FOLLOW US
Ανδρέας Τρούμπης

Ανδρέας Τρούμπης

E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σάββατο, 13 Μαΐου 2017 10:56

Η σκληρή όψη του Μάη…

Μάιος, ο σκληρός μήνας της Άνοιξης. Η συμβολική πλην λεκτική αντίθεση -όντως- εξηγείται στην Ιστορία, από την ασίγαστη προσπάθεια της Ζωής να αναζωογονηθεί, να θέσει κατά ευκρινή τρόπο τις μεγάλες τομές: Πρώτη Μαΐου, η ημέρα που θέτει ιστορικά το κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή την αναζήτηση της Ανεξαρτησίας των Πολιτών έναντι των κρατικών μηχανισμών. Ογδόη Μαΐου, η ημέρα της Νίκης των Νέων του Κόσμου έναντι των δυνάμεων του ναζιστικού σκότους· μια ημέρα που επήλθε ως συνέπεια της μείζονος θυσίας τους στις ακτές της Νορμανδίας, στις Αρδέννες και τις στέπες της Ρωσίας. Ενάτη Μαΐου, η ημέρα της Ευρώπης που πεισματικά υπενθυμίζει στους νεότερους ότι η Σκοτεινή μας Ήπειρος, μέσα από απέραντες θυσίες, συμβιβασμούς και πολιτική διορατικότητα, μετετράπη από αιματηρό πεδίο πολέμων σε πεδίο μακράς ειρήνης.

Κι ανάμεσα σ’ αυτές τις κορυφαίες επετείους, παρεισφρέει ένα γεγονός του οποίου την ιστορικότητα δύσκολα μπορούμε να ανιχνεύσουμε προς το παρόν: στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, το μείζον δεν είναι η καθαυτό επικράτηση του Ε. Μακρόν. Αντιθέτως είναι ότι απέτυχε το πολιτικό ρεσάλτο του ευρω-σκεπτικισμού και του ακρο-δεξιού λαϊκισμού να καταγράψει εκλογικό ποσοστό του 40%, ως ήταν ο στρατηγικός στόχος της κας Λεπέν και των εταίρων της πανευρωπαϊκά.

Μετά την Αυστρία και την Ολλανδία, η εθνικιστική στρατηγική αναχαιτίστηκε ουσιαστικά και έγκαιρα, παρά την πολιτική απερισκεψία και ηθική μικρότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς του Μελανσόν. Το 33% που απέλαβε είναι υψηλό, αλλά στατιστικό αποτέλεσμα εύκολα εξηγήσιμο ως άθροισμα του πλήθους των οπαδών της, αυτών διαφόρων άλλων μικρότερων ακροδεξιών σχηματισμών και κυρίως μέρους της Καθολικής Δεξιάς που το μοντέλο επιλογών ζωής του Μακρόν ενοχλεί.

Έληξε άραγε το μέγα διακύβευμα περί την Ευρώπη; Μακράν αυτού. Το πρωί της 7ης Μαΐου, ο κ. Καμμένος δήλωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι η ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση είναι ανάμεσα στους «εκσυγχρονιστάς και παγκοσμιοποιητάς» και τους «πατριώτες». Μερικές ώρες αργότερα, στο μετεκλογικό διάγγελμά της, η κα Λεπέν έθεσε με τους ίδιους ακριβώς όρους, τις ίδιες λέξεις, την επόμενη ημέρα στη Γαλλία. Η ευφυΐα του Μακρόν είναι ότι έθεσε με ορθότερο τρόπο το διακύβευμα: η σύγκρουση εντοπίζεται μεταξύ των πατριωτών και των εθνικιστών, τοποθετώντας τους φιλελεύθερους δημοκράτες -πάσης τάσεως- «έναντι» των φοβικών οπαδών του αυταρχισμού, κάθε μορφής. Υπό την έννοια αυτή, δεν είναι τυχαίο ότι αναδείχθηκε η συγγένεια στόχων μεταξύ Λεπέν και Μελανσόν και ότι το εντυπωσιακό ποσοστό που αποκόμισε ο τελευταίος (19%) περιορίστηκε αμέσως ενόψει των βουλευτικών εκλογών στο 10-12%, στις ακριβείς δημοσκοπήσεις.

