FOLLOW US
Μανόλης Μανώλας

Μανόλης Μανώλας

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 13:23

Και επιτέλους σύσσωμη αντιδρά!

«Η Συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας αντέχει ακόμη παρά την εποχική αύξηση των ροών από τον Αύγουστο κι έπειτα. Ωστόσο, το κλειδί για να βελτιωθεί η κατάσταση στα πέντε hotspots στα ελληνικά νησιά είναι η διαμόρφωση προαναχωρησιακών κέντρων που θα επιτρέψουν την ομαλοποίηση των κοινωνικών συνθηκών και των επιστροφών στην Τουρκία». Αυτό επισημαίνει μιλώντας στο «Βήμα» ο ειδικός συντονιστής της ΕΕ για την εφαρμογή της Δήλωσης ΕΕ - Τουρκίας Μάρτιν Φερφέι, θεωρώντας ότι ανακάλυψε τη λύση για πάσα νόσο στο μεταναστευτικό πρόβλημα, που παίρνει ξανά επικίνδυνες διαστάσεις στα νησιά και κυρίως στη Λέσβο λόγω υπερπληθυσμού.

Όμως ο κ. Φερφέι και κάθε άλλος Ευρωπαίος αξιωματούχος κρύβεται πίσω τέτοιου τύπου εμμονές, που δυστυχώς τις έχει και ο δικός μας υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας, παραβλέποντας το γεγονός ότι το πρόβλημα με τη συμφόρηση της Λέσβου δεν είναι η μη ύπαρξη προαναχωρησιακού κέντρου -τέτοιο δημιουργήθηκε στη Μόρια εδώ και καιρό- και δεν έχει λύσει το οξύτατο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα και το οποίο προκάλεσε την παλλεσβιακή κινητοποίηση και απεργία για πρώτη φορά όλων των φορέων του νησιού με αίτημα την αποσυμφόρησή του. Και δεν το έλυσε γιατί η συμφωνία την οποία θεωρεί... ευαγγέλιο ο κ. Φερφέι και ο κ. Μουζάλας δεν λειτουργεί ούτε στο σκέλος της γρήγορης απονομής ασύλου σε όποιους το δικαιούνται, ώστε να μετακινούνται από τα νησιά, ούτε στο σκέλος των επιστροφών στην Τουρκία γι’ αυτούς που απορρίπτονται. Ενδεχομένως το προαναχωρησιακό κέντρο θα μπορούσε να είχε μια ουσιαστική συμβολή στη διαχείριση της κατάστασης όταν τα παραπάνω που σημειώνουμε λειτουργούσαν. Γιατί από τη στιγμή που δεν εξασφαλίστηκε ότι θα λειτουργούν το βέβαιο είναι εκτός από τη συμφόρηση του κέντρου της Μόριας λόγω υπερπληθυσμού, η ίδια κατάσταση θα δημιουργηθεί και στο προαναχωρησιακό με ακόμη πιο επώδυνο τρόπο δεδομένου και της υποχρεωτικής κράτησης.

Χωρίς αμφιβολία και η κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι κρύβονται πίσω από τη δήθεν άρνηση των τοπικών φορέων και κοινωνιών να επιτρέψουν να δημιουργηθούν προαναχωρησιακά κέντρα και νέες δομές για να καλύψουν τις ανάγκες φιλοξενίας των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών που βρίσκονται στα νησιά μας. Όμως ποια τοπική αρχή και ποια τοπική κοινωνία μπορεί να δεχθεί να γίνει ο τόπος του αποθήκη ψυχών; Όταν το μόνο σκέλος από τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας που επιδιώκουν οι αρμόδιοι εντός και εκτός χώρας είναι να τηρηθεί, με... θρησκευτική μάλιστα ευλάβεια, η μη μετακίνηση του υπερπληθυσμού προσφύγων και μεταναστών -πολλοί από τους οποίους είναι ασυνόδευτα παιδιά και οικογένειες με πολύ μικρά παιδιά που χρήζουν πρόσθετης φροντίδας- στην ενδοχώρα αντί να είναι παραπεταμένοι σε κάποιο αντίσκηνο! Οι καιρικές συνθήκες αγριεύουν και κάποιοι, στο όνομα μιας συμφωνίας που έχει παραβιαστεί από τους πάντες και η οποία αμφισβητείται και για το σκέλος της που αφορά τη μετακίνηση από τα νησιά, παίζουν... καθυστέρηση με απρόβλεπτες συνέπειες για την τύχη τόσων ανθρώπων και κυρίως μικρών παιδιών που είναι στο έλεος του Θεού, απροστάτευτοι. Προφανώς όταν συμβεί το κακό θα σπεύσουν τότε, όπως και πέρυσι μετά τον φονικό χιονιά, να εκδηλώσουν τα ανθρωπιστικά τους αισθήματα και την οδύνη τους, κατόπιν... εορτής πάντως και χωρίς κανένα αποτέλεσμα επί της ουσίας.

Η παλλεσβιακή κινητοποίηση και η συμμετοχή όλων των επαγγελματικών κλάδων στην απεργία δείχνει την απόφαση της τοπικής κοινωνίας επιτέλους να παρέμβει και να βάλει φρένο στην υπόθεση αυτή βροντοφωνάζοντας «ως εδώ» οι ανοχές και οι αντοχές μας! Το αίτημα της αποσυμφόρησης εδώ και τώρα δεν είναι διαπραγματεύσιμο, είναι το ελάχιστο και αναγκαίο που οφείλουν να κάνουν άμεσα οι αρμόδιοι αν θέλουν να είναι διαχειρίσιμη η κατάσταση στο άμεσο μέλλον. Κάθε άλλη σκέψη που δεν θα υπηρετεί το στόχο της αποσυμφόρησης του νησιού, αλλά μόνο του κέντρου της Μόριας, όπως κυνικά υποστηρίζει ο κ. Μουζάλας, δεν έχει τη συναίνεση των τοπικών αρχών και της τοπικής κοινωνίας, όπως άλλωστε κατέδειξε και η χθεσινή κινητοποίηση. Αυτό οφείλουν να το λάβουν σοβαρά οι κυβερνητικοί και Ευρωπαίοι ιθύνοντες και να πράξουν χωρίς άλλες καθυστερήσεις τα δέοντα.

 

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017 12:24

Από το ίδιο... κλαδί κρεμόμαστε όλοι!

 

Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η κατάσταση με το προσφυγικό στη Λέσβο παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και, αν δεν ληφθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα που θα αποσυμφορήσουν αυτήν την εικόνα, τα χειρότερα δεν θα αργήσουν! Είναι πλέον κοινός τόπος όλων των εμπλεκομένων -κυβερνητικών παραγόντων, αυτοδιοίκησης, ΜΚΟ, άλλων φορέων και των τοπικών κοινωνιών- ότι η κατάσταση είναι εκρηκτική και μη διαχειρίσιμη, αφού στη Λέσβο οι εγκλωβισμένοι ξεπερνούν κατά πολύ τις 8.000, στη Μόρια βρίσκονται πάνω από 6.000, όταν στο κέντρο στην καλύτερη περίπτωση, σύμφωνα με τα στοιχεία που το αρμόδιο υπουργείο δίνει, μπορούν να φιλοξενηθούν μόλις 2.300 άτομα. Φθάσαμε δηλαδή στον ιστό της πόλης της Μυτιλήνης και της ευρύτερης περιοχής της, που δεν ξεπερνά τις 30.000 πληθυσμό να παραμένουν εγκλωβισμένοι 8.500 περίπου πρόσφυγες και μετανάστες, γεγονός που ξεφεύγει πια από τα επιτρεπτά όρια διαχείρισης τόσων ανθρώπων χωρίς τις στοιχειώδεις δομές φιλοξενίας τους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες, ενώ την αποδέχονται εδώ και μήνες, παραμένουν στις διαπιστώσεις και στα ευχολόγια παίζοντας... καθυστέρηση, προφανώς μέχρι να αδειάσει τη θέση του υπουργού ο Γιάννης Μουζάλας, μετακομίζοντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης ως Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όμως η κατάσταση δεν περιμένει από μόνη της να βελτιωθεί , το αντίθετο θα λέγαμε. Κάθε μέρα που περνά νέες αφίξεις προσφύγων και μεταναστών φθάνουν στα νησιά μας, οι περισσότεροι στη Λέσβο κάνοντας τα πράγματα αφόρητα!

