FOLLOW US

Χρονογράφημα

Κανένα πλάσμα του Θεού δεν πηγαίνει χαμένο

Με το που μισάνοιξα την πόρτα, δεν τόλμησα να ρίξω βήμα. Δεν ήθελα να βεβηλώσω τη στοργή που ξεδιπλωνόταν στο πλατύσκαλο, απάνω στο μικρό χαλάκι.

Δυο μανάδες και στη μέση ένα μωρό τεσσάρων ημερών.

Από τη μια η Κύρα κι από την άλλη η Σελίνα ζεσταίνανε με τα χνώτα τους, το νεογέννητο που με κλειστά ματάκια ήταν αφημένο εκεί και με τον ύπνο ήθελε να δυναμώσει να βγει κι αυτό στον αληθινό, τον ψεύτικο κόσμο. Δεν κουνιότανε, δεν ανέπνεε, θαρρείς. Τα αυτάκια του μικρούτσικα, το κεφαλάκι του ολοστρόγγυλο μπαλάκι.

Η μια μάνα από δεξιά, η Κύρα, ένα καθαρόαιμο γόνος Κρητικού ιχνηλάτη, το κοίταγε και το άγγιζε με την υγραμένη της μουσούδα για να στέρνει όλο τον ζεστό αγέρα απ’ τα πνεμόνια της στο μικρό κορμάκι κι είχε καρφωμένο το βλέμμα της στο καινούργιο απόκτημα του σπιτιού. Φαινόταν ήρεμη, πολύ ήρεμη, αλλά κι ετοιμοπόλεμη μην λάχει κι αγγίξει εχτρός τούτο το πλασματάκι. Δεν ήτανε δικό της, μα ένιωθε υπεύθυνη για την προστασία του. Κι έστεκε υπνωτισμένη στο καθήκον της.

Η άλλη, η φυσική μάνα, η Σελίνα, ένα υβρίδιο Αγκύρας, έβλεπε μια το μωρό της και μια την καλή της φίλη από πάνω και δεν μπορούσε να ησυχάσει.

«Κι αν ξυπνήσει το ένστικτο;» θα αναρωτιόταν, φαίνεται, και σάλευε ανήσυχα τα μουστάκια της.

Παραμέρισα, και μόλις ορθάνοιξα την πόρτα, το έπιασε με το μεγάλο της στόμα σαν πούπουλο η Κύρα, τρόμαξε η Σελίνα, έκανε το ανήσυχο χχχχ, αλλά σώπασε κι ακολούθησε το παιδί της, που απαλά το έφερε μέσα η σκυλίτσα και το απίθωσε απάνω στο καρπετάκι, στο τζάκι μπροστά. Και βαλθήκαμε να απολαμβάνουμε τη σκηνή, να πέφτει ξαπλωτή η Σελίνα και το ένστικτο να σπρώχνει το βρέφος στη θηλή για το πολύτιμο γάλα, με την άλλη, τη θετή μάνα από δίπλα, κολλητά, να σφαλνάει πρόσκαιρα τα μάτια της.

Ήταν το πιο καλό ηρεμιστικό στο ψυχοπλακωτικό κλίμα που μας δημιουργούν κυβερνώντες, ντόπιοι και ξένοι, μαζί κι οι επίορκοι της δημοσιογραφίας.

Γιατί, εκεί δίπλα, έτυχε να είναι ανοιχτή η βάρβαρη τηλεόραση, που την αποφεύγω σαν το διάολο το λιβάνι έτσι που κατάντησε κι αυτή, και γιόμιζε την κάμαρη συγχορδία από κραυγές ομιλητών που συμμετείχαν σε «πολιτισμένη» πολιτική συζήτηση. Πήγα να εκραγώ, αλλά μέσα στο ασφυχτικά ανελεύθερο και καταπιεστικό τραλαλά που βιώνουμε, μετά από πολύ καιρό, με πήραν τα γέλια.

Και τούτο γιατί δεν βλέπω το χαζοκούτι με τους περισσότερους πληρωμένους ή στημένους, ημιμαθείς και σοφούς, που παίρνουν από κάποιανου το στόμα μια λέξη, στραβή, σωστή ή ανάποδη και να την κάνουνε βούκινο, για να είμαι εξοικειωμένος με τέτοια ευτράπελα. Πολύς λόγος απόψε στον αχταρμά ξεχώριζε για μνημόνια, για κοινωνικές αθέατες εκρήξεις κι αγχωτικό κλίμα για την επικείμενη συμφωνία των προσυμφωνημένων κι άλλα τοιαύτα ευτράπελα, με τον κοσμάκη να κάθεται αποχαυνωμένος χωρίς να υπάρχει κανένας υγιής και θαρραλέος επαναστατικός ηγέτης να μας ξυπνήσει.

Και μια που η διάθεσή μου, χαροπάλευε, στην προσπάθειά μου να κρατηθεί λίγο ακόμα ευχάριστη, είδα τα ζωάκια ξανά, κι έφερα στο νου μου την ιστορία, που μου έφτασε από την άλλη άκρα του Ατλαντικού, την Αμερική, κι ακόμα πιο νότια, εκεί που σμίγουν δυο ωκεανοί, Ατλαντικός με Ειρηνικό, το Μαϊάμι, που η Ανδρομάχη μάζωξε από την άσφαλτο την τραυματισμένη σοβαρά γάτα, την πήγε σε γιατρούς και μαγαζιά για κατοικίδια να αγοράσει τα απαραίτητα και μετά, χαρούμενοι, άνθρωπος και ζώο, πήγανε στην αυλή του σπιτιού της, όπου έστησε το καινούργιο χώρο για την ταλαιπωρημένη γάτα. Τη γιατροπόρεψε με στοργή, της έδωσε φαγητό - νερό, την κράτησε να γίνει τελείως καλά και γινήκανε ο ένας απαραίτητος για τον άλλο. Ό,τι είχανε, δίνανε ο εις στον άλλο.

Στοργή η μία και γαλήνη, χαλάρωση με το σιγογουργούρισμά της η άλλη.

Αυτό που λέμε. Κανένα πλάσμα του Θεού δεν πηγαίνει χαμένο.

 

Γιώργος Καμβυσέλλης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top