Αντί επωδού.
Στο τέλος που γράφτηκε προχθές.
Κι αντί για χτύπημα στην πλάτη στα 20 στόματα που έμειναν ανοιχτά να χάσκουν μαζί με τις φαμίλιες τους στον ουρανό.
Κι αντίς για ένα δάκρυ σαν αυτό που κάποιος όφειλε για το τέλος που επέλεξε, χωρίς ένα «ευχαριστώ» σε όσους έστησαν το βαρύ όνομα που βγήκε στην τσάρκα να το πουλήσει...

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία
και να προσέχεις πώς βαδίζεις στη ζωή
όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία
και κάποιος παίζει τη δική σου την ψυχή

Καλημέρα. Πάει ο Φλεβάρης. Κι ας ελπίσουμε. Η άνοιξη έρχεται