Γι’ αυτό στην αδράνεια της κυβέρνησης και των αρμοδίων με τη διαχείριση του προβλήματος θα πρέπει να υπάρξει η πίεση των τοπικών φορέων για λογαριασμό των τοπικών κοινωνιών προκειμένου να αναγκάσουν την κυβέρνηση επιτέλους να δράσει στην κατεύθυνση της αποσυμφόρησης της Λέσβου και όχι του κέντρου της Μόριας, όπως κυνικά επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ο κ. Μουζάλας. Στην πίεση αυτή των φορέων και της τοπικής κοινωνίας θα πρέπει να πρωτοστατήσουν οι φορείς της αυτοδιοίκησης σε συνεργασία και σύμπνοια με όλους τους φορείς του νησιού που θα πρέπει να ενώσουν τη φωνή τους και τη δράση τους, ώστε επιτέλους κάτι να γίνει πριν είναι αργά! Γι’ αυτό και δεν κατανοούμε ότι στην πρόσφατη πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής για αντίδραση στη μετατροπή του νησιού σε ένα camp προσφύγων και μεταναστών πρώτευσαν οι αντιπολιτευτικοί λόγοι και οι επικρίσεις στο δήμαρχο για τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια στο  προσφυγικό και όχι η διαχείριση της εκρηκτικής κατάστασης που βιώνει το νησί και η οποία, αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, θα έχουμε... παρατράγουδα που δεν φανταζόμαστε.

Όχι ότι δεν υπάρχουν ευθύνες, λάθη και παραλείψεις στη μέχρι τώρα διαχείριση του προσφυγικού από τη δημοτική αρχή και τον δήμαρχο Σπ. Γαληνό προσωπικά, ούτε ότι δεν επιδέχεται κριτική και μάλιστα αυστηρή, αλλά τούτη την ώρα που... καιγόμαστε προέχει να υπάρξει ένα κοινό μέτωπο όλων των φορέων και όλων των παραγόντων του νησιού, συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων, προκειμένου η πίεση της Λέσβου προς την κεντρική διοίκηση και την κυβέρνηση να είναι ισχυρή και να φέρει αποτέλεσμα. Αυτό είναι το μείζον τώρα και κάθε άλλη κίνηση μόνο ως υπεκφυγή μπορεί να εκληφθεί.

Σε τελική ανάλυση, αν η πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής -που για να τα λέμε όλα άργησε να εκδηλωθεί- να εντείνει την πίεσή της για αποσυμφόρηση του νησιού αποτύχει, δεν θα «τιμωρηθεί» ο Γαληνός, αλλά το νησί ολόκληρο που θα συνεχίζει να βιώνει μια αφόρητη κατάσταση που θα το κρατά καθηλωμένο και θα το εμποδίζει να επανέλθει σε μια κανονικότητα που είναι το ζητούμενο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν το... κλαδί απ΄το οποίο κρεμόμαστε όλοι  το πριονίσουμε και  κοπεί οι επιπτώσεις θα βαρύνουν όλους, ανεξαρτήτως προθέσεων και προτιμήσεων.

 

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017 12:14

Τι μέλλει γενέσθαι με την Ένωση;

Τη Δευτέρα πραγματοποιήθηκαν εκλογές στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Λέσβου για την ανάδειξη αιρετής διοίκησης μετά από πολλά χρόνια και ενώ τα τελευταία χρόνια διοικούνταν από διορισμένες διοικήσεις, αποτέλεσμα και της τραγικής εικόνας που είχε περιέλθει η πάλαι ποτέ κραταιά συνεταιριστική οργάνωση του νησιού μας. Το γεγονός ότι έγιναν εκλογές δεν σημαίνει και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την εν λόγω Ένωση, αφού ουσιαστικά τα ίδια σχεδόν πρόσωπα... ανακυκλώθηκαν και από διορισμένα που ήταν -η πλειοψηφία αυτών- τελικά έγιναν αιρετά, προσφεύγοντας σ’ ένα εκλογικό σώμα αντιπροσώπων συνεταιρισμών που δεν ξεπερνούσαν τα δάκτυλα των δυο χεριών και οι οποίοι αποτελούν την ισχνή μειοψηφία των συνεταιριστικών οργανώσεων που στο πρόσφατο παρελθόν συγκροτούσαν την παλιά Ένωση που κυριαρχούσε στην οικονομική ζωή του νησιού μας με τις ποικίλες δραστηριότητές της που την καθιστούσαν έναν σημαντικότατο βραχίονα στην οικονομία της Λέσβου.

Δυστυχώς, η Ένωση αυτή δεν υπάρχει πλέον, πνιγμένη στα χρέη της και στην οικονομική καθίζηση που υπέστη, είναι σκιά του παλιού καλού εαυτού της, που πλέον δεν αρκεί για να ανταπεξέλθει στη σημερινή συγκυρία που καλείται να διαχειριστεί. Τα χρόνια πάντως της απόλυτης κατάπτωσης φρόντισε κάποιες δραστηριότητες να τις κρατήσει «ζωντανές» σε συνεργασία με ιδιώτες -για τις οποίες υπάρχουν ενστάσεις και παρατηρήσεις κατά πόσο έγιναν σύννομα- ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, ήταν προτιμότερη αυτή η επιλογή από το να κλείσουν εντελώς και να χαθεί έτσι και η παραμικρή περίπτωση επανάκαμψης. Μιλάμε για τα εμπορικά σήματα του τυποποιημένου ελαιολάδου, που αποτελούν την πρώτη τέτοια συνεργασία, για να ακολουθήσει το πυρηνελαιουργείο από πέρυσι και να βρίσκεται εν αναμονή και το σαπωνοποιείο.

Χωρίς αυτές τις δραστηριότητες ενεργές, ακόμη και με τέτοια μορφή, που ομολογουμένως σηκώνει πολλή κουβέντα, η Ένωση Συνεταιρισμών Λέσβου δεν θα υπήρχε! Γιατί μπορεί η Ένωση να έχει μια τεράστια περιουσία, σε ακίνητα κυρίως, αλλά αυτά, αν δεν αξιοποιηθούν, την καθιστούν μόνο παθητική. Γι’ αυτήν την εξέλιξη έχουν τεράστιες ευθύνες οι διοικούντες που δεν φρόντισαν τότε που οι... μύγες ήταν παχιές να αξιοποιήσουν αυτήν την περιουσία προς όφελος της Ένωσης αντί να την αφήσουν να καταστρέφεται και να απαξιώνεται.

Δεν γνωρίζουμε αν η εκκαθάριση, που πολλοί θεωρούν ως μονόδρομο για την Ένωση, αποτελεί λύση και διέξοδο στα τεράστια αδιέξοδα που υπάρχουν, αλλά όπως κι αν έχουν τα πράγματα η πάλαι ποτέ Ένωση δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη της και στις βουλές του... αιρετού συμβουλίου που προέκυψε απ’ αυτές τις εκλογές των ολίγων και προθύμων, όταν η υπόθεση Ένωση Συνεταιρισμών αφορά όλους τους συνεταιρισμένους παραγωγούς του νησιού και την οικονομία του νησιού γενικά.