Εκείνο που ξενίζει, στα καθ’ Ημάς, είναι ότι ο κ. Καμμένος στην ίδια συνέντευξη, αφού δήλωσε ότι «αγαπά τον Τραμπ», μας είπε ότι το «όνειρό του για τον Α. Τσίπρα είναι να γίνει ο νέος Ανδρέας»! Δηλαδή, μετά τον Κουρουμπλή ή τον Σπίρτζη και τα βαφτίσια σηράγγων, το ταβάνι του Τσίπρα είναι κάτι ως Παπανδρέου… με αιχμή της ψηφοθηρικής λόγχης το χειρουργικό ακτιβισμό του Πολλάκη με τις αιμορροΐδο-εκτομές, το λαό του ΠΑΟΚ και τα «πέτσινα» γκολ, τις «μικρο-αταξίες» του μαθητού Ευκλείδη

Πάντως, πολιτικούς ηγέτες να υπερασπίζονται αν-αιδημόνως και δημοσίως Λα Νουβέλ Παράγκ (επί το γαλλικότερον) δεν το έχω ματαδεί… Και κυρίως, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι το ηττηθέν μοντέλο στην Εσπερία κυβερνά τη χώρα μου. Κι ότι επί Τσίπρα, θα ακούγαμε δημοσίως τη θέση ότι μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΝΑΤΟ, επιλέγουμε ΗΠΑ… διατηρώντας την άνεση να κάνουμε πορείες στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, με λογική επετειακού επιτάφιου για να νοιώθουμε καλά.

Προσωπικά, άλλη ανανεωτική Αριστερά γνώριζα ως επίπεδο ανθρώπων, στόχων και σκέψεων. Ως φαίνεται ποτέ δεν κατάλαβα τη σημασία και τη δυναμική του μετασχηματισμού ενός χώρου από την πολιτική σκέψη του Μπερλινγκουέρ στο ριζοσπαστισμό του Φλαμπουράρη. Προφανώς γερνώ. Ως φαίνεται όμως, ο σκληρός Μάης του 2017, θέτει εκ νέου τα ερωτήματα στη σωστή τους βάση. Αρκεί να ξυπνήσει, επιτέλους, η φιλελεύθερη παράταξη από το βαθύ ύπνο στον οποίο έχει περιπέσει…

 

 

 

Σάββατο, 06 Μαΐου 2017 13:15

Η Ουρά του Λολό…

Ο Λολό ήταν ένας ταπεινός γάιδαρος… ίσως όμως ο διαπρεπέστερος εκπρόσωπος της συμπαθούς οικογενείας των α-λόγων υποζυγίων στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος! Ο Λολό εργαζόταν κι έτρωγε το σανό του σε έναν από τους τελευταίους μικρούς αμπελώνες της Μονμάρτρης των Παρισίων, στις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά σύμπτωση, ο χώρος του Λολό βρισκόταν κοντά στο μικρό καμπαρέ «Lapin Agile» (δηλαδή, ο Ευκίνητος Λαγός) όπου κατοικοέδρευαν πολλοί λόγιοι και καλλιτέχνες και αναπόφευκτα οι συγκρούσεις μεταξύ τους· και χωρίς να το «φαντασθεί» ο γαϊδαράκος μας έγινε ένα από τα σύμβολα-καρικατούρες της πνευματικής -και ιδεολογικής- διαμάχης περί της Πραγματικότητας!

Η «απόδραση» από την Πραγματικότητα ή ορθότερα η δημιουργία εναλλακτικών, δήθεν απελευθερωτικών, «αναγνώσεων της πραγματικότητας» ήταν τότε και είναι έκτοτε ένα από τα κεντρικά ζητήματα στην πορεία του πνεύματος και της πολιτικής. Πώς εμπλέκεται ο Λολό όμως σ’ αυτά; Ήταν χρόνια δημιουργικού πνευματικού οργασμού και έντονων συγκρούσεων στο χώρο της τέχνης, με κινήματα που μέχρι σήμερα μας επηρεάζουν: κυβισμός, ντανταϊσμός, σουρεαλισμός… Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ υπήρξε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα αυτών των συγκρούσεων, με τη σαρωτική πλην παρορμητική και επιφανειακή ανάλυσή του, τον έντονο συναισθηματισμό, τη μποέμικη πλην αριστοκρατική ελευθεριότητα αλλά και την αδιαμφισβήτητη δημιουργική ευφυΐα και ποιητικό ταλέντο του. Επικριτές του, λοιπόν, πήραν μια μέρα το Λολό, έδεσαν στην ουρά του μια βούρτσα με μπογιές, κι όπως αυτός την κούναγε πέρα-δώθε, «ζωγράφισε έναν πίνακα» τον οποίο απέδωσαν σε ένα φανταστικό ζωγράφο, ονόματι Joachim-Raphael Boronali και τίτλο «Και ο Ήλιος Βασιλεύει Πάνω από την Αδριατική». Τον εξέθεσαν δε στην προοδευτική «Έκθεση των Ανεξαρτήτων». Ο Απολλιναίρ έσπευσε να εκθειάσει την τέχνη και τα μηνύματά του… Boronali-Λολό και να γίνει περίγελως…

Μετά από έναν αιώνα, ανάλογο «πείραμα» έγινε και στο χώρο της Επιστήμης. Δύο φυσικοί, o A. Sokal και ο J. Bricmont, συνέγραψαν μιαν ηθελημένη μπουρδολογία εισάγοντας θεμελιώδη σφάλματα περί της θετικής επιστημολογίας και λογικής, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα και ιδέες από τη δεσπόζουσα ομάδα των μετα-μοντέρνων σχετικιστών, από τον Latour έως τον Baudrillard. Υπέβαλαν το «άρθρο» σε κορυφαίο περιοδικό της «προοδευτικής» διανόησης το οποίο έγινε δεκτό μετ’ επαίνων. Η μετέπειτα αποκάλυψη της «απάτης» αναβίωσε το Λολό και τη χλεύη προς τους αρνητές της Πραγματικότητας.

