FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Νίκη και Ήττα είναι έννοιες που διακινούν τον ανθρώπινο στοχασμό -αν κρίνουμε από την ελληνόφωνη ποιητική δημιουργία, το θέμα το βρίσκουμε ευθέως ή εμμέσως σε σημαντικούς σύγχρονους ποιητές και στοχαστές μας, από τον Παλαμά στο Ρίτσο και από τον Αλεξάνδρου στον Καζαντζάκη.

Το ξέρουμε καλά το υπαρξιακό τούτο παίγνιο, όχι γιατί γνωρίζουμε τους ποιητές. Αλλά επειδή έχουμε υιοθετήσει, δεκαετίες τώρα, το σχήμα του ηττημένου ήρωα, αποστρεφόμενοι την ιδέα του γενναίου νικητή. Εορτάζουμε την αμφίβολης κατάληξης έναρξη μιας σύγκρουσης και ποτέ το αποδεδειγμένο νικηφόρο τέλος της. Προστρέχουμε στο πρώτο και αγνοούμε το δεύτερο. Ο πολιτικός λόγος αδυνατεί να ελιχθεί κα να εξελιχθεί ανάμεσα στην Νίκη και την Ήττα. Η εθνική ή συλλογική ψυχ-ανάλυση του Στέλιου Ράμφου είναι της μόδας στις ημέρες μας, παρά τις εμφανείς ατέλειες ως προς τη γενίκευση της θεωρίας του: είμαστε, λέει, ένας πολτός από  ανάπηρες ατομικότητες με αδυναμία συμφιλίωσης με την πραγματικότητα. Εξ ου και ο κατατρεγμός του ορθολογισμού ή η ανοχή -συχνά και επικρότηση- απέναντι σε αρχέτυπα ως ο Πολάκης ή ο Φιλιππάκης,  ο Καμμένος και η γραβάτα με τα πέη. Ή χειρότερα, η σκατοψυχία της ευχής του θανάτου σε πολιτικούς αντιπάλους: το είδαμε για τον Θ. Πλεύρη ή το Σ. Θεοδωράκη πρόσφατα. Ακόμα και η λεγόμενη «Λουκά της Αριστεράς» -και η φίλη της, η άλλη «Λουκά»- προσβλέπει στην είσοδο των κομμάτων τους -πρόλαβαν να διασπασθούν, τρομάρα τους- στη Βουλή. Έχουν ακροατήριο και ελλόγους ψηφοφόρους, ωιμέ!

Στην τρέχουσα εθνική μας μυθοπλασία, η αναζήτηση του σκορ στο ματς «Νίκη - Ήττα» έχει αναληφθεί από προπονητές επιπέδου «Άνω Ραχούλας», πέραν του γεγονότος ότι ο «ξένος» διαιτητής είναι εμφανώς «πουλημένος», ως επιβάλλει στο ακέραιον ο δεσπόζων εθνο-λαϊκισμός και η συνομωσιολογία. Μόνο που όσο βυθιζόμαστε στο βάλτο αυτό, το έσχατο τέλος, δηλαδή ο πλήρης εκχυδαϊσμός του λόγου και του βίου, έχει πλέον εγκαθιδρυθεί: η εθνική παθογένεια του ονείρου της σταθεράς αργομισθίας, του συντεχνιασμού και του πελατειασμού οδηγεί όχι μόνον στην ιδεολογικοποιημένη οπισθοδρόμηση αλλά και στην αδυναμία εκφώνησης του εναλλακτικού ονείρου μιας άλλης, καλύτερης χώρας και ζωής.

Αν θυμάμαι καλά από τα νεανικά μου διαβάσματα, πριν πέσω στη νοητική κατολίσθηση -όπως όλοι μας- του θεωρητικώς μετανεωτερικού και πρακτικώς εκχυδαϊσμένου πολιτικού λόγου, είχε γράψει ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε «Ποιος μίλησε για νίκες; Το παν είναι ν’ αντέξουμε».  Τον ποιητή, βέβαια, απασχολούσαν βαθειά υπαρξιακά ζητήματα, ο έρωτας, το σώμα, η ασθένεια, ο θάνατος… Ο στίχος του όμως έχει καθολικότητα, ανθρώπων, χώρων, καταστάσεων και μεγάλων διλημμάτων.

Το πρόβλημα μας δεν είναι το τί λέει ο Τσίπρας, καθότι είναι αποδεδειγμένα πλέον ικανός να λέει τα πάντα, μέσα στην πασίδηλη άγνοια του, την έλλειψη κατανόησης των παγκόσμιων δυναμικών και της θέσης της Ελλάδας σ’ αυτές αλλά κατ’ αντιστροφή την καθαρή κατανόηση τού σε ποιους απευθύνεται. Το πρόβλημα μας είναι το τί λέει -ή τί δεν λέει ή δεν μπορεί και δεν επιλέγει να πει- η Αντιπολίτευση.

Υπάρχουν πολύ σημαντικά ερωτήματα, κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον της χώρας. Αναφέρω επί παραδείγματι: χαίρεται η κυβέρνηση διότι θα υποστηριχθεί η ίδρυση Αναπτυξιακής Τράπεζας, κάτι σαν την παλαιά ΕΤΒΑ. Μάλιστα! Η οποία θα διαχειρισθεί κονδύλια περίπου 300 εκατομμυρίων Ευρώ. Και πάλι, μάλιστα! Όλες οι σοβαρές μελέτες, όμως, προβλέπουν ανάγκες 100 δις Ευρώ στη δεκαετία, ώστε να αποκτήσει δυναμική η οικονομία. Ο Τσίπρας, εμφανώς δεν καταλαβαίνει τη διαφορά κλίμακας και μεγεθών, παθαίνει μόνον ένα ανατσουτσούριασμα-κατά-Λάκη με την ιδέα «κρατικού αναπτυξιακού φορέα», έστω κι αν είναι μια χρηματοδοτική-οικονομική «πορδή». Η Αντιπολίτευση απλώς δε μιλά επ’ αυτού…

Ανάλογα κορυφαία θέματα είναι η θέση και ο ρόλος των μεταναστευσάντων επιστημόνων, η εκπροσώπηση των Ελλήνων της διασποράς, το δημογραφικό ζήτημα, η απαγκίστρωση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, τα ενεργειακά… Κάθε ένα από τα θέματα αυτά αποτελούν τις νέες κορυφαίες προκλήσεις και ευκαιρίες για τη χώρα που υιοθέτησε -κατόπιν σκληρής και υπερήφανης διαπραγμάτευσης- προβλέψεις για την οικονομία έως το 2060! Πρόκειται περί πλάκας σε επαρχιακό καφενείο…

Η αδυναμία λογικής συζήτησης αποδεικνύει τον ογκόλιθο της ανωριμότητας που έχει φορτωθεί στους ώμους μας. Το παν είναι ν’ αντέξουμε… την περιρρέουσα ανοησία!

 

 

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017 15:08

«House of Cards»

Κι έτσι, όμορφα κι ωραία, ανάμεσα σε γαύρο και σαφρίδια, παρακολουθήσαμε το τελευταίο επεισόδιο του ελληνικού «House of Cards». Η εν λόγω τηλεοπτική σειρά θεωρείται η επιτομή μιας νέας «τηλεόρασης», ως προϊόν πολιτισμού, σύνθεσης τεχνών (κινηματογράφος, σενάριο, φωτογραφία, ηθοποιία…), πολιτικής ανάλυσης και καταγραφής αλλά και πρωτοπόρου μάρκετινγκ.

Το βασικό γνώρισμά της είναι ότι δραματοποιεί τις σκοτεινές διαδρομές και πρακτικές της μικρο-πολιτικής στον στενό κύκλο της δηλητηριώδους μαγειρικής της εξουσίας. Ακόμα και το όνομα του πρωταγωνιστή, Underwood -δηλαδή «Υπόγειος» σε χαλαρή μετάφραση- είναι σημειολογικά εμπνευσμένο. Βέβαια, οι πρωταγωνιστές αναφέρονται στα δυσθεώρητα ύψη του αμερικάνικου Καπιτωλίου και σε πλανητικής κλίμακας παίγνια.

Σε σύγκριση με τους δικούς μας, εμφανίζονται δημοσίως «άψογοι» και ατσαλάκωτοι, πιστοί στον ενδυματολογικό κώδικα της «γραβάτας», εκεί που οι δικοί μας θεωρούν ότι με τα «πουκάμισα έξω» κάτι τάχατες υποδηλώνουν· οι δικοί μας είναι τόσο λίγοι που δεν καταλαβαίνουν ότι το μήνυμα της «μη-γραβάτας» είναι τόσο ανούσιο όσο μια παιδική αταξία σε κυριλέ γάμο! Εκείνο που συνταυτίζει τους επαγγελματίες ήρωες της σειράς με τους ερασιτέχνες δικούς μας είναι ότι αμφότεροι εμφανίζονται ως ψυχροί υπολογιστές, ότι ισορροπούν με αλαζονεία ανάμεσα στην άκρατη φιλοδοξία και τις ακατανόητες και ιδεολογικά κατάπτυστες δια-κομματικές τους σχέσεις.

