FOLLOW US

Παντός καιρού

Διαχρονική εθνοκαπηλία

Θυμάστε τι κουρνιαχτός «εθνικοφροσύνης» σηκώθηκε, όταν στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, μετά το θερμό επεισόδιο στα Ίμια είπε το αυτονόητο « ευχαριστώ τους Αμερικανούς», για την παρέμβαση που έκαναν οι Αμερικανοί, με την οποίαν αποφεύχθηκε η ελληνοτουρκική στρατιωτική σύρραξη;

Θυμάστε πόσοι «άκαπνοι» θεατρίνοι βγήκαν, τότε, στα κανάλια, με τα γεγονότα στα Ίμια, για να παίξουν τον Παπαφλέσσα και πόσοι «αριστερούληδες»- αρνητές της στράτευσης- ξιφούλκησαν εναντίον των « φονιάδων των λαών» Αμερικάνων και του « μειοδότη» Σημίτη, που ντρόπιασε με το « ευχαριστώ» του την «υπερήφανη» Ελλάδα και τους γενναίους πολέμαρχους του… καναπέ;

Πολλοί από τους τότε « αντιστασιακούς» και τους «επαναστάτες», οι οποίοι κάθονται, σήμερα, στην ηλεκτρική καρέκλα της εξουσίας, εγκατέλειψαν εκείνη τη συνθηματολογία και από το φόβο, πιθανώς, για ένα νέο « Γουδί», σταμάτησαν να παίζουν με τα εθνικά θέματα και με την τύχη της χώρας, σε μια συγκυρία όπου η οικονομική κρίση αποδυναμώνει και την αμυντική ικανότητα της χώρας και αποθρασύνει τους εξωτερικούς εχθρούς της. Και, πιθανώς, αντιλήφθηκαν ότι η άμυνα της χώρας δεν εξασφαλίζεται μόνον με τους δαπανηρούς εξοπλισμούς αλλά και με την ένταξη και την παραμονή της χώρας στις ισχυρές στρατιωτικές συμμαχίες( Ναι, στο… επικατάρατο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.!).

Και μάλλον κατάλαβαν ότι η οικονομική ανάκαμψη της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί- δυστυχώς- χωρίς την βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων μας ( και ας διαφωνεί από τον «αριστερότερο» καναπέ της η πρωθυπουργική σύντροφος κ. Μπαζιάνα!).

Και αφού από τον Μαδούρο αντί για τσάμπα πετρέλαιο έλαβαν μόνο τους «συντροφικούς του χαιρετισμούς» και από τον Πούτιν μόνο λόγια της παρηγοριάς, άφησαν κατά μέρος τις ντροπές και ζήτησαν την μεσολάβηση του αμερικανού προέδρου Ομπάμα ( και ,τελευταία, και του «διαβολικού» Τραμπ) και την συνηγορία του υπέρ των ελληνικών θέσεων, ενώπιον των Ευρωπαίων ηγετών.

Γι΄ αυτό, σήμερα-σεμνά και ταπεινά- πηγαίνουν, κάθε τόσο και λιγάκι, για « προσκύνημα» στη μητρόπολη του καπιταλισμού και όταν ανταλλάσσουν μια χειραψία με τον Αμερικανό πρόεδρο, το πανηγυρίζουν ως διπλωματική επιτυχία. Γι΄ αυτό, αντί για τις κραυγές εναντίον των «ιμπεριαλιστών» ακούγονται, σήμερα, πολλά, πάρα πολλά «ευχαριστώ στους Αμερικανούς»!

-Ε, μην περιμένετε να ζητήσουν και συγγνώμη από τον Σημίτη για όσα του « έσυραν» τότε. Αρκεί που οι τότε « τσάμπα» υπερπατριώτες και οι ορκισμένοι εχθροί των « καπιταλιστών και ιμπεριαλιστών» από την «Νεφελοκοκκυγία» τους προσγειώθηκαν στην γήινη σφαίρα, όπου τα πάντα παίζονται και κερδίζονται στις διεθνείς σχέσεις, όχι σύμφωνα με τις φαντασιώσεις και τους «ευσεβείς πόθους» των λαών αλλά σύμφωνα με τη θέληση των ισχυρών και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα, παρά τα παθήματα και τις διαψεύσεις και παρά την γελοιοποίηση που επιφύλαξε- διαχρονικά- η Ιστορία στους εθνοκάπηλους και πατριδοκάπηλους, δεν σταματά- αρχαιόθεν και νυν- να θάλλει η ψευτοπατριωτική φιγούρα, η αλαζονεία ότι είμαστε ο « ομφαλός της γης», ότι όλα τα δίκαια είναι δικά μας και ότι όλοι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να τα αναγνωρίζουν.

Και το χειρότερο: κάθε φορά που ανακύπτει ένα εθνικό πρόβλημα, κάποιοι καταγγέλλουν για εθνική μειοδοσία αυτούς που επιχειρούν να το λύσουν με κάποιο συμβιβασμό, προτού κακοφορμίσει και καταστεί δυσκολότερη και οδυνηρότερη η λύση του.

