FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ζούμε αυτές τις ημέρες σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, μαχόμενοι υπέρ «βωμών και εστιών» αφ’ ενός και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» αφ’ ετέρου. Μόνον που ο δημόσιος λόγος και διαμάχη είναι τόσον ατελείς που μοιάζουν να φλερτάρουν με το απαράμιλλο του γελοίου, σε μιαν προσπάθεια ο ένας να παγιδεύσει τον άλλον σε θέμα που δεν αντέχει κριτικής ή υποκρισίας. Και το μπούμερανγκ στριφογυρνά στον αέρα, με το ζήτημα να είναι ποιος εντέλει το «έφαγε» στην κεφάλα του. Στη διελκυστίνδα ενεπλάκησαν όλοι, από την Ιεραρχία στον Β. Τσάρτα και τους 20 συγκεντρωμένους ακτιβιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη και τη Βουλή· από τη μεγαλοστομία της μικρο-τακτικής των κομμάτων μέχρι το ελάχιστον των αριθμών, από την προσφυγή στο θετικό επιστημονικό λόγο στο θεολογικό δόγμα, μια ταγκισμένη ταραμοσαλάτα. Πράγματι, η ρήση του Τσώρτσιλ ότι η Βαλκανική παράγει τόση ιστορία που δεν μπορεί να την καταναλώσει, επανέρχεται καθημερινά. Κι’ ίσως για μια φορά, ο ναρκισσιστικός λόγος του Βαρουφάκη -σε μετάφραση- να έχει νόημα: «Ανίκητοι Ηττημένοι» είναι η ελληνική μετάφραση του προσφάτου βιβλίου του, με την προφανή παραπομπή στο «Inglorious Basterds/Άδοξοι μπάσταρδη» του Ταραντίνο. Ταιριάζει κουτί στη συζήτηση με πρόσχημα τα διεμφυλικά δικαιώματα.

Σε συντακτικό επίπεδο, τα πράγματα έχουν εγκαθιδρυθεί πλήρως μετα-πολεμικά: η διασφάλιση των δικαιωμάτων δεν υπόκειται στις αντιλήψεις ή διαθέσεις της κοινής γνώμης την οποία ο νομοθέτης καλείται να «άγει», κωφεύοντας στις ενδεχόμενες αντιδράσεις ή φόβους της. Οφείλει όμως παράλληλα να πείθει, να διδάσκει. Η καταφυγή στο στιγματισμό της όποιας δημόσιας αμφιβολίας, μέσω μιας επιχειρηματολογίας που το μόνο που επικαλείται είναι η πολιτική ορθότητα του «δικαιωματισμού», αποκαλύπτει τη ρηχότητα θέσεων, επιχειρημάτων και κινήτρων.

Σε επιστημονικό επίπεδο, η επίκληση δεδομένων και η εγκυρότητα των τοποθετήσεων και επιχειρημάτων δεν είναι -δεν μπορεί να είναι- κατά το δοκούν, κατά το καλόν και συμφέρον. Εάν η επιστήμη καλείται να διαχωρίσει το Φύσει από το Παρά-Φύσει στο ζωικό βασίλειο, τότε τα μαθήματα έρχονται από παντού: στην κυρίαρχη αγγλο-σαξωνική γλώσσα, τη γλώσσα της επιστημονικής θεωρίας της Εξέλιξης, υπάρχουν δύο όροι αναφοράς για το φύλο -το sex και το gender- που ουσιαστικά σηματοδοτούν τη διάκριση μεταξύ βιολογικού/γενετικά προσδιοριζόμενου φύλου και του κοινωνικού φύλου στον Άνθρωπο. Το ότι η διαφορά δεν επεκτείνεται στα λοιπά είδη οφείλεται στην ύπαρξη της νόησης και του πολιτισμού σ’ εμάς.

Σε φιλοσοφικό επίπεδο, όπου ίσως όφειλε να εστιασθεί ο πυρήνας της συζήτησης, η προφανής απουσία ενός κομβικού κλάδου της, της Θεολογίας -ας μη ξεχνάμε ότι στην ευρωπαϊκή παράδοση η Θεολογία ταυτιζόταν με τη Φιλοσοφία σε θέματα Ηθικής παγίως- οδηγεί σε συντριβή της έναντι της φυσικής επιστήμης. Αντιθέτως, είναι η φυσική επιστήμη που μέσω της ανάδειξης της Βιο-Ηθικής επιχειρεί να καλύψει το μέγα κενό, στα μεγάλα ζητήματα των καιρών μας.

Με αυτά τα χαίνοντα κενά ανά χείρας, καταλήγουμε να συζητάμε κρίσιμα ζητήματα της νεωτερικότητας, με όρους πολιτικής αντρίλας, διανθισμένα με εκφράσεις ως οι «ντιγκιντάνγκες» ή «στα τέσσερα»… Και ξεχνούμε τη λεπτή διάκριση που μας χάρισε ο Ν. Κούνδουρος για το Μ. Χατζηδάκι, «αυτός ο ομοφυλόφιλος, ήταν το μέγα αρσενικό»… κι όποιος κατάλαβε.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός, τον οποίο διεκδικούμε ως δήθεν κληρονόμοι ευθείας γενιάς, είχε ένα θεμελιώδες γνώρισμα: την αναζήτηση της κλίμακας, της αναλογίας των διαστάσεων, εξ ού και ο Παρθενών ή το Απολλώνιο πρόβλημα. Όλα τα άλλα ήταν/είναι πολιτισμικές κατασκευές προς επίλυση κοινωνικών προβλημάτων. Αν σήμερα είμαστε πολιτισμός σε παρακμή τούτο οφείλεται στο ότι αγνοούμε ή δεν μπορούμε να χειρισθούμε προβλήματα κλίμακας, διαστάσεων και σοβαρών νοητικών και αξιακών κατασκευών.

 

Σάββατο, 07 Οκτωβρίου 2017 12:07

Ένα είναι το Κόμμα…

Είναι απόλαυση να συνομιλώ μ’ έναν καλό μου φίλο, από τα ‘70s. Δεν είναι μόνο το λαμπερό του πνεύμα και η πληρότητα της σκέψης του, ούτε η συνέπεια του στις ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς, που τον καθιστά αναπόφευκτα στιβαρό, καθαρό και δομικά «Αντι-Συριζαίο». Έχει κι ένα προσωπικό γνώρισμα που ενίοτε παράγει αναπάντεχα μαργαριτάρια στη συνομιλία: είναι έντονα ψευδός. Όταν με πήρε τηλέφωνο προ ημερών, έχοντας παρακολουθήσει τη συζήτηση στη Βουλή περί τις περιπέτειες του κ. ΥΠΕΘΑ, μου είπε: «Ρε θυ, τον είδεθ το Μόθχο το φυτεφθτό; Θτα έλεγα εγώ… ένα είναι το Κόμμα…». Η ταχεία αποκωδικοποίηση της λανθάνουσας γλώσσας του και οι αναμνήσεις από τις πρώιμες μεταπολιτευτικές διελκυστίνδες της διάσπασης του ΚΚΕ, με οδήγησε να τον ρωτήσω «ποιος είναι ο Μόσχος ο σιτευτός;», για να μου απαντήσει «όχι, ρε, ο φυτεφθτός… ο φυτεφθτός θου λέω…». Ο «φυτευτός», μου έλεγε, ώστε να καταλάβω ότι δεν έχουμε απλώς μιαν ιδεολογικά παρά φύση και κατ’ ανάγκη συγκυβέρνηση, «η άλλη μήτρα και κληρονομιά» κατά τον κ. Βούτση, αλλά ένα ενιαίο Κόμμα πλέον, το ΣΥΡΑΝΕΛ… Κλαυσίγελως εθνικο-λαϊκισμού!

Μεταξύ ιλαρότητας και αγχώδους διαταραχής, ασχολήθηκα με τα κρυφά μαργαριτάρια που δημιουργούνται από ονόματα, τίτλους και πράξεις που σηματοδοτούν την καθημερινότητα μας. Πέρασαν, έτσι, από το μυαλό μου διαδοχικές και επάλληλες αναπαραστάσεις του κυβερνητικού μωσαϊκού, μετά την υπερασπιστική παράσταση προς το «φυτευτό» του κ. Πρωθυπουργού στη Βουλή: από το τυπικό πλην παράδοξο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΞ.ΕΛ. -αναβλύζον όταν θυμηθούμε τις βεβαιότητες περί «ψεκασμών», ανθελληνικών συνομωσιών, Πούτιν, Τραμπ και πατριδοκαπηλείας, στο ΣΥΡΑΝΕΛ -που φωνητικά με παρέπεμψε στο Συρανό (ντε Μπερζεράκ), αυτό το υπαρκτό πρόσωπο που έγινε όμως ο θεατρικός ήρωας του Εντμοντ Ροστάν με τη μεγάλη μύτη -σαν τον Πινόκιο- που ερωτοτροπούσε με την καλλίπυγο Ρωξάνη, μέσω ενός τρίτου, εύμορφου πλην βλακός, ανίκανου να αρθρώσει συνεπή και συγκροτημένο λόγο. Όσο θα προχωράμε, τρομάρα μας, προς την ολοκλήρωση του αριστερού Μνημονίου, τόσον θα καθίσταται αναγκαία η ανάπτυξη ενδογενούς πολιτικής ώστε να χειρισθούμε τον επόμενο αιώνα επιτροπείας. Και τόσον θα αποκαλύπτεται η δέσμευση της ηγετικής παρέας Τσίπρα από τον κάθε κ. Κατσίκη ή κ. Δ. Καμμένο ή όποιον άλλον/ην σ’ αυτήν την ιδεολογική «πατισερί-κονφισερί»· με κερασάκι τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ (!) προς την απούσα -λόγω εποχικής απασχόλησης στα ξένα- κα ΥΠΠΟ Κονιόρδου, με την άθελα της ατυχή συμβολική του επωνύμου όρου, «την παριστάνουσα τη σπουδαία στη συμπεριφορά, τη σνομπ» δηλαδή! Και τα συμβολικά ρήγματα στο Κόμμα πολλαπλασιάζονται: δίπλα στο «Καμμένο-Κατσίκη» δίδυμο, έρχεται η Γενιά -βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ- στα χνάρια του Χρυσό-γονου να διερευνήσει τα ιδεολογικά όρια του εθνικολαϊκιστικού συνονθυλεύματος, του «αριστερού τσούρμου» by Baroufakis… Σκληρή γλώσσα η ελληνική όταν ωσάν Α. Σακελλάριος «παίζει» με τους ονοματολογικούς συμβολισμούς.