Ψηφίσθηκαν λοιπόν οι ουρές του τέταρτου Μνημονίου, ως τροπολογία της τροπολογίας -ψηφισθείσας προ 10ημέρου- σε τρίτης κατηγορίας νομοθέτημα επί της σύστασης φορέα εποπτείας της αλιείας στη Μεσόγειο. Τίποτα σημαντικό· μόνο κάποιο «πάγωμα» συντάξεων, ύψους 250 εκατομμυρίων για τη μεθεπόμενη κυβέρνηση, κάτι ψιλοπράγματα για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, κάποια διευκρίνιση για τα κατηργημένα εργασιακά, παρεμπίπτοντα κι απλά πράγματα δηλαδή… Μας έμεινε όμως ο καημός που ο Πρωθυπουργός δεν επέδειξε την ίδια παρρησία όταν βρόντηξε και έλαμψε, προ ολίγου καιρού, στην τροπολογία για τα πρόστιμα του Σαββίδη. Μέγας ο Λαός του ΠΑΟΚ και ο Ρωσο-Ποντιακός Ελληνισμός… που με τις ρυθμίσεις για τα παραγάδια, πιάνει και ψηφαλάκια…

Στο ελληνικό «House of Cards», οι ψοφοδεείς του περιβάλλοντος του δικού μας «Υπόγειου» έδωσαν τα ρέστα τους στα θέματα που έβαλαν στις φετινές Πανελλήνιες. Το εθνικό πρόβλημα συντριβής της Λογικής, αξιών και προτύπων ανεδείχθη στο διαγώνισμα της Ελληνικής Γλώσσας. Έχει γίνει ευρύτερα γνωστή η επιλογή κειμένου παραινέσεων του Γ. Θεοτοκά, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι άξιος μαραγκός είναι προτιμότερος από κούφ(ι)ο πρύτανη ή κακό πρωθυπουργό. Όπως γνωστή έγινε και η «επιμέλεια» του κειμένου από τους Εξεταστές, με συστροφή των αρνητικών παραδειγμάτων υπό τη γενίκευση «κακός επιστήμων». Βγήκε το περίλαμπρο Υπουργείο μας να «δικαιολογήσει» την εννοιολογική απάτη, με το σχετικιστικό νομικισμό ότι «προβλέπεται διασκευή» πρωτότυπου κειμένου για λόγους λεξικολογικής ή ετυμολογικής διευκόλυνσης των διαγωνιζομένων. Μάλιστα, … θαύμα και ντροπή!

Δεν ξέρω τι είναι περισσότερη ντροπή, η «διασκευή» καθαυτό ή η «δικαιολογία» της, στο ελληνικό «House of Cards». Πρόκειται για ηθελημένη διαστροφή εννοιών που ενσταλάζεται ως δηλητήριο στην ψυχή των παιδιών, τη στιγμή μιας κρίσιμης δοκιμασίας. Πρώτον, στον κόσμο της λογικής, ο «κακός» επιστήμων αντιπαραβάλλεται με τον «καλό» επιστήμονα κι όχι με άλλο κλάδο· άλλο πράγμα η διεξαγωγή της επιστήμης κι άλλο η άσκηση της διοίκησης. Επιπλέον, ο κακός επιστήμων μέλλον δεν έχει. Δεύτερον, ο Θεοτοκάς αναφέρεται σε ηθικές αρχές και σε αποτελεσματικότητα του έργου του ατόμου -ο άτεγκτος μαραγκός στο ξυλουργείο του- ενώ ο «βλαξ» πρύτανης και ο «κακός» πρωθυπουργός αναφέρονται στο δημόσιο χώρο. Τρίτον, το φαινόμενο της «μύγας» που όποιος την έχει, «μυγιάζεται». Να μη μπει η έκφραση «κακός πρωθυπουργός» και στενοχωρηθεί τις! Μα, συνάδελφοι της ΚΕΕ, είτε «κακός πρωθυπουργός» πείτε, είτε «κακός επιστήμων», το πράγμα δε σώζεται στην περίπτωση του φυσικού φορέα της «στροφής των 360 μοιρών»! Πώς να το κάνουμε;

Σε μια χώρα που αφθονούν τα αρνητικά παραδείγματα του Θεοτοκά -ξέρω πάμπολλους και κοντινούς κούφ(ι)ιους ή κουφούς ή μπούφους Πρυτάνεις, ανάλογα με το πώς θέλετε να διαβάσετε τη λέξη «κούφος» στο κείμενό του- και ξέρω και ξέρετε κακούς πρωθυπουργούς, το πρόβλημά μας είναι εάν μας ταιριάζει τω όντι το «House of Cards». Ή, μήπως, καταλληλότερο θα ήταν το «Game of Thrones»· αυτό το δυστοπικό, μετα-γοτθικό, μικρο-μεσαιωνικό, ψιλο-πορνικό κατασκεύασμα που συναγωνίζεται σε τηλεθέαση το πρώτο!

Κοίτα να δεις που στην τηλεοπτική δημοκρατία μας θα μας σώσει ο Ντάνος του «Survivor», με την απλή και γνήσια λαϊκότητά του! ΣΟΣ για του χρόνου, μαζί με το πόσο κάνει 1+1! Τρεχάτε, παιδιά… με τη δωρεάν υποσημείωση ότι μπορεί να κάνει και 2, ενίοτε!

 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017 11:11

Η Ελένη της Βρίσας…

Μη με ρωτήσετε γιατί· δεν ξέρω να σας απαντήσω, αλλά ο τραγικός θάνατος της Ελένης της Βρίσας αποσφράγισε έναν χείμαρρο συναισθημάτων μέσα μου. Η Ελένη μού είναι απολύτως άγνωστη. Ξέρω μόνο πως ήταν Λημνιά -κι αυτό λέει πολλά για εμένα, από το Στρατό στην κρίση του 1987, έως το Τμήμα εκεί και την προσωπική μου περιπέτεια, είδα το γιο της στην τηλεόραση που είναι φτυστός η μάνα του, αντιλαμβάνομαι ότι έδινε μάχη ζωής και βίου. Και το συνταρακτικότερο, ήταν η μόνη νεκρή του σεισμού που σάρωσε ένα οικιστικό κόσμημα.

Κι ύστερα, είναι η Βρίσα. Δεν ξέρω γιατί -και πάλι- αλλά, όταν επί έτη πολλά περπατούσα στα δρομάκια της, κοιτάζοντας τα στοιχισμένα σπιτάκια με τη λιτή αρχοντιά, τις γυναίκες στο πορτόθυρο και τις καρέκλες με τις γειτόνισσες, τον Πλάτανο και τους θαμώνες με το ούζο τους, τη βραδεία ποιότητα του ρυθμού της καθημερινότητας απέναντι στις παγκόσμιες επιταχύνσεις, κάτι με ταξίδευε πίσω στις παιδικές αναμνήσεις και τις διηγήσεις των γονιών μου για μιαν άλλης ποιότητας «πόλη» και Ελλάδα. Επί δεκατρία έτη πήγαινα κάθε καλοκαίρι στη Βρίσα, ως νοητικό προσκύνημα σε Κόσμο παρελθόντα, πλην ζώντα! Κόσμο αισιοδοξίας!

Άκουσα περισπούδαστες αναλύσεις περί του «μικρού αριθμού των θυμάτων» σε αντιπαραβολή με την ολική καταστροφή των σπιτιών. Η σκληρή στατιστική των μεγάλων αριθμών καθιστά τη μοναχικότητα του θανάτου της Ελένης τραγική. Συγκλονίζομαι όταν ακούω ότι σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ναυάγιο, σε τρομοκρατική ενέργεια, σε πυρκαϊά ή σε σεισμό, κ.ο.κ., υπήρξε ένας νεκρός (ευτυχώς βέβαια). Αυτή η αίσθηση ότι το μέγα-γεγονός στοχεύει ένα άτομο, μόνον, βρίσκεται στον πυρήνα της όποιας ερμηνείας της πορείας του Ανθρώπου στη γεω-ιστορία. Και δυσκολεύομαι συναισθηματικά πολύ…

Τα δρομάκια της Βρίσας ήταν για εμένα η πλήρης αναπαράσταση της Οδού Ονείρων, του Μάνου Χατζηδάκι, έφυγε κι αυτός, σαν τέτοιες μέρες… Έγραψε, μελώδησε και άφησε παρακαταθήκη ο Μάνος:

Εδώ τελειώνει η μουσική για την Οδό Ονείρων/εδώ τελειώνουν τα όνειρα/που μου δανείσατε εσείς οι ίδιοι/δίχως να το γνωρίζετε/

Τώρα είναι αργά/Κι όλοι οι Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί/

Εγώ αθεράπευτα πιστός σ’ αυτό το δρόμο/θα ξαγρυπνήσω ως το πρωί/για να μαζέψω τα καινούργια όνειρα που θα γεννήσετε/

Να τα φυλάξω/και να σας τα ξαναδώσω μια άλλη φορά πάλι σε μουσική/

Καληνύχτα.

