FOLLOW US

Χρονογράφημα

Εδώ είναι το απρόβλεπτο ταξίδι…

Τον Νίκο Πορτοκάλογλου τον είδα από κοντά πρώτη φορά το 1987, φοιτητής, στα Γιάννενα, σε μια μεγάλη συναυλία των «Φατμέ», στο γήπεδο. Είχαμε πάει από νωρίς, φοιτητοπαρέα, για να πιάσουμε καλή θέση στην κερκίδα και να απολαύσουμε το αγαπημένο μας συγκρότημα, που συντρόφευε τα φοιτητικά μας πάρτι με τα τραγούδια του, μεγάλες επιτυχίες της εποχής.

Τα χρόνια πέρασαν, οι «Φατμέ» διαλύθηκαν, εμείς πήραμε πτυχίο, πήγαμε στο Στρατό, μπήκαμε στην αγορά εργασίας. Ο Πορτοκάλογλου, προικισμένος τραγουδοποιός, ακολούθησε προσωπική καριέρα. Τον παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια με μεγάλο ενδιαφέρον: τη μουσική και τα τραγούδια του, τις συνεντεύξεις του, τις δημόσιες παρεμβάσεις του, τα βιβλία του («Λόγια και ακόρντα», «Εδώ είναι το ταξίδι» από τις εκδόσεις «Ιανός»), τη συνεργασία του με τον Σωτήρη Γκορίτσα στον κινηματογράφο, τις συναυλίες του.

Τα τραγούδια του πάντα μια ευχάριστη έκπληξη. Στίχοι απρόβλεπτοι με πολλές στρώσεις ανάγνωσης, που συνδιαλέγονται με την εποχή τους με τρόπο έμμεσο και γι’ αυτό εξαιρετικά δραστικό, με μια λοξή ματιά που σε προτρέπει να δεις πάνω και έξω από κλισέ, βεβαιότητες και παραμορφωτικούς φακούς, μ’ ένα στοχασμό που πιάνει πολλές κρυμμένες αποχρώσεις, που ξύνει ιαματικά τις πληγές, με μια γλυκιά αμφιβολία ότι τα πράγματα μπορεί να είναι και αλλιώς. Αμφισβήτηση, ταρακούνημα, εμβάθυνση, κατανόηση, δράση, ονειροπόληση, θαύμα. Ναι, αυτός ο ανήσυχος, σοβαρός, μετρημένος, εργατικός, δημιουργικός καλλιτέχνης, που ποτέ δεν εφησυχάζει, που φροντίζει να μην ενθουσιάζεται με το παραμικρό και να μην απογοητεύεται με το ασήμαντο, γράφει και τραγουδά την αγάπη, τον έρωτα, τους πόθους, τα λάθη και τα πάθη, τον φανερό και τον κρυμμένο εαυτό μας με τρόπο Σολωμικό: η ζωή είναι το μέγα καλό και το πρώτο. Πίσω από την πιο δύσκολη στροφή παραμονεύει το θαύμα!

Με μεγάλη χαρά βρέθηκα το βράδυ της Παρασκευής στη μουσική σκηνή του «Οινοφόρου» (χώρος υπέροχος, που θα τον ζήλευαν πολλές μεγαλουπόλεις, οργάνωση και εξυπηρέτηση υποδειγματική). Με μια μπάντα νέων παιδιών που ξεχείλιζε από φρεσκάδα και ποιότητα κι αυτός στη μέση, έφηβος, νέος και ώριμος συγχρόνως, να συντονίζει, να καθοδηγεί, να εμπνέει και να τους παραχωρεί τον απαραίτητο χώρο για να δείξουν τον ταλέντο τους.

«Ξέρετε δεν μ’ αρέσουν τα τραγούδια που έχουν τόνο καταγγελτικό» είπε κάποια στιγμή.

Σιγοτραγουδώντας για άλλη μια φορά τα τραγούδια του, συνειδητοποίησα γιατί έχουμε ανάγκη από καλλιτέχνες σαν τον Πορτοκάλογλου: χωρίς παχιά και κούφια λόγια, χωρίς χάιδεμα αυτιών, χωρίς να σηκώνει το δάχτυλο ως αλάνθαστος καθηγητής, μάς πιάνει τρυφερά από τον ώμο, μάς ψιθυρίζει «μήπως», μάς αφήνει να ψάξουμε «πού θα βγει», να αναζητήσουμε «κάτι νέο και ωραίο», να πετάξουμε «πάνω από τα σύννεφα», να ρουφάμε μέχρι το μεδούλι «το καλοκαιράκι», να νικάμε τους φόβους μας, να αποδεχόμαστε τις ήττες μας, από «πείσμα και τρέλα να ζούμε σ’ αυτή τη χώρα», που είναι «θεά γυμνή, αμαρτία και τιμωρία» συγχρόνως, να είμαστε αισιόδοξοι και αγωνιστές για να « βγούμε από το τούνελ».

Εις το επανιδείν, μεγάλε, Νίκο Πορτοκάλογλου! 

 

 

 

 

 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top