Οι καθηγητές ανησυχούν πολύ για την επιδείνωση της απόδοσης του Μιλτιάδη, 13 ετών, στο σχολείο. Εδώ και ένα μήνα είναι προσηλωμένος στον κόσμο του, δε συμμετέχει στο μάθημα, έχει ξεσπάσματα θυμού και διαταρακτικότητας, απειλεί τους συμμαθητές του και γενικότερα διακατέχεται από αμφιθυμία.

Η ανάγκη της ερμηνείας του κόσμου και η προσπάθεια διαχείρισης της υποκειμενικής και αντικειμενικής πραγματικότητας γεννούν στο νου μας ιδέες. Είναι οι αλήθειες του καθενός.

Φρεσκοξυρισμένος, πλυμένος κι αεράτος αλαζόνας, με το μαύρο κουστούμι και μακρύ κόκκινο κασκόλ, να γελάει πασίχαρος, με ύφος ήρωα ή ημίθεου και με την ικανοποίηση πως όλα καλά τα ‘χει καμωμένα κι ευημερούμε, εμφανίστηκε στη σύναξη.

Στα ράφια των σούπερ μάρκετ το ένα λίτρο λάδι «Ελαΐς» πουλιέται προς 5,88 ευρώ. Ως γνωστόν, το λίτρο έχει λιγότερο βάρος από το κιλό. Συγκεκριμένα είναι 920 γραμμάρια.

Φαίνεται πως μερικοί Δυτικοευρωπαίοι δε λένε να διδαχτούν από την ιστορία. Και να φανταστεί κανείς πως οι εν λόγω έχουν διδακτορικά και πτυχία επί πτυχίων από τα πιο ακριβά πανεπιστήμια του κόσμου. Ελπίζω να μη χρειαστεί να τους υπενθυμίσουμε πως μέχρι ένα σημείο μπορεί να πάει η βλακεία τους.

Σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, ο τουρισμός αναδεικνύεται σε καταλυτικό παράγοντα για την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Τόσον καιρό ήσυχη ήταν. Ύστερα ερωτεύτηκε εσένα. Κι άμα ερωτευτεί, ερωτεύεται άγαρμπα. Κάνει μέρες να σε δει, λυσσάει. Μόλις την αγριέψεις, κλείνεται μέσα, διαβάζει από το πρωί ως το βράδυ, αποφασίσει ότι έχει πρόβλημα υγείας, τρέχει στους γιατρούς, τη διώχνουνε, κι ύστερα κλαίγεται σε όλους.

Διθυραμβικά θα έλεγα, κάποια Μ.Μ.Ε. προέβαλαν την είδηση ότι κάποιες εκατοντάδες Ευρωπαίων πολιτών υπέβαλαν αιτήσεις στα προξενεία μας για να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα, «να γίνουν Έλληνες».

Ζούμε σε μια κοινωνία, ίσως και μέσα στην Ευρώπη, όπου επικρατεί αναξιοκρατία, υποκρισία, σπάταλη, σκάνδαλα, εθνική απαξίωση και τεράστιες κοινωνικοοικονομικές διαφορές μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, που ασφαλώς αποτελούν την αιτία ώστε ο κόσμος να έχει χάσει την ψυχική του δύναμη.

Κουτσό τον είπαν το Φλεβάρη, αλλά, κουτσός - στραβός, εκείνος είναι που καθορίζει ολόκληρο το χρόνο. Παίζει με τις μέρες. Μια μέρα παραπάνω, μια μέρα παρακάτω και ονοματίζεται το έτος αναλόγως.