Μεγαλώνω, και πολλοί Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί, ίσως όλοι οι Φίλοι μου αν κρίνω από την απόλυτη μοναξιά. Έλπιζα ότι θα βρούμε τη δύναμη να αγαπήσουμε την πατρίδα μας, στα μικρά κι ανώνυμα δρομάκια που περικλείει, ώστε εντέλει να αγαπήσουμε πραγματικά τον εν υπνώσει Εαυτό μας. Πλην όμως…

Καληνύχτα, Ελένη της Βρίσας…

 

Ανδρέας Τρούμπης

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 13:41

Καλλιστεία τεράτων…

…μόνιμα τελούνται στη χώρα. Το έχετε παρατηρήσει, υποθέτω: στους καιρούς των μεγάλων παγκόσμιων αλλαγών, όπου η διαμόρφωση των νέων κοινωνικών ισορροπιών υπό πρωτόγνωρες οδηγούς δυνάμεις (ο ρόλος της τεχνολογίας, τα κοινωνικά δίκτυα, η γήρανση του πληθυσμού και η δημογραφία, η κλιματική αλλαγή, η ασύμμετρη κατανομή πλούτου, η ανάδυση του νέο-αυταρχισμού…) αποτελεί εντατικό ζητούμενο, εμείς συστηματικά απέχουμε του προβληματισμού και των συζητήσεων. Μονοθεματικά ασχολούμαστε με την «κρίση» μας ή για την ακρίβεια με την επαναστατική γυμναστική περί τη λογιστική της. Πρόκειται για την πλέον κοντόφθαλμη προσέγγιση: αναμφίβολα, η κρίση έχει επηρεάσει βάναυσα τη ζωή και την κοινωνία μας· πλην όμως, είναι ένδειξη πνευματικής πενίας και πολιτικής τύφλωσης το να μην γίνεται αντιληπτό ότι η όποια βιώσιμη έξοδος από αυτήν -και μάλιστα στα χρονικά βάθη που συζητούνται, το 2060 ή 2080 π.χ.- συναρτάται και εξαρτάται απόλυτα από την προσαρμοστικότητα και ευέλικτη θέση και στάση της χώρας έναντι αυτών των εισέτι αδιευκρίνιστων αλλαγών. Οφείλουμε να μιλάμε στον Κόσμο και για το Μέλλον· ασχολούμαστε με τον κομματικό ομφαλό μας με ορίζοντα εβδομάδας!

Λόγος μίσους και διχασμού δεσπόζει στη χώρα, υποδαυλίζοντας ανιστόρητες οπαδικές ερμηνείες του παρελθόντος, ενώ απαιτείται αναλυτικός λόγος σύνθεσης για το αύριο. Παραδοσιακά, η Αριστερά αρεσκόταν να επιδεικνύει την ανωτερότητά της στη σκέψη έναντι μιας Δεξιάς που αρκούταν στην ισχύ του κράτους της. Παραδόξως, η κατάσταση έχει πλήρως αντιστραφεί κι όλοι μοιάζουν αμήχανοι ενώπιον του φαινομένου αυτού. Η παλαιά διχοτομία Αριστερά-Δεξιά μοιάζει να εγκαταλείπεται έναντι μιας νέας μεταξύ των «ελίτ» και των «πληβείων». Στη μετάβαση αυτή, η Αριστερά μοιάζει αδύναμη να χειρισθεί το σχετικισμό των απροσδιόριστων εννοιών που υιοθέτησε ασμένως στην επιδρομή της στα «ανάκτορα» της ψυχής του λαού· και τα «ατυχήματα» διαδέχονται το ένα το άλλο στις ατελείς «αφηγήσεις» της, μόνο που αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά δομικώς προ-σχεδιασμένα. Κι η τυπική Δεξιά, απλώς την ακολουθεί, καβαλώντας ένα κύμα λαϊκής απόρριψης, χωρίς όμως να εισφέρει πλήρες και αποκρυσταλλωμένο πρόγραμμα για την Ελλάδα του μέλλοντος. Κι ας έχει πλέον το πλεονέκτημα της θεωρητικής σκέψης.

Κι οι ημέρες ακολουθούν η μια την άλλη χωρίς λίγο φως, ως συνεχή καλλιστεία τεράτων… Ο δημοσιογράφος που ευχήθηκε βόμβες στους τραπεζίτες προκαλεί «ενόχληση» για τις θέσεις του· δε διαγράφεται όμως από την ΕΣΗΕΑ διότι κατασκεύασε την είδηση της μη-είδησης της μη-σύλληψής του! Η αλητεία της θέσης ότι ο Σόιμπλε είναι παραπληγικός λόγω ψυχοσωματικής κακίας, δε ξεσήκωσε την αντίδραση των οργανώσεων ΑμΕΑ και λοιπών πολιτικώς ορθών! Ο αρχετυπικός κρητικός «λεβέντης» δικαιούται να χαρακτηρίζει «μενουμευρώπηδες και γκασταμπίτες» (με «μπ», παρακαλώ) την φιλευρωπαϊκή μερίδα του ελληνικού λαού, την ώρα που ψηφίζει όλα τα «επαχθή και επονείδιστα». Και το ισχυρότερο συνδικάτο της χώρας δεν διστάζει να πλασάρει ένα νέο συνδυασμό τριών στερεοτύπων του θυμικού μας: συμφέροντα, κατασκεύασμα, συνομωσία, για να στηρίξει την πλέον ακραία θέση επί του κρισιμότερου παγκόσμιου ζητήματος: την κλιματική αλλαγή. Το πρωτότυπο, ας το αναγνωρίσουμε, στην αγράμματη αθλιότητα του συντεχνιασμού τους, είναι ότι φταίνε οι Κινέζοι και όχι οι Εβραίοι, είναι μια πρόοδος αυτή… Άσε που το ίδιο, περίπου, παθαίνουν οι οδηγοί των λεωφορείων της Αθήνας με την τηλεματική, που εκπέμπει… ραδιενέργεια (!) στα κεφάλια τους.

Κι ο «λαός», αυτός ο «θεσμός» της Μεταπολίτευσης, είναι άραγε άμοιρος ευθυνών; Ή μήπως βρίσκουν και τα κάνουν οι ανωτέρω; Αυτό το μείγμα μπούρδας δεν είναι τυχαίο σε μια χώρα που το 35% των πολιτών πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, που το 80% θεωρεί τους Ρώσους ως εκ γενετής φίλους μας ή που χιλιάδες ακολουθούν πιστά ένα «σωτήρα» που «πλούτισε» αφού πούλησε την τεχνολογία του Απόλλωνα στους Αμερικάνους ώστε να κινούν τα διαστημόπλοια τους χωρίς καύσιμα!

Καταλήγουμε, πάλι, στο γνωστό δίλημμα: φράκο ή φουστανέλα; Περιέργως, 200 χρόνια μετά, το ενδυματολογικό πρόβλημα μας διατυπώνεται από τον κ. Τσίπρα, ως χιούμορ επί του ζητήματος του «πολέμου» μεταξύ των «ορθίων» και των «γελοίων». Αν καταλαβαίνω καλά, το όραμά μας είναι ως ψαλιδοκώληδες, δηλαδή με φράκο πάνω στη φουστανέλα των κοτσαμπάσηδων, να μη φορέσουμε φέσι. «Τουγκουντουμπιτρού», πάει και τελείωσε! 

Σάββατο, 03 Ιουνίου 2017 12:20

Ύστατο Χαίρε…

Μέρες Άνοιξης είναι τούτες… μέρες μετάβασης από το ήπιο προς το τραχύ των αισθήσεων, στον αέναο κύκλο της ζωής. Δεν το έχω ποτέ αποκρύψει. Στην ταπεινή κλίμακα των αξιών και εμπειριών μου, οι τρεις πιο κρίσιμες στιγμές, στιγμές μέγιστου ηθικού βάρους και καταλυτικής συγκίνησης υπήρξαν μια Μεγάλη Παρασκευή στα Καλάβρυτα, ως έφηβος και μια μέρα του Ιούνη στις ακτές της Νορμανδίας, ως πιο ώριμος νέος. Και μιαν Αυγουστιάτικη ημέρα, όταν ως επικεφαλής Λόχου ΥΕΑ συμμετείχα στο Τιμητικό Άγημα στην κηδεία του Π. Κανελλόπουλου. Και στις τρεις περιπτώσεις ένιωσα στα μύχια του νου το πόσο εύθραυστη, πόσο σημαντική και πόσο πολύτιμη είναι η Δημοκρατία. Νιώθω λύπη όταν συνειδητοποιώ πως τις αξίες και ιδιότητες αυτές τις θυμόμαστε όταν κάποιος ή κάτι χάνεται.

Σ’ αυτόν τον χείμαρρο αναμνήσεων, η ψυχή μου λιώνει. Στα Καλάβρυτα του τότε, αλησμόνητη θα μείνει η ισχύς της Ομίχλης. Νύχτα, ορεινό τοπίο, γλυκεία ψύχρα, κόσμος πολύς, το πένθιμο εμβατήριο να γλιστρά ανάμεσα στους χιλιάδες βωβούς προσκυνητές, ηχώ σταθερών πλην μακρόσυρτων βημάτων, μακρά διαδρομή του Επιτάφιου και πολλά σιωπηρά κεριά και φαναράκια… από την καμένη Μητρόπολη προς τον τόπο της Θυσίας. Αξέχαστο!

