για τον πλούτο και την ευφυή ιδιοτυπία των στίχων του, αλλά κυρίως γιατί αναζητά την “Αλήθεια” εκείνη που θα κάνει τους ανθρώπους να είναι καλύτεροι και ευτυχείς».

 

Η «Ελένη» είναι ένα έργο πολυπρισματικό με πολλές φιλοσοφικές και υπαρξιακές στρώσεις, διαστάσεις και αναγνώσεις. Τι είναι αυτό που εσείς θέλετε να πάρει μαζί του φεύγοντας ο θεατής;

«Μόνο την απολαυστική επίγνωση ότι, αν δούμε και αναγνωρίσουμε αυτή την “Αλήθεια” που ανέφερα πριν, μόνο τότε θα μπορούμε να χτίσουμε οι ίδιοι το μέλλον μας».

 

 

Θέατρο και κινηματογράφος

Τα τελευταία χρόνια στραφήκατε αποκλειστικά στο θέατρο και σας χάσαμε από τον κινηματογράφο. Δηλώνει κάτι αυτή η επιλογή ή υπάρχει και κάποια κινηματογραφική δουλειά στα σκαριά;

«Είχα εγκαταλείψει το θέατρο από πολύ παλιά, όταν όμως επανήλθα από το 1993 και διέγνωσα την προτεραιότητα που έχει η ορθή εκφορά του λόγου, άρχισα να ανακαλύπτω μια φλέβα χρυσού, που δεν μου επέτρεπε να το αφήσω. Τώρα που ολοκλήρωσα αυτήν την αναζήτηση, την οποία θα καταθέσω και γραπτώς σε ένα βιβλίο με 24 κεφάλαια, που έχω ήδη ξεκινήσει, θα έχω τη δυνατότητα να επανέλθω στον κινηματογράφο, χωρίς να εγκαταλείψω το θέατρο με τις παραστάσεις του ρεπερτορίου μου, που φιλοδοξώ να διαμορφώσει μια νέα αντίληψη στις νέες γενιές για τα κλασικά κείμενα ελληνικής γραμματείας».

 

 

«Υπήρξε έλλειψη πρόνοιας»

 

Για σας, κύριε Αβδελιώδη, η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι απλά οικονομική ή κάτι πολύ βαθύτερο, που έχει να κάνει με την παιδεία, τον πολιτισμό μας, το αξιακό μας φορτίο;

«Πιστεύω πως χάθηκε το πρακτικό και δημιουργικό πνεύμα των Ελλήνων, μέσα από τον απατηλό ευδαιμονισμό με τον οποίο εκπαίδευε κανονικά τον κόσμο η ιδιωτική κυρίως τηλεόραση, με ευτελή μοντέλα και ανόητα παιχνίδια, εξαφανίζοντας σιγά σιγά ακόμα και την κοινή λογική. Δεν ισχυρίζομαι ότι ήταν στημένο, αλλά φυσικό επακόλουθο μιας ανταγωνιστικής τηλεόρασης που, προσπαθώντας να διεκδικήσει περισσότερο κοινό και περισσότερα χρήματα από τις διαφημίσεις, πλειοδοτούσε στην ανοησία. Η δύναμη αυτής της καθημερινής και ασταμάτητης πηγής εικόνων και ιδεών επηρεάζει τους πάντες, σαν πλύση εγκεφάλου, ακόμα και τους πολιτικούς και τους καλλιτέχνες και φυσικά το περισσότερο ανυποψίαστο κοινό. Μετά από χρόνια ξυπνάς μια μέρα από το λήθαργο στο Καστελόριζο και προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί.

Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πολιτικοί στη διαχείριση της κρίσης που λειτούργησαν προδοτικά. Το μόνο που θα μπορούσε να κατηγορήσει κανείς όχι μόνο τους πολιτικούς αλλά και τους καλλιτέχνες αλλά και όλους τους μικρούς και τους μεγάλους πνευματικούς ταγούς είναι η έλλειψη πρόνοιας, και κυρίως η έλλειψη συνεργασίας και σύμπνοιας στα ζωτικά θέματα της χώρας μας.

Είναι όμως παράλογο να εξακολουθεί να συμβαίνει σαν ένα πεπρωμένο, γιατί αυτό αποδεικνύει εθνική ανικανότητα που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε έναν κληροδοτημένο εγωισμό, από έλλειψη αυτογνωσίας, έλλειψη δηλαδή ουσιώδους παιδείας. Την αιτία που δημιούργησε διαχρονικά όλες τις εθνικές μας καταστροφές και εδραίωσε έναν ορατό και αόρατο διαρκή εμφύλιο. Δεν αρνούμαι τις σκευωρίες και τα ξένα συμφέροντα, αλλά αυτό πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε σαν μια αναπόφευκτη μαθηματική σταθερά, αφού οι “διάφοροι άλλοι” προσπαθούν όχι να μας εξαφανίσουν, αλλά μόνο να αυξήσουν τη δύναμή τους και τα δικά τους συμφέροντα. Άρα το μόνο που μπορεί να αλλάξει σε αυτήν την εξίσωση, για να αλλάξει και το αναμενόμενο πάντα αποτέλεσμα, είναι αποκλειστικά και μόνο ο δικός μας εγωισμός και όχι των “άλλων”».