Από Καμμένο-Κατσίκη σε Πολάκη, ένα «Τσακν-άκι» -δηλαδή ένα αδύναμο παιδάκι ή ισχνό μέλος σώματος ή ξερό κλαδάκι- δρόμος! Να, τόσο μακριά όσο βαστά η πολιτική βαρβατάδα της «συρανο-αντρίλας», τόσο πολύ όσο απαιτείται ώστε να γίνει κατανοητό το ανυπόφορον του φλερτ με το «πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού», κε Καλλιτέχνα-Πρόεδρε. Μόνο που «η στερνή γνώση» σας -άλλως, σε γενίκευση, κοψοχεριά- δεν εκλαμβάνεται ως απολογία όποιου εδέχθη να παρίσταται στις τελετές του Μνημείου των Πεσόντων, «Οία Ηώ… κ.λπ.». Δεν είναι η γραμματολογική και συντακτική σαλάτα του «επιτύμβιου ρητού» που έκοψε κάτι κλήσεις και μπέρδεψε κάτι φωνές. Είναι η μπαγαμπόντικη επιτήδευση μιας ιδεολογίας που συναρτάται με τη μπούρδα ότι η ελληνική γλώσσα, μόνη στον Κόσμο, μπορεί να εκφρασθεί αποκλειστικά με φωνήεντα, ένδειξη της ανωτερότητας της! Όχι σαν κάτι κεντρο-ευρωπαίους παρακατιανούς, δηλαδή, που μπερδεύεται η γλώσσα τους από τα πολλά σύμφωνα και μας το παίζουν και αυστηροί δανειστές… Από αυτήν την ΣΥΡΑΝΕΛ πολιτισμική αθλιότητα, το μόνο που έμεινε ως διοικητικό έργο είναι ο σκυλοκαβγάς του «οψίμως πεφωτισθέντος» και της κας Ραχήλ Μακρή: «Σκάσε».

Οδηγεί κάπου η σκωπτική ενασχόληση με τη συμβολική της εθνικο-λαϊκιστικής καταιγίδας; Πιθανότατα πουθενά, αλλά ίσως είναι μια μορφή αναγνωστικής αντίδρασης στην «πλάκα» που μας κάνουν: Πλάκα στην πλάκα της Εξουσίας, δηλαδή. Έχει κάποιαν επίπτωση κάτι τόσο μικρό απέναντι στα ογκώδη που μας καταπλακώνουν, εν προκειμένω; Ίσως καμμία, εκτός κι αν θυμηθούμε κάποιες νύκτες όπου ένα κουνούπι δε μας άφηνε να κοιμηθούμε, ζουζουνίζοντας δίπλα στ’ αυτί μας…

Συμπερασματικά: είναι δεύτερη φορά στην πρόσφατη ιστορία μας που η «πατρίς» κρέμεται πολιτικά σ’ ένα Κατσίκη… δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, κάτι δεν κάνουμε καλά, αγαπητοί συμπολίτες! Τί είναι αυτό, βρείτε το…

 

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017 11:23

Χαμένες ταυτότητες…

Περνάμε τη ζωή μας μ’ έναν απώτατο και απόκρυφο στόχο: συνειδητά ή ασυνείδητα, να καταλάβουμε την ταυτότητά μας, ποιοι και τι είμαστε, απέναντι στη μικρή ατομική κλίμακά μας αλλά κι απέναντι στα μεγάλα του Κόσμου και της ιστορίας. Αυτήν την απλή αλήθεια που ενσυναισθανόμαστε όλοι μας, ακόμα κι αν χρειάζονται αποκαλυπτικές κρίσεις και διλήμματα στην πορεία μας, οφείλουμε να τη δεχθούμε και ως συλλογικά όντα, με πρόσθετες απαιτήσεις και διακυβεύματα. Κάπως έτσι αρχίζουν τα δύσκολα! Ποιοι είμαστε, σε ποια χώρα ζούμε;

Η εύκολη λύση θα ήταν να αποδεχθούμε τη μυθ-ιστορία ενός Λαού, Έθνους, Κράτους -με πάμπολλα ερωτηματικά- με ειδικό, μοναδικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα, τον οποίο εποφθαλμιά η γενική Κακία του σύμπαντος. Δεν είναι δύσκολο και δεν είναι σπάνιο: το ένα τρίτο εξ Ημών θεωρεί ότι μας «ψεκάζουν», σχεδόν το 80% θεωρεί ότι ο «Ρώσος» -ή όποιος άλλος- είναι αδελφός -παρά τη συρροή των ιστορικών γεγονότων/αποδείξεων ότι πλείστες όσες καταστροφές επισυνέβησαν διότι ο «αδελφός» ήταν μάλλον Κάιν και όχι Άβελ, οι αστικοί μύθοι πληθωρίζουν χωρίς ποτέ να θέτουν το ερώτημα «μα πώς εμείς, οι τόσοι προικισμένοι και αυθεντικοί κληρονόμοι ενός απροσδιόριστου κλέους, καταλήξαμε “πρώτοι” στα αρνητικά και “τελευταίοι” στα θετικά» ενός πολιτισμού που φέρει το όνομά μας, αλλά είναι τόσο ξένος από εμάς; Πώς το σύγχρονο ανάλογο της Πνύκας έγινε το καφενείο, της Βουλής συμπεριλαμβανόμενης; Πώς ο Σόλων έγινε Κοντονής; Πώς ο Θεμιστοκλής έγινε Καμμένος;

Δε χρειάζεται να πάμε μακριά στην αναζήτηση ταυτότητας, π.χ. στη δολοφονία του Καποδίστρια ως κορυφαίο συμβολισμό της σύγκρουσης Ανατολής-Δύσης στον πεισμόνως διεκδικούμενο πολιτισμό μας! Μια βδομάδα είναι πλέον υπεραρκετά πλούσια σε γεγονότα και συμβολισμούς! Μας αρκεί, νομίζω, η έκκληση (!) του ΚΕΕΛΠΝΟ, προ ημερών, προς τους γιατρούς/νοσηλευτές να εμβολιασθούν κατά της ιλαράς -«έκκληση προς γιατρούς», αν είναι δυνατόν! Μας αρκεί η εικόνα των κολυμβητών μέσα στο μαζούτ που θεωρούν ότι η Δεξιά κυνηγά την Κυβέρνηση κι ότι η ρύπανση είναι αποτέλεσμα photoshop, σύμφωνα με βουλεύτριες (Χριστέ μου, οποία βαρβαρο-ελληνική)! Μας αρκούν βουλευτές συν-κυβερνητικού κόμματος με σημαία το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» να ρητορεύουν υπέρ των δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων, γαργαρίζοντας την ομοφοβία τους ενόψει του new deal «μαζί θα γεράσουμε» ως πολιτική εκδοχή δυσλειτουργικού ζεύγους…! Μας αρκούν οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να κηρύσσουν «ανταρσία» έναντι της «αναβάθμισης του σχολείου» που εξήγγειλε ο ηγέτης του κόμματός τους! Μας αρκεί η δήλωση του Πρωθυπουργού ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ που ξέρατε δεν υπάρχει πια» και δε μας απασχολεί το γεγονός ότι ουδείς, πολιτικός ή δημοσιογράφος, έκανε την αναγκαία αναπόφευκτη ερώτηση «τότε, τι/ποιο κόμμα είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ;»!

Δε μας ενδιαφέρει ότι κάθε «συλλογικότητα» κάνει πάρτι στην ανυπαρξία μας ή ό,τι τέλος πάντων της καπνίσει στο δημόσιο χώρο, δε μας ξενίζει που έχει εγκαινιασθεί η Ιονία Οδός κάπου 6 φορές την ώρα που οι περιβόητες δημόσιες επενδύσεις ουσιαστικώς μηδενίζονται, δεν ενεργοποιεί την απορία μας η ύπαρξη Δάσους στο Ελληνικό την ώρα που καταρρέουν όλες οι διοικητικές και πραγματικές δομές προστασίας της φύσης στη χώρα, απαξιούμε να ασχοληθούμε με το επίπεδο των μαθητών μας που εισέρχονται στα πανεπιστήμια και νομίζουν ότι μετακόμισαν σε άλλο γλωσσικό πλανήτη, θεωρούμε ότι είναι θέμα προκήρυξης του ΑΣΕΠ η επιστροφή επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό, θεωρούμε ότι είναι άνευ πολιτικής σημασίας η θετική έκπληξη του πρωθυπουργού στα ελληνικά ερευνητικά κέντρα όταν το κόμμα του είναι ιδεολογικά αντίθετο στην αριστεία, με τις μπούρδες του Μπαλτά, του Φίλη και του Γαβρόγλου! Αλλά πλέον, και σε πολιτική προοπτική, της συνδικαλαρίας της ΔΑΚΕ!

Ανάμεσα στην αβάσταχτη ελαφρότητα της αντιμετώπισης των κρισίμων ζητημάτων, με την άκρατη καταστροφολογία από τη μια και την εγκληματική ανευθυνότητα από την άλλη, ποια η ταυτότητα μας σήμερα; Η παύση της αναζήτησης της Αλήθειας, θα έλεγα, αυτή η άφρων μείξη ενός αγράμματου μακρυγιαννισμού που ενοχλείται από τη βαθιά προοπτική ενός Χατζηδάκι, ενός Τσαρούχη, ενός Ζενέτου κι ενός Αλεξάνδρου -που θα ’πρεπε να είναι οι σύγχρονοι Ήρωες μας, οι οδηγοί μας στην αναζήτηση των επιγόνων τους και ενός ευπρεπούς μέλλοντος. Καθίσταται έτσι εφικτό να λέγεται ότι η πετρελαιοκηλίδα στο Σαρωνικό δεν είναι οικολογική καταστροφή, αλλά «ιδιάζουσα κατάσταση» -κατά τον Υπουργό Περιβάλλοντος- ή «λεκές» κατά το συμπολιτευόμενο βουλευτή ΑΝΕΛ. Αυτή είναι η ταυτότητά μας… Λεκές στο μυαλό μας…

Χάνεται χρόνος, χρήμα, διάθεση και φαντασία, ελπίδα και πρωτοβουλία… Είμαστε σε ύφεση ποιότητας με το ερώτημα εάν αυτή υποδηλώνει δομική παρακμή. Κι όλα τα καθημερινά συμπτώματα δεν παρεισέφρησαν από κάποια Κερκόπορτα· ορθάνοιχτες ήταν οι Πύλες και ο Πορθητής στον καθρέπτη μας!