Στη Νορμανδία, τον τόπο των Ιμπρεσιονιστών, όποιος πάει θα καταλήξει στο μέγιστο θυσιαστήριο των Νέων του Κόσμου. Colleville-sur-Mer, Omacha Beach, St Mere-l’ Eglise, Utah Beach, Pointe du Hoc… Μικρές εκτάσεις Γης όπου οι Νέοι του Κόσμου θυσιάσθηκαν μαζικά υπέρ της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, απέναντι στους ολοκληρωτισμούς που χαρακτηρίζουν τη Σκοτεινή μας Ήπειρο! Ομίχλη, όπως το συναίσθημα που επικαλύπτει τον νου μας! Προσωπικά, ποτέ δεν ξεπέρασα το βομβαρδισμό συναισθημάτων μπροστά στη θάλασσα των Σταυρών, τα πράσινα λιβάδια της Σιωπής, με τα τιτιβίσματα πουλιών, τον βαρύ καιρό και τα κοιμώμενα νιάτα! Συντριβή…

Στο Λόχο ΥΕΑ, πριν σχεδόν 30 χρόνια, συνέβαιναν αλησμόνητα πράγματα. Πέραν της πολιτικής κίνησης του Ανδρέα να τιμήσει τον Π. Κανελλόπουλο ως πολιτικό ηγέτη ολκής, παρά την αντίπαλη κομματική του θέση, συνέβη κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για εμένα: έχοντας διαβάσει και ξαναδιαβάσει τότε το 3τομο έργο του «Η Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», με ρωτούσαν οι συν-άδελφοι εν τοις όπλοις να τους μιλήσω γι’ αυτό. Ήταν μια εποχή περίεργη που στα καμίνια των κέντρων εκπαίδευσης των εφέδρων αξιωματικών ενδημούσαν πτυχιούχοι ΑΕΙ κατ’ ελάχιστον. Στη δική μου σειρά, από τους 10 καταδρομείς που είχαμε απομείνει και δεν είχαμε αυτοβούλως κοπεί, οι 7 είχαμε διδακτορικό! Κι οι τρεις άλλοι ήταν απόφοιτοι ΤΕΦΑΑ και Παιδαγωγικών Τμημάτων. Όλοι μας νιώθαμε την ανάγκη να μυηθούμε στο Λόγο του Πνεύματος κι ας καθόμαστε ακίνητοι υπό τον ήλιο μαζί με τους Αλφάδες, με το κράνος και τις αρβύλες να βράζουν. «Δώσε, Δόκιμε, σημειωτόν και πες μας για τη Γαλλική Επανάσταση και το Μιραμπώ όπως τα ’πε ο μακαρίτης»… Σαν τώρα, θυμάμαι αυτές τις αλησμόνητες στιγμές μεταξύ της στρατιωτικής τυπικότητας και της διψασμένης αδελφοσύνης για μιαν καλύτερη πατρίδα.

Πού πήγε η πατρίδα μου; Τι μας συμβαίνει και υπερχειλίζει ο λόγος του μίσους, η μισαλλοδοξία και ο διχασμός; Τους έβλεπα όλους στην κηδεία του Ψηλού προχθές. Ηχούν τα λόγια τιμής κι αναγνώρισης του Μ. Γλέζου προς τον Εκλιπόντα. Άλλωστε είναι και τα μόνα που μετρούν απέναντι στα γελοία αθύρματα της ανωνυμίας του ίντερνετ.

Ως πεισματικά κεντρώος ριζοσπάστης και πηγαία ορθολογιστής, δεν μπορώ παρά να υποκλίνομαι στο σκήνωμα του Κ. Μητσοτάκη. Και να συμπράττω στο Ύστατο Χαίρε, σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας, τρέχουσας και παρελθούσας, ενώπιον της διακριτής πολιτικής κληρονομιάς του. Κι ας κάνουν πάρτι τα τρόλια επιπέδου χειρότερου του Λαζόπουλου!

Ομίχλη, η συναισθηματική κατάσταση της ψυχής μου, στα Καλάβρυτα, τη Νορμανδία και στον άστατο καιρό της τωρινής εκδημίας Του. Ψύχραιμα, Ψηλέ, θα χρειασθούν χρόνια πολλά μέχρις ότου αποτιμηθεί αντικειμενικά η αμφίσημη πολιτική προσφορά σου! Κι οι «αγέννητοι νεκροί» του Παλαμά θα συντροφεύουν πάντα τη σκέψη σου!

 

Η κορυφαία κατάκτηση της Επιστήμης, κατά τον 20ό αιώνα, είναι η βεβαιότητα της… αβεβαιότητας των προβλέψεών της. Ο νομοτελειακός Νευτώνειος Κόσμος μας σταδιακά αντικαθίσταται από παντοίους σχετικισμούς, απροβλεψία ή στοχαστικότητα που γίνονται επικοινωνιακά γνωστοί -αν και συνήθως εσφαλμένα- με κοινούς όρους ως η Σχετικότητα, η Απροσδιοριστία ή το Χάος. Ένα είναι βέβαιο: όσον επεκτείνεται το χρονικό βάθος μιας όποιας πρόβλεψης, τόσον αυξάνει το εύρος των δυνητικών τιμών που προσλαμβάνει το μέγεθος που μας ενδιαφέρει, τόσον πιο αβέβαιο καθίσταται. Οι αρχικές παραδοχές και το βάθος χρόνου καταδυναστεύουν επιστήμες της πολυπλοκότητας, όπως η Οικολογία ή τα Οικονομικά. Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα παγκοσμίως με τις απόπειρες χάραξης περιβαλλοντικής-οικονομικής πολιτικής με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη!

Στη χώρα μας, το ζούμε ίσως εντονότερα καθώς επιδιώκουμε -υποτίθεται- τη βιωσιμότητα, από το δημόσιο χρέος στην προστασία του περιβάλλοντος και τη συναφή εν γένει ανάπτυξή μας. Στην προσπάθεια αυτή πολλά επιτρέπονται ως εναλλακτικές επιλογές και προδιαγραφές. Ένα ΔΕΝ επιτρέπεται: η αγνόηση των αριθμών και η παραβίαση της λογικής της γλώσσας. Κάνουμε πρωταθλητισμό και στα δύο!

ΔΝΤ και Σόιμπλε, που ενίοτε παρουσιάζονται ως αιμοδιψείς τύραννοι κι άλλοτε ως στρατηγικοί σύμμαχοι, ασχολούνται με τις παραμετρικές μεταβολές του μοντέλου του χρέους. Είναι ό,τι έγραψα παραπάνω: πρόκειται για ένα μαθηματικό μοντέλο του οποίου τους συντελεστές εάν αλλάξεις έστω και επ’ ολίγα δεκαδικά, μπορεί να σου αποδώσει το μέγεθος του χρέους το 2060, από 60% έως 230% του ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, μισή ποσοστιαία μονάδα διαφορά, σε κάποιους από τους παράγοντες του μοντέλου, π.χ. πλεόνασμα ή ρυθμός ανάπτυξης, χωρίζει σε βάθος 50ετίας την ευημερούσα από την χρεοκοπημένη Ελλάδα. Κι όλη η φιλολογία του «κουρέματος του επονείδιστου», όλη η έπαρση για την «υπερήφανη διαπραγμάτευση», ουσιαστικά είναι οι τεχνικές διαβουλεύσεις για τον ποσοτικό προσδιορισμό δεκαδικών ψηφίων στους συντελεστές του μακρο-οικονομικού μοντέλου της ελληνικής οικονομίας. Ό,τι δηλαδή χαρακτηριζόταν ως «προδοτικός φιλελεδισμός» πριν από μόλις δύο χρόνια.

Η εντόπια πολιτική συζήτηση επί της αβεβαιότητας των οικονομετρικών μοντέλων είναι άθλια! Μπροστά στην τυραννία και τις αλχημείες επί των αριθμών -και της αβεβαιότητάς τους- ΔΕΝ επιτρέπεται ο κυβερνητικός Εισηγητής του πρόσφατου πολυνομοσχεδίου με τις 140 «μεταρρυθμίσεις» να δηλώνει από βήματος της Βουλής: «…τα οικονομικά είναι στο δικό μου επίπεδο, του μπακάλη, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους μπακάληδες, αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω πολλά από οικονομικά…». ΔΕΝ επιτρέπεται ο Υπουργός Ν. Παππάς να επιχαίρει ότι «… τα μεταξωτά αντίμετρα χρειάζονται επιδέξιους διαπραγματευτές…». Και ΔΕΝ επιτρέπεται Βουλευτής, η κα Θελερίτη εν προκειμένω, να προβαίνει σε ανενδοίαστες ιδεολογικές τοποθετήσεις ως «… Ναι, πράγματι, είμαστε λαϊκιστές…».

Αυτά τα τρία ενδεικτικά αποσπάσματα είναι ικανά να καταλάβουμε το μέγεθος της αμεριμνησίας στην οποία έχουμε παρασυρθεί: μια «άλλα-ντ-άλλων» ηγεσία χειρίζεται σε επίπεδο μπακάλικου τις εν πολλοίς άγνωστες προοπτικές του Κόσμου για τον επόμενο μισό αιώνα, σε έναν εξαιρετικά ασταθή πλανήτη, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά. Μόνον ως κακόγουστο ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί η σοβαροφανής απόπειρα να εκτιμηθεί με ακρίβεια δεκαδικού το πλεόνασμα ή ο ρυθμός ανάπτυξης το τρίτο τρίμηνο του 2048, π.χ. Καθότι εδώ δεν ισχύει το θυμόσοφο «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει» μέχρι τότε. Εμείς δε θα ζούμε, αγωνιζόμαστε όμως να ζουν τα παιδιά μας, υποθέτω! Δεν μπορώ να αντιληφθώ πού έγκειται η «επιδεξιότητα» της διαπραγμάτευσης, όταν ως φαίνεται τους (μας) έχουν πάρει και τα «σώβρακα», ως απαιτεί η παράφραση του κ. Παππά.

Ας μη γελιόμαστε! Το πρόβλημα είναι η παντελής έλλειψη μακρόπνοης στρατηγικής, η απουσία Σχεδίου βάθους για τη χώρα. Ποιοι είμαστε, τι επιδιώκουμε να γίνουμε, πώς θα το επιτύχουμε. Κι αυτό αφορά πρωτίστως στην Αντιπολίτευση. Όσον αυτό δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά, θα παραμένουμε οι χρήσιμοι ηλίθιοι στα ηγεμονικά παίγνια τρίτων.

