FOLLOW US

Παρα...θέσεις

Αριστερός, όσο τον παίρνει…

Αχός μέγας σηκώθηκε με το νέο Προεδρικό Διάταγμα περί του ορισμού σημαιοφόρου στις μαθητικές παρελάσεις δια κληρώσεως. Ουδεμία έκπληξη, ο καβγάς ήταν περί τη σκιά κι όχι τον όνο καθαυτό. Οι εντόπιοι «Μεξικάνοι» δεν κουνήθηκαν από τη θέση τους στη σκιά, κάμποσοι δε εξ αυτών, κατά τα λοιπά συντηρητικοί, διέβλεψαν στοιχεία «δικαίου» στο μοντέλο της ζωής ως Lotto. Κι ο κατιμάς στην πρώτη γραμμή, προς απόλαυση της μητρός του εν ολίγοις. Αν και χαμηλής προτεραιότητας, το ζήτημα του «τυχερού σημαιοφόρου» -και όχι της σημαίας, ως επιχειρείς να μπερδέψεις τις έννοιες κουτο-πονηρέ πολιτευτή Υπουργέ μας- είναι καλό παράδειγμα του κρατούντος νέο-ελληνικού αχταρμά. Καθότι εμπλέκει τις έννοιες του εθνικού συμβόλου, με την επίδοση και την προσπάθεια των νέων και τις διαδικασίες επιλογής σε αλυσιτελή συζήτηση. Το όλο θέμα θα μπορούσε να λήξει άμεσα με την πρόβλεψη του Σαββόπουλου, πριν από δεκαετίες: «Σημαίες από νάυλον σηκώνουμε, σημαίες πλαστικές…», και με τη διαπίστωση προς τους αποφασίζοντες ότι την επόμενη φορά που θα χρειαστούν γιατρό, ο μη γένοιτο, να τραβήξουν κλήρο αντί να αναζητήσουν τον «καλύτερο», ως λογικώς συνηθίζουν.

Η σχέση του σημαιοφόρου με το σύμβολο είναι σχέση τιμής. Ο πρώτος φέρει τη σημαία, τιμώντας την με την προσπάθεια του, ως έμμεση αναγνώριση της ταυτότητας -και της θυσίας- όλων όσοι αγωνίσθηκαν υπέρ αυτής, σε όλα τα πεδία. Η σημαία τού το ανταποδίδει, στο χώρο των συμβολισμών, αφιέμενη στα χέρια του. Εξ ου και η έννοια του «σημαιοφόρου» έχει διακριτή και ισχυρή σηματοδότηση στο συλλογικό φαντασιακό κάθε χώρας και κάθε πολιτισμού. Γι’ αυτό τιμάται η σημαία ενός κοινωνικού σχηματισμού με μετάλλια αξίας, ως ανάκλαση της προσπάθειας των μελών του. Και γι’ αυτό, ο χαρακτηρισμός «σημαιοφόρος» είναι μείζων χαρακτηρισμός για κάθε ενεργό πολίτη, σε όποιο πεδίο δράσης του. Σημαιοφόρος της Εθνικής ήταν ο Π. Δήμας ή ο Ν. Κακλαμανάκης, «σημαιοφόρο» ονομάζουμε τώρα και την Κ. Στεφανίδη -κι όλους όσοι μας σήκωσαν από τους καναπέδες σε διεθνείς αγώνες για παράδειγμα. Όπως «σημαιοφόρος της διαπραγμάτευσης» ήταν κι ο Βαρουφάκης. Σημαιοφόρος επομένως είναι ο μπροστάρης, ο έχων την ευθύνη της εκπροσώπησης, άλλως εν τινί τρόπω, ο Ηγέτης. Κι ο Ηγέτης αναδεικνύεται δια των πράξεων και της εμβελείας του, δεν προκύπτει τυχαίως. Εδώ είναι το κουκούτσι στη σημερινή συγκυρία. Ακόμα δεν πιστεύουν τα «ορφανά του Μπανιά» -δηλαδή οι εκπροσωπούντες ποσοστό μικρότερο του 1% προτού συνασπισθεί η Τσοχατζοπουλέικη πασοκαρία- ως οι εν διαδοχή Υπουργοί της Παιδείας μας, πώς βρέθηκαν σε θέση Ηγεσίας κι εξορκίζουν υποτιμητικά τη διαδικασία.