Δε βρισκόμαστε, σήμερα, μακριά από μιαν ανάλογη κατάσταση, στην Ελλάδα αλλά και τον Κόσμο, όπου η Πραγματικότητα γίνεται πρωτεύων αντίπαλος στόχος των λαϊκιστών, δεξιών και αριστερών, στην πορεία τους εναντίον της δυτικής Δημοκρατίας, του κοσμοπολιτισμού και της ανοικτής κοινωνίας. Από την απλή συνωμοσιολογία έως την αδιάντροπη κατασκευή της «μετα-Αλήθειας» και των λεγόμενων «εναλλακτικών γεγονότων», διακρίνουμε πεισματική επιμονή στη στρέβλωση της Πραγματικότητας. Από τους «ψεκασμούς» και την ανιστόρητη «συμμαχία με τη Ρωσία», καταλήγουμε σε διατυπώσεις όπου 4 δις περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου σημαίνουν τέλος της λιτότητας.

Θα μπορούσα να κάνω ένα quiz. Τι ακριβώς σημαίνει πολιτικά, λογικά και επιχειρησιακά η ακόλουθη δήλωση του Υπουργού Οικονομίας (Ανάπτυξης δηλαδή), αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης με το Κουαρτέτο; Είπε ο κ. Παπαδημητρίου: «Φυσικά διαφωνούσαμε, αλλά γίνεται στις περισσότερες χώρες, αν όχι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και στην Αμερική. Οπότε μπορούμε να το δούμε κι αυτό ως εκσυγχρονισμό της οικονομίας». Από πού να πιάσεις και πού ν’ αφήσεις αυτήν τη δήλωση;

Από το απλό «εάν είναι εκσυγχρονισμός, τότε γιατί διαφωνούσατε “φυσικά”», κ. Καθηγητά; Έως το πιο σύνθετο, «αυτήν τη δήλωση θα την κάνατε ποτέ, Καθηγητά Παπαδημητρίου, στην Αμερική» (αν ναι, τότε ίσως είναι η εξήγηση για την κατάρρευση του Ινστιτούτου που διευθύνατε και μετακομίσατε στην Αθήνα); Ας μη μας διαφεύγει βέβαια ότι η «Παπαδημήτριος ρήση» ήταν ό,τι σοβαρότερο έχει λεχθεί στα τηλε-παράθυρα! Πού να δείτε άλλες!

Ο Λολό ζει και οφείλει να μας οδηγεί! Άλλωστε, υποζύγιο ήταν πάντα…

Τρίτη, 02 Μαΐου 2017 10:21

Επί Μακρόν…

Είναι της πλάκας, αν δεν είναι για κλάματα, όσα λέγονται δημοσίως για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές και τον επικείμενο Πρόεδρο Ε. Μακρόν. Από τα μικρά και επουσιώδη -που αναδύουν όμως το επίπεδο σκέψης των καθ’ Ημάς παρεμβαινόντων, έως τα «μεγάλα» που εν πολλοίς εξηγούν τα κρίσιμα διακυβεύματα της Ευρώπης μας. Μια απόπειρα κατάταξης της πενίας μπορεί να διακρίνει κάποιες αρχετυπικές ομάδες.

Πρώτη ομάδα, η «τεχνικώς άσχετη», με κυριότερη αιτία το μεταφραστικό αχταρμά στην αξιολόγηση του εκεί πολιτικού λόγου. Παράδειγμα: αναφέρθηκε ο Μελανσόν στη δύναμη των «μεντιοκρατών και ολιγαρχών» και αυτό αποδόθηκε δημοσίως ως εναντίωση στους «κρατιστές και ολιγάρχες», οδηγώντας σε ένα νοητικό αλαλούμ… Εκπαιδευτική τηλεόραση!