 

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017 10:56

Η σκληρή όψη του Μάη…

Μάιος, ο σκληρός μήνας της Άνοιξης. Η συμβολική πλην λεκτική αντίθεση -όντως- εξηγείται στην Ιστορία, από την ασίγαστη προσπάθεια της Ζωής να αναζωογονηθεί, να θέσει κατά ευκρινή τρόπο τις μεγάλες τομές: Πρώτη Μαΐου, η ημέρα που θέτει ιστορικά το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή την αναζήτηση της Ανεξαρτησίας των Πολιτών έναντι των κρατικών μηχανισμών. Ογδόη Μαΐου, η ημέρα της Νίκης των Νέων του Κόσμου έναντι των δυνάμεων του ναζιστικού σκότους· μια ημέρα που επήλθε ως συνέπεια της μείζονος θυσίας τους στις ακτές της Νορμανδίας, στις Αρδέννες και τις στέπες της Ρωσίας. Ενάτη Μαΐου, η ημέρα της Ευρώπης που πεισματικά υπενθυμίζει στους νεότερους ότι η Σκοτεινή μας Ήπειρος, μέσα από απέραντες θυσίες, συμβιβασμούς και πολιτική διορατικότητα, μετετράπη από αιματηρό πεδίο πολέμων σε πεδίο μακράς ειρήνης.

Κι ανάμεσα σ’ αυτές τις κορυφαίες επετείους, παρεισφρέει ένα γεγονός του οποίου την ιστορικότητα δύσκολα μπορούμε να ανιχνεύσουμε προς το παρόν: στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, το μείζον δεν είναι η καθαυτό επικράτηση του Ε. Μακρόν. Αντιθέτως είναι ότι απέτυχε το πολιτικό ρεσάλτο του ευρω-σκεπτικισμού και του ακρο-δεξιού λαϊκισμού να καταγράψει εκλογικό ποσοστό του 40%, ως ήταν ο στρατηγικός στόχος της κας Λεπέν και των εταίρων της πανευρωπαϊκά.

Μετά την Αυστρία και την Ολλανδία, η εθνικιστική στρατηγική αναχαιτίστηκε ουσιαστικά και έγκαιρα, παρά την πολιτική απερισκεψία και ηθική μικρότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς του Μελανσόν. Το 33% που απέλαβε είναι υψηλό, αλλά στατιστικό αποτέλεσμα εύκολα εξηγήσιμο ως άθροισμα του πλήθους των οπαδών της, αυτών διαφόρων άλλων μικρότερων ακροδεξιών σχηματισμών και κυρίως μέρους της Καθολικής Δεξιάς που το μοντέλο επιλογών ζωής του Μακρόν ενοχλεί.

Έληξε άραγε το μέγα διακύβευμα περί την Ευρώπη; Μακράν αυτού. Το πρωί της 7ης Μαΐου, ο κ. Καμμένος δήλωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι η ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση είναι ανάμεσα στους «εκσυγχρονιστάς και παγκοσμιοποιητάς» και τους «πατριώτες». Μερικές ώρες αργότερα, στο μετεκλογικό διάγγελμά της, η κα Λεπέν έθεσε με τους ίδιους ακριβώς όρους, τις ίδιες λέξεις, την επόμενη ημέρα στη Γαλλία. Η ευφυΐα του Μακρόν είναι ότι έθεσε με ορθότερο τρόπο το διακύβευμα: η σύγκρουση εντοπίζεται μεταξύ των πατριωτών και των εθνικιστών, τοποθετώντας τους φιλελεύθερους δημοκράτες -πάσης τάσεως- «έναντι» των φοβικών οπαδών του αυταρχισμού, κάθε μορφής. Υπό την έννοια αυτή, δεν είναι τυχαίο ότι αναδείχθηκε η συγγένεια στόχων μεταξύ Λεπέν και Μελανσόν και ότι το εντυπωσιακό ποσοστό που αποκόμισε ο τελευταίος (19%) περιορίστηκε αμέσως ενόψει των βουλευτικών εκλογών στο 10-12%, στις ακριβείς δημοσκοπήσεις.

Εκείνο που ξενίζει, στα καθ’ Ημάς, είναι ότι ο κ. Καμμένος στην ίδια συνέντευξη, αφού δήλωσε ότι «αγαπά τον Τραμπ», μας είπε ότι το «όνειρό του για τον Α. Τσίπρα είναι να γίνει ο νέος Ανδρέας»! Δηλαδή, μετά τον Κουρουμπλή ή τον Σπίρτζη και τα βαφτίσια σηράγγων, το ταβάνι του Τσίπρα είναι κάτι ως Παπανδρέου… με αιχμή της ψηφοθηρικής λόγχης το χειρουργικό ακτιβισμό του Πολλάκη με τις αιμορροΐδο-εκτομές, το λαό του ΠΑΟΚ και τα «πέτσινα» γκολ, τις «μικρο-αταξίες» του μαθητού Ευκλείδη

Πάντως, πολιτικούς ηγέτες να υπερασπίζονται αν-αιδημόνως και δημοσίως Λα Νουβέλ Παράγκ (επί το γαλλικότερον) δεν το έχω ματαδεί… Και κυρίως, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι το ηττηθέν μοντέλο στην Εσπερία κυβερνά τη χώρα μου. Κι ότι επί Τσίπρα, θα ακούγαμε δημοσίως τη θέση ότι μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ, επιλέγουμε ΗΠΑ… διατηρώντας την άνεση να κάνουμε πορείες στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, με λογική επετειακού επιτάφιου για να νοιώθουμε καλά.

Προσωπικά, άλλη ανανεωτική Αριστερά γνώριζα ως επίπεδο ανθρώπων, στόχων και σκέψεων. Ως φαίνεται ποτέ δεν κατάλαβα τη σημασία και τη δυναμική του μετασχηματισμού ενός χώρου από την πολιτική σκέψη του Μπερλινγκουέρ στο ριζοσπαστισμό του Φλαμπουράρη. Προφανώς γερνώ. Ως φαίνεται όμως, ο σκληρός Μάης του 2017, θέτει εκ νέου τα ερωτήματα στη σωστή τους βάση. Αρκεί να ξυπνήσει, επιτέλους, η φιλελεύθερη παράταξη από το βαθύ ύπνο στον οποίο έχει περιπέσει…

 

 

 

Σάββατο, 06 Μαΐου 2017 13:15

Η Ουρά του Λολό…

Ο Λολό ήταν ένας ταπεινός γάιδαρος… ίσως όμως ο διαπρεπέστερος εκπρόσωπος της συμπαθούς οικογενείας των α-λόγων υποζυγίων στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος! Ο Λολό εργαζόταν κι έτρωγε το σανό του σε έναν από τους τελευταίους μικρούς αμπελώνες της Μονμάρτρης των Παρισίων, στις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά σύμπτωση, ο χώρος του Λολό βρισκόταν κοντά στο μικρό καμπαρέ «Lapin Agile» (δηλαδή, ο Ευκίνητος Λαγός) όπου κατοικοέδρευαν πολλοί λόγιοι και καλλιτέχνες και αναπόφευκτα οι συγκρούσεις μεταξύ τους· και χωρίς να το «φαντασθεί» ο γαϊδαράκος μας έγινε ένα από τα σύμβολα-καρικατούρες της πνευματικής -και ιδεολογικής- διαμάχης περί της Πραγματικότητας!

Η «απόδραση» από την Πραγματικότητα ή ορθότερα η δημιουργία εναλλακτικών, δήθεν απελευθερωτικών, «αναγνώσεων της πραγματικότητας» ήταν τότε και είναι έκτοτε ένα από τα κεντρικά ζητήματα στην πορεία του πνεύματος και της πολιτικής. Πώς εμπλέκεται ο Λολό όμως σ’ αυτά; Ήταν χρόνια δημιουργικού πνευματικού οργασμού και έντονων συγκρούσεων στο χώρο της τέχνης, με κινήματα που μέχρι σήμερα μας επηρεάζουν: κυβισμός, ντανταϊσμός, σουρεαλισμός… Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ υπήρξε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα αυτών των συγκρούσεων, με τη σαρωτική πλην παρορμητική και επιφανειακή ανάλυσή του, τον έντονο συναισθηματισμό, τη μποέμικη πλην αριστοκρατική ελευθεριότητα αλλά και την αδιαμφισβήτητη δημιουργική ευφυΐα και ποιητικό ταλέντο του. Επικριτές του, λοιπόν, πήραν μια μέρα το Λολό, έδεσαν στην ουρά του μια βούρτσα με μπογιές, κι όπως αυτός την κούναγε πέρα-δώθε, «ζωγράφισε έναν πίνακα» τον οποίο απέδωσαν σε ένα φανταστικό ζωγράφο, ονόματι Joachim-Raphael Boronali και τίτλο «Και ο Ήλιος Βασιλεύει Πάνω από την Αδριατική». Τον εξέθεσαν δε στην προοδευτική «Έκθεση των Ανεξαρτήτων». Ο Απολλιναίρ έσπευσε να εκθειάσει την τέχνη και τα μηνύματά του… Boronali-Λολό και να γίνει περίγελως…

Μετά από έναν αιώνα, ανάλογο «πείραμα» έγινε και στο χώρο της Επιστήμης. Δύο φυσικοί, o A. Sokal και ο J. Bricmont, συνέγραψαν μιαν ηθελημένη μπουρδολογία εισάγοντας θεμελιώδη σφάλματα περί της θετικής επιστημολογίας και λογικής, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα και ιδέες από τη δεσπόζουσα ομάδα των μετα-μοντέρνων σχετικιστών, από τον Latour έως τον Baudrillard. Υπέβαλαν το «άρθρο» σε κορυφαίο περιοδικό της «προοδευτικής» διανόησης το οποίο έγινε δεκτό μετ’ επαίνων. Η μετέπειτα αποκάλυψη της «απάτης» αναβίωσε το Λολό και τη χλεύη προς τους αρνητές της Πραγματικότητας.