 

Παρασκευή, 04 Αυγούστου 2017 19:55

Τα βιβλία παίζει

Μιχάλης Νικολακάκης

«Μοντέρνα Κίρκη». Τουρισμός και ελληνική κοινωνία την περίοδο 1950-1974 (Πρόλογος: Γεράσιμος Ζαχαράτος)

Εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Αθήνα 2017, σελ. 198

 

Ο τουρισμός, το νέο «αντικείμενο των αναπτυξιακών μας ερώτων», όπως το χαρακτήριζε ένας σχολιαστής κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, νοείται σήμερα ως μια φυσική επιλογή σε κάθε συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Η συνθήκη αυτή, ωστόσο, κατασκευάζεται ιστορικά μέσα στο ταραγμένο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τοπίο των πρώτων τριών μεταπολεμικών δεκαετιών. Ποια συγκυρία καθιστούσε την επιλογή αυτή επίκαιρη;

Ποιες αντιλήψεις σχετικά με την ανάπτυξη του εν λόγω κλάδου ήταν κυρίαρχες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ της χώρας τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες και πώς αυτές μετεξελίχθηκαν;

Ποιες ήταν οι βασικές πολιτικές επιλογές που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του τουρισμού μεταπολεμικά; Πώς αποτυπωνόταν η έλευση νέων περιηγητών στα έντυπα μέσα ενημέρωσης της εποχής; Και, τέλος, τι θέση έχει η άνθιση του τουριστικού φαινομένου στις συζητήσεις για τους μετασχηματισμούς της ελληνικής κοινωνίας κατά την μεταπολεμική περίοδο μέχρι και το τέλος της Δικτατορίας των συνταγματαρχών;

Τα παραπάνω είναι από τον πρόλογο του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου του Μιχάλη Νικολακάκη, ο οποίος σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνική και Πολιτική Θεωρία στο Πανεπιστήμιο του Warwick της Μ. Βρετανίας και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης.

 

Ένεκεν

Τεύχος 44/Απρίλιος-Ιούνιος 2017

σελ. 239

 

Με μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα κείμενα πολιτικού, κοινωνικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος, κυκλοφορεί το νέο τεύχος της τρίμηνης επιθεώρησης πολιτισμού «Ένεκεν».

Ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε: Γιώργος Γιαννόπουλος: «Ο Σίγκμουντ Φρόϊντ στην Τεχεράνη», Έβαλντ Ιλιένκοφ: «Η λογική ανάπτυξη και ο συγκεκριμένος ιστορικισμός. Για τη διαφορά μεταξύ της λογικής και της ιστορικής μεθόδου έρευνας», Francois Chesnais: «Η πορεία του καπιταλισμού σήμερα και οι προοπτικές της κοινωνίας», Daniel Bensaid: «Η πολιτική ως τέχνη στρατηγικής», Άκης Γαβριηλίδης: «Η γενοκτονολογία στη διατομή ιστορικής, πολιτικής και διαφημιστικής λογικής», κά. Σημειώνω και το ανέκδοτο ποίημα του Πρόδρομου Μάρκογλου «Ο Λένιν στη Νέα Υόρκη».

 

 

Zωή Χατζησταύρου

Η πνευματική και καλλιτεχνική κίνηση της Θεσσαλονίκης στη δεκαετία 1950-1960. Ο ρόλος της στη διαμόρφωση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της πόλης

ΕκδόσειςUniversity Studio Press

Θεσσαλονίκη, σελ. 294

 

Η εργασία αυτή επιχειρεί να προσεγγίσει την πολιτιστική φυσιογνωμία της Θεσσαλονίκης κατά τη δεκαετία 1950-1960 παρακολουθώντας την καλλιτεχνική κίνηση στην πόλη αυτής της περιόδου. Ως πηγή πληροφοριών χρησιμοποιήθηκαν οι αναφορές του τοπικού Τύπου στα καλλιτεχνικά γεγονότα της εποχής. Η συστηματική καταγραφή και επεξεργασία τους, δίνει στοιχεία για την παρουσία της τέχνης στη ζωή της πόλης και την πορεία των καλλιτεχνικών εξελίξεων στο πλαίσιο των σχέσεων αλληλεπίδρασης που δημιουργούνται μεταξύ τέχνης και κοινωνίας.

Χωρίζεται στα παρακάτω κεφάλαια: Εισαγωγή, Μουσική κίνηση, Θεατρική κίνηση, Εικαστική κίνηση, Λογοτεχνική κίνηση, Συμπεράσματα.