Δεύτερη ομάδα, οι «ψυχικώς μικροί». Αφήνω στην άκρη τα βαριά απαξιωτικά και σεξιστικά σχόλια περί της μαμάς-συζύγου του, είναι αθλιότητες για μια Κυρία, έλεος! Ίσως, ελάχιστα πιο ενδιαφέρον είναι το εφεύρημα των επιεικώς αγραμμάτων που κατοικοεδρεύουν στα πρωινάδικα και ανησυχούν για την «περιορισμένη εμπειρία» του κι ότι δεν έχει υπάρξει «αιρετός»! Μπορεί ο κ. Μακρόν να μην «έβγαλε» το «Πανεπιστήμιο της πιάτσας» όπως λένε, αλλά αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων, ακολούθως από την περιβόητη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και, τέλος, από την καλύτερη παγκοσμίως Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης της Γαλλίας. Δεν είναι ότι έλιωσε τον κ… του για να ακολουθήσει αυτήν την ακαδημαϊκή διαδρομή· είναι ότι έχει πολλά καντάρια μυαλό για να τα καταφέρει, … έτσι απλά για να τελειώνουμε…

Τρίτη ομάδα, η «ψευδο-ιδεολογική σοβαροφάνεια». Πράγματι, τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά όταν ακούμε το επιχείρημα περί της εργασιακής προϋπηρεσίας του Μακρόν σε Τράπεζα, σύνθημα περιπλεκόμενο με κάτι πολυκαιρισμένες μαλαγανιές του τύπου «δεν πληρώνω». Βεβαίως και εργάσθηκε στην Επενδυτική Τράπεζα Ρότσιλντ και χειρίσθηκε τη συγχώνευση επιχειρηματικών κολοσσών. Πλην όμως, αναρωτιέμαι μήπως αυτή είναι η Τράπεζα που επισκέφθηκε ο κ. Τσίπρας κατά δήλωσή του, τότε με το κυβερνητικό αεροπλάνο…, και μετέπειτα της ανέθεσε το ρόλο συμβούλου για την αναδιάρθρωση του χρέους; Μήπως αυτό λέγεται εμπειρία και δη χρήσιμη; Αναρωτιέμαι…

Τα πράγματα γίνονται απολύτως σοβαρά όταν ασχοληθεί κάποιος με τον εκλογικό χάρτη της Γαλλίας, πέραν των φληναφημάτων περί του ποιος θα αναχαιτίσει τη Λεπέν. Θα ήταν χρήσιμο να δει την επίδοση Λεπέν στο Παρίσι, π.χ., όπου αυτή έλαβε μόλις 4,5% και αντιθέτως σάρωσε ο Μακρόν. Κι αντ’ αυτού να δει κάτι δραματικό, αλλά απολύτως αναμενόμενο για όσους δεν έχουν παρωπίδες: Λεπέν και Μελανσόν, ο γαλλικός ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, πήγαν χέρι-χέρι στις «λαϊκές» περιοχές. Κι αν δεν ήταν ο Γραμματέας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος να σώσει την τιμή της Αριστεράς καλώντας με το περιβόητο Jamais (Ποτέ) τους ψηφοφόρους, τότε θα μέναμε με την εικόνα της προσωπικής μικροψυχίας και της πολιτικής ρηχότητας ενός «ριζοσπαστισμού» χωρίς ρίζες αλλά με πολλά κοινά γνωρίσματα καιροσκοπισμού με τα δικά μας: «Εγώ δεν είμαι Τσίπρας να με προσβάλλουν επί 17 ώρες», είπε στην τελευταία του συνέντευξη ο Ζαν-Λυκ, ο πρώην -προσέξτε- Γερουσιαστής (!) του Σοσιαλιστικού Κόμματος, που «έπαθε» στα γεράματα του ό,τι και ο μεγαλοαστός Θείος Γιώργος (μου) όταν κάλπαζε η άνοια…

Το κυριότερο, το αξίωμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας απαιτεί Ηγέτη, καθότι δε διαφεντεύει μόνον την τακτική πολιτική, αλλά έχει στα χέρια του τα κουμπιά της πυρηνικής δύναμης. Κι ο Μελανσόν, κατηφής και πικρός, μπροστά στην πρώτη μεγάλη του απόφαση, δήλωσε ότι θα κάνει δημοσκόπηση στο ίντερνετ, ώστε να του πει η «βάση» ποιον και εάν θα υποστηρίξει Υποψήφιο στο δεύτερο γύρο των Εκλογών. Αυτομάτως, ο άνθρωπος αυτός έδειξε ότι δεν είναι Homme d’ Etat, Ηγέτης Κράτους δηλαδή.

Όλα αυτά καταδεικνύουν κάτι πρωτόγνωρο, σε εκλογικό επίπεδο: την έκπτωση της παραδοσιακής πολιτικής σύγκρουσης Αριστεράς-Δεξιάς και την ανάδυση της κοινωνιολογικής ανάλογης μεταξύ των προσαρμοζόμενων στη δυναμική της παγκοσμιοποίησης και όσων θεωρούν εαυτούς ως μεγάλους χαμένους της. Τύπω και ουσία, το μέγα διακύβευμα είναι πλέον η έννοια και το περιεχόμενο της Μεταρρύθμισης στη μετα-βιομηχανική κοινωνία. Ό,τι δηλαδή αποφεύγουμε να συζητήσουμε ουσιαστικά εδώ, επιμένοντας πεισματικά στη διαστροφή της ως συνώνυμο της λιτότητας.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017 10:01