Δε βρισκόμαστε, σήμερα, μακριά από μιαν ανάλογη κατάσταση, στην Ελλάδα αλλά και τον Κόσμο, όπου η Πραγματικότητα γίνεται πρωτεύων αντίπαλος στόχος των λαϊκιστών, δεξιών και αριστερών, στην πορεία τους εναντίον της δυτικής Δημοκρατίας, του κοσμοπολιτισμού και της ανοικτής κοινωνίας. Από την απλή συνωμοσιολογία έως την αδιάντροπη κατασκευή της «μετα-Αλήθειας» και των λεγόμενων «εναλλακτικών γεγονότων», διακρίνουμε πεισματική επιμονή στη στρέβλωση της Πραγματικότητας. Από τους «ψεκασμούς» και την ανιστόρητη «συμμαχία με τη Ρωσία», καταλήγουμε σε διατυπώσεις όπου 4 δις περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου σημαίνουν τέλος της λιτότητας.

Θα μπορούσα να κάνω ένα quiz. Τι ακριβώς σημαίνει πολιτικά, λογικά και επιχειρησιακά η ακόλουθη δήλωση του Υπουργού Οικονομίας (Ανάπτυξης δηλαδή), αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης με το Κουαρτέτο; Είπε ο κ. Παπαδημητρίου: «Φυσικά διαφωνούσαμε, αλλά γίνεται στις περισσότερες χώρες, αν όχι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική. Οπότε μπορούμε να το δούμε κι αυτό ως εκσυγχρονισμό της οικονομίας». Από πού να πιάσεις και πού ν’ αφήσεις αυτήν τη δήλωση;

Από το απλό «εάν είναι εκσυγχρονισμός, τότε γιατί διαφωνούσατε “φυσικά”», κ. Καθηγητά; Έως το πιο σύνθετο, «αυτήν τη δήλωση θα την κάνατε ποτέ, Καθηγητά Παπαδημητρίου, στην Αμερική» (αν ναι, τότε ίσως είναι η εξήγηση για την κατάρρευση του Ινστιτούτου που διευθύνατε και μετακομίσατε στην Αθήνα); Ας μη μας διαφεύγει βέβαια ότι η «Παπαδημήτριος ρήση» ήταν ό,τι σοβαρότερο έχει λεχθεί στα τηλε-παράθυρα! Πού να δείτε άλλες!

Ο Λολό ζει και οφείλει να μας οδηγεί! Άλλωστε, υποζύγιο ήταν πάντα…

Τρίτη, 02 Μαΐου 2017 10:21

Επί Μακρόν…

Είναι της πλάκας, αν δεν είναι για κλάματα, όσα λέγονται δημοσίως για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές και τον επικείμενο Πρόεδρο Ε. Μακρόν. Από τα μικρά και επουσιώδη -που αναδύουν όμως το επίπεδο σκέψης των καθ’ Ημάς παρεμβαινόντων, έως τα «μεγάλα» που εν πολλοίς εξηγούν τα κρίσιμα διακυβεύματα της Ευρώπης μας. Μια απόπειρα κατάταξης της πενίας μπορεί να διακρίνει κάποιες αρχετυπικές ομάδες.

Πρώτη ομάδα, η «τεχνικώς άσχετη», με κυριότερη αιτία το μεταφραστικό αχταρμά στην αξιολόγηση του εκεί πολιτικού λόγου. Παράδειγμα: αναφέρθηκε ο Μελανσόν στη δύναμη των «μεντιοκρατών και ολιγαρχών» και αυτό αποδόθηκε δημοσίως ως εναντίωση στους «κρατιστές και ολιγάρχες», οδηγώντας σε ένα νοητικό αλαλούμ… Εκπαιδευτική τηλεόραση!

Δεύτερη ομάδα, οι «ψυχικώς μικροί». Αφήνω στην άκρη τα βαριά απαξιωτικά και σεξιστικά σχόλια περί της μαμάς-συζύγου του, είναι αθλιότητες για μια Κυρία, έλεος! Ίσως, ελάχιστα πιο ενδιαφέρον είναι το εφεύρημα των επιεικώς αγραμμάτων που κατοικοεδρεύουν στα πρωινάδικα και ανησυχούν για την «περιορισμένη εμπειρία» του κι ότι δεν έχει υπάρξει «αιρετός»! Μπορεί ο κ. Μακρόν να μην «έβγαλε» το «Πανεπιστήμιο της πιάτσας» όπως λένε, αλλά αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων, ακολούθως από την περιβόητη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και, τέλος, από την καλύτερη παγκοσμίως Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας. Δεν είναι ότι έλιωσε τον κ… του για να ακολουθήσει αυτήν την ακαδημαϊκή διαδρομή· είναι ότι έχει πολλά καντάρια μυαλό για να τα καταφέρει, … έτσι απλά για να τελειώνουμε…

Τρίτη ομάδα, η «ψευδο-ιδεολογική σοβαροφάνεια». Πράγματι, τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά όταν ακούμε το επιχείρημα περί της εργασιακής προϋπηρεσίας του Μακρόν σε Τράπεζα, σύνθημα περιπλεκόμενο με κάτι πολυκαιρισμένες μαλαγανιές του τύπου «δεν πληρώνω». Βεβαίως και εργάσθηκε στην Επενδυτική Τράπεζα Ρότσιλντ και χειρίσθηκε τη συγχώνευση επιχειρηματικών κολοσσών. Πλην όμως, αναρωτιέμαι μήπως αυτή είναι η Τράπεζα που επισκέφθηκε ο κ. Τσίπρας κατά δήλωσή του, τότε με το κυβερνητικό αεροπλάνο…, και μετέπειτα της ανέθεσε το ρόλο συμβούλου για την αναδιάρθρωση του χρέους; Μήπως αυτό λέγεται εμπειρία και δη χρήσιμη; Αναρωτιέμαι…

Τα πράγματα γίνονται απολύτως σοβαρά όταν ασχοληθεί κάποιος με τον εκλογικό χάρτη της Γαλλίας, πέραν των φληναφημάτων περί του ποιος θα αναχαιτίσει τη Λεπέν. Θα ήταν χρήσιμο να δει την επίδοση Λεπέν στο Παρίσι, π.χ., όπου αυτή έλαβε μόλις 4,5% και αντιθέτως σάρωσε ο Μακρόν. Κι αντ’ αυτού να δει κάτι δραματικό, αλλά απολύτως αναμενόμενο για όσους δεν έχουν παρωπίδες: Λεπέν και Μελανσόν, ο γαλλικός ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, πήγαν χέρι-χέρι στις «λαϊκές» περιοχές. Κι αν δεν ήταν ο Γραμματέας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος να σώσει την τιμή της Αριστεράς καλώντας με το περιβόητο Jamais (Ποτέ) τους ψηφοφόρους, τότε θα μέναμε με την εικόνα της προσωπικής μικροψυχίας και της πολιτικής ρηχότητας ενός «ριζοσπαστισμού» χωρίς ρίζες αλλά με πολλά κοινά γνωρίσματα καιροσκοπισμού με τα δικά μας: «Εγώ δεν είμαι Τσίπρας να με προσβάλλουν επί 17 ώρες», είπε στην τελευταία του συνέντευξη ο Ζαν-Λυκ, ο πρώην -προσέξτε- Γερουσιαστής (!) του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που «έπαθε» στα γεράματα του ό,τι και ο μεγαλοαστός Θείος Γιώργος (μου) όταν κάλπαζε η άνοια…

Το κυριότερο, το αξίωμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας απαιτεί Ηγέτη, καθότι δε διαφεντεύει μόνον την τακτική πολιτική, αλλά έχει στα χέρια του τα κουμπιά της πυρηνικής δύναμης. Κι ο Μελανσόν, κατηφής και πικρός, μπροστά στην πρώτη μεγάλη του απόφαση, δήλωσε ότι θα κάνει δημοσκόπηση στο ίντερνετ, ώστε να του πει η «βάση» ποιον και εάν θα υποστηρίξει Υποψήφιο στο δεύτερο γύρο των Εκλογών. Αυτομάτως, ο άνθρωπος αυτός έδειξε ότι δεν είναι Homme d’ Etat, Ηγέτης Κράτους δηλαδή.

Όλα αυτά καταδεικνύουν κάτι πρωτόγνωρο, σε εκλογικό επίπεδο: την έκπτωση της παραδοσιακής πολιτικής σύγκρουσης Αριστεράς-Δεξιάς και την ανάδυση της κοινωνιολογικής ανάλογης μεταξύ των προσαρμοζόμενων στη δυναμική της παγκοσμιοποίησης και όσων θεωρούν εαυτούς ως μεγάλους χαμένους της. Τύπω και ουσία, το μέγα διακύβευμα είναι πλέον η έννοια και το περιεχόμενο της Μεταρρύθμισης στη μετα-βιομηχανική κοινωνία. Ό,τι δηλαδή αποφεύγουμε να συζητήσουμε ουσιαστικά εδώ, επιμένοντας πεισματικά στη διαστροφή της ως συνώνυμο της λιτότητας.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017 10:01

Ορόσημα και Τοπόσημα…

Από ορόσημο σε ορόσημο, σκαλώνει η ζωή μας στα «βάτα» των δόσεων· κι ο χρόνος συνθλίβεται ανάμεσα στη βραδύτητα της καθημερινότητας και των υποχρεώσεών της και τον καλπασμό των παγκόσμιων αλλαγών και των τοπικών επιπτώσεών τους. Ο Χρόνος δε μετριέται αντικειμενικά σε δευτερόλεπτα, αλλά ως Κρόνος, με τον αριθμό των παιδιών του που τρώει. Παράδειγμα συμβολικό; Ο δάσκαλος στην αίθουσα διδασκαλίας βλέπει παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει παρά μόνον την κρίση· δεν έχουν μέτρο αναφοράς ως προς την «κανονικότητα» παρά μόνο τις αναμνήσεις και κυρίως τη ζάλη των γονέων τους από τη σύγκριση με ένα παρελθόν «μεγαλείο μιας κολοβής ευημερίας». Ανάμεσα στο μνημονικό λόγο των μεγαλυτέρων και τα «λόγια», τα ανούσια πολιτικά ψελλίσματα, δεν τους προσφέρεται παρά συσκότιση του μέλλοντος.