Το γεγονός ότι δεν θέλει να ανακατευτεί κανείς στα της Ένωσης, φοβούμενος τυχόν ευθύνες που μπορεί να προκύψουν, ακόμη και ποινικές, δεν αποτελεί λόγο για να μην ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι υπό τις παρούσες συνθήκες και ποια σενάρια υπάρχουν που μπορούν να εξεταστούν ως διέξοδο στη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ένωσης. Την ευθύνη γι’ αυτήν την οργανωμένη συζήτηση οφείλει να την αναλάβει η νέα... αιρετή διοίκηση της Ένωσης, αν στοιχειωδώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο της και δεν έχει άγνοια κινδύνου, διαφορετικά θα φέρει ακέραια την ευθύνη για την περαιτέρω απαξίωσή της, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι κανείς σ’ αυτόν τον τόπο δεν επιθυμεί.

 

Η πετρελαιοκηλίδα στο Σαρωνικό ...έπνιξε τη λεγόμενη Αττική Ριβιέρα και έδειξε ότι τα αντανακλαστικά των εμπλεκόμενων υπηρεσιακών και κυβερνητικών παραγόντων, δεν ήταν άμεσα και αποτελεσματικά, γεγονός που αποτυπώνεται με την τεράστια οικολογική καταστροφή και τις επιπτώσεις που αυτή προκαλεί στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας μας. Η κυβέρνηση κατηγορείται ότι άργησε να αντιδράσει για να προλάβει το ...κακό και τώρα πέρα από την καταστροφή που προκλήθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Σαρωνικού, δεν θα αποφύγει και το πολιτικό κόστος που ήδη εισπράττει.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει όμως και με το προσφυγικό στα νησιά μας και με τις κυβερνητικές αντιδράσεις. Εδώ και δυο μήνες περίπου, οι μεταναστευτικές ροές έχουν πάρει την ανιούσα, οι υπάρχουσες δομές έχουν ξεχειλίσει από τον κόσμο που καταφθάνει σ’ αυτές, η κατάσταση αρχίζει να παραπέμπει σε εικόνες του 2015 και οι κυβερνητικοί ιθύνοντες όλο αυτό το διάστημα παρακολουθούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα που να χρήζει άμεσων και αποτελεσματικών μέτρων. Είναι δεδομένο και αναμενόμενο όταν καθημερινά προστίθενται στους ήδη εγκλωβισμένους στα νησιά, μερικές εκατοντάδες, με μηδενικές σχεδόν τις αποχωρήσεις είτε προς την ηπειρωτική χώρα, είτε τις επαναπροωθήσεις στην Τουρκία, κάποια στιγμή η κατάσταση θα γίνει μη ελεγχόμενη και έτοιμη να εκραγεί, με ό,τι αυτό σημαίνει σε νησιωτικές περιοχές, όπως η Λέσβος και τα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Δικαιολογημένη λοιπόν και η οργισμένη αντίδραση όλων σχεδόν των τοπικών φορέων και των τοπικών παραγόντων που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης και ζητούν την παρέμβαση της κυβέρνησης και των εμπλεκόμενων αρχών, οι οποίες καλούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να κάνουν κάτι άμεσα για να αποσυμφορηθούν τα νησιά από τη συσσώρευση τόσων προσφύγων και μεταναστών σ’ αυτά χωρίς τις στοιχειώδεις υποδομές στέγασης και διαμονής τους σε ανεκτές συνθήκες.

Το αρμόδιο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και η πολιτική ηγεσία του, φαίνεται να έχει χάσει την εμπιστοσύνη των τοπικών φορέων και των τοπικών αρχών -αυτό προκύπτει από τις δημόσιες τοποθετήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας αυτές τις μέρες- γεγονός που δυσκολεύει τα πράγματα και μετακυλά την ευθύνη στον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος καλείται να πάρει αποφάσεις και για το μείζον θέμα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια τα νησιά μας. Δυστυχώς, ο Γιάννης Μουζάλας έχασε την εμπιστοσύνη, είναι απών εδώ και καιρό από τα νησιά και δύσκολα μπορεί να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί για το πρόσωπο του. Καλώς ή κακώς δεν είναι λίγοι εκείνοι και από το κυβερνητικό «στρατόπεδο», που εκτιμούν ότι ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά μέρος του προβλήματος, το οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί όσο το δυνατόν συντομότερα, πριν η κατάσταση πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και οδηγηθεί στα ...άκρα!

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017 10:43

Να λάμψει η αλήθεια, επιτέλους...

Ο φετινός Αύγουστος τελικά, παρά τα περί αντιθέτου θρυλούμενα, έβγαλε ειδήσεις και μάλιστα συγκλονιστικές, που έκαναν αίσθηση στην κοινή γνώμη και εξακολουθούν ένα μήνα σχεδόν μετά το πρώτο επεισόδιο, να μονοπωλούν το ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στην πολύκροτη υπόθεση της Συνεταιριστικής Τράπεζας Λέσβου - Λήμνου, με πάνω από 50 άτομα να καλούνται να απολογηθούν στην ειδική ανακρίτρια που έχει ορίσει η οικονομική Εισαγγελία που διερευνά την υπόθεση. Μέχρι τώρα έχει προφυλακιστεί ένας κατηγορούμενος, ενώ προς το παρόν οι άλλοι που έχουν απολογηθεί, καλούνται να καταβάλουν εγγυήσεις, πλην ελαχίστων περιπτώσεων, με τους περισσότερους απ’ αυτούς να τους έχει απαγορευθεί και η έξοδος από την Ελλάδα.

Οι απολογίες, ωστόσο, βρίσκονται σε εξέλιξη και αυτήν την εβδομάδα αναμένονται λόγω της βαρύτητας των «κατηγορουμένων» -της θέσης και του ρόλου που κατείχαν- στα της Συνεταιριστικής, να είναι ανάλογης βαρύτητας και οι αποφάσεις της δικαιοσύνης στη φάση αυτή. Είναι γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να νιώθει ευτυχής από την τροπή που πήραν τα πράγματα στην υπόθεση της Τράπεζας, η οποία ιδρύθηκε για να αποτελέσει ένα χρηματοδοτικό «εργαλείο» για την τοπική οικονομία, αναγκαίο για να στηρίξει επιχειρήσεις της περιοχής παίζοντας τον αναπτυξιακό της ρόλο που ήταν αναγκαίος και μοναδικός. Δυστυχώς όμως, με τα λάθη και τις παραλείψεις, πολλές από τις οποίες ήταν εγκληματικές, διοικητικών και υπηρεσιακών στελεχών της, η Συνεταιριστική οδηγήθηκε σε λουκέτο και σε εκκαθάριση, παρά την προσπάθεια επανάκαμψης με την τοποθέτηση επιτρόπου από την Τράπεζα της Ελλάδας. Τελικά η ζημιά ήταν ανεπανόρθωτη και το κλείσιμο της Τράπεζας, μονόδρομος.

Για την εξέλιξη αυτή δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι ευθύνονται. Κάποιοι που είχαν ρόλο και αποστολή τη διαφύλαξη των συμφερόντων των μετόχων της Συνεταιριστικής και του δημόσιου συμφέροντος, εγκλημάτησαν σκανδαλωδώς και τώρα καλούνται, έστω με μεγάλη καθυστέρηση, από τη δικαιοσύνη να απολογηθούν και να τιμωρηθούν αν αποδειχθούν οι ποινικές ευθύνες τους. Ασφαλώς όλοι όσοι πέρασαν από την Τράπεζα, δεν έχουν και δεν μπορούσαν να έχουν τις ίδιες ευθύνες και αυτό η δικαιοσύνη ακόμη και σ’ αυτήν τη φάση της απολογίας και πριν η υπόθεση οδηγηθεί στο ακροατήριο και στη δίκη, φαίνεται να το αναγνωρίζει, αν και όλα θα ξεκαθαριστούν κατά την εκδίκαση της πολύκροτης υπόθεσης.

Όπως και αν έχει, η υπόθεση της Συνεταιριστικής ήταν ένα «αγκάθι» στην τοπική κοινωνία, για την οποία πολλά έχουν λεχθεί μέχρι σήμερα και ήρθε, νομίζουμε, η ώρα όλα να εξεταστούν με την πρέπουσα υπευθυνότητα και να καταλογιστούν οι όποιες ποινικές ή άλλες ευθύνες σ’ αυτούς που τις έχουν! Να λάμψει η αλήθεια, όπως λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις, γιατί είναι θέμα δικαιοσύνης, η οποία οφείλει να είναι αδέκαστη!