 

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017 13:35

Από Βωμού εις Βωμόν…

 

…μια παράφραση έκφρασης -«από χωρίου εις χωρίον» για τον περιφερόμενο Κωνσταντίνο και το αντι-πραξικόπημα οπερέτα του- που οι παλαιότεροι εξ Ημών θυμούνται ότι συνταυτίστηκε, μέσω μιας επταετούς δύσκολης, σύνθετης και τραγικής περιόδου, με την αρχή του τέλους της Βασιλείας στην Ελλάδα, με την οριστική κατάληξη του διχαστικού πολιτειακού ζητήματος της χώρας. Μισό αιώνα μετά, περιφερόμενες Ηγεσίες, από το Βωμό της Αλήθειας, την Πνύκα, στο Βωμό του Ψεύδους, τη ΔΕΘ, οδηγούν το ντροπιαστικό πελατειακό ζήτημα της χώρας σε κάποιο τέλος, επίσης. Όπως και να ’χει, το τέλος της επταετίας της κρίσης θα σημαδέψει τη χώρα για πολλά χρόνια: είτε το πελατειακό σύστημα θα γίνει οριστικά καθεστώς τύπου Μαδούρο, είτε θα ανοίξει ο δρόμος για τη σταδιακή μετατροπή του σε αναπόφευκτη σημειακή ανωμαλία σε σχέση με την τρέχουσα επιδημική του κατάσταση.

Ο «τοκετός» θα είναι δύσκολος, καθότι ο Ένας «κυοφορεί» πολύδυμα κι ο Άλλος «ντρέπεται» να μας πει ότι είναι έγκυος· οι λοιποί «προσπαθούν» με υποβοηθούμενη αναπαραγωγή να συλλάβουν ή καταφεύγουν στην υιοθεσία. Αυτό είναι μια παρομοίωση… κι αναρωτιέται κανείς πόσες λογοτεχνικές και ρητορικές τεχνικές -παράφραση, παρομοίωση, και λοιπά «παρ»…- πρέπει να χρησιμοποιηθούν ώστε να αντιμετωπισθεί η κείμενη παράκρουση και παράνοια...

Ο Τσίπρας έχει, αντιμετωπίζει, πρόβλημα με τον κειμενογράφο του. Εξαντλήθηκε το μελάνι στο «πνεύμα» του· κι έμεινε μόνος Του απέναντι στα προβλήματα και τις ερωτήσεις: «Το κόμμα που αντιπολιτεύεστε, ο αντι-Ευρωπαϊκός ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει πια», δήλωσε στο Βωμό της ΔΕΘ. Και για να το καταλάβουμε καλά, ο ΕΝΦΙΑ, ο «παράλογος», ο «ανατρέψιμος», ο «καταργήσιμος με ένα Άρθρο», απέκτησε νέα καλλιεπή γνωρίσματα όπως «ο αναδιανεμητικός ρόλος του» κατά Τσίπραν! Είναι εύκολο να λες ότι ο «Ρομπέν-Αλέξης των Δασών» κάηκε στο Καπανδρίτι ή ότι ο «Σεβάχ-Αλέξης ο Θαλασσινός» πνίγηκε στο Σαρωνικό, καίτοι έπραξε «το πλέον βέλτιστο» ως δήλωσε ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αν το «πλέον βέλτιστο» είναι αυτό το πραγματικό αποτέλεσμα καταστροφής, τότε «ουαί κι αλλοίμονόν» μας εάν συμβεί κάτι ιδιαιτέρως μεγάλο και κρίσιμο! Το εάν η έκφραση «πλέον βέλτιστο» αποτελεί νοητικό-λεκτικό βαρβαρισμό, ας το αφήσουμε στα όποια κριτήρια γλωσσικής αισθητικής έχουν απομείνει. Το πολύδυμο της κυήσεως δεν ορίζεται όμως από αυτά. Ορίζεται από την ηθελημένη συμπαράταξη όλων των προηγουμένων, με το δημόσιο λόγο του Καρανίκα, του Πολάκη ή του κάθε συρρέοντος βουλευτή στα «βοθροκάναλα» που μόλις ζοριστεί θυμάται το «ΟΧΙ» και χαρακτηρίζει τον αντίπαλο του, «μενουμευρώπη». Συμπέρασμα: ένα μέγα ερωτηματικό!

Ο Μητσοτάκης έχει, αντιμετωπίζει, πρόβλημα με τον κειμενογράφο του. Αν και φουλαρισμένο στο μελάνι, αποφεύγει να γράψει το στυλό του! «Εμπιστευτείτε με» ήταν το μήνυμά του! Δεν αρκεί, μπροστά στο μέγα διακύβευμα. Ο κύκλος των ευπροσήγορων έχει κλείσει. Η συσπείρωση της ΝΔ εγγίζει ταβάνι, οι επιστροφές των ριζοσπαστικοποιημένων μικροαστών του 2015 στομώνει. Η επέκταση του κύκλου απαιτεί και προϋποθέτει σαφείς, ρηξικέλευθες τοποθετήσεις: πώς, με ποιον, γιατί θα κυβερνήσει; Πρέπει να καταλάβει ότι το διακύβευμα «ποιος είναι πιο αποτελεσματικός, ικανός, ορθολογιστής, …» έχει τα πληθυσμιακά όρια αντίληψης που θέτουν de facto οι λουόμενοι στις ακτές της Αθηναϊκής Ριβιέρας μέσα στο μαζούτ, φορώντας σακούλες σουπερ-μάρκετ στα πόδια τους για να μην πατήσουν τα πετρέλαια! Συμπέρασμα: ένα μέγα ερωτηματικό!

Οι Τρίτοι, ακριβέστερα όσοι επιθυμούν να γίνουν τρίτοι, σκοντάφτουν στην εκλογική ταυτοποίηση των δυνητικών ψηφοφόρων! Εν έτει 2017, τίθεται το ζήτημα της ηλεκτρονικής και εξ αποστάσεως ψηφοφορίας ως κορυφαίο ζήτημα για την ανασύνθεση του Κέντρου! Αν είναι δυνατόν: ο χώρος που προβάλλει τη χρήση της τεχνολογίας ως μέσο αναβάθμισης και αποτελεσματικότητας της λειτουργίας των πολιτών, να ναρκοθετεί κάθε μελλοντική χρήση της προς ανακούφιση της σχέσης καταπιεστή (Δημόσιο)-καταπιεζομένου (πολίτη).

Μιας και βάλαμε στην καθημερινότητα μας την Πνύκα και τα Λαδάδικα, χώρους όπου η μερακλήδικη Ηγεσία μας τα «δίνει όλα», ας σεβαστούμε το θεμελιώδη χαρακτήρα τους: όταν μιλάμε στην Πνύκα, ας λέμε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό· κι όταν μιλάμε στη ΔΕΘ, ας θεωρούμε ότι δε μιλάμε σε ηλιθίους!

 

 

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017 12:31

Στα τσακίδια…

 

Είναι τραγικοκωμικό, αλλά εκεί φτάσαμε με την εθνική εμμονή μας να μετατρέψουμε το υποκειμενικά ευχάριστο σε αντικειμενική πραγματικότητα, π.χ. μια χαρά ήμασταν και τα κάναμε, αλλά αυτοί οι κακοί ξένοι μάς κακοβουλεύονται. Φοιτητικές παρατάξεις που πρεσβεύουν κιόλας τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών πανεπιστημίων υπερασπίζονται το δικαίωμα στη μαζική αντιγραφή των φοιτητών, με την… υπουργική μέθοδο «κόπυ πάστε». Πρωθυπουργικός σύμβουλος στρατηγικής (!) εγκαινίασε τη νεωτερική μέθοδο της «κατάρας» στην οικονομική πολιτική… «στα τσακίδια και να μη στεριώστε πουθενά» έγραψε, ξέγραψε, ξανα-έγραψε και έκανε και την απατεωνιά να χρησιμοποιήσει και «φακ» (ίδια πηγή έμπνευσης) φωτογραφία. Και το αθλιότερο, ο κομματικός κυνισμός ως επιταγή επικοινωνιακής συμπεριφοράς εξαναγκάζει άνθρωπο με απολύτως σεβαστό προσωπικό πρόβλημα να υποβάλλεται στις απαιτήσεις των δελτίων ειδήσεων: ο κ. Κουρουμπλής έκανε «αυτοψία» στις πετρελαιοκηλίδες, ακούμε και διαβάζουμε, και ο Πρωθυπουργός δεν τον προστάτεψε ως οφείλει η στοιχειώδης κομψότης. Ούτε εμείς, όμως, ως πολιτικό σύνολο, εκεί που θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ο ρόλος του στην πολιτική ενσωμάτωση των ΑμΕΑ. Αίσχος, οριζόντιο, για όλα αυτά!

Ενώπιον της καθημερινότητας της ανίκητης ανοησίας, υπάρχει ένα κολοσσιαίο αίτημα νόησης που δεν μπορεί, δεν ξέρει, αγνοεί πώς να χειρισθεί η Ηγεσία: ο βαθύς Λόγος της εγγράμματης Παιδείας. Πνύκα: μίλησαν οι δύο Ηγέτες, στο μέγιστο σκηνικό του πολιτικού πολιτισμού της Δύσης! Η παγκόσμια μοναδικότητα της Πνύκας δεν έχει να κάνει με την ιστορική διασύνδεση της με τη γένεση της Δημοκρατίας. Αλλά με το απόλυτο γνώρισμά της: είναι τόπος γυμνός, χωρίς ανθρώπινες κατασκευές. Γιατί σ’ αυτό το «κενό», τίποτα δεν έπρεπε να παρεμβαίνει, να είναι ανώτερο του Λόγου του ρήτορα. Αυτός ο μέγιστος μινιμαλισμός αποτελεί την κορύφωση της Δημοκρατίας και του Ελληνικού πολιτισμού: ουδέν σημαντικότερον της ανθρώπινης σκέψης!

