FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Καλλιστεία τεράτων…

…μόνιμα τελούνται στη χώρα. Το έχετε παρατηρήσει, υποθέτω: στους καιρούς των μεγάλων παγκόσμιων αλλαγών, όπου η διαμόρφωση των νέων κοινωνικών ισορροπιών υπό πρωτόγνωρες οδηγούς δυνάμεις (ο ρόλος της τεχνολογίας, τα κοινωνικά δίκτυα, η γήρανση του πληθυσμού και η δημογραφία, η κλιματική αλλαγή, η ασύμμετρη κατανομή πλούτου, η ανάδυση του νέο-αυταρχισμού…) αποτελεί εντατικό ζητούμενο, εμείς συστηματικά απέχουμε του προβληματισμού και των συζητήσεων. Μονοθεματικά ασχολούμαστε με την «κρίση» μας ή για την ακρίβεια με την επαναστατική γυμναστική περί τη λογιστική της. Πρόκειται για την πλέον κοντόφθαλμη προσέγγιση: αναμφίβολα, η κρίση έχει επηρεάσει βάναυσα τη ζωή και την κοινωνία μας· πλην όμως, είναι ένδειξη πνευματικής πενίας και πολιτικής τύφλωσης το να μην γίνεται αντιληπτό ότι η όποια βιώσιμη έξοδος από αυτήν -και μάλιστα στα χρονικά βάθη που συζητούνται, το 2060 ή 2080 π.χ.- συναρτάται και εξαρτάται απόλυτα από την προσαρμοστικότητα και ευέλικτη θέση και στάση της χώρας έναντι αυτών των εισέτι αδιευκρίνιστων αλλαγών. Οφείλουμε να μιλάμε στον Κόσμο και για το Μέλλον· ασχολούμαστε με τον κομματικό ομφαλό μας με ορίζοντα εβδομάδας!

Λόγος μίσους και διχασμού δεσπόζει στη χώρα, υποδαυλίζοντας ανιστόρητες οπαδικές ερμηνείες του παρελθόντος, ενώ απαιτείται αναλυτικός λόγος σύνθεσης για το αύριο. Παραδοσιακά, η Αριστερά αρεσκόταν να επιδεικνύει την ανωτερότητά της στη σκέψη έναντι μιας Δεξιάς που αρκούταν στην ισχύ του κράτους της. Παραδόξως, η κατάσταση έχει πλήρως αντιστραφεί κι όλοι μοιάζουν αμήχανοι ενώπιον του φαινομένου αυτού. Η παλαιά διχοτομία Αριστερά-Δεξιά μοιάζει να εγκαταλείπεται έναντι μιας νέας μεταξύ των «ελίτ» και των «πληβείων». Στη μετάβαση αυτή, η Αριστερά μοιάζει αδύναμη να χειρισθεί το σχετικισμό των απροσδιόριστων εννοιών που υιοθέτησε ασμένως στην επιδρομή της στα «ανάκτορα» της ψυχής του λαού· και τα «ατυχήματα» διαδέχονται το ένα το άλλο στις ατελείς «αφηγήσεις» της, μόνο που αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά δομικώς προ-σχεδιασμένα. Κι η τυπική Δεξιά, απλώς την ακολουθεί, καβαλώντας ένα κύμα λαϊκής απόρριψης, χωρίς όμως να εισφέρει πλήρες και αποκρυσταλλωμένο πρόγραμμα για την Ελλάδα του μέλλοντος. Κι ας έχει πλέον το πλεονέκτημα της θεωρητικής σκέψης.

Κι οι ημέρες ακολουθούν η μια την άλλη χωρίς λίγο φως, ως συνεχή καλλιστεία τεράτων… Ο δημοσιογράφος που ευχήθηκε βόμβες στους τραπεζίτες προκαλεί «ενόχληση» για τις θέσεις του· δε διαγράφεται όμως από την ΕΣΗΕΑ διότι κατασκεύασε την είδηση της μη-είδησης της μη-σύλληψής του! Η αλητεία της θέσης ότι ο Σόιμπλε είναι παραπληγικός λόγω ψυχοσωματικής κακίας, δε ξεσήκωσε την αντίδραση των οργανώσεων ΑμΕΑ και λοιπών πολιτικώς ορθών! Ο αρχετυπικός κρητικός «λεβέντης» δικαιούται να χαρακτηρίζει «μενουμευρώπηδες και γκασταμπίτες» (με «μπ», παρακαλώ) την φιλευρωπαϊκή μερίδα του ελληνικού λαού, την ώρα που ψηφίζει όλα τα «επαχθή και επονείδιστα». Και το ισχυρότερο συνδικάτο της χώρας δεν διστάζει να πλασάρει ένα νέο συνδυασμό τριών στερεοτύπων του θυμικού μας: συμφέροντα, κατασκεύασμα, συνομωσία, για να στηρίξει την πλέον ακραία θέση επί του κρισιμότερου παγκόσμιου ζητήματος: την κλιματική αλλαγή. Το πρωτότυπο, ας το αναγνωρίσουμε, στην αγράμματη αθλιότητα του συντεχνιασμού τους, είναι ότι φταίνε οι Κινέζοι και όχι οι Εβραίοι, είναι μια πρόοδος αυτή… Άσε που το ίδιο, περίπου, παθαίνουν οι οδηγοί των λεωφορείων της Αθήνας με την τηλεματική, που εκπέμπει… ραδιενέργεια (!) στα κεφάλια τους.

Κι ο «λαός», αυτός ο «θεσμός» της Μεταπολίτευσης, είναι άραγε άμοιρος ευθυνών; Ή μήπως βρίσκουν και τα κάνουν οι ανωτέρω; Αυτό το μείγμα μπούρδας δεν είναι τυχαίο σε μια χώρα που το 35% των πολιτών πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, που το 80% θεωρεί τους Ρώσους ως εκ γενετής φίλους μας ή που χιλιάδες ακολουθούν πιστά ένα «σωτήρα» που «πλούτισε» αφού πούλησε την τεχνολογία του Απόλλωνα στους Αμερικάνους ώστε να κινούν τα διαστημόπλοια τους χωρίς καύσιμα!

Καταλήγουμε, πάλι, στο γνωστό δίλημμα: φράκο ή φουστανέλα; Περιέργως, 200 χρόνια μετά, το ενδυματολογικό πρόβλημα μας διατυπώνεται από τον κ. Τσίπρα, ως χιούμορ επί του ζητήματος του «πολέμου» μεταξύ των «ορθίων» και των «γελοίων». Αν καταλαβαίνω καλά, το όραμά μας είναι ως ψαλιδοκώληδες, δηλαδή με φράκο πάνω στη φουστανέλα των κοτσαμπάσηδων, να μη φορέσουμε φέσι. «Τουγκουντουμπιτρού», πάει και τελείωσε! 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ύστατο Χαίρε… «House of Cards» »
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top