Έτσι και οι πραγματιστές και ορθολογούντες πολιτικοί, από τον φόβο μην χαρακτηριστούν ως μειοδότες, αποφεύγουν τον συμβιβασμό που θα δώσει τη λύση στο πρόβλημα, και αναγκάζονται να συμβιβαστούν με την αδιάλλακτη θέση των… ακραιφνών « εθνικοφρόνων», με αποτέλεσμα να διαιωνίζονται τα προβλήματα και τα εθνικά αδιέξοδα, με τα γνωστά, ζημιογόνα αποτελέσματα της μυωπικής πολιτικής που ακολουθείται στα σημαντικά εθνικά μας θέματα.

Έτσι απορρίφτηκαν , διαχρονικά, συμβιβαστικές προτάσεις για τη λύση του Κυπριακού προβλήματος και η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη και ο κυπριακός λαός διχασμένος επί 44 χρόνια και κάθε νεότερη πρόταση, που έρχεται για συζήτηση, είναι χειρότερη από την προηγούμενη.

Έτσι απορρίφτηκε η πρόταση με το «Πακέτο Πινέιρο», το 1992, για το « Μακεδονικό» ζήτημα, με την επικράτηση της άποψης των… « ονοματολάγνων», που απαιτούσαν την εξάλειψη του όρου Μακεδονία από την εθνική ονομασία των Σκοπίων. Και έτσι, σήμερα, φτάσαμε να ευχόμαστε να κλείσει το θέμα με μια σύνθετη ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Μετά από τόσα χρόνια και τόσα χαμένα οφέλη (τα οποία θα είχαμε-αμοιβαία- και οι δυο γειτονικοί λαοί, εάν είχε φύγει από τη μέση το « αγκάθι» της ονομασίας) και μετά από την αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με το όνομα «Μακεδονία» από την πλειονότητα των άλλων κρατών-ακόμα και από τις Η.Π.Α.- το ερώτημα που τίθεται σήμερα, επιτακτικότερα από κάθε άλλη φορά, είναι εάν θα απαλλαγούμε από τους… βαρβάτους « υπερπατριώτες», τους διάφορους Καμένους και τους άλλους «εθνικόφρονες» που ψηφοθηρούν φιγουράροντας με την στολή του «μακεδονομάχου».

Και ο μεν Καμένος έχει πια πείσει τους πάντες ότι μπερδεύει την πολιτική με το θέατρο, άλλοτε μιμούμενος τον Χατζηχρήστο, στο ρόλο του Ζήκου, « κρατάτε Τούρκοι τ΄ άλογα, γιατί θα σκοτωθούμε», άλλοτε φαντασιωνόμενος τον καλόγερο Σαμουήλ που ετοιμάζεται να ανατινάξει το Κούγκι κι άλλοτε …προτάσσοντας τα ηρωικά του στήθη στις «Θερμοπύλες» και ως άλλος Λεωνίδας αναφωνώντας το ιστορικό « μολών, λαβέ». Πάντα, όμως, επανέρχεται στη θαλπωρή του υπουργικού του θώκου, ξαναφορά τη στρατιωτική στολή παραλλαγής και συνεχίζει να παριστάνει τον πιο αγαπημένο του ρόλο, του υπουργού Άμυνας, στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ.

Και, βέβαια, ακόμα κι αν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ κατορθώσει να διαμορφώσει κοινή πρόταση για τη λύση του «Μακεδονικού» ζητήματος- όπως ορθά απαιτούν τα κόμματα της Αντιπολίτευσης- δεν είναι βέβαιο ότι τελικά θα υπάρξει ομογνωμία ολόκληρου του πολιτικού κόσμου και ότι δεν θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία κάποιοι-πολιτευόμενοι ή δεσποτάδες- να ενδυθούν τη στολή του Παύλου Μελά ή και του… Παλαιών Πατρών Γερμανού και να σηκώσουν στις « λαοσυνάξεις» τα λάβαρα της « μιας και μόνον ελληνικής Μακεδονίας»!( ο Μίκης, ήδη, σήκωσε το δικό του Λάβαρο!).

Και ούτε, βέβαια, είναι δεδομένο ότι από την πλευρά των Σκοπίων θα γίνει αποδεκτή, οπωσδήποτε, μια λύση συμβατή με τις ελληνικές θέσεις. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πρέπει να απαντήσουμε θετικά στα νέα δεδομένα που εμφανίζονται στην πολιτική των Σκοπίων.

Και ότι πρέπει να διατυπώσουμε μια ενιαία εθνική πρόταση, χωρίς τις υπερβολές κα τα παράλογα στοιχεία του παρελθόντος και να πάψουμε , επιτέλους, με αδέσποτες «μπαλωθιές» να πυροβολούμε τα πόδια μας!

 

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top