Αναρωτηθείτε, με ειλικρίνεια, τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος. Ο Τσίπρας βρήκε ως ευφυή παραπομπή την «έφοδο στον ουρανό» του Μαρξ για τη Παρισινή Κομμούνα για να την προσγειώσει ανώμαλα στη συνέχεια, όπου κάτι ακατάληπτο ψέλλισε ότι θα κάνει επί της ευλογημένης τούτης γης. Ο Μακρόν αναφέρθηκε στο Σεφέρη και ένα δίστιχό του «για το θαύμα που κυλάει στις φλέβες μας»: αναρωτιέμαι πόσοι από τους στριμωγμένους παρισταμένους κατάλαβαν τι είπε ο Γάλλος Πρόεδρος; Καθότι για να κάνεις τη συγκεκριμένη παραπομπή πρέπει να ξέρεις ένα τουλούμι γράμματα και η δημοκρατία να είναι εγγεγραμμένη στα μύχια των κυττάρων σου, όχι κάποια τελευταία ανάμνηση για SOS θέμα εξέτασης τέως καταληψία. Ανεφέρθη σε ποίημα που αφιέρωσε ο Σεφέρης στο Χένρυ Μίλλερ το 1937, βλέποντας την άνοδο των αυταρχισμών ως καθεστώς στην Ευρώπη, που «σα στυπόχαρτο θα ρουφήξει» το Κακό! Η κάμερα της ΕΡΤ επλανάτο ουδετέρως στην παγωμένη φάτσα του όποιου Κατρούγκαλου και Κοντωνή και Κουράκη… που προδήλως δεν καταλάβαιναν γρι!

Κι όμως, μ’ αυτήν την α-νοησία βγαίνουν κυβερνήσεις, για να συνεννοούμαστε, φίλοι αναγνώστες! Και μιας και το ακαταλόγιστο, ως ψυχιατρική νόσος, μιας στρεβλής εξιδανικευμένης νόησης του κόσμου έχει ως αποτέλεσμα να μη βλέπουμε συλλογικά ούτε τον όποιον εθνικό στόχο αλλά ούτε και το δρόμο προς επίτευξή του, καταλήγουμε στην απτή ασκήμια. Σαν το μαζούτ της «Αγίας Ζώνης» -βοήθειά μας, αλλά δες, φίλε μου, την προπετή αναίδεια του συμβολισμού- που στραγγαλίζει την Αθηναϊκή, λεγόμενη, Ριβιέρα… Ακριβώς, όταν η Αθήνα γινόταν τουριστικός προορισμός! Ή όταν η ανάκαμψη του Σαρωνικού ως αποτέλεσμα της λειτουργίας της Ψυτάλλειας είχε δώσει πίσω μιαν ποιότητα βίου στα βράχια της Πειραϊκής… Γκαντεμιά, ή μήπως όχι…

Φτάσαμε στο σημείο το αφήγημα της Κυβέρνησης να είναι η ελπίδα επιστροφής στο σημείο, την κατάσταση και τις πρακτικές που καταγγέλλουν ότι μας έφεραν εδώ. Οφείλω να ομολογήσω ότι είχα κακοχαρακτηρίσει τον Πρωθυπουργό όταν είχε πει ότι «κάνουμε στροφή 360 μοιρών». Θεωρούσα τότε ότι ο άνθρωπος ήταν παράγωγο ενός ιδρύματος σε παρακμή. Λάθος! Ο άνθρωπος ξέρει πολύ καλά τι λέει και καλώς έλαβε πτυχίο! Οπότε, τα πράγματα είναι πλέον σαφή: θα υιοθετήσουμε ή όχι την τελευταία ρήση του κολλητού του, του Καρακατίνα: στα τσακίδια…

 

Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου 2017 12:21

THE

 

Η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» έκανε εκτενές ρεπορτάζ για το προχθεσινό ορόσημο στην πορεία του Πανεπιστημίου Αιγαίου: την κατάταξη του στη Λέσχη των Αρίστων, δηλαδή των 1.000 καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου, από την αυστηρότερη και εγκυρότερη THE (Times Higher Education)· μάλιστα δε, στην ομάδα 4 -θέσεις 601-800. Αν ληφθεί υπόψη ότι η THE αξιολογεί, μέσω 13 δεικτών-κριτηρίων, περίπου 27.000 πανεπιστήμια εκ των άνω των 35.000 διεθνώς, το Πανεπιστήμιό μας βρίσκεται στο top 3% παγκοσμίως. Η χαρά και η υπερηφάνεια μας στην ακαδημαϊκή κοινότητα του Αιγαίου είναι δεδομένη και προφανής. Δεν πρέπει όμως να αναστέλλει την κριτική θεώρηση των αποτελεσμάτων καθότι μόνον αυτή θα διαμορφώσει νέους στόχους για καλύτερες επιδόσεις και υπηρεσίες στους νέους μας στο μέλλον.

Πρώτη σκέψη είναι το τι σημαίνει το γεγονός αυτό ως προς τη γενική απαξίωση του Αιγαίου -αλλά και των λοιπών πανεπιστημίων- στο δημόσιο λόγο. Κάθε χρόνο, για πολλά χρόνια, ακούμε καρτερικά τη φράση του συρμού «κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο στα κορυφαία του Κόσμου», συνήθως με τη συνοδεία του ευφυολογήματος «κάθε πόλη κι ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ» ως ύπουλη παραπομπή στο χουντικό «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο». Οι φορείς της εμπνευσμένης αυτής ανοησίας θα πρέπει να διερωτηθούν επιτέλους σε ποιον άλλο τομέα της δημόσιας λειτουργίας η Ελλάς εμφανίζει ανάλογες επιδόσεις αριστείας. Θα πρέπει όμως να απαντήσουν και σε μια σειρά από συνωδά ερωτήματα:

Το καλύτερο ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι της Κρήτης (χρόνια τώρα και σε όλα τα συστήματα αξιολόγησης). Συνοδεύεται από τα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων, Αιγαίου και Πατρών, ενώ κάποια από τα «ιστορικά» και «κεντρικά» λεγόμενα εμφανίζονται σε ενδιάμεσες θέσεις, το ΑΠΘ, το ΟΠΑ και το ΕΚΠΑ. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια δίνουν ζωή στην ακαδημαϊκή ανάπτυξη της χώρας. Επειδή η στατιστική είναι πανούργα ως το μαγιό μπικίνι -«δείχνει τα πάντα, αλλά κρύβει την ουσία», έλεγε κάποτε ένας Μέγας του κλάδου- ας σημειωθεί ότι τα αριθμητικά δεδομένα επηρεάζονται ισχυρά από την ύπαρξη Σχολών ειδικού ενδιαφέροντος και μεγέθους, ως η Ιατρική, η Πολυτεχνική, η Γεωπονική, κ.ο.κ. Υπό την έννοια αυτή, η σύγκριση του Αιγαίου με το Κρήτης, το Ιωαννίνων ή το ΑΠΘ αναγκαστικά θα το οδηγεί νομοτελειακά σε υποδεέστερη θέση.

Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με το πού «πήγαν, οεο!» κάποια Ιδρύματα που στηρίζουν τη δημόσια ισχύ τους, την προβολή και πρόσβαση στην εξουσία και τις χρηματοδοτήσεις, σε φαντασιακά επιχειρήματα στη γόνιμη ψευδαίσθηση και αυταπάτη των νέο-ελλήνων. Δείτε τον κατάλογο αξιολόγησης για να καταλάβετε τις ηχηρές απουσίες και κατ’ αναλογία να επαν-ιεραρχήσετε τις κλίμακες αξιών σας, φίλοι αναγνώστες, ιδιαίτερα Εσείς που έχετε την ευθύνη της καθοδήγησης των παιδιών σας.

Το Αιγαίο ευρίσκεται στην 6η θέση μεταξύ των 7 Πανεπιστημίων της κατάταξης ΤΗΕ. Όμως, εάν κανείς κοιτάξει με προσοχή τις επιδόσεις σε επιμέρους τομείς αξιολόγησης, θα δει ότι το Αιγαίο είναι στην 3η θέση όσον αφορά στην έρευνα και στην τελευταία όσον αφορά στην ιδιωτική χρηματοδότηση. Πλήττεται από το γεγονός ότι μόνον το 1% των φοιτητών του είναι αλλοδαποί και ότι έχει υψηλό δείκτη -αρνητικό- στον αριθμό των φοιτητών ανά διδάσκοντα. Μια ανάγνωση επιτρέπεται σ’ αυτό το μείγμα: το Πανεπιστήμιο Αιγαίου επιδεικνύει ερευνητικές επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης, αλλά πλήττεται από τις «πολιτικές» του Υπουργείου Παιδείας. Θέλετε ένα παράδειγμα; Η Σχολή Περιβάλλοντος, της οποίας έχω την τιμή να είμαι Κοσμήτωρ, εμφανίζει ερευνητική επίδοση 20% ανώτερη του παγκόσμιου μέσου όρου και 60%+ ανώτερη του δεύτερου ελληνικού πανεπιστημίου, του ΑΠΘ. Ταυτόχρονα, έχει συρρικνωθεί το διδακτικό προσωπικό κατά περίπου 40%, έχει αυξηθεί ο αριθμός των εισακτέων φοιτητών κατά 30%, λειτουργεί με προϋπολογισμό μικρότερο των 20.000 Ευρώ/έτος. Η παρουσία μας στη Λίστα των Χιλίων είναι άθλος και κάποια στιγμή η Πολιτεία και οι Τοπικές Αρχές του Αιγαίου οφείλουν να το αναγνωρίσουν επισήμως και να αλλάξουν πολιτική έναντι Ημών.

«Γιατί η Κρήτη;», είναι το επόμενο ερώτημα. Θα μπορούσε να γραφεί διατριβή επί του ζητήματος. Ως κατάληξη, ένα θα ήταν το συμπέρασμα: επειδή οι Κρήτες δεν είναι Μυτιληνιοί, Χιώτες ή Σάμιοι, γι’ αυτό! Σταματώ εδώ… γιατί πλέον ξέρω πότε να σιωπώ!

Τυχαία άραγε ήλθε η φετινή επιτυχία του Αιγαίου; Όχι, βέβαια! Το 2005 ήταν το πρώτο ελληνικό Πανεπιστήμιο που ζήτησε διεθνή αξιολόγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημίων και παρέλαβε «Ύμνον». Πέρυσι, όταν όλα τα ελληνικά Πανεπιστήμια υπεβλήθησαν σε εθνική αξιολόγηση από διεθνείς διακεκριμένες επιτροπές, έλαβε την καλύτερη αξιολόγηση μεταξύ όλων των ελληνικών Ιδρυμάτων.