 

 

 

Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι πίσω από κάθε μικρό ή μεγάλο έργο που εκτελείται ή δρομολογείται στο νησί και όχι μόνο υπάρχουν οι κυβερνητικοί, οι πολιτικοί και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες που έβαλαν το... χέρι τους για να πραγματοποιηθεί. Και φυσικά η εκάστοτε κυβέρνηση, αν πρόκειται για έργα και παρεμβάσεις στα οποία εμπλέκεται και είναι στην αρμοδιότητά της, ή οι αυτοδιοικητικοί φορείς (Περιφέρεια και Δήμος) αν τα έργα αυτά αποφασίζονται απ’ αυτούς.

Συνήθως πάντως «πατέρες» των μεγάλων κυρίως έργων είναι πολλοί περισσότεροι, αφού από τον σχεδιασμό μέχρι τη δημοπράτηση και την εκτέλεση τέτοιων έργων μεσολαβούν πολλές κυβερνήσεις και αυτοδιοικητικές αρχές που η καθεμία βάζει το μικρό ή μεγάλο... λιθαράκι της μέχρι να ολοκληρωθεί και να δοθεί σε χρήση. Βεβαίως στη μακρά αυτή διαδρομή υπάρχουν πολλές φορές και πισωγυρίσματα, ενώ και οι ανταγωνισμοί μεταξύ κυβερνητικών και τοπικών παραγόντων για την «πατρότητα» κάποιων ενεργειών δεν αποτελούν έκπληξη! Θα λέγαμε ότι είναι αναμενόμενος ένας τέτοιος ανταγωνισμός στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ κυβερνήσεων, πολιτικών παραγόντων και αυτοδιοικητικών, όπου ο καθένας θέλει για λογαριασμό του τον «έπαινο» της κοινής γνώμης.

Όλα αυτά ως έναν βαθμό ακούγονται «λογικά» και εν πολλοίς αναμενόμενα, το πρόβλημα έγκειται όταν στο πλαίσιο του κακώς νοούμενου πολιτικού ανταγωνισμού κάποιοι δεν θέλουν και επιδιώκουν -και το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία- να μη γίνει τίποτα στον τόπο μας προκειμένου να μην «καρπωθεί» τη δόξα ο πολιτικός αντίπαλος και ενισχυθεί. Κάποιοι δηλαδή... στενοχωριούνται όταν γίνονται πράγματα στον τόπο μας, ενώ απ’ τη στιγμή που θέλουν να ασχολούνται με τα κοινά δεν μπορεί να έχουν δεύτερες σκέψεις όταν πρόκειται για έργα και παρεμβάσεις που αναβαθμίζουν τον τόπο μας και λύνουν προβλήματά του.

Καλώς ή κακώς τα προβλήματα δεν σταματούν και ο καθένας που θέλει να διαδραματίσει ρόλο στα τοπικά ή και στα δρώμενα της κεντρικής πολιτικής σκηνής έχει ρόλο και αντικείμενο να διαχειριστεί, όρεξη να ’χει. Τα επισημαίνουμε όλα αυτά γιατί εσχάτως με αφορμή δύο έργα τοπικού ενδιαφέροντος διατυπώθηκαν, παρασκηνιακά είναι αλήθεια, κάποιες τέτοιες προσεγγίσεις που «δηλητηριάζουν» καταστάσεις και δημιουργούν πικρίες που δεν βοηθούν στην κοινή προσπάθεια για την αναβάθμιση των υποδομών στο νησί μας.

Η πρώτη περίπτωση είναι το πολύπαθο έργο του λιμανιού του Σιγρίου, που η σπουδή του δημάρχου Λέσβου Σπ. Γαληνού να ανακοινώσει προ ημερών την υπογραφή της σύμβασης με τον εργολάβο και άρα την έναρξη εκτέλεσής του θεωρήθηκε από τους τοπικούς κυβερνητικούς παράγοντες ως προσπάθεια «οικειοποίησής» του, τη στιγμή -όπως υποστήριζαν- κομβικό ρόλο στην περίπτωση έπαιξε ο υπουργός Υποδομών Χρ. Σπίρτζης, γεγονός που δεν πρόλαβαν να επικοινωνήσουν οι κυβερνητικοί παράγοντες, οι οποίοι στο πλαίσιο αυτού του πολιτικού ανταγωνισμού νιώθουν ενοχλημένοι.

Η δεύτερη περίπτωση που κατά κάποιο τρόπο επιχειρείται συνειρμικά να συνδεθεί με την πρώτη είναι η υπόθεση του νέου κολυμβητηρίου. Κάποιοι θεωρούν ότι τυχόν... ναυάγιο στην υπόθεση του κολυμβητηρίου αποτελεί «τρικλοποδιά» στη διεκδίκηση επανεκλογής του Σπ. Γαληνού -το κολυμβητήριο υπήρξε βασική προεκλογική του δέσμευση- και κάνουν σχέδια ώστε να μην προλάβει να δρομολογηθεί. Αλλά για μια τέτοια εξέλιξη, αν πράγματι ευοδωθεί, ποιος θα τιμωρηθεί, ο δήμαρχος ή η νεολαία της Μυτιλήνης που θα στερηθεί κι άλλο ένα σύγχρονο κολυμβητήριο;

Σε τελική ανάλυση, μπορεί να ικανοποιηθεί η όποια φιλοδοξία που έχουν κάποιοι που θέλουν να υπηρετήσουν τον τόπο πατώντας και επιβουλευόμενοι την αποτυχία των προηγούμενων; Είναι υγιές αυτό σ’ έναν τόπο όπως το νησί μας που χρειάζεται τη συμβολή όλων ανεξαιρέτως για να λύσει εκκρεμότητες δεκαετιών και να ατενίσει με αισιοδοξία το μέλλον; Θέλουμε να ελπίζουμε ότι τελικά θα επικρατήσει η λογική και το καλώς νοούμενο τοπικό συμφέρον και όλοι, ο καθένας από τη μεριά του και τον ρόλο του, θα συμβάλλει ώστε η Λέσβος να κάνει βήματα προόδου και, όταν έρθει η ώρα του «λογαριασμού», θα αποδοθούν «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα...»!

 

