Μετά την Αλεξάνδρεια-Τρωάδα, ο δρόμος έρχεται προς τα ανατολικά, ανάμεσα σε καλλιεργημένα χωράφια! Μετά κατεβαίνει παράλληλα στο ρέμα Ilica deresi προς τη θάλασσα! Επί 10 χιλιόμετρα η παραλία είναι γεμάτη καλλιέργειες, τουριστικές εγκαταστάσεις με συγκροτήματα σπιτιών και τελικά έχει αριστερά του ορεινές περιοχές με δάση τραχείας πεύκης και αρκετά ρέματα.

Σ’ αυτήν την παραλία τοποθετείται μια ακόμα αρχαία ελληνική πόλη, οι Κολωνές! Τοποθετούνται 3,3 χιλ. ανατολικά του χωριού Alemsah. «Φησί δε Δάης ο Κολωναεύς εν Κολωναίς ιδρυθήναι πρώτον υπό των εκ της Ελλάδος πλευσάντων Αιολέων…», μας λέει ο Στράβωνας (1.62), ο οποίος την τοποθετεί μαζί με τη Λάρισα, στην «Περαία των Τενεδίων» (1.47), παρότι μάλλον τοποθετείται στην Περαία της Λέσβου. Ήταν και αυτή μια από τις πόλεις που «συνοίκισαν» την Αλεξάνδρεια Τρωάδα.

Ο Δάης ήταν ιστορικός και θεωρείται ότι έζησε τον 4ο π.Χ. αι. Αυτός ανέφερε ότι Αιολείς που ήλθαν εδώ έχτισαν το Ιερό του Κιλλαίου Απόλλωνα, που συνδέεται και με τη Λέσβο και αναφέρεται και στον Όμηρο! Η θέση του είναι συγκεχυμένη. Η πόλη σίγουρα υπήρξε αποικία των Αιολέων, αφού στα νομίσματα υπάρχει η Αιολική διάλεκτος. Σε υπόστρωμα προϊστορικό, η κεραμική αρχίζει τον 7ο π.Χ. αι. και οι Κολωνές αναφέρονται σε επιγραφές της Μικράς Ασίας. Στα «Κύπρια Έπη» (7ο π.Χ. αι.) αναφέρεται σαν οικιστής των Κολωνών ο Κύκνος, που τον σκότωσε την πρώτη μέρα του Τρωικού πολέμου ο Αχιλλέας. Αυτός είχε πατέρα τον Ποσειδώνα και μητέρα τη Σκαμανδρονίκη! Έτσι δένει η τοπική παράδοση αφού ο Κύκνος ήταν πατέρας τού ιδρυτή της Αιολίδος της Τενέδου Τένη!

Τον 4ο π.Χ. αι. στα νομίσματά της απεικονίζεται η Αθηνά αλλά και το Μακεδονικό Αστέρι. Το 427 π.Χ. ανήκει στην Αθηναϊκή Συμμαχία (αποστασία της Μυτιλήνης) με «μέρισμα» 1.000 δραχμές (425-424 π.Χ.). Σίγουρα το 399 π.Χ. ανήκει στους Πέρσες και μετά το 310 π.Χ. σβήνει από τον χάρτη. Νοτιότερα υπήρχε η Λάρισα, η οποία είχε στενή σχέση με τις Κολωνές (άλλη η Αιολική Λάρισα, κοντά στη Σμύρνη). Ο δρόμος στρέφεται στο εσωτερικό, όπου συναντάμε το Giosedere, με το ομώνυμο ποτάμι και το φράγμα. Οι εκτάσεις μετά απ’ αυτό καλλιεργούνται από βερικοκιές, αραβόσιτο, ντομάτες, πιπεριές, καρπούζια και πεπόνια. Μικρά καταλύματα σαν καλύβες φιλοξενούν τους εποχιακούς εργάτες που δουλεύουν στις αρδευόμενες εκτάσεις, με τους επιστάτες από πάνω τους. Είναι οι «δρόμοι γεμάτοι πιπεριές και ξαφνικές καλοκαιριές», του Αγίου Φεβρουάριου, της κιοτής μας. Αυτά μέχρι τον χωριό Beadier, σε μια βαθιά ρεματιά, με το ομώνυμο ρέμα του! Παντού η χωρισμένη γη σε μικρές ή μεγάλες ιδιοκτησίες. Τώρα πάμε προς την Tulsa!

 

 


3,5 χιλ από το Αλεμσάχ «αι Κολωναί»...

 

 


...με νομίσματα με την Αθηνά...

 

 

 


...αλλά και με τον Απόλλωνα...

 

 

 


...όλα όμως με το Μακεδονικό Αστέρι...

 

 

 


...κοντά και η Λάρισα πάλι με τον Απόλλωνα!

 

 

 


Καλύβες για τους εργάτες γης...

 

 

 


...που μαζεύουν τη σοδειά...

 

 

 


...«τους δρόμους γεμάτους πιπεριές» του Άγιου Φεβρουάριου...

 

 

 


...και μετά η ρεματιά...

 

 

 


...του Babadere! Εκεί απέναντι...