Ορόσημα και Τοπόσημα…

Από ορόσημο σε ορόσημο, σκαλώνει η ζωή μας στα «βάτα» των δόσεων· κι ο χρόνος συνθλίβεται ανάμεσα στη βραδύτητα της καθημερινότητας και των υποχρεώσεών της και τον καλπασμό των παγκόσμιων αλλαγών και των τοπικών επιπτώσεών τους. Ο Χρόνος δε μετριέται αντικειμενικά σε δευτερόλεπτα, αλλά ως Κρόνος, με τον αριθμό των παιδιών του που τρώει. Παράδειγμα συμβολικό; Ο δάσκαλος στην αίθουσα διδασκαλίας βλέπει παιδιά που δεν έχουν γνωρίσει παρά μόνον την κρίση· δεν έχουν μέτρο αναφοράς ως προς την «κανονικότητα» παρά μόνο τις αναμνήσεις και κυρίως τη ζάλη των γονέων τους από τη σύγκριση με ένα παρελθόν «μεγαλείο μιας κολοβής ευημερίας». Ανάμεσα στο μνημονικό λόγο των μεγαλυτέρων και τα «λόγια», τα ανούσια πολιτικά ψελλίσματα, δεν τους προσφέρεται παρά συσκότιση του μέλλοντος.

Μια χώρα στραμμένη στο παρελθόν δεν είναι τόπος για νέους. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που κάτι μπορεί να σήμαινε μια τέτοια (σ)τάση, η ανάγνωση της ιστορίας υποτάσσεται σε μια στρεβλή μυθοπλασία. Χάνεται έτσι πρωτίστως η κατανόηση της κλίμακας του χρόνου. Στο ιστορικό βήμα του χρόνου, η Επανάσταση του ’21 διήρκεσε, στο σύνολο των παλιδρομούντων γεγονότων της, επτά χρόνια· ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γερμανική Κατοχή τέσσερα! Η τυπική κρίση μας διαρκεί ήδη οκτώ! Κι οι προδιαγεγραμμένες πολιτικές εξελίξεις, με τη βούλα της όποιας κυβέρνησης, υποδεικνύουν ότι θα κρατήσει για άλλα πέντε, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Το δεύτερο γνώρισμα είναι η αέναος επαναφορά κι επικράτηση του διχαστικού λόγου έναντι της προσδοκίας μιας κοινής Αναγεννητικής προοπτικής, μιας Διάβασης προς την καταλλαγή του κοινού βίου που θα επέφερε την κανονικότητα της προόδου. Οι επιγενόμενοι των ανωτέρω εθνικών κρίσεων Εμφύλιοι σπαραγμοί ερμηνεύονται πρωτίστως ως αναπόφευκτη συνέπεια ταξικών διχασμών και διαιρέσεων, ως ανακλάσεις και προεκτάσεις των σφαιρών επιρροής παγκόσμιων δυνάμεων· κάπως έτσι διαβάζουμε και το σήμερα, κάνοντας το ίδιο σφάλμα περί συμμάχων και εχθρών. Συχνά επανέρχεται στο δημόσιο λόγο η ανάγκη συναίνεσης· απορίας άξιον το αίτημα όταν ο συμβιβασμός, δομική προϋπόθεση της συναίνεσης, αξιολογείται αρνητικά, από προδοσία έως ήττα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι προτιμάται ο δοξασμένος νεκρός από το γενναίο ζωντανό, είτε εξιδανικεύεται στη σεπτή μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη είτε στις μύριες εκδοχές της «πατρίδας».

Στον πολιτισμό που δόξασε τη γλώσσα και τους αριθμούς, τα συστατικά του ορθού λόγου δηλαδή, οι ηγεσίες αναδεικνύονται όταν επιβάλλουν την πόλωση κι όταν κατασκευάζουν μύθους που την προωθούν. Έτσι δεν είναι τυχαίο το πόσο σπάνια αναδεικνύονται στο διάβα του χρόνου, αυθεντικοί ηγέτες που έθεσαν όντως ενιαίους εθνικούς στόχους και πέτυχαν ευρεία συ-στράτευση επ’ αυτών. Το κοινό γνώρισμά τους ήταν ότι επεδίωξαν Ρόλο και Θέση για την Ελλάδα στο διεθνές γίγνεσθαι, π.χ. Ε. Βενιζέλος ή Κ. Καραμανλής κι όχι απλή προσαρμογή σε συνθήκες και Συνθήκες. Έβλεπαν το Μέλλον, δε κοίταζαν το παρελθόν. Και τα ορόσημα αποκτούσαν νόημα.

Τώρα, από ορόσημο σε ορόσημο, ξεφλουδίζεται σαν ξερό κρεμμύδι η αιτία της ατελείωτης κρίσης. Δεν είναι ούτε πιστωτική, ούτε νομισματική, ούτε πολιτική, ούτε εθνική. Είναι κρίση Λόγου και Πολιτισμού. Με την Παιδεία σε απόλυτη σύγχυση αποστολής, με κριτήριο πολιτικής επικράτησης το να τοποθετείται, ενίοτε παρά φύσει, η όποια ηγεσία στο πλειοψηφούν ρεύμα των διχασμών, δεν είναι τυχαίο ότι ο δημόσιος λόγος χρησιμοποιείται επί τούτου για τη δημιουργία κατάλληλων ρηγμάτων.

