FOLLOW US

Από το λάκκο των λεόντων

Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πενσιλβανία αντιμετώπιζε προβλήματα με τους εγκληματίες, που δεν είχαν καταφέρει να δικαστούν, λόγω του ότι τα δικαστήρια ήταν απομακρυσμένα και δυσπρόσιτα. Το γεγονός αυτό, οδήγησε στο να τιμωρούνται όσοι θεωρούνταν εγκληματίες χωρίς την προβλεπόμενη νομική διαδικασία.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Πενσιλβανία αντιμετώπιζε προβλήματα με τους εγκληματίες, που δεν είχαν καταφέρει να δικαστούν, λόγω του ότι τα δικαστήρια ήταν απομακρυσμένα και δυσπρόσιτα. Το γεγονός αυτό, οδήγησε στο να τιμωρούνται όσοι θεωρούνταν εγκληματίες χωρίς την προβλεπόμενη νομική διαδικασία.

Η πρακτική αυτή, ονομάστηκε «Νόμος του Λιντς», γνωστή και σήμερα ως λιντσάρισμα, από το όνομα του γαιοκτήμονα William Lynch, ο οποίος έκανε μια συμφωνία, στις 22 Σεπτέμβρη του 1780, με μια ομάδα γειτόνων του. Υποστηρίζοντας ότι «…η Πενσιλβανία έχει αντιμετωπίσει μεγάλες και αβάστακτες απώλειες από μερικούς άνομους άντρες, οι οποίοι μέχρι τούδε έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από τη δημόσια εξουσία με ατιμωρησία…», συμφώνησαν να ανταποκρίνονται σε αναφορές εγκληματικής συμπεριφοράς, που θα γίνονταν στην περιοχή, έτσι ώστε «…να μεταβαίνουν στο άτομο ή άτομα που είναι ύποπτοι… και αν δεν είναι πρόθυμοι να παραιτηθούν από τις άνομες πρακτικές τους, θα επιβάλλουμε τέτοια σωματική τιμωρία σε αυτόν ή αυτούς, η οποία θα είναι για μας ανάλογη του εγκλήματος που διαπράχθηκε ή της ζημιάς που προκλήθηκε…». Παρ’ όλο, που ο Νόμος του Λιντς και το λιντσάρισμα είχαν άμεσα συνδεθεί με την κρεμάλα, χρησιμοποιήθηκαν και άλλες λιγότερο σοβαρές πρακτικές τιμωρίας...

Καθώς τα σύνορα κινήθηκαν γρήγορα προς τα δυτικά, κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, ο νόμος του Λιντς μετακινήθηκε μαζί τους. Αρχικά, λιντσάρισμα σήμαινε τη συγκέντρωση των πολιτών μιας κοινότητας για να ενημερωθούν για την υπόθεση και να απονέμουν δικαιοσύνη και σπάνια επρόκειτο για θανατική ποινή.

Όμως, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, το λιντσάρισμα είχε την έννοια της πρακτικής του όχλου και της θανάτωσης με κρέμασμα ή ακόμα και κάψιμο. Και βέβαια, δεν περιορίστηκε μόνο στην περιοχή εκείνη. Το λιντσάρισμα επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα, εκτός από την περιοχή της «Νέας Αγγλίας». Παρ’ ότι μέλη από όλες τις φυλές έπεσαν θύματα λιντσαρίσματος, η πρακτική αυτή υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή για τους μαύρους της Αμερικής. Κατά την περίοδο 1880-1960, περίπου 3.000 μαύροι λιντσαρίστηκαν. Η πρακτική αυτή περιορίστηκε, χάρη στη διογκούμενη οργή των έγχρωμων κοινοτήτων στις ΗΠΑ!

Ο «Νόμος του Λιντς» χρησιμοποιήθηκε από τις αρχές εγκαθίδρυσης του αμερικανικού κράτους, ως τρόπος επιβολής της τάξης και της εξουσίας, προτού εμφανιστούν οι σερίφηδες και τα δικαστήρια στη χώρα. Ήταν ένας τρόπος για να στερήσουν από τον οποιοδήποτε αφανή κατηγορούμενο τα δικαιώματά του και να ικανοποιήσουν την καλλιεργημένη για λόγους σκοπιμότητας «δίψα του όχλου για εκδίκηση». Γι’ αυτό και χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από τους λευκούς, προκειμένου να τρομοκρατήσουν και να καθ υποτάξουν τους μαύρους σκλάβους τους.

Είναι γνωστός και καταγραμμένος ο λόγος του Λιντς, τον οποίο εκφώνησε στις όχθες του ποταμού James στη Βιρτζίνια, το 1712 και αφορούσε στον έλεγχο των σκλάβων μέσα σε μια αποικία. Ο Λιντς, που υπήρξε μεγαλοκτηματίας και ιδιοκτήτης σκλάβων στις Δυτικές Ινδίες, παραβρέθηκε στη συγκέντρωση εκείνη λόγω των συνεχών εξεγέρσεων των σκλάβων στην περιοχή, καθώς και λόγω της φήμης του ως απολυταρχικού και σκληρού άρχοντα. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι κάνει αναφορά στο λόγο του σε μια μέθοδο, η οποία θα προκαλέσει μίσος μεταξύ των σκλάβων: αυτή του διαχωρισμού τους με βάση τον τόνο του χρώματος τους.

Οι «ανοιχτόχρωμοι» μαύροι, σύμφωνα με τη θεωρία του και την ομιλία του αυτή, θα βρίσκονταν κάτω από καλύτερες συνθήκες δουλείας. Θα τους επιτρέπονταν καθήκοντα, που απαιτούσαν άσκηση εξουσίας πάνω στους άλλους σκλάβους, καθώς και καθήκοντα, που αφορούσαν σε υπηρεσίες στο σπίτι του ίδιου του αφέντη. Αντίθετα, οι «σκουρόχρωμοι» σκλάβοι θα ήταν περιορισμένοι στα χωράφια, θα αναλάμβαναν όλη την εξοντωτική εργασία και γενικά δεν θα είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν τα ...προνόμια, που είχαν οι «ανοιχτόχρωμοι» μαύροι!

Έτσι, με την εφαρμογή της μεθόδου ελέγχου «διαίρει και βασίλευε» του Λιντς, θα δημιουργούταν δυσαρέσκεια μεταξύ των μαύρων και επομένως οι σκλάβοι θα ήταν διασπασμένοι και ανήμποροι να ξεσηκωθούν, πρακτική η οποία γίνεται φανερή ακόμα και σήμερα σε πολλές διαχωριστικές τάσεις μέσα στην αφροαμερικάνικη κοινότητα…

Οι μέθοδοι αυτοί δεν έχουν σταματήσει να εκδηλώνονται μέχρι σήμερα. Με την πρώτη ευκαιρία, τα διάφορα εξουσιαστικά υποκείμενα επιχειρούν να επιβάλουν τη θέλησή τους, χρησιμοποιώντας τη δήθεν δίκαιη οργή και αγανάκτηση του πλήθους, με το λιντσάρισμα! Μέσα από τον ιστορικό λάκκο των λεόντων,

...ο Δανιήλ.

FOLLOW US
Copyright © 2017 EmprosNet.gr
Εμπρος Ημερήσια Εφημερίδα Νομού Λέσβου - Καρά Τεπέ - Mυτιλήνη - 81100
Απαγορεύεται η αναπαραγωγή με οποιονδήποτε τρόπο.
Top