Στον Κόσμο του Ορθού Λόγου, θα συνέρρεαν οι φοιτητές εφέτος και οι βάσεις θα εκτοξεύονταν στο Αιγαίο. Όντως αυτό παρατηρήθηκε στη Σχολή μου, αλλά για άλλους λόγους! Πλην όμως, εδώ είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε! Κινούμαστε ανάμεσα σε δύο λαϊκές εκφράσεις. Η πρώτη απεικονίζεται σε πρόσφατη γελοιογραφία του Πετρουλάκη: δείχνει αίθουσα εξετάσεων, σε κάθε θρανίο κάθεται ο νέος και δίπλα του η μαμά του· κι από πίσω ο Γαβρόγλου τηλεφωνεί στον Τσίπρα, λέγοντας «…και επιτέλους, βρήκαμε την ιδανική λύση για να μην αγχώνονται τα παιδιά! Θα γράφουν πανελλαδικές μαζί με τη μαμά τους». Η δεύτερη είναι μια ελληνική παροιμία, αρβανίτικής καταγωγής: «Με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» -αγράμματα, θα έλεγα… καθότι η στατιστική της ΤΗΕ αδυνατεί να γνωρίζει το τι τραβάμε καθημερινά!

 

Σάββατο, 02 Σεπτεμβρίου 2017 12:09

Μάλλιασε η γλώσσα…

 

Στα αρκετά πλέον χρόνια που το «ΕΜΠΡΟΣ» έχει την καλοσύνη και την υπομονή να φιλοξενεί τα αρθρίδιά μου, μάλλιασε ο λόγος της «προφητείας» ότι, όταν έλθει η ώρα της επαναφοράς της πολιτικής στο προσκήνιο, θα βρεθούμε όλοι με τα σώβρακα, ανένδυτοι και ξυπόλητοι δηλαδή γύρω από το τραπέζι των ακανθωδών αποφάσεων. Επίμονα προέβαλα τη θέση ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας βρίσκεται πρωτίστως στην έλλειψη στρατηγικής και τη βουλιμική της εκάστοτε Αντιπολίτευσης.

Σε ποδοσφαιρικούς όρους, στα πρότερα χρόνια της κρίσης, είδαμε τον παροξυσμό των «ορφανών του Μπανιά» που ενισχυμένα από τις ελεύθερες μεταγραφές και τους δανεισμούς από την Τσοχατζοπουλική παράγκα και την ανάδειξη στην Α’ ομάδα σέντερ-φορ από τις «Ακαδημίες», παίζοντας και λέγοντας ό,τι να ’ναι -ξυλίκι το λέγαμε κάποτε ως παιδιά στις αλάνες- πήραν το εγχώριο πρωτάθλημα, αλλά κόλλησαν στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Τώρα, ένα αμυντικογενές αντίπαλο σχήμα, κάπως μεταξύ Ρεχάγκελ και Σάντος, θεωρεί ότι αρκεί να κρατήσουμε το μηδέν στην άμυνα κι όλο και κάποιο γκολ θα μας βγει από στημένη φάση. Ποδόσφαιρο πάντως δεν παίζουμε, μπάλα δε βλέπουμε και το «θαύμα» εάν έλθει, κρατάει για μιαν ημέρα. Εδώ δεν είναι Λισσαβώνα ούτε Λευκωσία, εδώ είναι Νότια Βαλκανική, όπου παράγεται περισσότερη ιστορία από όσην μπορούμε να καταναλώσουμε, όπως διαχρονικά διέγνωσε ο Τσώρτσιλ.

Σε ανθρωπολογικούς όρους, αν ακολουθήσουμε τη θεωρία της Μ. Douglas, μιας επιφανούς ανθρωπολόγου και ειδικής στην ανάλυση του ρίσκου, η πρόσληψη και αξιολόγηση της πραγματικότητας βασίζεται αποκλειστικά σε τέσσερις κυρίαρχες λογικότητες: τους μύθους, την κουλτούρα, τα σχήματα λογικής και τα πρότυπα ζωής. Τόμοι έχουν γραφεί επί του σχήματος αυτού. Ένα απλό παράδειγμα στα καθ’ Ημάς είναι υποβοηθητικό εν προκειμένω: ο μύθος του περιούσιου λαού, η κουλτούρα της ανομίας, το λογικό σχήμα του μοιρολατρικού ατομισμού και το πρότυπο του Ελληνάρα μας είναι απολύτως γνωστά και  συγγενή και καθημερινώς αναδεικνυόμενα.

Το «μνημόνιο» θριαμβεύει: η κατ’ ανάγκην περιφορά μετά ξινο-χιούμορ του κ. Πρωθυπουργού -άλλως δε θα είχε απολύτως τίποτα να πει στη ΔΕΘ- στα άντρα του φιλελευθερισμού όπου κηρύσσει την πίστη του στην επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις και την ψηφιακή διακυβέρνηση, δείχνει την απόλυτη στρατηγική σύγκλιση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Για όσους γνωρίζουν το μοντέλο αυτό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ονομάζεται -αχ, το άτιμο- Εσθονία! Το αστείο της υποθέσεως είναι ότι η αντισυμβατικότητα του Τσίπρα συνίσταται στο ότι διατηρώντας το δικαίωμα του κυβερνητικού λόγου και της αντιπολίτευσης ταυτόχρονα ανακατεύει έναν άνοστο πολιτικό χυλό ως κατάπλασμα στα πάθη μας. Προς τις μανάδες-μαινάδες, υπόσχεται εισαγωγή του κανακάρη τους στο πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις· έπεται ο «καθηγητής Τουρνεσόλ» ο οποίος αλλάζει άποψη ταχύτερα από κάλτσες, «ναι μεν αλλά, εφόσον καθότι ίσως…», αυτή είναι η πολιτική για την ανώτατη παιδεία. Προς το μέσο πολίτη-πελάτη, υπόσχεται την αναβίωση του ονείρου της θεσούλας στο Δημόσιο, «ναι μεν αλλά, εφόσον το πλεόνασμα, οι θεσμοί, ο Σόιμπλε…». Προς τους νέους start-uppers, υπόσχεται 25+25 εκατομμύρια ευρώ ενισχύσεις, ως ανέκαθεν  άσχετος με τα μεγέθη. Έρχεται όμως η ποδοσφαιρική πραγματικότητα και μας ορθοσκοπεί απολύτως: αυτοί οι παλιάνθρωποι οι Εσθονοί, που τόσον αγώνα έκανε ο πρώην μας του Αθλητισμού και νυν συνωμοσιολόγος του Τζάντε, ο «Σταύρος και κυρ Σταύρος και αφέντης τσουτσουλομύτης», ήλθαν αναιδώς και μας έκοψαν την εθνική φόρα. Κανόνι έσκασε πάλι, ή μάλλον το «κανονάκι» του Διονύση:

«Τούτος ο κανόνας με το κανονάκι/αν δεν είχε λόγο χαρισμένο/θα’τανε ψωμί σκουληκιασμένο/…/Μας αγάπησε αφού έρχεται και στρίβει/μας αγάπησε αφού τη στέγη ανοίγει/στ’ αφρισμένο κύμα του χειμώνα, στου Αυγούστου τον απατεώνα…».

 

Κι απέναντι σ’ αυτό; Κάτι κατιμάδες της πολιτικής τραυλίζουν ηρωικώς μπούρδες στα μαρμαρένια σκαμπό της τηλοψίας… Αν μετά από όσα περάσαμε και περνάμε δεν βρεθεί το σθένος να διακηρυχθεί δημόσια άποψη για τους συνδικαλιστές (όχι τις συλλογικότητες των εργαζομένων) στο Δημόσιο Τομέα, ότι η αντικειμενική αξιολόγηση παντού είναι προϋπόθεση αξιοκρατίας και βελτίωσης, ότι το νέο σχήμα του Τσίπρα ότι θα κάνουμε προσλήψεις στο Δημόσιο για να επιστρέψουν οι επιστημονικοί μετανάστες δεν είναι απλή ανοησία και απάτη, είναι καθαρή έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, ότι δεν υπάρχει εισαγωγή σε πανεπιστήμιο στον Κόσμο χωρίς κάποιο σύστημα επιλογής, ότι η Ελλάς χρειάζεται 100 δις ευρώ για να επανεκκινήσει την οικονομία της… και μείνουμε στις κοκκορομάχες αντιδικίες με τον Πολάκη και τον Κατρούγκαλο, το 2021 ούτε Κράτος στα χαρτιά δε θα ’μαστε. Το ρολόι της δημογραφικής συρρίκνωσης κτυπά ήδη…

 

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017 12:36

Διαιρέσεις δι’ αφελείς…

 

Για ένα μείζονα Πολιτισμό -ως ο μέχρι πρότινος δικός μας, η θεοποίηση του Ανθρώπου ή ο εξανθρωπισμός του Θεού ήταν μέγα επίτευγμα νόησης. Απόρροια αυτής ήταν και η «ασεβής» θεώρηση ότι όταν εκφράζουμε προς το Θεό τα σχέδιά μας, Αυτός ξεκαρδίζεται· κι όταν Αυτός υλοποιεί τα δικά του, εμείς κλαίμε. Για να συνομιλήσουμε μαζί Του, βρήκαμε τις λέξεις-έννοιες και τους αριθμούς-μεγέθη και επιχειρήσαμε να τα οργανώσουμε σε συγκεκριμένα σχήματα ερμηνείας του ανθρώπινου δράματος. Όποιο περιεχόμενο βάλετε στη λέξη «Θεός», από το «Υπέρτατο Όν» της θρησκείας έως το «Λαό» των λαϊκιστών, όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους κι οι αριθμοί την ποσοτική τους διάσταση, εγκαθίσταται μια γενικευμένη αντι-κανονικότητα, ένα χυδαίο θράσος ή ένα θρασύ χάος που οδηγεί στην υποχώρηση απλών και τυπικών αξιωμάτων που επιτρέπουν μιαν υποφερτή έστω συνύπαρξη των πολιτών.