Τρίτη, 05 Σεπτεμβρίου 2017 11:37

Αιφνιδιάστηκαν από τα αυτονόητα

Δεν ξέρουμε τι περίμεναν όλον αυτόν τον καιρό, οι άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενοι με τη λειτουργία των σχολείων, μετά τη διαπίστωση από τους μηχανικούς του καθ’ ύλην αρμόδιου φορέα, τις «Κτηριακές Υποδομές Α.Ε.», ότι ορισμένα σχολεία έχουν πληγεί από τον σεισμό της 12ης Ιουνίου και αν δεν γίνουν εργασίες αποκατάστασης, δεν μπορούν να φιλοξενήσουν μαθητές στις τάξεις τους! Η διαπίστωση αυτή ήταν γνωστή από αρχές Ιουλίου επισήμως και αναμενόμενη από μια πρόχειρη εκτίμηση από τις επόμενες μέρες του σεισμού. Δεν υπήρξε δηλαδή καμιά έκπληξη, ούτε κάτι που δεν ήταν αναμενόμενο, ίσως σε όλη την έκταση του. Ήταν φανερό δηλαδή, ότι ορισμένα σχολικά κτήρια που έπαθαν μεγαλύτερες ζημιές, δεν ήταν δυνατόν να είναι έτοιμα να λειτουργήσουν με το άνοιγμα των σχολείων το Σεπτέμβριο και θα χρειάζονταν εναλλακτικές λύσεις για τη στέγαση των μαθητών. Και οι λύσεις δεν ήταν άπειρες. Ή θα αναζητούνταν άλλα κτήρια και αίθουσες για την προσωρινή φιλοξενία των μαθητών, μέχρι να ολοκληρωθούν οι επισκευές στα πληγέντα σχολεία, ή θα δρομολογούταν η συνήθης λύση για τέτοιες έκτακτες καταστάσεις, οι λυόμενες αίθουσες. Δυστυχώς, φθάσαμε μια ανάσα πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς και ακόμη αναζητούνται λυόμενες αίθουσες, ενώ οι τραγελαφικές καταστάσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας στην αναζήτηση τους τις τελευταίες μέρες, δείχνουν ότι έχει χαθεί η ...μπάλα. Και μπορεί ο ένας να τα ρίχνει στον άλλον για το ποιός ευθύνεται λιγότερο ή περισσότερο, αλλά αυτή η εξέλιξη δεν τιμά κανέναν και πάντως δεν λύνει το πρόβλημα που συνεχίζει να υφίσταται. Είναι βέβαιο ότι ο Δήμος, που έχει την αρμοδιότητα για τη λειτουργία των σχολείων, επαναπαύτηκε προφανώς στις κυβερνητικές υποσχέσεις, οι οποίες αποδείχτηκαν χωρίς αντίκρισμα, αφού τώρα ...τρέχει να προλάβει καταστάσεις για να μη βρεθεί στη δυσάρεστη θέση, κάποιοι μαθητές να μην έχουν ...σχολείο για να κάνουν μάθημα, όταν την επόμενη εβδομάδα χτυπήσει το «πρώτο κουδούνι» με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Και στην περίπτωση μας, ισχύει το «τέτοια ώρα, τέτοια λόγια», που σημαίνει ότι οι όποιες λύσεις αναζητηθούν και με την παρέμβαση -έστω και την ύστατη ώρα- της δημοτικής αρχής στα συναρμόδια υπουργεία Παιδείας και Εσωτερικών, θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη ότι πέρα από την σταθερή εναλλακτική λύση για τη στέγαση των μαθητών που έμειναν χωρίς σχολείο, μέχρι να επανέλθουν σ’ αυτό μετά τις απαραίτητες παρεμβάσεις προκειμένου να ξαναγίνει ασφαλές, προέχει να βρεθεί λύση προσωρινή της ...προσωρινής, ώστε στις 11 Σεπτεμβρίου να μην υπάρχει μαθητής που θα μείνει εκτός σχολικής αίθουσας! Η όποια προσωρινότητα θα πρέπει να έχει χρονικό ορίζοντα, γιατί ο κίνδυνος του «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού», πάντα ελλοχεύει σε παρόμοιες καταστάσεις, που όμως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να επαναληφθούν. Και εδώ οι ευθύνες θα είναι συγκεκριμένες και δεν θα χωρούν πια άλλες δικαιολογίες!

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρόκειται τελικά περί κατορθώματος το γεγονός ότι, αντί η διαχείριση του προσφυγικού κάθε μέρα που περνά να γίνεται αποτελεσματικότερη και άρα να τείνει η όποια επιβάρυνσή του στο νησί να είναι συνεχώς μειούμενη, παρατηρείται νέα επιδείνωση που προκαλεί έκτροπα και αναστάτωση που οδηγούν σε πισωγύρισμα και αποκαλύπτουν την ανεπάρκεια κυβερνητικών και υπηρεσιακών παραγόντων να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις. Δυστυχώς, κάποια πράγματα κινούνται σε ρυθμούς χελώνας ενώ οι προβλεπόμενες εξελίξεις απαιτούν... τρέξιμο και επίσπευση ενεργειών για να μη χρειαστεί να γίνονται πράγματα κατόπιν εορτής και υπό την πίεση απρόβλεπτων καταστάσεων.

Αυτήν την περίοδο που διανύουμε, στην καρδιά της τουριστικής κίνησης απ’ την οποία πολλά προσδοκά το νησί, ξέσπασαν απανωτά επεισόδια που αναστάτωσαν πάλι την τοπική κοινωνία και έστειλαν «λάθος» μηνύματα εκτός Λέσβου. Και ενώ αυτή η εικόνα και οι εξελίξεις αυτές έπρεπε να ενεργοποιήσουν τους ιθύνοντες -κυβερνητικούς και υπηρεσιακούς- για να αντιμετωπίσουν αυτήν την... εκτροπή προκειμένου να μην επαναληφθούν παρόμοιες καταστάσεις και κυρίως να ελαχιστοποιηθούν τα αίτια που τις προκαλούν, οι καθ’ ύλην αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες ζουν στη «νιρβάνα» τους, με τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγιά τους, λες και δεν συντρέχουν λόγοι για να παρέμβουν άμεσα και δραστικά για να προλάβουν καταστάσεις που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επανάληψη των ίδιων φαινομένων.

Όταν πριν από μερικούς μόλις μήνες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν καταγεγραμμένοι λιγότεροι από 3.000 πρόσφυγες και μετανάστες στο κέντρο της Μόριας -αριθμός διαχειρίσιμος με βάση τις υπάρχουσες υποδομές του- και τώρα εμφανίζεται να φιλοξενεί πάνω από 5.000 άτομα με τάση αυξητική, αυτό από μόνο του αποτελεί σήμα κινδύνου που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης, αν πράγματι στόχος είναι η αποσυμφόρηση και όχι η συμφόρηση του νησιού. Ο κ. Μουζάλας ως ο αρμόδιος υπουργός δεν φαίνεται να ανησυχεί για όλα αυτά και αρκείται, με όσα δημόσια δηλώνει για τη διαχείριση του προσφυγικού, στο ότι η κατάσταση θα καλυτερέψει με την αύξηση του αριθμού των φιλοξενούντων σε καταλύματα, με την ανάληψη της ιατρικής περίθαλψης από το Υπουργείο Υγείας αντί των ΜΚΟ και με διάφορες άλλες κινήσεις, που όμως όλες αυτές δεν αλλάζουν τους αριθμούς των εγκλωβισμένων στη Λέσβο και τα άλλα νησιά, αφού οι αποχωρήσεις από το νησί είναι ελάχιστες σε σχέση με τις καθημερινές αφίξεις, που πλέον δημιουργούν ασφυκτική εικόνα στο κέντρο της Μόριας. Η τελευταία δε εκδήλωση της πρόθεσης του υπουργού να μη συζητήσει -αυτό σημαίνει επί της ουσίας η άρνησή του να παραστεί σε σύσκεψη που προσκάλεσε ο Γ.Γ. Αιγαίου Γ. Γιαννέλλης- με τους φορείς του νησιού για τη διαγραφόμενη κατάσταση στη Μόρια είναι ενδεικτική και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών.

Ο κ. Μουζάλας και η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να κάνει κάτι πέρα απ’ αυτά που έχουν δρομολογηθεί κεντρικά, αφήνοντας στον αυτόματο πιλότο ό,τι ήθελε συμβεί και το πιθανότερο είναι ότι δεν αναμένεται να είναι προς το καλύτερο, αφού για το μείζον θέμα της αποσυμφόρησης από πέρυσι δεν έχει γίνει τίποτα. Οι αιτήσεις ασύλου κινούνται με τους ρυθμούς που γνωρίζουμε, το ίδιο και οι μετακινήσεις στην ενδοχώρα και οι επαναπροωθήσεις στην Τουρκία. Και δυστυχώς η εθνοτική κατανομή των εγκλωβισμένων δεν συνηγορεί στο ότι η κατάσταση στη Λέσβο θα αλλάξει προς το καλύτερο, αφού οι αφιχθέντες στο νησί, με δεδομένο ότι η πλειονότητα αυτών δεν έχουν προσφυγικό προφίλ, δεν έχουν άλλη διέξοδο. Και γι’ αυτήν την πραγματικότητα η κυβέρνηση... σφυρίζει «κλέφτικα», θεωρώντας ότι οι Αφρικανοί θα «εξαφανιστούν» από το νησί ως διά... μαγείας, αφού δεν έχει κάνει το παραμικρό για πιο ορθολογικές λύσεις! Η αντιμετώπιση αυτή όμως προκαλεί ανησυχία στην κοινωνία και εκνευρισμό στους φορείς που βλέπουν μηδενική ανταπόκριση στις δεδομένες ανησυχίες τους!

