Για να ολοκληρώσουμε την περιοχή της Αγίας Παρασκευής πρέπει να πάρουμε τον οδικό άξονα που οδηγεί στην Αχλαδερή. Έπειτα είναι γνωστό ότι στους αρχαίους χρόνους, αυτός ο δρόμος οδηγούσε από την Αρχαία Πύρρα στο Ιερό των Μέσσων, το οποίο ανήκε στην επικράτειά της.

Απέναντι από τον Βούναρο, μετά τον παλιό δρόμο και το ποτάμι, υψώνεται ένα πευκόφυτο ύψωμα, δίπλα στον αμαξιτό. Η νότια πλευρά του βλέπει στην πεδιάδα των Μέσσων.

Από τα Μέσσα, βγαίνοντας προς το δάσος, ο δρόμος περνά το γεφύρι του Σεϊτάν Ντερέ (Διαβολόρεμα). Μια υπέροχη αψίδα πεύκων αποτελεί μοναδική προσφορά στο τοπίο.

Αυτό το «εύδειλο» τέμενος ήταν κατασκευασμένο από «ηφαιστειογενή πέτρα, πυριτικής σύστασης, που εξαγόταν από τοπικά λατομεία της γύρω περιοχής». Οι κίονες, περίπου 9,38 μ. ύψους, στήριζαν υπέροχα ιωνικά κιονόκρανα, με εχίνο που έφερε ιωνικό κυμάτιο με ωά, όπως και το τριταινιωτό του επιστύλιο.

Εδώ, στην πεδιάδα των Μέσσων, δίπλα στα νερά του Ξυνόρροδου, ο R. Koldewey, στα 1885 κα στα 1887, ανέσκαψε ένα μεγάλο ναό, 23,75 επί 41,52 μ., με 8 επί 14 ωραιότατους υψηλούς κίονες, τους οποίους έστεφαν ιωνικά κιονόκρανα.

Η πεδιάδα των Μέσσων, όπως γράψαμε, διαρρέεται από τον «Ξυνόροδο» ή «Ξυνόροο» και εκτός από τα επίπεδα ποτιστικά χωράφια με νομευτικά φυτά, κοντά στους χαμηλούς λόφους που την κλείνουν από τα βόρεια, τεράστιες εκτάσεις είναι πια ακαλλιέργητες.

Προς το Πευκόδασος. Από την εκβολή του Μυλοπόταμου, προς τα ΝΑ, ο ευθύς δρόμος έχει λιόφυτα υψώματα αριστερά και χωράφια δεξιά, μέχρι την θάλασσα. Εκεί κάτω, στην αμμουδερή παραλία λιμενίζονταν τα υδροπλάνα των συμμάχων και πιο βαθειά τα καράβια, κατά την εκστρατεία της Καλλιπόλεως, στα 1915.

Πολύ μεγάλη ανταπόκριση βρήκε η πρωτοβουλία του Συλλόγου Φίλων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων νομού Λέσβου, που σε συνεργασία με τη 14η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καλούσε τους κατοίκους της Μυτιλήνης να γνωρίσουν το Κάστρο.

Μια απογευματινή βόλτα στο Κάστρο της Μυτιλήνης διοργανώνει σήμερα Τετάρτη, με σημείο εκκίνησης το πλάτωμα πίσω από το υπουργείο Αιγαίου, ο Σύλλογος Φίλων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων του νομού Λέσβου σε συνεργασία με τη 14η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.

Από την Νάπη, ένα λιθόστρωτο που περνούσε το ποτάμι, ανηφόριζε στα κάθετα βράχια των υψωμάτων, που ορθώνονται στα ανατολικά. Εκεί επάνω αρχίζει το απέραντο οροπέδιο, που καταλήγει επάνω από τα ανατολικά παράλια, στην Πεδή, φιλοξενώντας το «Καβακλί», ίσως την αναφερόμενη κώμη του Αίγειρου.