Αντι-κανονικότητα είναι να διορίζουν τα παιδιά το μπαμπά τους, αγνωστικιστές να απαγγέλουν το «Πιστεύω» δίπλα στα εξαπτέρυγα, πυροσβεστικά μέσα να παραλαμβάνονται μετά την αντι-πυρική περίοδο. Αντι-κανονικότητα είναι η ανάγκη χρήσης ενός στόλου δορυφόρων ώστε να γίνει μια εμβαδομέτρηση καμένων εκτάσεων με απόκλιση 80% περίπου, από… μηχανικό. Αντι-κανονικότητα είναι τα μνημόσυνα με λογική καλλιστείων γύρω από τα πολιτικά «εγκλήματα» αυταρχικών καθεστώτων του 20ού αιώνα -ποιος και γιατί έσφαξε λιγότερους, δηλαδή. Αντι-κανονικότητα είναι να παίρνει στα σοβαρά το δήθεν ρόλο της ως πολιτισμικής ναυαρχίδας η «Οία Ηώ κ.λπ.» -κυβερνητική τηλεόραση και να μας σερβίρει εορταστικό πρόγραμμα με την κα Όλγα Πολίτη (!) στο ρόλο της εκφωνήτριας των θαυμάτων της Παναγίας, το 15Αυγουστο… του 1980. Αντι-κανονικότητα είναι η σύγκληση της πολιτικής επιχειρηματολογίας μεταξύ της ιθαγενούς συγκυβέρνησης και του Τραμπ. Κι αντι-κανονικότητα είναι η επιμονή στο success story ως αποτέλεσμα κυβερνητικής πολιτικής, όταν είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής του «καταραμένου» νιοστού μνημονίου.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι τα ενδεικτικά αυτά συμπτώματα της αντι-κανονικότητας προδιαγράφουν το πώς θα πορευθούμε τα επόμενα χρόνια. Τα πράγματα είναι απολύτως προδιαγεγραμμένα: θα κληθούμε να διαλέξουμε μεταξύ του «κλέφτη» και του «ψεύτη»· μεταξύ του «ανίκανου» κι αυτού που «μπορεί να τα κάνει καλύτερα γιατί ξέρει»· μεταξύ δύο που «τα ίδια έκαναν στο παρελθόν» και «κάνουν αντιστοίχως τώρα». Η νέα «λυρική» σαιζόν θα είναι βαρετή· με ένα διαφοροποιό γνώρισμα όμως, ως υποσημείωση: τώρα που το αντιμνημονιακό μύθευμα κατέπεσε, τώρα που η διαπραγμάτευση, ιδίως η υπερήφανη, ονομάστηκε αυταπάτη, τώρα που οι υποσχέσεις παροχών εξαϋλώθηκαν στην κοινή συνείδηση, τώρα που η συγκυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει κάποιο δικό της οριζόντιο, κάθετο ή διαγώνιο, πάντως «μη-παράλληλο», πρόγραμμα, οι βαθιές πολιτικές αποκλίσεις μεταξύ των συνεταίρων -του «μπούλη» και του «Αλέξη που έχει βαβά στο χεράκι του»- θα γίνονται συχνότερα ορατές -ελπίζω τουλάχιστον να υπάρχουν αυτές οι αποκλίσεις. Ακόμα και ο κεντρικός συμβολισμός μιας διεκδικούμενης αντι-κανονικότητας, της γραβάτας δηλαδή, αποδεικνύεται έωλος κι ανιστόρητος. Διάβαζα προ ημερών μιαν αναπομπή σε δημοσίευμα της Καθημερινής της 6ης Αυγούστου 1937: «Η κατάργησις της γραββάτας γενικεύεται. Το άλλοτε απαραίτητον τούτο εξάρτημα της ανδρικής αμφιέσεως θεωρείται περιττόν με τον καύσωνα. Το περίεργον είναι ότι ενώ άλλοτε η εμφάνισις χωρίς γραββάταν εθεωρείτο ως κοσμική παράλειψις, σήμερον η χωρίς γραββάταν εμφάνισις είναι το άκρον άωτον της κομψότητος». Όλα τα είχε λύσει η αστική τάξη, στη φιλελεύθερη σοφία της, Αλέξη μου. Οπότε τα σημερινά καμώματα, μόνον ως αταξίες παλιμπαίδων μπορούν να λογίζονται.

Έναντι όλων αυτών, η μόνη λύση φαντάζει να είναι η ανάπτυξη ενός βαθιά διαιρετικού, διχαστικού λόγου. Η αντι-κανονικότητα θα γίνει καθημερινότητα επειδή οι ηγεσίες φαίνονται προς το παρόν αδύναμες να χρησιμοποιήσουν όλες τις πράξεις της αριθμητικής: καθώς εκτός από τη διαίρεση, υπάρχουν και η πρόσθεση (δυνάμεων), η αφαίρεση (φραγμών) και ο πολλαπλασιασμός (προοπτικών).

Η μόνη φρικώδης απάντηση -κατά παράφραση του Μ. Αναγνωστάκη- στην ερώτηση γιατί μας συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι είτε διότι τόσο μπορούν ή είτε επειδή αυτοί είμαστε. Και ψάχνοντας απάντηση στο δίλημμα, ο διάολος μου θύμισε τη ρήση του Μπέρναρντ Σω: «Δημοκρατία είναι αυτό το πολίτευμα που διασφαλίζει ότι δε θα κυβερνηθούμε από καλύτερους από εμάς»… Όπερ έδει δείξαι, με άλλα λόγια για το κουσούρι μου…! 

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017 12:07

Αριστερός, όσο τον παίρνει…

Αχός μέγας σηκώθηκε με το νέο Προεδρικό Διάταγμα περί του ορισμού σημαιοφόρου στις μαθητικές παρελάσεις δια κληρώσεως. Ουδεμία έκπληξη, ο καβγάς ήταν περί τη σκιά κι όχι τον όνο καθαυτό. Οι εντόπιοι «Μεξικάνοι» δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους στη σκιά, κάμποσοι δε εξ αυτών, κατά τα λοιπά συντηρητικοί, διέβλεψαν στοιχεία «δικαίου» στο μοντέλο της ζωής ως Lotto. Κι ο κατιμάς στην πρώτη γραμμή, προς απόλαυση της μητρός του εν ολίγοις. Αν και χαμηλής προτεραιότητας, το ζήτημα του «τυχερού σημαιοφόρου» -και όχι της σημαίας, ως επιχειρείς να μπερδέψεις τις έννοιες κουτο-πονηρέ πολιτευτή Υπουργέ μας- είναι καλό παράδειγμα του κρατούντος νέο-ελληνικού αχταρμά. Καθότι εμπλέκει τις έννοιες του εθνικού συμβόλου, με την επίδοση και την προσπάθεια των νέων και τις διαδικασίες επιλογής σε αλυσιτελή συζήτηση. Το όλο θέμα θα μπορούσε να λήξει άμεσα με την πρόβλεψη του Σαββόπουλου, πριν από δεκαετίες: «Σημαίες από νάυλον σηκώνουμε, σημαίες πλαστικές…», και με τη διαπίστωση προς τους αποφασίζοντες ότι την επόμενη φορά που θα χρειαστούν γιατρό, ο μη γένοιτο, να τραβήξουν κλήρο αντί να αναζητήσουν τον «καλύτερο», ως λογικώς συνηθίζουν.

Η σχέση του σημαιοφόρου με το σύμβολο είναι σχέση τιμής. Ο πρώτος φέρει τη σημαία, τιμώντας την με την προσπάθεια του, ως έμμεση αναγνώριση της ταυτότητας -και της θυσίας- όλων όσοι αγωνίσθηκαν υπέρ αυτής, σε όλα τα πεδία. Η σημαία τού το ανταποδίδει, στο χώρο των συμβολισμών, αφιέμενη στα χέρια του. Εξ ου και η έννοια του «σημαιοφόρου» έχει διακριτή και ισχυρή σηματοδότηση στο συλλογικό φαντασιακό κάθε χώρας και κάθε πολιτισμού. Γι’ αυτό τιμάται η σημαία ενός κοινωνικού σχηματισμού με μετάλλια αξίας, ως ανάκλαση της προσπάθειας των μελών του. Και γι’ αυτό, ο χαρακτηρισμός «σημαιοφόρος» είναι μείζων χαρακτηρισμός για κάθε ενεργό πολίτη, σε όποιο πεδίο δράσης του. Σημαιοφόρος της Εθνικής ήταν ο Π. Δήμας ή ο Ν. Κακλαμανάκης, «σημαιοφόρο» ονομάζουμε τώρα και την Κ. Στεφανίδη -κι όλους όσοι μας σήκωσαν από τους καναπέδες σε διεθνείς αγώνες για παράδειγμα. Όπως «σημαιοφόρος της διαπραγμάτευσης» ήταν κι ο Βαρουφάκης. Σημαιοφόρος επομένως είναι ο μπροστάρης, ο έχων την ευθύνη της εκπροσώπησης, άλλως εν τινί τρόπω, ο Ηγέτης. Κι ο Ηγέτης αναδεικνύεται δια των πράξεων και της εμβελείας του, δεν προκύπτει τυχαίως. Εδώ είναι το κουκούτσι στη σημερινή συγκυρία. Ακόμα δεν πιστεύουν τα «ορφανά του Μπανιά» -δηλαδή οι εκπροσωπούντες ποσοστό μικρότερο του 1% προτού συνασπισθεί η Τσοχατζοπουλέικη πασοκαρία- ως οι εν διαδοχή Υπουργοί της Παιδείας μας, πώς βρέθηκαν σε θέση Ηγεσίας κι εξορκίζουν υποτιμητικά τη διαδικασία.

Από την άλλη, το ζήτημα για τον Νομοθετούντα Υπουργό Παιδείας -αφήνω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην άκρη από σεβασμό στο θεσμό και όχι το φυσικό ενσαρκωτή του θεσμού- όφειλε να είναι η καθαυτό τέλεση των μαθητικών παρελάσεων και όχι ποιος θα φέρει τη σημαία, εάν είχε ελάχιστη συνέπεια λόγων και πράξεων. Για έναν άνθρωπο που πέρασε χρόνια πολλά της ζωής του να αναμασά απόψεις περί της φασιστικής καταγωγής των παρελάσεων και τον Μεταξά, το ζήτημα όφειλε να είναι η κατάργηση των παρελάσεων κι όχι η μπούρδα τού ποιος «σηκώνει τη σημαία», ως ευτελώς ονομάζεται πλέον ο σημαιοφόρος. Το κατασκεύασμα του κατά τύχην αχθοφόρου του ιστορικού συμβολικού βάρους είναι απόδειξη βαρύτατης πενίας ηθικών αξιών.