 

Όταν η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται μέσα σε διάστημα λίγων ημερών και μάλιστα με παρόμοιες αντιδράσεις, παύει να είναι ένα τυχαίο γεγονός και γι’ αυτό προκαλεί ανησυχία. Και πρέπει να προκαλεί γιατί οι λόγοι που επικαλούνται και ισχυρίζονται όσοι εμφανίζονται ως «πρωταγωνιστές» και υπαίτιοι των επεισοδίων και της έντασης στο Κέντρο της Μόριας, δεν φαίνεται ότι θα εκλείψουν το προσεχές διάστημα, για να μη πούμε ότι μάλλον θα ενισχύονται. Η εικόνα με τις φωτιές εντός και εκτός Κέντρου, τον πετροπόλεμο, τα δακρυγόνα και τις συμπλοκές, δεν μπορεί να αποτελέσει εικόνα της καθημερινότητας με την οποία θα πρέπει να συμβιώσει η τοπική κοινωνία, αλλά και οι εγκλωβισμένοι στη Λέσβο. Δεν μπορεί η κατάσταση να πισωγυρίζει σε εικόνες του προηγούμενου χρόνου, όπου όλοι ευελπιστούσαν ότι δεν θα ξαναζήσουμε στη Μόρια και στο νησί. Δυστυχώς όμως, οι εξελίξεις παίρνουν δραματικό χαρακτήρα και οι αρμόδιοι δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν στο βαθμό που πρέπει και έγκαιρα, την πραγματικότητα που διαμορφώνεται με το προσφυγικό στα νησιά μας και ειδικά στη Λέσβο.

Τους τελευταίους μήνες και λόγω καλοκαιριού, οι αφίξεις από την Τουρκία έχουν αυξηθεί κατά πολύ, ενώ οι αποχωρήσεις από το νησί μας γίνονται με πολύ αργούς ρυθμούς, γεγονός που προκαλεί συνωστισμό στο Κέντρο Υποδοχής της Μόριας, πέρα από τα ανεκτά όρια, κάτι άλλωστε που ήταν αναμενόμενο, όπως και οι συνέπειες μιας τέτοιας κατάστασης. Οι δε αλλαγές που προαναγγέλλονται σε ό,τι αφορά τη διαχείριση και τη χρηματοδότηση του προσφυγικού στα νησιά, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν ανατροπές, που κανείς δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να προδιαγράψει τις επιπτώσεις τους. Το γεγονός ότι φεύγουν από τη διαχείριση σοβαρών τομέων του προσφυγικού, μια σειρά από ΜΚΟ, οι οποίες έχουν και την εμπειρία και τις γνώσεις, και στη θέση τους αναλαμβάνει ρόλο το κράτος διά των υπηρεσιών του -ανεξαρτήτως των όποιων ενστάσεων μπορεί να έχει κανείς για τη δράση των ΜΚΟ- δεν μπορεί να κάνει την μετάβαση αυτή να είναι ανέφελη και χωρίς προβλήματα, κυρίως λόγω της δυστοκίας και της δυσλειτουργίας του κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί άλλωστε μόνιμη παθογένεια του! Επειδή όμως οι αλλαγές αυτές γίνονται σε μια περίοδο που οι εξελίξεις δεν αφήνουν πολλά περιθώρια εφησυχασμού, επιβάλλεται η κυβέρνηση διά των μηχανισμών του κράτους, να σπεύσει ταχέως και να αντιμετωπίσει τα μελλούμενα με αποτελεσματικότητα, γιατί δεν αντέχονται άλλες εντάσεις λόγω της δεδομένης στασιμότητας με το προσφυγικό. Δεν αντέχει το νησί τη διαιώνιση μιας κατάστασης με το προσφυγικό, που αντί να ...υποχωρεί ως θέμα προτεραιότητας μαζί με τις επιπτώσεις του, βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο, εμποδίζοντας τη μετάβαση σε μια κανονικότητα, που μετά από δυο χρόνια τη δικαιούται η Λέσβος.

 

 

 

Οι καθυστερήσεις της κυβέρνησης να δρομολογήσει τις αναγκαίες αποφάσεις που απαιτούνται για τους σεισμοπαθείς προκαλούν μεγάλη αβεβαιότητα και πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα των πιο ευάλωτων κυρίως κοινωνικών ομάδων που βρέθηκαν κυριολεκτικά στον δρόμο, αναζητώντας στέγη και τροφή, έστω και αν σε πρώτη φάση κανείς δεν έμεινε αβοήθητος.

Όμως, οι περιβόητες ΚΥΑ που θα έκαναν πράξη τις προφορικές δεσμεύσεις του υπουργού Χρ. Σπίρτζη για τα μέτρα για τους πληγέντες, μεταξύ αυτών και του επιδόματος στέγασης ή φιλοξενίας γι’ αυτούς που έχασαν τα σπίτια τους, κυρίως στη Βρίσα, ακόμη δεν έχουν βγει, παρόλο που πέρασαν πάνω από 20 μέρες από τον καταστροφικό σεισμό. Αυτή η εξέλιξη, ανεξαρτήτως των όποιων δικαιολογιών ακούγονται, δείχνει ότι τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού όσο περνά ο καιρός από τον καταστροφικό σεισμό διαφοροποιούνται, γίνονται πιο χαλαρά και αυτά που έπρεπε να έχουν γίνει... χθες ακόμη περιμένουν!

Είναι κοινή η αίσθηση, ακόμη και κυβερνητικών παραγόντων, ότι μετά τις πρώτες μέρες, όπου πράγματι ο κρατικός μηχανισμός και οι κυβερνητικοί παράγοντες -όπως ασφαλώς και οι τοπικοί αυτοδιοικητικοί και όχι μόνο- κινήθηκαν άμεσα και αποτελεσματικά, παρατηρείται μια μεγάλη... κοιλιά στις ενέργειες και στα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, που, αν αφεθούν σ’ αυτούς τους ρυθμούς, τότε η κατάσταση θα είναι μη ελεγχόμενη και επιδεινούμενη καθημερινά. Επιβάλλεται λοιπόν άμεσα και αποτελεσματικά να αλλάξουν οι ρυθμοί και για τη διαχείριση των βραχυπρόθεσμων αναγκών των πληγέντων αλλά και για τα πιο μακρινά που σχετίζονται με την ανοικοδόμηση του οικισμού της Βρίσας και των κτηρίων που έπαθαν ζημιές στους άλλους οικισμούς που επλήγησαν.

Προϋπόθεση γι’ αυτό, πέρα από τις καλές προθέσεις και τη βούληση, που όλοι οι εμπλεκόμενοι ισχυρίζονται ότι είναι δεδομένα, είναι η καλή οργάνωση και ο συντονισμός του όλου εγχειρήματος, τα οποία προς το παρόν δεν υπάρχουν και αυτό δημιουργεί πρόσθετη ανασφάλεια. Οι όποιες πρωτοβουλίες και η εθελοντική προσφορά είναι απαραίτητα και βοηθούν, αλλά δεν αρκούν από μόνα τους για να διαχειριστούν μια κατάσταση με τόσα ανοιχτά μέτωπα και τόσα αναπάντητα ερωτήματα. Ζητείται επειγόντως συντονιστικό κέντρο με ευθύνη της κυβέρνησης που να βάλει σε μια σειρά όλες αυτές τις εκκρεμότητες που υπάρχουν, από τα πιο μικρά και άμεσα έως τα πιο μεγάλα και μακροπρόθεσμα, που για να μη χρονίσουν χρειάζονται δρομολόγηση από τώρα. Πολύ περισσότερο που έχουμε να κάνουμε με την ισοπέδωση του μεγαλύτερου μέρους του παραδοσιακού οικισμού της Βρίσας που όλοι, συμπεριλαμβανομένων του Προέδρου της Δημοκρατίας και των υπουργών, υπερθεματίζουν για την ανοικοδόμησή του όπως ήταν και πριν από την καταστροφή, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες και υποχρεώσεις που κάθε άλλο παρά ασήμαντες είναι.