Ως έχουν τα πράγματα σήμερα, υπάρχει στρατηγικό αδιέξοδο καθώς ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη της πρότασης ενός οραματικού Ρόλου για τη χώρα και τους νέους της. Ο Μεν συντηρεί την πόλωση με κάτι αλλοπρόσαλλα περί «προγράμματος Θεσσαλονίκης», «παράλληλου προγράμματος» και «προγράμματος αντι-μέτρων». Ο Δε σπαταλά την ενέργειά του στο να καταγγέλλει τις αερολογίες του πρώτου.

Και σερνόμαστε από ορόσημο σε δόση, χωρίς ουσιώδη προοπτική σε ένα Κόσμο σε μετάβαση. Κι αυτό, πάντα με καθυστέρηση…

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017 12:13

Μάθε, παιδί μου, γράμματα…

Τώ καιρώ εκείνω, όταν ήμουν μαθητής, το έτος είχε ορόσημα: οι διακοπές, οι περίοδοι σχολικών εξετάσεων τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο -εφ’ όλης της διδακτέας ύλης- και η επίδοση των ελέγχων μαθητικής επίδοσης -και διαγωγής, για να μην ξεχνιόμαστε… Όταν μάλιστα το Πάσχα έπεφτε νωρίς, το όλον πακέτο έκρυβε ενίοτε εκρηκτικούς συνδυασμούς χαρμολύπης ανάλογα με τις επιδόσεις στο Σχολείο… ανακούφιση για τις διακοπές, αμφιβολίες από τον «έλεγχο» και έντονη βίωση της Μεγαλοβδομάδας και των εθίμων της. Δεδομένου δε ότι οι βαθμοί έπεφταν τότε με το σταγονόμετρο κι οι Δάσκαλοι μας ήταν συνήθως οι πλέον σημαντικοί άνθρωποι -μαζί με τους γονείς- στο περιορισμένο μας σύμπαν, η έλευση του Πάσχα ήταν τομή στην ετήσια διαδρομή μας…

Αβίαστα, ίσως από παλιμπαιδισμό, η φετινή συνδρομή γεγονότων στη δημόσια ζωή μας, μού θύμισε τα χρόνια εκείνα. Περίπου μετεξεταστέοι, δώσαμε προφορικά μπροστά σε εξωτερικούς δύσκολους εξεταστές, πήραμε τη βάση μετά βίας, κάποιοι «βαθμοί θα μας στενοχωρήσουν», όπως είπε ο συμμαθητής μας, ο Ευκλείδης κι εναπόκειται σε εμάς να προσπαθήσουμε στο χρόνο που μας μένει, να περάσουμε στην επόμενη τάξη. Κι ήλθε το Πάσχα. Τι λέει ο «έλεγχος», όμως, για τη «διοικούσα», όπως λέγαμε κάτι εκπροσώπους μας από την 6η Γυμνασίου, πριν υπάρξουν τα 15μελή;

Στα μαθηματικά, η «διοικούσα» έχει πρόβλημα. Για παράδειγμα, ένας συμμαθητής που δηλώνει υπερήφανος ως μηχανικός, τα μούσκεψε στην Τριγωνομετρία κάνοντας στροφή 360° με την πεποίθηση ότι άλλαξε κατεύθυνση. Ή ένας άλλος, που ήθελε να γίνει «κάπως σαν κτηνίατρος» αλλά κατέληξε οικονομολόγος, εξανίσταται όταν του υπογραμμίζουν ότι η θητεία του αντιστοιχεί στο 1/3 της μνημονιακής περιόδου και αντιτείνει οργισμένος ότι κυβερνά μόλις στα 2 από τα 6 χρόνια! Στη Βιολογία, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: σύμφωνα με την πεποίθηση της διοικούσας, «ο ρατσισμός δεν είναι στο DNA των Ελλήνων». Αφήνοντας στην άκρη την τάση να συγκινούμαστε στην εικόνα νεκρών παιδιών στο Αιγαίο, ενώ μας ενοχλούν εάν βρεθούν στον «κήπο» μας, βασικό γνώρισμα του ρατσισμού είναι η πίστη στη γενετική ανωτερότητα -η επίκληση γενετικής προδιάθεσης για μη-γενετική προδιάθεση είναι ένδειξη νοητικής αδυναμίας, ας το ομολογήσουμε. Στα Θρησκευτικά, είμαστε μακριά από το περιεχόμενο της τυπικής «Κατήχησης και Λειτουργικής»: άθεοι -κατά δήλωση- σταυροκοπιούνται μπροστά στις κάμερες ή ακόμα εντονότερα, βιώνουν στιγμές προσωπικής περισυλλογής, κατ’ αίτημα τους, ενώπιον του «Άξιον Εστί»… πράγματι, δύσκολη η επικοινωνιακή καλογερική!

