FOLLOW US

Χρονογράφημα

Η Ελένη της Βρίσας…

Μη με ρωτήσετε γιατί· δεν ξέρω να σας απαντήσω, αλλά ο τραγικός θάνατος της Ελένης της Βρίσας αποσφράγισε έναν χείμαρρο συναισθημάτων μέσα μου. Η Ελένη μού είναι απολύτως άγνωστη. Ξέρω μόνο πως ήταν Λημνιά -κι αυτό λέει πολλά για εμένα, από το Στρατό στην κρίση του 1987, έως το Τμήμα εκεί και την προσωπική μου περιπέτεια, είδα το γιο της στην τηλεόραση που είναι φτυστός η μάνα του, αντιλαμβάνομαι ότι έδινε μάχη ζωής και βίου. Και το συνταρακτικότερο, ήταν η μόνη νεκρή του σεισμού που σάρωσε ένα οικιστικό κόσμημα.

Κι ύστερα, είναι η Βρίσα. Δεν ξέρω γιατί -και πάλι- αλλά, όταν επί έτη πολλά περπατούσα στα δρομάκια της, κοιτάζοντας τα στοιχισμένα σπιτάκια με τη λιτή αρχοντιά, τις γυναίκες στο πορτόθυρο και τις καρέκλες με τις γειτόνισσες, τον Πλάτανο και τους θαμώνες με το ούζο τους, τη βραδεία ποιότητα του ρυθμού της καθημερινότητας απέναντι στις παγκόσμιες επιταχύνσεις, κάτι με ταξίδευε πίσω στις παιδικές αναμνήσεις και τις διηγήσεις των γονιών μου για μιαν άλλης ποιότητας «πόλη» και Ελλάδα. Επί δεκατρία έτη πήγαινα κάθε καλοκαίρι στη Βρίσα, ως νοητικό προσκύνημα σε Κόσμο παρελθόντα, πλην ζώντα! Κόσμο αισιοδοξίας!

Άκουσα περισπούδαστες αναλύσεις περί του «μικρού αριθμού των θυμάτων» σε αντιπαραβολή με την ολική καταστροφή των σπιτιών. Η σκληρή στατιστική των μεγάλων αριθμών καθιστά τη μοναχικότητα του θανάτου της Ελένης τραγική. Συγκλονίζομαι όταν ακούω ότι σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ναυάγιο, σε τρομοκρατική ενέργεια, σε πυρκαϊά ή σε σεισμό, κ.ο.κ., υπήρξε ένας νεκρός (ευτυχώς βέβαια). Αυτή η αίσθηση ότι το μέγα-γεγονός στοχεύει ένα άτομο, μόνον, βρίσκεται στον πυρήνα της όποιας ερμηνείας της πορείας του Ανθρώπου στη γεω-ιστορία. Και δυσκολεύομαι συναισθηματικά πολύ…

Τα δρομάκια της Βρίσας ήταν για εμένα η πλήρης αναπαράσταση της Οδού Ονείρων, του Μάνου Χατζηδάκι, έφυγε κι αυτός, σαν τέτοιες μέρες… Έγραψε, μελώδησε και άφησε παρακαταθήκη ο Μάνος:

Εδώ τελειώνει η μουσική για την Οδό Ονείρων/εδώ τελειώνουν τα όνειρα/που μου δανείσατε εσείς οι ίδιοι/δίχως να το γνωρίζετε/

Τώρα είναι αργά/Κι όλοι οι Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί/

Εγώ αθεράπευτα πιστός σ’ αυτό το δρόμο/θα ξαγρυπνήσω ως το πρωί/για να μαζέψω τα καινούργια όνειρα που θα γεννήσετε/

Να τα φυλάξω/και να σας τα ξαναδώσω μια άλλη φορά πάλι σε μουσική/

Καληνύχτα.

Μεγαλώνω, και πολλοί Φίλοι μου έχουν αποκοιμηθεί, ίσως όλοι οι Φίλοι μου αν κρίνω από την απόλυτη μοναξιά. Έλπιζα ότι θα βρούμε τη δύναμη να αγαπήσουμε την πατρίδα μας, στα μικρά κι ανώνυμα δρομάκια που περικλείει, ώστε εντέλει να αγαπήσουμε πραγματικά τον εν υπνώσει Εαυτό μας. Πλην όμως…

Καληνύχτα, Ελένη της Βρίσας…

 

Ανδρέας Τρούμπης

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top