 

 

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017 12:54

Λεσβιακό Βιβλίο

Παναγιώτη Στυλ. Σκορδά

«Λεσβιακό Ημερολόγιο 2017. Γράμματα -Τέχνες- Πολιτισμός»

Εκδόσεις «Μύθος»

Μυτιλήνη 2017

 

Ένα Ημερολόγιο-Θησαύρισμα, ένας τόμος-μελέτη που όντως εκπλήσσει με το περιεχόμενο των 433 σελίδων του. Κείμενα άρτια, ουσιαστικής αξίας αναδεικνύουν εικαστικά θέματα, φιλολογικές προσεγγίσεις, προβάλλουν πρόσωπα διαπρεπή, ιερά και μνημεία, λαογραφικά θέματα σε ομόκεντρους κύκλους με κέντρο τον τόπο της Λέσβου. Τα κείμενα που αφορούν την Ιστορία, Αρχαία και Νεώτερη, είναι ιδιαίτερα τεκμηριωμένα όπως και όσα αναφέρονται σε Αρχαιολογικά και Φιλολογικά θέματα. Αποτελούν στοιχείο έκπληξης οι πλούσιες βιβλιογραφικές παραπομπές σε κείμενα που είναι ενταγμένα σε ένα Ημερολόγιο. Το αφιέρωμα στην εκλιπούσα Ευρυδίκη (Ρούρα) Σιφναίου συγκινεί και τιμά τη γυναίκα που έφυγε νωρίς, αλλά πρόλαβε πολλά και σημαντικά, ενώ ταιριάζει απόλυτα σε ένα ημερολόγιο, καθώς θυμίζει ότι οι απώλειες είναι στοιχείο του χρόνου.

Στο Λεσβιακό Ημερολόγιο εντυπωσιάζει το πλούσιο εικαστικό υλικό (πίνακες, κεραμικά, πιάτα) και οι φωτογραφίες που δυναμικά αποτυπώνουν πρόσωπα, στιγμές του βίου, αρχοντικά μοναδικής ομορφιάς.

Ο κ. Σκορδάς δεν επιμελήθηκε ένα Ημερολόγιο, απλώς πήρε αφορμή και μας έδωσε ένα βιβλίο Γραμμάτων, Τέχνης και Πολιτισμού. Αναζήτησε κείμενα ή προκάλεσε τη συγγραφή τους απευθυνόμενος σε ικανούς συγγραφείς και επιστήμονες, γιατί κινήθηκε από την αγάπη του για τον υπέροχο τόπο της Λέσβου και από τη βαθύτατη γνώση του για τον εμβληματικό πολιτισμό αυτού του τόπου. Όσοι κρατάμε στα χέρια αυτό το βιβλίο του εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες μας!

Χρύσα Αλεξοπούλου,

Δρ. Φιλολογίας, Επίτιμη Σχολική Σύμβουλος

 

 

Γεώργιος Π. Σωτηρίου

«Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος, Πολιούχος Μυτιλήνης»

Έκδοση του Μητροπολιτικού Ναού Μυτιλήνης

Μυτιλήνη 2017, σελ. 124 (9η έκδοση, επαυξημένη)

 

Η πρώτη έκδοση του παρόντος βιβλίου του αειμνήστου Γεωργίου Σωτηρίου (1920-2011) πραγματοποιήθηκε το 1955. Εξήντα χρόνια μετά κυκλοφόρησε η νέα, 9η έκδοση, επαυξημένη με νέα κείμενα και φωτογραφίες που τα επιμελήθηκε ο π. Νικόλαος Βουλμές.

Περιέχει τα παρακάτω κεφάλαια: «Το μαρτύριον του νεομάρτυρος Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου Πολιούχου Μυτιλήνης», «Το σεπτόν λείψανον και τα ιερά κειμήλια του Αγίου», «Ο Άγιος Θεόδωρος διασώζει τον πληθυσμόν της πόλεως από της πανώλους», «Άλλα θαύματα του Αγίου», «Νέα θαύματα του Αγίου», «Ζητήματα σχετικά με τον μάρτυρα και το μαρτύριον αυτού-Ο τόπος του μαρτυρίου», «Δεν ερρίφθη εις την θάλασσαν το Άγιον Λείψανον», «Ο Μητροπολιτικός ναός Μυτιλήνης του Αγίου Αθανασίου», «Τα ξυλόγλυπτα του ναού», «Εικόνες», «Η Λάρναξ του σεπτού λειψάνου», «Κειμήλια του ναού», «Ιερά σκεύη», «Οι αγιογραφίες του ναού», «Άγια λείψανα», «Το Κωδωνοστάσιο», «Επισκευή του Μητροπολιτικού ναού και του κωδωνοστασίου αυτού», «Ασματική ακολουθία του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντίου», «Παρακλητικός κανών του Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντινού Πολιούχου Μυτιλήνης», «Τα απολυτίκια του Αγίου».

Σελίδα 1 από 4
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top