Αν κάτι σηματοδοτεί την ευθύνη της «διοικούσας», με τις ανωτέρω ενδεικτικές «αδυναμίες» της, είναι ότι ο σχεδιασμός του μέλλοντος είναι στα χέρια της. Και τα κριτήρια είναι θεμελιωδώς δύο: τί θα κάνει με τον προϋπολογισμό στο πεδίο της οικονομίας και με το σχεδιασμό της στην Παιδεία. Η καθαρότερη εικόνα -και για τα δύο- αναδεικνύεται με τις τελικές αποφάσεις της για τους εισακτέους στις επερχόμενες Πανελλήνιες εξετάσεις. Μετά από μύριες αμφιταλαντεύσεις κατέληξε ότι θα υπάρξει σημαντική αύξηση σε δύο κλάδους που καταδεικνύουν την αντίληψη της για το μέλλον της χώρας: τετραπλασιασμός εισακτέων σε ιερατικές Σχολές Ιεροψαλτών και σε ΤΕΙ Λογιστικής! Με άλλα λόγια, το βασικό σχέδιο συνίσταται στην απόδοση του σχήματος από το «Δόξα τω Θεώ» στο «Βόηθα Παναγιά».

Στα έθιμα μας όμως, το Πάσχα ήταν/είναι η γιορτή για τα βαφτιστήρια. Ο δικός μου νονός, ο αρχιτέκτονας Τ. Ζενέτος, ο εκ των μεγαθηρίων του ελληνικού μοντερνισμού, σαν τέτοιες μέρες αυτοκτόνησε, μη δεχόμενος τη βίαια προσβολή της δημόσιας αισθητικής. Θυμάμαι σαν τώρα τις λιτές και ταπεινές του κερένιες λαμπάδες για τον Επιτάφιο και τις λαμπρές άσπρες για την Ανάσταση και νοιώθω εξωγήινος: λιτότητα σχημάτων, γραμμών και αίσθησης απέναντι στο ληγμένο νεοπλουτισμό. Μιας όμως και η «εξέλιξη» δε σταματά σε επίπεδο αισθητικής, οι λαμπάδες κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες, από σήματα ποδοσφαιρικών ομάδων έως Μπάρμπι και Πόκεμον. Προ ημερών, πήγα ως το καθήκον επιβάλλει, να βρω λαμπάδα για το δικό μου: κατ’ έκπληξην, βρήκα λαμπάδες με πρόσθετο «δώρο», τον «Ντάνο»! Και τότε τα κατάλαβα όλα: ζούμε σε τάξη φαντασίωσης! Τα κορίτσια να έχουν το «γερονέφρικο παιδί» στα χέρια τους κι «αυτός» να λιώνει από τη φλόγα... Η απόλυτη ερμηνεία του γιατί επιλέξαμε αυτή τη «διοικούσα»… Κι όποιος κατάλαβε…

Καλή Ανάσταση!

 

 

 

Σάββατο, 01 Απριλίου 2017 10:42

Το ιστορικό αρχείο…

25η Μαρτίου: εορτασμός του Ευαγγελισμού, της Επανάστασης του ’21 και του εθίμου του μπακαλιάρου-σκορδαλιά. Όλα φωτισμένα καταλλήλως με τις αγχώδεις, πλέον, επετειακές πλην ηδείες τελετουργικές αποχρώσεις των 60χρονων της αρχικής Ευρωπαϊκής Συνθήκης αλλά και της Ημέρας της Γης. Αναγκαστικά, η 25η Μαρτίου αποτελεί ετήσιο «μνημόσημο» στο συλλογικό μας βίο.