Σημαντικότατο σκέλος στο όλο εγχείρημα είναι η εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων και για την αντιμετώπιση των αναγκών των σεισμόπληκτων που έχασαν τα σπίτια τους -και μάλιστα για όσο διάστημα χρειαστεί- αλλά και για τις αναγκαίες παρεμβάσεις στις κατεστραμμένες περιοχές που δεν μπορούν να αφεθούν στην τύχη τους και πάντως δεν μπορούν να επιφορτιστούν το οικονομικό... βάρος αυτό οι πληγέντες που ήδη έχουν ξεσπιτωθεί! Αν όλα αυτά δεν μπουν σε κάποια τάξη και με την πίεση και τις παρεμβάσεις των τοπικών αυτοδιοικητικών αρχών προς τους κυβερνητικούς παράγοντες, θα μένουμε στις διαπιστώσεις και ο χρόνος θα κυλά χωρίς να λύνονται προβλήματα.

Θα είναι έγκλημα να πλακώσουν οι βροχές και ο χειμώνας και τότε θα τρέχουν να αντιμετωπίσουν θέματα που ήδη έπρεπε να έχουν δρομολογηθεί, από την οριστική στέγαση, την εναπόθεση σε αποθηκευτικούς χώρους των διασωθέντων πραγμάτων των γκρεμισμένων σπιτιών και τόσα άλλα, μικρά και μεγάλα, που δεν ξέρουμε πότε θα δεήσουν οι υπεύθυνοι να ασχοληθούν. Επιτέλους, ας αξιοποιήσουμε τα θετικά και τα αρνητικά από παρόμοιες καταστάσεις, όπως από το παράδειγμα της Κεφαλονιάς, για να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και τις παραλείψεις, που μπορούν να αποφευχθούν συντομεύοντας τον χρόνο αποκατάστασης των ζημιών και της ανοικοδόμησης που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

 

Η επίσκεψη του προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, στην ισοπεδωμένη Βρίσα, ασφαλώς και σηματοδοτεί την παρουσία και τη στήριξη της Πολιτείας, στην ύψιστη μάλιστα εκπροσώπηση της, στους δοκιμαζόμενους πολίτες που επλήγησαν από το σεισμό, αλλά και στον οικισμό που δέχθηκε το βαρύτερο πλήγμα του εγκέλαδου. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στις δηλώσεις του, μετέφερε την βούληση της κυβέρνησης, αλλά και της Ε.Ε. -με τους ευρωπαίους επιτρόπους Δ. Αβραμόπουλο και Χρ. Στυλιανίδη να έχει επικοινωνήσει και προσωπικά- ότι ο οικισμός της Βρίσας που αποτελεί και δείγμα της πολιτιστικής παράδοσης της Ευρώπης, θα ανοικοδομηθεί με σεβασμό στα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού οικισμού που προϋπήρχαν πριν την καταστροφή. Η δήλωση-δέσμευση αυτή του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα της Ελλάδας, αποτελεί ένα ισχυρό δεδομένο με πολλούς αποδέκτες, που θα πρέπει να αξιοποιηθεί από τους τοπικούς φορείς, εν όψει των εξελίξεων που έρχονται και των πολλών εκκρεμοτήτων που υπάρχουν για το επίπονο έργο της αποκατάστασης των ζημιών και της ανοικοδόμησης του νέου οικισμού.

Ο κ. Παυλόπουλος στις λιτές αλλά με περιεχόμενο δηλώσεις του για τις υποχρεώσεις της ελληνικής πολιτείας και της Ε.Ε. για τη Λέσβο, για την οποία θύμισε ότι στάθηκε αρωγός και αλληλέγγυα κατά την προσφυγική κρίση, έσπευσε να διευκρινίσει ότι τις αρμοδιότητες για τα περαιτέρω έχει η κυβέρνηση, επισημαίνοντας ότι είναι σε θέση να γνωρίζει ότι έχει τις προθέσεις να κάνει ό,τι μπορεί, μαζί με όλους τους άλλους εμπλεκόμενους, τοπικούς φορείς και υπηρεσιακούς παράγοντες ώστε οι πληγές που άφησε πίσω του ο σεισμός, να επουλωθούν και ο παραδοσιακός οικισμός της Βρίσας να γίνει όπως ήταν. Ασφαλώς και οι δηλώσεις αυτές του προέδρου της Δημοκρατίας, έχουν τη βαρύτητα και τη σημασία τους και δείχνουν και την ευαισθησία του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα και την πολιτική ευθύνη να επισκεφθεί τον τόπο που ισοπεδώθηκε και να δηλώσει ότι η πολιτεία είναι παρούσα. Όμως την ευθύνη και τις ενέργειες για να στηριχθούν οι σεισμοπαθείς που ξεσπιτώθηκαν για όσο διάστημα χρειαστεί και για να ξαναστηθεί ο οικισμός που βρέθηκε στο μάτι του σεισμικού κυκλώνα, την έχει κυρίως η κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να παίξει το συντονιστικό της ρόλο σε συνεργασία με τους αυτοδιοικητικούς φορείς του νησιού εξασφαλίζοντας και τους αναγκαίους πόρους, είτε από τα ευρωπαϊκά ταμεία, είτε και από τους εθνικούς πόρους. Αν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες δεν αναλάβουν δράση και δεν δώσουν λύση, με ποιο τρόπο, με ποιους φορείς και κυρίως με ποιά χρηματοδότηση θα γίνουν τα επόμενα βήματα που είναι αναγκαία για να ξεκινήσει το έργο της αποκατάστασης των ζημιών και της ανοικοδόμησης του οικισμού της Βρίσας -που όλοι μέχρι τώρα που επισήμως έχουν μιλήσει, προαναγγέλλουν ότι θα κτιστεί όπως ήταν και μάλιστα και ακόμη καλύτερα με έργα υποδομής- τότε πολύ λίγα πράγματα μπορούμε να περιμένουμε και η εικόνα με τα χαλάσματα θα στοιχειώσει και θα θυμίζει για άλλη μια φορά την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητα του κράτους.

Όσο περνά ο καιρός, οι αρχικές καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν από τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Χρ. Σπίρτζη -«η Βρίσα θα γίνει πρότυπος οικισμός», το κράτος θα αναλάβει τις αναγκαίες άδειες ώστε να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία και να έχουμε οικονομίας κλίμακος- αρχίζουν να διαφοροποιούνται, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση του γκρεμίσματος των κτισμάτων, που ούτε λίγο, ούτε πολύ, αφήνεται να τη διαχειριστεί ο ιδιοκτήτης, που καλείται ενώ έχει χάσει το σπίτι του, να πληρώσει και την αποκαθήλωση του. Αν είναι δυνατόν! Αν όμως υιοθετηθεί μια τέτοια εκδοχή, τότε το βέβαιο είναι ότι η Βρίσα -για να περιοριστούμε στο χωριό που έπαθε και την μεγαλύτερη ζημιά- θα παραμένει για πολλά χρόνια ένας ερειπιώνας και οι εξαγγελίες για ανοικοδόμηση του, θα μείνουν εξαγγελίες. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η σύγχυση που υπάρχει είναι προσωρινή και ότι η κυβέρνηση διά των αρμοδίων υπηρεσιών του κράτους, θα αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν ώστε οι προθέσεις της -που όλοι διαπιστώνουν μέχρι σήμερα- θα υλοποιηθούν.