Ο Υπουργός Παιδείας είναι Αριστερός, όσο τον παίρνει… δηλαδή, όσο του επιτρέπει η διηνεκής διαπραγμάτευση με τον «μπούλη» εταίρο του αρχηγού του. Αυτόν που δηλώνει και εξηγεί στον κ. Πρωθυπουργό ότι η μοίρα τους -ατυχώς και μοίρα μας- είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εξαρτώμενη από τις αγελαίες ψήφους ενίοτε κωμικών βουλευτών του. Κι έτσι, ρίπτονται στέφανοι στη Σαλαμίνα με κόκκινα χαλιά, διοργανώνονται εθνικο-λαϊκές χαρές και πανηγύρια στο Σύνταγμα, πετάνε ελικόπτερα εδώ κι εκεί… Κι ο Αριστερός Υπουργός Παιδείας ψάχνει πεισματικά τρόπους να γελοιοποιηθεί με επιχειρήματα έωλα.

Μεταξύ όλων των άλλων, μας είπε περί ισοτίμου στρατεύσεως των νέων Ελλήνων, κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Θα είχε βάρος ο λόγος του εάν είχε ο ίδιος στρατευθεί, πλην όμως εξαγόρασε τη θητεία του -νομοτύπως πλην ανήθικα- κι έρχεται τώρα να ανασκαλέψει βαθειά πράγματα περί κουτοπόνηρων υπεκφυγών με ιδεολογική κομμένη σάλτσα. Αυτή είναι η «Αριστερά» Του… αυτή που κάθε ημέρα που περνά πλήττει κι απογυμνώνει ιστορικά αιτήματα και ταυτότητες!
Εντέλει δεν είναι ντροπή όλο αυτό όταν οι σημαίες έγιναν όντως πλαστικές. Άλλωστε, ως ακούσαμε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι παρά ένα κομμάτι πανί για να το καίνε οι μπαχαλάκηδες ανενόχλητοι… Μα νά, ακόμα και η ξανθιά βλαξ Μ. Μονρόε είπε κάποτε «το να ονειρεύομαι να γίνω ηθοποιός, είναι πιο συναρπαστικό από το να είμαι». Ο Υπουργός μας όμως δεν μπορεί ούτε αυτό που είπε κάποτε ο Ντίσνεϋ «Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις…».
Μπορεί; Δεν μπορεί, απλώς αυτοσχεδιάζει και ρεζιλεύεται…

Σάββατο, 05 Αυγούστου 2017 11:57

Και τώρα, τι γίνεται;

Έλα μου, ντε! Από success story σε success story, εμείς οι πολίτες πήξαμε να αναδεικνύουμε Ηγεσίες με διαφορετικά κυβερνητικά αριστερο-ακρο-δέξια πρόσημα, καταλήξαμε να πληρώνουμε δισεκατομμύρια και περνούμε καθημερινά το μαρτύριο της οικονομικής μπακαλικής με αποκλειστικό γνώρισμα το τεφτέρι των δόσεων, από την Εφορία στο μινι-μάρκετ της γειτονιάς μας. Και βαδίζουμε στο χρόνο ως υποζύγια-βόδια, μ’ αυτό το μείγμα Μακρυγιαννισμού, ελευθεριότητας της κατηγορίας αχταρμά ή νοητικού μπάχαλου και κάποιου είδους ακατανόητου σχετικισμού, όπου όλα σφάζονται κι όλα μαχαιρώνονται ως καλοκαιρινό πεπόνι από τον πλανόδιο «γύφτο». Μάσαλα μας, εν ολίγοις! Ποιος θα μας προστατεύσει από τον εαυτό μας είναι το ζήτημα..

Προς το παρόν, η Ελλάς «βγήκε» στις διεθνείς αγορές χρήματος και τάχατες ο κύκλος της κρίσης κλείνει. Μέγα ζήτημα, αλλά όποιος θελήσει να μελετήσει σοβαρά τις συνθήκες και παραμέτρους αυτής της κίνησης μάλλον θα καγχάσει από την καρδιά του με την κυβερνητική μυθιστορία. Κι αν έχετε ξεχάσει την έννοια του επιτόκιου από τα μαθητικά σας χρόνια, μην ανησυχείτε· όλο και κάποιο πρωτοετή φοιτητή στα χρηματοοικονομικά θα έχετε στον περίγυρό σας να σας εξηγήσει τα προφανή του ανέκδοτου.

Σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου είναι πλέον εμφανές ότι θα βαδίσουμε στο δρόμο της εκλογικής επιλογής μεταξύ του «ψεύτη» και του «κλέφτη». Ο Κόσμος αλλάζει, οι πάντες αναζητούν νέες ισορροπίες στις διεθνείς οικονομικές, στρατηγικές και περιβαλλοντικές σχέσεις κι η «Χώρα του Φωτός» θα κληθεί να διαλέξει Ηγέτη ανάμεσα σε δύο ελλειμματικές εκδοχές ηθικού ανθρώπου. Άσε που ο νυν Πρωθυπουργός εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει βασικούς κανόνες της λογικής πρώτης τάξεως: «μπορεί να είμαι ψεύτης, αλλά κλέφτης δεν είμαι» σκέφτηκε να πει στην Βουλή, θεωρώντας ότι έτσι θα κατατροπώσει τον αντίπαλό του. Μόνο που ο «ψεύτης» λέει εξ ορισμού ψέματα, οπότε το δεύτερο σκέλος του επιχειρήματός του δεν ισχύει, λόγω διπλής αρνήσεως. Καημένο ΕΜΠ, τι αστέρια βγάζεις πλέον…

Αυτό που δεν καταλαβαίνει, δεν μπορεί ή δε θέλει να καταλάβει η Αντιπολίτευση είναι ο καθεστωτικός ακτιβισμός της Κυβέρνησης. Τα διαδοχικά Νομοσχέδια, από την Παιδεία έως τις δεκάδες πελατειακές ρυθμισούλες μέσω τροπολογιών, δεν είναι εφαρμογή κάποιου «παράλληλου κοινωνικού προγράμματος» -καθότι στο οικονομικό πεδίο καραδοκεί το κουαρτέτο. Είναι η εγκατάσταση θεμάτων για να έχει πεδίο δράσης μετά τις εκλογές ως Αντιπολίτευση, για να έχει συνθήματα για το μελλοντικό «δρόμο». Εφόσον στο πεδίο της οικονομίας υπάρχει στρατηγική σύγκλιση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και της Αντιπολίτευσης, χρειάζεται από τώρα να θεσμοθετήσουμε τις «διαφορές» ώστε να έχουμε λόγο ύπαρξης στο μέλλον.

Αν αρκεί ένας συμβολισμός για να καταλάβουμε το τι τρέχει γύρω μας, αυτός είναι το «Μνημείο Πεσόντων της ΕΡΤ». Καλύπτει τις ανάγκες σε ιδεολογικό, πολιτικό και αισθητικό επίπεδο. Πάντα χρήσιμη ήταν η εικόνα του «μάρτυρα» για τα «πιστεύω» του στο ελληνικό θυμικό. Όμως όποιος ρίξει μια ματιά στο «έργο τέχνης» του προέδρου της ΠΟΣΠΕΡΤ και του κ. Τσακνή, τότε αυτή η απομίμηση χαρακτικού του Τάσσου αποδίδει αμφίσημες αναγνώσεις: υποτίθεται ότι αναπαρίσταται ο αγώνας να διατηρηθούν «ανοιχτές» οι πόρτες του Ιδρύματος. Μοιάζει όμως με σκηνή σε πόρτα τρόλεϊ με παστωμένους επιβάτες. Ή αλλιώς, «σπρώχτε ρε, όλοι θα διοριστούμε». Το δε επιτύμβιο σλόγκαν (!) «Οια ηω ω υιε αει ει» -Χριστέ κι Απόστολε- μπερδεύει από τον Όμηρο και τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής έως το Ρίτσο. Δεν είναι τα προφανή σφάλματα γραμματικής και συντακτικού που βγάζουν μάτι· είναι ότι εμπεδώνεται η ρητορική Αρτέμη Σώρρα στην τρέχουσα πολιτική… και τον πολιτιστικό πυλώνα της χώρας.

Όλα αυτά έχουν αποδοθεί καταλλήλως, σε κλίμα pop ως αρμόζει στην περιρρέουσα μπούρδα, από το Σάκη Ρουβά: «Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα/τώρα που έδαφος χάνουμε/τώρα που ερωτευτήκαμε/τώρα για πες μου τι κάνουμε;…». Έλα μου, ντε!

 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017 12:39

Μετεωρισμοί…

 

Για όλους εμάς, της πολυπληθούς Φυλής των ευπαθών στις ψυχοσωματικές εκδηλώσεις του Ευερέθιστου Κώλου -άλλως υπερκινητικού παχέος εντέρου- ως αντίδραση στις εξωγενείς κοινωνικές πιέσεις, η ευρηματικότερη και πλουσιοτέρα νοημάτων λέξη είναι το «μετέωρον» ή ο «μετεωρισμός». Λέξη πολυσχιδής, καλύπτουσα ευρύ φάσμα νοημάτων και φαινομένων, άκρως συμβολικών για την τρέχουσα συνθήκη μας.

Γράφουν τα λεξικά: μετέωρο (-ν ή -ς) είναι οτιδήποτε αιωρείται ή βρίσκεται στον αέρα, οιοσδήποτε αδυνατεί να επιλέξει μεταξύ εναλλακτικών λύσεων, κάθε τμήμα ουρανίου σώματος που πέφτει στην επιφάνεια της Γης ή ακόμα, κάθε ορατό σώμα ή φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα. Κατ’ επέκταση στην Ιατρική, μετεωρισμός είναι η διάταση της κοιλιάς που αποδίδεται σε αυξημένη ποσότητα αερίων και συνδυάζεται με αυξημένη ποσότητα ερυγών (κοινώς ρεψίματα) ή με αυξημένη αποβολή αερίων από το παχύ έντερο (κοινώς πορδές). Παραδόξως, άπαντα τα προηγούμενα σηματοδοτούν την τρέχουσα πολιτική ζωή μας και τους πρωταγωνιστές της.