Μια χώρα στραμμένη στο παρελθόν δεν είναι τόπος για νέους. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που κάτι μπορεί να σήμαινε μια τέτοια (σ)τάση, η ανάγνωση της ιστορίας υποτάσσεται σε μια στρεβλή μυθοπλασία. Χάνεται έτσι πρωτίστως η κατανόηση της κλίμακας του χρόνου. Στο ιστορικό βήμα του χρόνου, η Επανάσταση του ’21 διήρκεσε, στο σύνολο των παλιδρομούντων γεγονότων της, επτά χρόνια· ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γερμανική Κατοχή τέσσερα! Η τυπική κρίση μας διαρκεί ήδη οκτώ! Κι οι προδιαγεγραμμένες πολιτικές εξελίξεις, με τη βούλα της όποιας κυβέρνησης, υποδεικνύουν ότι θα κρατήσει για άλλα πέντε, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Το δεύτερο γνώρισμα είναι η αέναος επαναφορά κι επικράτηση του διχαστικού λόγου έναντι της προσδοκίας μιας κοινής Αναγεννητικής προοπτικής, μιας Διάβασης προς την καταλλαγή του κοινού βίου που θα επέφερε την κανονικότητα της προόδου. Οι επιγενόμενοι των ανωτέρω εθνικών κρίσεων Εμφύλιοι σπαραγμοί ερμηνεύονται πρωτίστως ως αναπόφευκτη συνέπεια ταξικών διχασμών και διαιρέσεων, ως ανακλάσεις και προεκτάσεις των σφαιρών επιρροής παγκόσμιων δυνάμεων· κάπως έτσι διαβάζουμε και το σήμερα, κάνοντας το ίδιο σφάλμα περί συμμάχων και εχθρών. Συχνά επανέρχεται στο δημόσιο λόγο η ανάγκη συναίνεσης· απορίας άξιον το αίτημα όταν ο συμβιβασμός, δομική προϋπόθεση της συναίνεσης, αξιολογείται αρνητικά, από προδοσία έως ήττα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι προτιμάται ο δοξασμένος νεκρός από το γενναίο ζωντανό, είτε εξιδανικεύεται στη σεπτή μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη είτε στις μύριες εκδοχές της «πατρίδας».

Στον πολιτισμό που δόξασε τη γλώσσα και τους αριθμούς, τα συστατικά του ορθού λόγου δηλαδή, οι ηγεσίες αναδεικνύονται όταν επιβάλλουν την πόλωση κι όταν κατασκευάζουν μύθους που την προωθούν. Έτσι δεν είναι τυχαίο το πόσο σπάνια αναδεικνύονται στο διάβα του χρόνου, αυθεντικοί ηγέτες που έθεσαν όντως ενιαίους εθνικούς στόχους και πέτυχαν ευρεία συ-στράτευση επ’ αυτών. Το κοινό γνώρισμά τους ήταν ότι επεδίωξαν Ρόλο και Θέση για την Ελλάδα στο διεθνές γίγνεσθαι, π.χ. Ε. Βενιζέλος ή Κ. Καραμανλής κι όχι απλή προσαρμογή σε συνθήκες και Συνθήκες. Έβλεπαν το Μέλλον, δε κοίταζαν το παρελθόν. Και τα ορόσημα αποκτούσαν νόημα.

Τώρα, από ορόσημο σε ορόσημο, ξεφλουδίζεται σαν ξερό κρεμμύδι η αιτία της ατελείωτης κρίσης. Δεν είναι ούτε πιστωτική, ούτε νομισματική, ούτε πολιτική, ούτε εθνική. Είναι κρίση Λόγου και Πολιτισμού. Με την Παιδεία σε απόλυτη σύγχυση αποστολής, με κριτήριο πολιτικής επικράτησης το να τοποθετείται, ενίοτε παρά φύσει, η όποια ηγεσία στο πλειοψηφούν ρεύμα των διχασμών, δεν είναι τυχαίο ότι ο δημόσιος λόγος χρησιμοποιείται επί τούτου για τη δημιουργία κατάλληλων ρηγμάτων.

Ως έχουν τα πράγματα σήμερα, υπάρχει στρατηγικό αδιέξοδο καθώς ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη της πρότασης ενός οραματικού Ρόλου για τη χώρα και τους νέους της. Ο Μεν συντηρεί την πόλωση με κάτι αλλοπρόσαλλα περί «προγράμματος Θεσσαλονίκης», «παράλληλου προγράμματος» και «προγράμματος αντι-μέτρων». Ο Δε σπαταλά την ενέργειά του στο να καταγγέλλει τις αερολογίες του πρώτου.

Και σερνόμαστε από ορόσημο σε δόση, χωρίς ουσιώδη προοπτική σε ένα Κόσμο σε μετάβαση. Κι αυτό, πάντα με καθυστέρηση…

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017 12:13

Μάθε, παιδί μου, γράμματα…

Τώ καιρώ εκείνω, όταν ήμουν μαθητής, το έτος είχε ορόσημα: οι διακοπές, οι περίοδοι σχολικών εξετάσεων τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο -εφ’ όλης της διδακτέας ύλης- και η επίδοση των ελέγχων μαθητικής επίδοσης -και διαγωγής, για να μην ξεχνιόμαστε… Όταν μάλιστα το Πάσχα έπεφτε νωρίς, το όλον πακέτο έκρυβε ενίοτε εκρηκτικούς συνδυασμούς χαρμολύπης ανάλογα με τις επιδόσεις στο Σχολείο… ανακούφιση για τις διακοπές, αμφιβολίες από τον «έλεγχο» και έντονη βίωση της Μεγαλοβδομάδας και των εθίμων της. Δεδομένου δε ότι οι βαθμοί έπεφταν τότε με το σταγονόμετρο κι οι Δάσκαλοι μας ήταν συνήθως οι πλέον σημαντικοί άνθρωποι -μαζί με τους γονείς- στο περιορισμένο μας σύμπαν, η έλευση του Πάσχα ήταν τομή στην ετήσια διαδρομή μας…

Αβίαστα, ίσως από παλιμπαιδισμό, η φετινή συνδρομή γεγονότων στη δημόσια ζωή μας, μού θύμισε τα χρόνια εκείνα. Περίπου μετεξεταστέοι, δώσαμε προφορικά μπροστά σε εξωτερικούς δύσκολους εξεταστές, πήραμε τη βάση μετά βίας, κάποιοι «βαθμοί θα μας στενοχωρήσουν», όπως είπε ο συμμαθητής μας, ο Ευκλείδης κι εναπόκειται σε εμάς να προσπαθήσουμε στο χρόνο που μας μένει, να περάσουμε στην επόμενη τάξη. Κι ήλθε το Πάσχα. Τι λέει ο «έλεγχος», όμως, για τη «διοικούσα», όπως λέγαμε κάτι εκπροσώπους μας από την 6η Γυμνασίου, πριν υπάρξουν τα 15μελή;

Στα μαθηματικά, η «διοικούσα» έχει πρόβλημα. Για παράδειγμα, ένας συμμαθητής που δηλώνει υπερήφανος ως μηχανικός, τα μούσκεψε στην Τριγωνομετρία κάνοντας στροφή 360° με την πεποίθηση ότι άλλαξε κατεύθυνση. Ή ένας άλλος, που ήθελε να γίνει «κάπως σαν κτηνίατρος» αλλά κατέληξε οικονομολόγος, εξανίσταται όταν του υπογραμμίζουν ότι η θητεία του αντιστοιχεί στο 1/3 της μνημονιακής περιόδου και αντιτείνει οργισμένος ότι κυβερνά μόλις στα 2 από τα 6 χρόνια! Στη Βιολογία, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: σύμφωνα με την πεποίθηση της διοικούσας, «ο ρατσισμός δεν είναι στο DNA των Ελλήνων». Αφήνοντας στην άκρη την τάση να συγκινούμαστε στην εικόνα νεκρών παιδιών στο Αιγαίο, ενώ μας ενοχλούν εάν βρεθούν στον «κήπο» μας, βασικό γνώρισμα του ρατσισμού είναι η πίστη στη γενετική ανωτερότητα -η επίκληση γενετικής προδιάθεσης για μη-γενετική προδιάθεση είναι ένδειξη νοητικής αδυναμίας, ας το ομολογήσουμε. Στα Θρησκευτικά, είμαστε μακριά από το περιεχόμενο της τυπικής «Κατήχησης και Λειτουργικής»: άθεοι -κατά δήλωση- σταυροκοπιούνται μπροστά στις κάμερες ή ακόμα εντονότερα, βιώνουν στιγμές προσωπικής περισυλλογής, κατ’ αίτημα τους, ενώπιον του «Άξιον Εστί»… πράγματι, δύσκολη η επικοινωνιακή καλογερική!