Όλα έγιναν όπως πρέπει κι όπως ανεμένοντο: οι ελληνόπαιδες παρέλασαν ανά την Επικράτεια παρά το εθνικό μηριαίο σύγκαμα που εμποδίζει τη στρωτή βάδιση -δε θέλω να βλέπω άλλη ερμηνεία για το ιδιαίτερο αυτό θέαμα που μιμείται την αναγκαστική διέλευση των γερόντων τιμημένων αναπήρων πολέμου· οι εναλλακτικοί Υπουργοί μας παρέστησαν με βροντερές εθνικο-λυρικές δηλώσεις παρά την αντίθεσή τους στις παρελάσεις· «λαοθάλασσες» πλημύρισαν τις κεντρικές οδούς και πλατείες, πιστές στο μόνο θεσμό που εμπιστεύονται, το Στρατό, στη δημοκρατική μας χώρα· κι όλοι έτρεξαν στο γιορτινό τραπέζι με τον ξαρμυρισμένο μπακαλιάρο, η τιμή του οποίου στην εποχή της κρίσης είναι όντως αρμυρός, αλλά τι να κάνουμε, το έθιμο πρωτεύει· όπως επιβάλλεται επήλθε και η τηλεοπτική προβολή του Παπαφλέσσα-Παπαμιχαήλ και της Μαντώς-Καρέζη, όχι λόγω της κινηματογραφικής πιστότητας στην ιστορία όσον κυρίως λόγω της εθνικής μυθοπλασίας τους, αναμένοντας το μακροβούτι του Πρέκα στη φλεγόμενη Μεσόγειο, τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Εφέτος όμως, αν και όλα τα ανωτέρω ισχύουν κατά λέξει, είχαμε κάποιες αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις που δεν επιτρέπεται να μας διαφεύγουν καθώς βαδίζουμε υπερηφάνως προς τον Εθνικό στόχο του 2021, διαπραγματευόμενοι. Πρώτη και κύρια, η ανάσυρση του ιστορικού αρχείου της ΕΡΤ και η ανάδειξη της σημασίας του: ο «τιμητικός εκφωνητής» -όπως ανέγραφε το «σουπερ» στην ταπεινή οθόνη μας, μας ενημέρωσε για τα στρατιωτικά τμήματα που παρήλαυναν ενώπιον του Υπουργού Εθνικής Αμύνης, κ. Ευάγγελου Αβέρωφ!!! Ο δε συντονισμός εικόνας-πραγματικότητας με την τιμητική εκφώνηση απετέλεσε ένα διαχρονικό άλμα προς τα πίσω, ένα μείγμα από το καριοφίλι και το γκρα στους «υπερσύγχρονους πυραύλους ΧΩΚ», τους οποίους παρεμπιπτόντως αποσύρει η Αεροπορία λόγω παλαιότητας.

Η έμμεση αυτή απόδειξη της αξίας του ιστορικού αρχείου υποκλίνεται ενώπιον της ρηξικέλευθης απόφασης του σωματείου ΠΟΣΠΕΡΤ που την παραμονή ανέδειξε το θέμα των μετρήσεων τηλεθέασης, μη δεχόμενο την περιορισμένη ελκυστικότητα του εν λόγω «αρχείου» και εγείροντας την προτροπή να αναλάβει «το Κράτος» τις σχετικές μετρήσεις: πέραν της καινοτόμου παραγωγικής ευκαιρίας να προσληφθούν κατάλληλοι καταμετρητές του zapping, ανοίγει η προοπτική για ευρωπαϊκές υπερ-παραγωγές με την κα Μπόκοτα, λόγω ιστορικότητας… δυστυχώς η Κ. Σακάκου απεβίωσε προσφάτως…

Γονυκλινής ενώπιον του βάρους τόσης «ιστορικότητας», δυσκολεύομαι να καταλάβω τις τρέχουσες αρχές της σημερινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής Άμυνας. Αρχές που διατυπώθηκαν από τον κ. ΥΠΕΘΑ στο προαύλιο του Αμερικανικού Πενταγώνου, την παραμονή της εθνικής επετείου· αδρά, η θέση μας είναι «ο Ομπάμα, ως άτομο-Πρόεδρος, μας βοήθησε, αλλά οι συνεργάτες του ήταν προσανατολισμένοι στην υπηρέτηση της εθνοκτόνου παγκοσμιοποιήσεως· ευτυχώς, ο Τραμπ και οι συνεργάτες του είναι υπέρ του Έθνους-Κράτους». Υποθέτω ότι έτσι εξηγείται «η παρέλαση ενώπιον του Ε. Αβέρωφ», η επαναφορά της «ιστορικής» εκπομπής της ΥΕΝΕΔ «Με Αρετή και Τόλμη» με εντολή του Πρωθυπουργού όπως εγράφη, και η Ατλαντική επιλογή στην ιστορική συγκυρία της αντι-ευρωπαϊκής πολιτικής των ΗΠΑ και της στροφής τους στον απομονωτισμό. Αλλά και το συνεχές σκάλωμα στην «ιστορικότητα», μιας χθες ακόμα το αυτόματο μήνυμα αναγγελίας της ώρας στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ παρέμενε στη χειμερινή ώρα… Ίσως απαιτείται ειδικό στέλεχος με αποστολή την αλλαγή της κασέτας…

Το πρόβλημα με την πορεία μας στην καθημερινή «ιστορικότητα» είναι ότι δεν έχουμε ούτε πυξίδα ούτε ταυτότητα. Αριστεροί δεν είμαστε, αυτό είναι πλέον αυταπόδεικτο. Είμαστε όμως Δεξιοί; Είμαστε τόσο όση η απόσταση που χωρίζει τον ευπατρίδη Αβέρωφ από το «λαϊκό» Καμμένο. Είμαστε κάτι άλλο, είμαστε αυτό το δημόσιο θέαμα κάθε επετειακής λογοπλασίας, με λιλιά και σύγκαμα…

Και του χρόνου!

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top