Όταν όλοι αναζητούν το αφήγημα της αποκοπής από τη μνημονιακή ρετσινιά, τι άλλο από μετεωρισμός είναι τα καουμποϊλίκια της «συνιστώσας» Α.Α.Μ.Κ.Κ.Τ. της συριζανέλ κυβέρνησης; Για κάποιους παλαιούς εξ ημών του χώρου που γεννούσε μιαν ιδεολογική διάσπαση το μήνα, η συνιστώσα ΣΥΡΙΖΑ «Αριστερή Αντρίλα με Κάμποση Κρητική Τεστοστερόνη» πράγματι κυμαίνεται μεταξύ πολιτικής ερυγής και άφεσης αερίων. Και είναι και δύσοσμη… πανάθεμά την!

Όταν ο «μικρός-είναι-εμείς-θα-τον-ψηφίζομε-μέχρι-να-μάθει» της καλής δημοκρατικιάς γειτόνισσας κερδίζει αδαπάνως τη δημόσια υποστήριξη του Άκη, πράγματι ένα «μετέωρο» είναι. Κι αν στη Γεω-ιστορία τα μετέωρα «σκότωσαν» τους δεινοσαύρους, σ’ αυτήν ίσως τη «βιβλική» καταστροφή απέβλεπαν με τα σχέδια του ιδιοτελούς νάρκισσου Ιανού, άλλως Γιάνη με ένα «ν». Ευτυχώς το κοσμικό μετέωρο μάς πήρε ξώφαλτσα, με τη βοήθεια της Βαγγελίστρας με ένα «γ».

Μετεωρισμός άλλωστε δεν είναι το Νομοσχέδιο για την Παιδεία; Ο κ. Υπουργός, κατ’ άλλους συμπαθής και κατ’ άλλους η φυσική εκδοχή του Καθηγητή Τουρνεσόλ του ΤενΤέν, αυτός που έγραψε εμβριθή κείμενα για την ήττα της Αριστεράς στα Πανεπιστήμια, βρήκε την ευκαιρία να μετεωρισθεί ταλαντευόμενος στο εκκρεμές της Ιστορίας, πίσω στο 1982 -και πριν… Μα δεν κατάλαβε πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος σχεδόν μισό αιώνα τώρα; Δεν βλέπει πού και πώς ορίζεται η άριστη διακυβέρνηση παιδείας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο; Προφανώς και κατάλαβε! Αλλά, απλώς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, δεν αντέχει να δει ένα σχήμα νόησης που τον κατέτρεχε μια ζωή να καταπίπτει επί των ημερών του. Είναι θλιβερό ως συμπέρασμα και είναι θλιβερός ο ίδιος ως ιστορικώς τετελειωμένο άτομο. Επειδή ό,τι κι αν σκαρφίζεται, όσον ισχυρή κι αν αισθάνεται την παρουσία των ομοδόξων του στα πανεπιστήμια -υπέρ των οποίων απλώς σκανταλιές κάνει, γνωρίζει εν τω βάθει ότι περί δυσκοίλιων μετεωρισμών ασχολείται. Οποία αισχήμων κατάληξη για ανθρώπους, με αγνές προθέσεις εν αρχή, ανίκανους να χειρισθούν τα πάθη τους εντέλει.

Άπαντες αναμένουν πλέον τη λήξη της περιόδου του μετεωρισμού στην Ελλάδα. Όπως οι χειρουργημένοι στο Αρεταίειο, που περπατούν πάνω-κάτω στο διάδρομο, με την ελπίδα του χαρμόσυνου νέου της «εξόδου αερίων», που θα σημάνει το εξιτήριό τους. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν είχα βρεθεί στη θέση αυτή λόγω των τότε καταστάσεων στα ΑΕΙ που σήμερα επανέρχονται με το Νόμο του κ. Υπουργού, βαδίζαμε σε μονό ζυγό σαν περίπολο, ο ένας πίσω από τον άλλο· κατά καιρούς, ακούγονταν χειροκροτήματα κι έβγαιναν οι συγγενείς στις πόρτες των θαλάμων. Κι έπειτα, η μεγαλόφωνη συγκινημένη ανακοίνωση της συζύγου στο κινητό: «Καλλιόπη, έκλασε ο μπαμπάς… δόξα τω Θεώ»! Κάπως έτσι…

Έχει έλθει η στιγμή για την Αντιπολίτευση να σταματήσει να ασχολείται με «πορδές», να υπερβεί το αφήγημα του μεσσιανικού λόγου «εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα, γιατί ξέρουμε» και να δούμε συλλογικά τι θ’ αποκάνουμε μιας και μας γύρισαν τα έντερα. Πολιτικός ειλεός επικρέμεται επί της ζωής μας… Το καταλαβαίνετε;

 

Σάββατο, 08 Ιουλίου 2017 12:33

Κρατήστε τις γραμμές…

Η φράση αυτή, άλλοτε εντολή κι άλλοτε προτροπή, πάντα όμως εμψύχωση έναντι της αναζήτησης κάποιου ακραίου ιδανικού, ακολουθεί την Ανθρωπότητα στο μήκος της ιστορικής τροχιάς που διαμόρφωσε την Ιστορία της μέσω κάθε διαμάχης. Την έχουμε γνωρίσει, ακούσει και κάποιοι αποδεχθεί από τα μικράτα μας, στις αναγνώσεις και τις εμπειρίες μας. Είναι οικουμενική έκφραση, είναι στοιχείο του Δυτικού πολιτισμού, καθώς συνδέει άρρηκτα την ομάδα με το άτομο!

Από το Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, στην Παλαιά Φρουρά των Γάλλων του Ναπολέοντα στο Βατερλώ. Κι από τους αλεξιπτωτιστές της 101ης Αερομεταφερόμενης στο Καρεντάν της Νορμανδίας και τις Αρδέννες, στους ΕΛΔΥΚαριους του μαρτυρικού στρατοπέδου της Λευκωσίας στην Κύπρο. Κι αναρίθμητα τα «επεισόδια» παγκοσμίως όπου εφαρμόστηκε αυτή η ιδιάζουσα επιλογή με τη συνεπαγωγή της απόφασης για θυσία έναντι ανώτερου συλλογικού σκοπού! Αυτήν εξάλλου υιοθέτησε ο Σαίξπηρ στον διηνεκή χαρακτηρισμό του Band of Brothers, δηλαδή Αδέλφια εν Όπλοις, όπως θα λέγαμε με περίσσια νοητική αναλογία ως προς το κείμενό του. Εξού και η βαρύτατη σημασία της έννοιας «λεπτή κόκκινη γραμμή» που αναιδέστατα έχει γίνει σλόγκαν προς καταπάτηση στην αστοιχείωτη -όντως- περιγραφή της τρέχουσας ελληνικής πολιτικής αερολογίας.

Ιστορικά, η φράση «Λεπτή κόκκινη γραμμή» χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το έσχατο όριο μιας υποχώρησης. Αναφέρεται στα γεγονότα της σφοδρής μάχης της Μπαλακλάβα, στον Κριμαϊκό Πόλεμο, όπου μια παραταγμένη δύναμη Αγγλικού Πεζικού, σε βάθος παράταξης 2 ανδρών, αντιμετώπισε την επέλαση των Ρώσων έφιππων ουσάρων. Ο χρωματισμός προέρχεται από τις στολές των Άγγλων Πεζοναυτών που ήταν κόκκινες τότε… Η επόμενη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο συμβολισμός αυτός ήταν στην απόβαση των Αμερικανών στο Γκουανταλκανάλ, στον Ειρηνικό, όπου όμως η «λεπτή κόκκινη γραμμή» αντιστοιχούσε στη γραμμή αίματος που άφηναν τα εργατόπαιδα και αγροτόπαιδα, οι φοιτητές, οι νέοι εκπαιδευτικοί, οι νέοι υπάλληλοι της Αμερικής κατά των φανατισμένων Ιαπώνων στρατοκρατών, στα κολαστήρια της πολύμηνης μάχης.

Στην τρέχουσα περίοδο της Ελλάδας, η «λεπτή κόκκινη γραμμή» είναι η πρόσκαιρη λεκτική φανφάρα των εκάστοτε -κυρίως των συριζανέλ- κυβερνήσεων που παλεύουν να αντιμετωπίσουν επικοινωνιακά τη μνημονιακή ρετσινιά τους. Ο κ. Τσίπρας έφτιαξε καριέρα ως «υφαντής» κόκκινων γραμμών, με την κρυφή ιδιότητα της μεταλλακτικής δυσχρωμίας, όπως άλλωστε περιγράφει το τραγούδι των Γ. Μηλιώκα και Α. Μάνου: «Πόσο άλλαξες πόσο άλλαξα/τα όνειρά μου κόκκινα/τα όνειρά μου άσπρα/ρούχα μαζί που πλύθηκαν/κι έχουνε γίνει ροζ…». Το αστείο είναι ότι το τραγουδά μια αοιδός του χώρου που προσφάτως ζήλεψε τη δόξα του Λάκη, του Τσακνή, του Τζιμάκου και λοιπών πολιτικών μπαταχτσήδων που επιδέξια έμπλεξαν το ανορθόδοξο του λόγου με το σύνθημα και το συριζαϊκό φρονηματισμό με το σκέτο, ανθρώπινο σιχτίρι της ασφυξίας απέναντι στους περιορισμούς και τη φορο-θύελλα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες που φρονούν ορθώς ως προς τον πολιτικό λόγο, οι επιρρεπείς στην ανάδειξη της διεθνούς παρουσίας της Ελλάδας, οι αυθεντικοί οπαδοί της φιλελεύθερης Δημοκρατίας από τα βάθη των αιώνων, αυτής που γέννησε τα δομικά γνωρίσματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα κι αυτών που παρασιτεί το ανενδοίαστο μπάχαλο του μέσου όρου ενός συριζαίου βουλευτού και του … Κατσίκη, είναι πώς και πού θα βρουν τη δύναμη να κρατήσουν τη «λεπτή κόκκινη γραμμή» της πολιτικής επιλογής και της κοινωνικής δράσης τους.

Χρειάζεται δύναμη, νέα σκέψη, άλλη προσέγγιση της ζωής ώστε να τα βγάλουμε πέρα με την οριστική έκπτωση του εθνο-λαϊκισμού προς την τέλεια χυδαιότητα και χυδαιολογία. Θέλει δύναμη να αντέξεις τον κάθε Πολλάκη, ιδίως όταν εμφανώς είναι το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης στη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων…

Κι όσοι αντέξουμε, αυτόν τον νοητικό καταιγισμό συστροφής της πραγματικότητας, «αδέλφια»… Κρατήστε τις γραμμές…

Σελίδα 1 από 3
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top