Αν κάτι σηματοδοτεί την ευθύνη της «διοικούσας», με τις ανωτέρω ενδεικτικές «αδυναμίες» της, είναι ότι ο σχεδιασμός του μέλλοντος είναι στα χέρια της. Και τα κριτήρια είναι θεμελιωδώς δύο: τί θα κάνει με τον προϋπολογισμό στο πεδίο της οικονομίας και με το σχεδιασμό της στην Παιδεία. Η καθαρότερη εικόνα -και για τα δύο- αναδεικνύεται με τις τελικές αποφάσεις της για τους εισακτέους στις επερχόμενες Πανελλήνιες εξετάσεις. Μετά από μύριες αμφιταλαντεύσεις κατέληξε ότι θα υπάρξει σημαντική αύξηση σε δύο κλάδους που καταδεικνύουν την αντίληψη της για το μέλλον της χώρας: τετραπλασιασμός εισακτέων σε ιερατικές Σχολές Ιεροψαλτών και σε ΤΕΙ Λογιστικής! Με άλλα λόγια, το βασικό σχέδιο συνίσταται στην απόδοση του σχήματος από το «Δόξα τω Θεώ» στο «Βόηθα Παναγιά».

Στα έθιμα μας όμως, το Πάσχα ήταν/είναι η γιορτή για τα βαφτιστήρια. Ο δικός μου νονός, ο αρχιτέκτονας Τ. Ζενέτος, ο εκ των μεγαθηρίων του ελληνικού μοντερνισμού, σαν τέτοιες μέρες αυτοκτόνησε, μη δεχόμενος τη βίαια προσβολή της δημόσιας αισθητικής. Θυμάμαι σαν τώρα τις λιτές και ταπεινές του κερένιες λαμπάδες για τον Επιτάφιο και τις λαμπρές άσπρες για την Ανάσταση και νοιώθω εξωγήινος: λιτότητα σχημάτων, γραμμών και αίσθησης απέναντι στο ληγμένο νεοπλουτισμό. Μιας όμως και η «εξέλιξη» δε σταματά σε επίπεδο αισθητικής, οι λαμπάδες κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες, από σήματα ποδοσφαιρικών ομάδων έως Μπάρμπι και Πόκεμον. Προ ημερών, πήγα ως το καθήκον επιβάλλει, να βρω λαμπάδα για το δικό μου: κατ’ έκπληξην, βρήκα λαμπάδες με πρόσθετο «δώρο», τον «Ντάνο»! Και τότε τα κατάλαβα όλα: ζούμε σε τάξη φαντασίωσης! Τα κορίτσια να έχουν το «γερονέφρικο παιδί» στα χέρια τους κι «αυτός» να λιώνει από τη φλόγα... Η απόλυτη ερμηνεία του γιατί επιλέξαμε αυτή τη «διοικούσα»… Κι όποιος κατάλαβε…

Καλή Ανάσταση!

 

 

 

Σάββατο, 01 Απριλίου 2017 10:42

Το ιστορικό αρχείο…

25η Μαρτίου: εορτασμός του Ευαγγελισμού, της Επανάστασης του ’21 και του εθίμου του μπακαλιάρου-σκορδαλιά. Όλα φωτισμένα καταλλήλως με τις αγχώδεις, πλέον, επετειακές πλην ηδείες τελετουργικές αποχρώσεις των 60χρονων της αρχικής Ευρωπαϊκής Συνθήκης αλλά και της Ημέρας της Γης. Αναγκαστικά, η 25η Μαρτίου αποτελεί ετήσιο «μνημόσημο» στο συλλογικό μας βίο.

Όλα έγιναν όπως πρέπει κι όπως ανεμένοντο: οι ελληνόπαιδες παρέλασαν ανά την Επικράτεια παρά το εθνικό μηριαίο σύγκαμα που εμποδίζει τη στρωτή βάδιση -δε θέλω να βλέπω άλλη ερμηνεία για το ιδιαίτερο αυτό θέαμα που μιμείται την αναγκαστική διέλευση των γερόντων τιμημένων αναπήρων πολέμου· οι εναλλακτικοί Υπουργοί μας παρέστησαν με βροντερές εθνικο-λυρικές δηλώσεις παρά την αντίθεσή τους στις παρελάσεις· «λαοθάλασσες» πλημύρισαν τις κεντρικές οδούς και πλατείες, πιστές στο μόνο θεσμό που εμπιστεύονται, το Στρατό, στη δημοκρατική μας χώρα· κι όλοι έτρεξαν στο γιορτινό τραπέζι με τον ξαρμυρισμένο μπακαλιάρο, η τιμή του οποίου στην εποχή της κρίσης είναι όντως αρμυρός, αλλά τι να κάνουμε, το έθιμο πρωτεύει· όπως επιβάλλεται επήλθε και η τηλεοπτική προβολή του Παπαφλέσσα-Παπαμιχαήλ και της Μαντώς-Καρέζη, όχι λόγω της κινηματογραφικής πιστότητας στην ιστορία όσον κυρίως λόγω της εθνικής μυθοπλασίας τους, αναμένοντας το μακροβούτι του Πρέκα στη φλεγόμενη Μεσόγειο, τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Εφέτος όμως, αν και όλα τα ανωτέρω ισχύουν κατά λέξει, είχαμε κάποιες αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις που δεν επιτρέπεται να μας διαφεύγουν καθώς βαδίζουμε υπερηφάνως προς τον Εθνικό στόχο του 2021, διαπραγματευόμενοι. Πρώτη και κύρια, η ανάσυρση του ιστορικού αρχείου της ΕΡΤ και η ανάδειξη της σημασίας του: ο «τιμητικός εκφωνητής» -όπως ανέγραφε το «σουπερ» στην ταπεινή οθόνη μας, μας ενημέρωσε για τα στρατιωτικά τμήματα που παρήλαυναν ενώπιον του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, κ. Ευάγγελου Αβέρωφ!!! Ο δε συντονισμός εικόνας-πραγματικότητας με την τιμητική εκφώνηση απετέλεσε ένα διαχρονικό άλμα προς τα πίσω, ένα μείγμα από το καριοφίλι και το γκρα στους «υπερσύγχρονους πυραύλους ΧΩΚ», τους οποίους παρεμπιπτόντως αποσύρει η Αεροπορία λόγω παλαιότητας.

Η έμμεση αυτή απόδειξη της αξίας του ιστορικού αρχείου υποκλίνεται ενώπιον της ρηξικέλευθης απόφασης του σωματείου ΠΟΣΠΕΡΤ που την παραμονή ανέδειξε το θέμα των μετρήσεων τηλεθέασης, μη δεχόμενο την περιορισμένη ελκυστικότητα του εν λόγω «αρχείου» και εγείροντας την προτροπή να αναλάβει «το Κράτος» τις σχετικές μετρήσεις: πέραν της καινοτόμου παραγωγικής ευκαιρίας να προσληφθούν κατάλληλοι καταμετρητές του zapping, ανοίγει η προοπτική για ευρωπαϊκές υπερ-παραγωγές με την κα Μπόκοτα, λόγω ιστορικότητας… δυστυχώς η Κ. Σακάκου απεβίωσε προσφάτως…

Γονυκλινής ενώπιον του βάρους τόσης «ιστορικότητας», δυσκολεύομαι να καταλάβω τις τρέχουσες αρχές της σημερινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής Άμυνας. Αρχές που διατυπώθηκαν από τον κ. ΥΠΕΘΑ στο προαύλιο του Αμερικανικού Πενταγώνου, την παραμονή της εθνικής επετείου· αδρά, η θέση μας είναι «ο Ομπάμα, ως άτομο-Πρόεδρος, μας βοήθησε, αλλά οι συνεργάτες του ήταν προσανατολισμένοι στην υπηρέτηση της εθνοκτόνου παγκοσμιοποιήσεως· ευτυχώς, ο Τραμπ και οι συνεργάτες του είναι υπέρ του Έθνους-Κράτους». Υποθέτω ότι έτσι εξηγείται «η παρέλαση ενώπιον του Ε. Αβέρωφ», η επαναφορά της «ιστορικής» εκπομπής της ΥΕΝΕΔ «Με Αρετή και Τόλμη» με εντολή του Πρωθυπουργού όπως εγράφη, και η Ατλαντική επιλογή στην ιστορική συγκυρία της αντι-ευρωπαϊκής πολιτικής των ΗΠΑ και της στροφής τους στον απομονωτισμό. Αλλά και το συνεχές σκάλωμα στην «ιστορικότητα», μιας χθες ακόμα το αυτόματο μήνυμα αναγγελίας της ώρας στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ παρέμενε στη χειμερινή ώρα… Ίσως απαιτείται ειδικό στέλεχος με αποστολή την αλλαγή της κασέτας…

Το πρόβλημα με την πορεία μας στην καθημερινή «ιστορικότητα» είναι ότι δεν έχουμε ούτε πυξίδα ούτε ταυτότητα. Αριστεροί δεν είμαστε, αυτό είναι πλέον αυταπόδεικτο. Είμαστε όμως Δεξιοί; Είμαστε τόσο όση η απόσταση που χωρίζει τον ευπατρίδη Αβέρωφ από το «λαϊκό» Καμμένο. Είμαστε κάτι άλλο, είμαστε αυτό το δημόσιο θέαμα κάθε επετειακής λογοπλασίας, με λιλιά και σύγκαμα…

Και του χρόνου!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top