Οφείλουμε ωστόσο να επισημάνουμε ότι το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας δεκαπέντε μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε ένα χωριό στη «Λέσβο της αλληλεγγύης», στην οποία πολλές φορές έχει αναφερθεί κατά την προσφυγική κρίση, δεν θεώρησε την υποχρέωση και την ανάγκη να την επισκεφθεί, έχει κάνει αλγεινή εντύπωση και γεννά και πολλές υποψίες για τις σκοπιμότητες μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι αυξημένες υποχρεώσεις του αυτές τις μέρες, είναι ο λόγος που δεν έχει έρθει ακόμη και όχι ότι δεν θέλει να αναλάβει δεσμεύσεις αυτοπροσώπως. Και πάντως τις επόμενες μέρες θα αναμένουμε να ‘ρθει στη Λέσβο για να επισημοποιήσει και τις δεσμεύσεις του κράτους, έχοντας και καλύτερη εικόνα και πιο λεπτομερή προσέγγιση του στρατηγικού σχεδιασμού για την επόμενη μέρα. Όπως η επίσκεψη του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα σηματοδότησε την στήριξη της πολιτείας εν γένει, έτσι και η επίσκεψη του πρωθυπουργού θα σηματοδοτήσει την ανάληψη της ευθύνης για το τι μέλλει γενέσθαι για το έργο της αποκατάστασης. Επιτέλους η Λέσβος της αλληλεγγύης, που προκάλεσε το θαυμασμό του κόσμου, χρειάζεται τώρα την αλληλεγγύη και τη στήριξη του κράτους και της Ε.Ε.. Θα την έχει όμως ή θα μείνουμε στα ευχολόγια και στις καλές προθέσεις;

 

 

 

 

 

 

 

Οι κυβερνητικές εξαγγελίες δέκα ημέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό στη Λέσβο και ενώ έχει προηγηθεί η επί τόπου επίσκεψη του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Χρ. Σπίρτζη, αντί να εφησυχάζουν τις τοπικές αρχές και τους τοπικούς παράγοντες, που έχουν άμεση εμπλοκή με την υπόθεση, μάλλον προκαλούν αβεβαιότητα και σύγχυση, αφού πολλά ερωτήματα που υπάρχουν, παραμένουν αναπάντητα. Οι δεσμεύσεις που ακούστηκαν από τα υπουργικά χείλη στην πρώτη επίσκεψη του κ. Σπίρτζη, και στόχευαν στην καταρχήν διαβεβαίωση ότι το κράτος θα σταθεί αρωγός δίπλα στους σεισμοπαθείς, όσο περνά ο καιρός αρχίζουν να μοιάζουν λόγια του ...αέρα, αφού καμιά προφορική δέσμευση δεν έχει γίνει γραπτή κυβερνητική δέσμευση και νόμος του κράτους. Και να πει κανείς ότι δεν υπάρχει προηγούμενο από ανάλογες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα με το σεισμό στην Κεφαλονιά, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ...μπούσουλα και για τη δική μας περίπτωση με κάποιες αναγκαίες τροποποιήσεις;

Το ανησυχητικό, που αρχίζει να γίνεται και επικίνδυνο, είναι ότι η κυβέρνηση και η κεντρική διοίκηση δεν προτίθενται να αναλάβουν ούτε τη χρηματοδότηση για το γκρέμισμα των σπιτιών που έχουν κριθεί κατεδαφιστέα προκειμένου να δρομολογηθεί και η όποια αποκατάσταση των περιοχών που επλήγησαν. Αφήνουν μάλιστα να πλανάται και το ενδεχόμενο ότι το κόστος του έργου της κατεδάφισης, ενδεχομένως να το αναλάβουν και οι ιδιοκτήτες των ακινήτων -λες και είναι περίπτωση εγκατάλειψης επικίνδυνου ακινήτου που χρήζει άμεσης κατεδάφισης και όχι συνέπεια του καταστροφικού σεισμού- αφού ο υπουργός στην χθεσινή σύσκεψη δεν έδωσε καμιά σαφή απάντηση, παραπέμποντας την υποχρέωση στο Δήμο. Αν όμως τελικά θεωρηθεί ότι την κατεδάφιση θα πρέπει να την αναλάβουν οι ιδιοκτήτες των κατεστραμμένων σπιτιών και των εν γένει ακινήτων, τότε το βέβαιο είναι ότι τους κυβερνητικούς και τοπικούς παράγοντες οι πληγέντες θα τους ...πάρουν με τις πέτρες και όπως γνωρίζουν, οι πέτρες στην περιοχή λόγω σεισμού, είναι αμέτρητες και σε ποικίλα μεγέθη!

Πριν λοιπόν έχουμε παρατράγουδα, οφείλουν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μην τις παραπέμπουν σε άλλους να σηκώσουν αυτό το βάρος -το οικονομικό πρωτίστως- και βέβαια σε καμιά περίπτωση στους ανθρώπους που ήδη έχασαν το σπίτι τους και την περιουσία τους. Αυτό ξεπερνά κάθε λογική και δεν πρέπει να υπάρχει στο ...τραπέζι ούτε και σαν ένα πιθανό ενδεχόμενο. Η πολιτεία στο σύνολο της, θα πρέπει να αναζητήσει τους πόρους ώστε να γίνει ό,τι χρειάζεται για να επουλωθούν οι πληγές και να αρχίσει η ανοικοδόμηση.

Άλλωστε όταν η επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής, Κορ. Κρέτσου, τόσο στην Ευρωβουλή την επομένη του σεισμού, επικαλούμενη μάλιστα και τη δέσμευση του ίδιου του προέδρου της Κομισιόν, Ζ.Κ. Γιούνκερ, όσο και από τη Χίο, εξήγγειλε κάλυψη των ζημιών 100% από την Ε.Ε., ασφαλώς και δεν το έκανε χάριν των εντυπώσεων αλλά το εννοούσε. Οφείλει λοιπόν τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αυτοδιοίκηση να φροντίσουν η χρηματοδότηση αυτή από την Ε.Ε. να επισπευστεί, γιατί οι ανάγκες είναι άμεσες και επιτακτικές, και να μη περιμένουν να κινηθούν οι διαδικασίες με τη συνήθη γραφειοκρατία. Για να συμβούν όλα αυτά βέβαια, προϋπόθεση είναι να υπάρξει η καλύτερη δυνατή οργάνωση και ο συντονισμός όλων των εμπλεκομένων υπηρεσιών και φορέων, ώστε να γνωρίζει ο καθένας τι κάνει, με ποιες διαδικασίες και με ποιο τρόπο. Δεν είναι δυνατόν η ελληνική πολιτεία, με δεδομένη την σωρευμένη εμπειρία που έχει και από άλλες ανάλογες καταστάσεις, να επιχειρεί να ανακαλύψει ξανά την …Αμερική και να πελαγοδρομεί εκπέμποντας σύγχυση και αβεβαιότητα. Επιβάλλεται να υπάρχει ένα συντονιστικό κέντρο που θα μοιράζει ρόλους, αλλά και θα ενεργοποιεί φορείς και ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν, αλλά κυρίως θα αντιμετωπίζει άμεσα και αποτελεσματικά ό,τι χρειάζεται για να κινηθούν τα πράγματα πιο γρήγορα.

Πολλά θα εξαρτηθούν και από την αξιοπιστία των κυβερνητικών παραγόντων, οι οποίοι οφείλουν να μιλούν συγκεκριμένα για αυτά που διαχειρίζονται, δίνοντας πειστικές απαντήσεις. Και γι’ αυτά που δεν είναι σε θέση να απαντήσουν πειστικά, καλύτερα είναι να σιωπούν, επιφυλασσόμενοι να επανέλθουν όταν έχουν κάτι να πουν, παρά να εκπέμπουν αοριστία και προχειρότητα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ό,τι χειρότερο για την ψυχολογία των πληγέντων. Άλλωστε κανείς δεν περιμένει όλες τις απαντήσεις και σε λεπτομέρειες αμέσως. Αυτό που περιμένει είναι αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα, στοιχεία που πρέπει να αποτελούν τον μπούσουλα όλων των εμπλεκομένων αρχών και παραγόντων.

 

Σελίδα 1 από 2
Top