Από την άλλη, το ζήτημα για τον Νομοθετούντα Υπουργό Παιδείας -αφήνω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην άκρη από σεβασμό στο θεσμό και όχι το φυσικό ενσαρκωτή του θεσμού- όφειλε να είναι η καθαυτό τέλεση των μαθητικών παρελάσεων και όχι ποιος θα φέρει τη σημαία, εάν είχε ελάχιστη συνέπεια λόγων και πράξεων. Για έναν άνθρωπο που πέρασε χρόνια πολλά της ζωής του να αναμασά απόψεις περί της φασιστικής καταγωγής των παρελάσεων και τον Μεταξά, το ζήτημα όφειλε να είναι η κατάργηση των παρελάσεων κι όχι η μπούρδα τού ποιος «σηκώνει τη σημαία», ως ευτελώς ονομάζεται πλέον ο σημαιοφόρος. Το κατασκεύασμα του κατά τύχην αχθοφόρου του ιστορικού συμβολικού βάρους είναι απόδειξη βαρύτατης πενίας ηθικών αξιών.

Ο Υπουργός Παιδείας είναι Αριστερός, όσο τον παίρνει… δηλαδή, όσο του επιτρέπει η διηνεκής διαπραγμάτευση με τον «μπούλη» εταίρο του αρχηγού του. Αυτόν που δηλώνει και εξηγεί στον κ. Πρωθυπουργό ότι η μοίρα τους -ατυχώς και μοίρα μας- είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εξαρτώμενη από τις αγελαίες ψήφους ενίοτε κωμικών βουλευτών του. Κι έτσι, ρίπτονται στέφανοι στη Σαλαμίνα με κόκκινα χαλιά, διοργανώνονται εθνικο-λαϊκές χαρές και πανηγύρια στο Σύνταγμα, πετάνε ελικόπτερα εδώ κι εκεί… Κι ο Αριστερός Υπουργός Παιδείας ψάχνει πεισματικά τρόπους να γελοιοποιηθεί με επιχειρήματα έωλα.

Μεταξύ όλων των άλλων, μας είπε περί ισοτίμου στρατεύσεως των νέων Ελλήνων, κατά τα πρότυπα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Θα είχε βάρος ο λόγος του εάν είχε ο ίδιος στρατευθεί, πλην όμως εξαγόρασε τη θητεία του -νομοτύπως πλην ανήθικα- κι έρχεται τώρα να ανασκαλέψει βαθειά πράγματα περί κουτοπόνηρων υπεκφυγών με ιδεολογική κομμένη σάλτσα. Αυτή είναι η «Αριστερά» Του… αυτή που κάθε ημέρα που περνά πλήττει κι απογυμνώνει ιστορικά αιτήματα και ταυτότητες!
Εντέλει δεν είναι ντροπή όλο αυτό όταν οι σημαίες έγιναν όντως πλαστικές. Άλλωστε, ως ακούσαμε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι παρά ένα κομμάτι πανί για να το καίνε οι μπαχαλάκηδες ανενόχλητοι… Μα νά, ακόμα και η ξανθιά βλαξ Μ. Μονρόε είπε κάποτε «το να ονειρεύομαι να γίνω ηθοποιός, είναι πιο συναρπαστικό από το να είμαι». Ο Υπουργός μας όμως δεν μπορεί ούτε αυτό που είπε κάποτε ο Ντίσνεϋ «Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις…».
Μπορεί; Δεν μπορεί, απλώς αυτοσχεδιάζει και ρεζιλεύεται…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Και τώρα, τι γίνεται;
FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top